Pytanie bez odpowiedzi. - Netkobiety.pl

Powodem rozstania jest ktoś inny, ktoś kto powiedział jej jedno miłe słowo więcej niż ja - ostatnimi czasy byłem mocno zapracowany (jej słowa o dziecku po studiach, więc napinka), zestresowany, miałem blokadę przed okazywaniem uczuć (czuję w środku, ale nie okazuję tego), brak rozmowy itd. (KLASYKA).
Oficjalnie nie wiem od niej, że ktoś się pojawił, choć ostatnio wspomniała dumnie, że "ktoś się stara".
Generalnie było to tak, że wyjechała na pogrzeb babci i spotkała się z dawnym kolegą (zapewne zwierzała mu się na FB). Potem okazało się, że kolega ten to dawny przyjaciel jej brata, 12 lat starszy od niej, po rozwodzie, syn, podobno kobieciarz, z dużymi długami. Sam on uwiódł ją na ten sam (podobno) schemat ruiny zamku, jaskinie...
Generalnie jej rodzina jest zszokowana (mocno mnie wspierali i wspierają). Ona o niczym nie wie. Oni mają nadzieje, że wrócimy do siebie (bądź co bądź bardzo pasowaliśmy do siebie), ja już nie mam takiej nadziei. Ja się pogubiłem, Ona postanowiła uciec.

Dlaczego moje pytania pozostawia bez odpowiedzi?
Nie jest pewna? Nie chce zrywać kontaktu? Nie chce mnie kolejny raz zranić? Sama chce zerwać kontakt?

Chciałbym wierzyć, że jest inaczej, ale ona jest nad wyraz empatyczną osobą, więc to byłoby dobre wytłumaczenie tych braków odpowiedzi. Choć z szacunku mogła na drugi sms odpowiedzieć choćby "przeczytałam".

a mnie sie wydaje ze nie odpisala bo tak naprawde sama nie wie co ma Co odpowiedziec a nóz jej z tamtym nie bedzie sie ukladalo wiec zawsze moze wrocic jesli tego stanowczo nie przekresli.

Ciężko jest przekreślić 6 lat wspólnego życia ,ale widocznie ta kobieta z tym problemu nie ma,moze zyc w swiadomosci że skoro Tobie zależy ciągle na niej,ze caly czas masz nadzieje bo masz?ze bedziecie jeszcze razem to w pewnym sensie ma jakis plan b.To raczej nie jest kobieta na reszte życia skoro od tak przekreśliła tyle lat.

Nie bez mojej winy mnie zostawiła. Gdybyście dokładnie poznali co ja odpierda... w ostatnim czasie. W skrócie, traktowałem ją jakby nie istniała. Z pracy przychodziłem zawsze zły. Wychodziła z koleżankami, nie przyjeżdżałem po nią, wracała taksówką. "Idziemy na spacer", nie. Przyszła się przytulić, odepchnąłem ją, zajęty jestem. Przychodziła z pracy, nawet nie mówiłem "cześć"....
Wszystko na przekór temu co tak na prawdę do niej czułem!
Jedyny moment, przy którym nie miałem oporów z okazywaniem uczuć, to sen. Dawałem jej całusa w ramie, okrywałem ją, patrzyłem, tuliłem mocno całą noc.... NIC o tym nie wiedziała!
Wpadłem w jakąś dziurę bez uczuć, z samą złością, opryskliwością, beznadzieją. Szkoda słów.

Czy chciałbym jej powrotu? Tak.
To było do uratowania. Ani Ona, ani ja nie jesteśmy idealni, ale myślę tak na spokojnie, że po prostu brakło szczerości, otwartości, rozmowy. Wiem, że ja potrafię się otworzyć, ale od niej coś wyciągnąć jest bardzo trudno.
Mówiłem jej o tym. Pytałem "dlaczego ostro nie reagowałaś? Dlaczego nie wzięłaś kija i mnie nie walnęłaś?" "-bo nie potrafię - odpowiedziała z łamiącym się głosem" - fakt, ta dziewczyna nie ma w sobie żadnej agresji, nie potrafi krzyczeć, czy podnieść głos na kogoś, a jak próbuje to wygląda to wręcz komicznie Śmialiśmy się z tego nie raz
Wiele osób mi mówi, że wrócimy do siebie, że akurat w tym przypadku jest duża szansa. Ja już nie wierze, ponieważ wiem jak bardzo Ona angażuje się w związki, a że jest w kolejnym, więc upłynąć mogą lata, aż siebie znowu odnajdziemy.

Uważam się za dobrego człowieka i bardzo uczciwego, aż za bardzo. Pamiętam jak dwa tygodnie przed rozstaniem, krzątałem się po pokoju, a Ona ni stąd ni zowąd mówi do mnie "ale ty to tak na prawdę jesteś dobrym człowiekiem". Byłem w takim szoku, że nie powiedziałem nic, a miałem ochotę ją przytulić
Pogubiłem się, zamknąłem okazywanie uczuć w ołowianym sarkofagu ;(

trzeba było ją przytulić daj jej trochę czasu nic teraz nie zrobisz.

Trafiłaś w sedno.
Obecnie mocno pracuje nad sobą. Na przykład rzuciłem dodatkowe zajęcia popołudniowe, które zajmowały mi mnóstwo czasu, dodawały niepotrzebnego stresu. Przypominam sobie jak kiedyś potrafiłem mówić do niej łagodnie i spokojnie, pytać, interesować się nią. Zapewne zauważyła to przy naszych ostatnich trzech (z czego jedno przypadkowe na spacerze nadmorskim). Ale co z tego, ma teraz kogoś kto daje jej to wszystko czego ja w ostatnim czasie NIE DAWAŁEM.

Jej mama często do mnie dzwoni, wspiera mnie, mówi o cierpliwości, że wierzy... Wszystko jej szczerze powiedziałem, jak traktowałem jej córkę. Próbuje przekonać córkę, że źle robi, że ma zerwać wszelkie kontakty z tamtym, że nie zaakceptuje tego. Teść przeklinał, że powinienem ją wyrzucić z domu już 3 lata temu. Bracia wściekli na nią.

I byłbym zapomniał. Jej nowy związek, to związek na odległość. On czasami tu bywa służbowo, bo niby tu jakieś interesy robi. A nasze rodziny jak i ten jej nowy facet mieszkają na drugim końcu Polski.

Śmieszna sytuacja, ponieważ to ja 6 lat temu wyrwałem ją od kogoś z kim była 2 lata w związku na odległość. On jej nie szanował i nie słuchał, a ja wtedy tak.
Teraz ja jej nie szanowałem i nie słuchałem, ktoś inny to zrobił i znowu jest w związku na odległość.

Wiesz, nie mogę teraz nic stwierdzić, co by było gdyby wrócić chciała. Można pisać w głowie różne scenariusze, a i tak wychodzi całkiem inaczej. Poczekamy zobaczymy.

Tylko ile można czekać? Jak czytales w mojej historii, uslyszalem zebym dal jej czas na poukladanie wszystkiego, bo na teraz nie ma szans bycie razem, ale nie wyklucza ze za jakis czas poczuje ze jej brakuje mnie w zyciu. A jak sie zapytalem ile czasu potrzebuje, to odpowiedziala ze nie wie czy tydzien czy miesiac czy rok...  To jest najgorsze co mozna uslyszec.

Chce sobie dac czas, tyle ile bedzie mi potrzebne na dojscie do siebie, na rekonwalescencje. A potem sie zobaczy.  Jesli cos sie bedzie mialo zmienic to bedzie niezly kalambur. Wiesz, my planowalismy zalozenie rodziny, dzieci, nowe M-3 bylo w planach. Tylko Ty wiesz ze Twoja ex ma kogos, tak? Ja nie wiem tego o swojej ex ani od niej samej ani od zadnych znajomych. Mysle ze jakbym wiedzial i uslyszal to od kogos zaufanego byloby latwiej i szybciej zapomniec.

Jak poleci z jednego zwiazku od razu w drugi to moze sie tak zdarzyc ze po pol roku sie zacznie nudzic. Takie wchodzenie ze zwiazku w zwiazek jest najgorsza rzecza jaka moze byc. Bo czlowiek nie zakochuje sie wtedy tylko szuka czegos innego. A ta nowa osoba ma ta swiezosc, tylko ze to szybko minie....

No wiem co czujesz. Mam to samo... Ostatnio sie zastanawiam jakby to wygladalo jakbym byl zimnym draniem bez serca, a nie uczuciowym, cieplym i rodzinnym facetem. Mam nie jestem idealny. Ale sie zastanawiam czy to ze jestem uczuciowy, szczery, lojalny nie sa moimi wadami, minusami.

Ok. Ja np mialem dni kiedy nie mialem ochoty nigdzie sie ruszac, wtedy odmawialem spacerow, wyjscia tu czy tam. I to mi wyrzucila na zakonczenie. Mialem chwile kiedy nie chcialem sie przytulac a za moment przychodzilem i sam z siebie to robilem. A lozkowe sprawy przygasly troche (ale byly obecne unas prawie do samego konca).

Ale generalnie sluzylem pomoca i rada zawsze, na kazdym kroku. Co by sie nie dzialo.

Teraz juz nie ma to zadnego znaczenia. Biore sie za siebie. Mam czas na "leczenie". A pozniej zobacze co los przyniesie...

Panowie pełna zgoda, byliśmy "nudni" nie było tej emocji, która na początku, tych zapewnień, zachwytów, motylków i efektu "świeżosci"i zapewnie seksu ktory był na początku związku, jak zobaczyłem jej komórkę i to co wypisywała, jakiego to seksu nie lubi, co by chciała i w jaki sposób to szczena opadła, jak taka szczeniara z gimnazjum.... myślałem sobie to nie ona, ja nie znam takiej osoby.... niestety rutyna robi swoje, ale natychmiastowy skok w inny zwiazek daje tylko krótkotrwałą iluzję tej świeżości i wydaje mi się, że rutyna przyjdzie jeszcze szybciej... Poza tym to my byliśmy wsparciem przez tyle lat i to też ma wartość, ciekawe czy ten ktoś też będzie dawał tyle od siebie czy tylko liczył na udane bzykanko...

he he czyli co sugerujesz szczęśliwe pożycie naszych ex z tymi trzecimi ?

No nic. Czas sie obudzic z tego koszmaru i do roboty... :-)

no tak, ale potem i tak wszystko wraca do "normy"

z drugiej strony związek na odległość ma swoje wady wynikające własnie z tej odległości, nie każdy jest w stanie żyć długo w "takim" układzie, to już zależy od tego jaka jest Twoja ex.

Poniosło mnie. Pisałem tak, nie mając jej w myślach, a ogólne zachowania kobiet. No i mam dołek
Wiem, że stać mnie było na przywrócenie tego czego zabrakło w moim związku. To za szybko się potoczyło, tak nie powinno być. Powinniśmy to przetrwać razem, ale Ona wolała uciec do innego
Moja ex w związku na odległość może trwać latami! Była w takim związku. On traktował ją jako lalę do sexu, nie szanował jej kompletnie. Ona groziła, że się zabije jak ją zostawi i znowu do niego jechała na sex. Kryli się po akademikach, ukrywali się przed rodzinami. Potem znowu jej depresja i znowu groźby samobójcze. Po prostu dramat to był.
Ja się wtedy pojawiłem, zakochałem się, troszczyłem się o nią, nie widzieliśmy świata poza sobą. Jak jeździłem do niej, to nie zajeżdżałem do mamy swojej (!) tylko spałem u niej w domu. Już pierwszego dnia mojej teściowej powiedziałem, że jestem przyszłym narzeczonym jej córki Po kilku miesiącach zabrałem ją nad morze, do siebie.
Było cudownie i wiem, że taki jestem, że potrafię być cudowny.
Jej rodziny w to wszystko co obecne nie wkręcałem. Oni są po mojej stronie, bo wiedzą, że takie problemy się pojawiają i że trzeba to naprawiać, dawać drugie szanse.
Teściowa do dziś dzwoni do mnie i mówi, że "ciągle wierzy, że ma takie marzenie, że znowu będziemy razem". To bardzo pomaga, choć zaraz potem znowu płaczę w poduszkę. Jest mi naprawdę bardzo ciężko, a to dopiero miesiąc i 14 dni od rozstania.

strongbow a gdzie ty widziałeś związek? To dogorywało pewnie już od jakiegoś czasu, podsycane idiotycznym zachowaniem Wojtka czy ignorowaniem tak ważnej sprawy dla niej jakim było posiadanie dziecka. Chciałbyś z kimś zakładać rodzinę, kto nie czuje nawet chęci dotykania czy rozmawiania drugiej osoby?
Rozwiązywanie sprawy zdradą jest marnym rozwiązaniem, ale to co robi jego ex, to tylko i wyłącznie jej sprawa. Czy "wkłada mu rękę w spodnie", to również jej sprawa. Tego związku już nie ma, a zastanawianie się co robi ex jak układa sobie życie (dobrze czy źle) nie powinno zaprzątać głowy Wojtka.

Przepraszam moze nie zrozumialem wypowiedzi. W  tej chwili nie ma zwiazku i to rzeczywiscie jej sprawa. Ja opowiem na swoim przykladzie. Na poczatku mojego ostatniego zwiazku, 4 lata temu, rozmawialismy wspolnie o tym czego sie obawiamy jesli przyszloby do tego ze bedziemy razem. Mielismy wspolne marzenia, byc szczesliwymi ze soba, miec dzieci, wlasne M. Rozumielismy sie swietnie. Wiedzielismy z doswiadczenia ze trzeba rozmawiac o nawet najmniejszym cieniu problemu, jesli sie pojawia jakies obawy to trzeba o tym mowic. I minely 4 lata, ja zostalem sam, bo moje ex stwierdzila ze odchodzi (szczegoly w temacie czy jest szansa). Zostalem sam z uczuciem do kogos kogo nie ma juz obok mnie. I jak wiele osob tu na forum stwierdzilo ze ona musiala kogos znalezc. I te 4 lata byly naszym wspolnym zyciem i wspolnie podejmowanymi decyzjami. Ale decyzje o rozstaniu pdjela ona. Tylko ze ta decyzja nie dotyczyla tylko jej zycia ale i mojego, naszego. Wiem ze ludzie podejmujacy takie decyzje o rozstaniu kieruja sie woim szczesciem. A my Nigdy sie nie darlismy na siebie, klotni prawie nie bywalo, bylo zrozumienie (tak mi sie wydawalo).  Od rozmowy o problemach do rozstania uplynely 4 dni inagle w przeciagu ostatnich 4 dni odkochala, mimo ze w rozmowie mowila o tym ze chce naprawic to. Na koniec uslyszalem jeszcze Kocham Cie... I 4 dni pozniej oznajmila mi swoj wyrok...

jesli za jakis dlugi czas uda mi sie wyjscz tego kryzysu, unormuje swoje zycie. Moze za kilka lat spotkam dziewczyne do ktorej cos poczuje. To boje Sie ze nie bede potrafil sie zaangazowac po tych moich pechowych 2 zwiazkach. Jeden 8 lat (podwojna zdrada) i drugi 4 lata (byc moze tez zdrada miala miejsce). To jest okropne. Taka perspektywa na przyszlosc. Pare dni temu myslalem czy czasem nie zmienic sie w MSCICIELA i nie ulzyc sobie wykorzystujac dziewczyny. Ale nie potrafie tego. To jest sprzeczne z moimi zasadami.

Współczuje! Ja także nie potrafię od tak poznać nowej kobiety. Teraz wszystkie wydają mi się brzydkie, nie takie jak Ona. No i mam swoje lata, 37 lat. Niedługo 40, a ja nadal ani żony, ani dzieci. Marne to moje życie. Nic nie sprawia mi radości, ani film, ani muzyka. Siedzę w domu, w ciszy od ponad miesiąca. Nie mam siły wypłakiwać się znajomym. Niedługo zima, święta, rodzina na drugim końcu Polski, Ona też zapewne pojedzie tam na święta, a ja nie chce, boję się jechać samemu samochodem, że nie siedzi obok, tak jak każdego roku. Będę siedział tu samotny, pijany.
Pamiętam jak ją poznawałem, też wtedy miałem dość życia, tego, że tak ciężko pracuje zawodowo i poza pracą, że nie mam dla kogo żyć. Pewnego wieczoru zadzwoniłem pijany do niej, nie byliśmy razem, była z poprzednim. Płakałem, pocieszała mnie, mówiła do słuchawki przez minutę "spokojnie, spokojnie....". Już wtedy wiedziałem, że to ta jedyna. To było 7 lat temu, a pamiętam ten łagodny głos w słuchawce jakby to było przed momentem. I co teraz? Siedzę w tym samym miejscu co wtedy, 7 lat temu. Nie mam NIC

I to pokazało Twój prawdziwy obraz, którego mi brakowało . No właśnie niektórzy mężczyźni marzą o powrocie dawnych lat, bo kobiety (w porównaniu do mężczyzn) były mocno ograniczane w tych aspektach przez rodzinę i społeczeństwo. Musiały przystawać w związkach, gdzie ich nie szanowano, bo co by ludzie powiedzieli.
Zrobiłeś Jej wiele złego, teraz próbujesz Nam udowodnić, że choć trochę jesteś dobrym facetem do związku. Niestety Wojtek to CZYNY, a nie SŁOWA pokazują kim naprawdę jesteśmy. Wiem, że to co napisałam jest zbyt dosadne, ale wreszcie przestań być Narcyzem i spójrz przez co Ona musiała przejść. Ja już dawno odeszłabym od takiego partnera i nie miałabym żadnych wyrzutów - bo niby czemu!? Tutaj bardzo mądrze postąpiła, szkoda że tak późno.
Następnym dziwnym aspektem jest Jej matka - przepraszam wiedząc co zrobiłeś Jej córce nadal chce utrzymywać z Tobą kontakt. Albo tak Jej "przysłodziłeś", albo jest tak ślepa.
Zajmij się Sobą, bo wiele pracy przed Tobą. Powiem Ci, że wiele kobiet w obecnych czasach ma męskie cechy charakteru dlatego nie dajecie Sobie z tym rady.
Są niezależne, nieograniczone przez rodzinę... Obusieczny miecz, że tak napiszę .

Życzę Ci, aby się zmienił. Z takim podejściem do partnerek: "to moja własność" nigdy nie stworzysz długotrwałego związku. Rozumiem gdybyś trafił na kobietę, która odeszła "od tak", ale uwierz mi Ona miała naprawdę ku temu powody.

Zgadzam się w całej okazałości z Tobą. Jestem świadom błędów, które popełniłem i co najgorsze byłem ich świadom w momencie popełniania. Mam chyba skrzywiony umysł, bo pomimo ogromnych chęci powstrzymywania się od tego, dobra strona mnie nie potrafiła wygrać z tą złą. Kiedyś taki nie byłem. Byłem taki opiekuńczy i pomocny, przemierzałem całą Polskę byle być obok niej, ciągle pomagałem ciepłym słowem i czynem. Nie wiem co się ze mną stało, że stałem się taki zimny i obojętny. Za to uświadomiłem sobie co było tego przyczyną, banał, pogoń za kasą. Nigdy nie byłem w takiej sytuacji, tak życiowej, ciężkiej dla serca i duszy, ale wierzę, że kiedyś Ona to zrozumie, że ja dorosnę, że odnajdziemy się znowu.

Tak było.

Próbuje Ją chronić,bo do końca życia będzie Jej małą córeczką,to jest zrozumiałe.Ale oczywiście dziewczyna jest dorosła,i choćby poderwała Kim Dzong Una,ma do tego święte prawo