Rozstaliśmy się. Co robić?! - Netkobiety.pl

Byłam w podobnej sytuacji, także zrywałam, a potem tego żałowałam, robiłam to pod wpływem emocji bo było mi źle. Łatwo jest powiedzieć - zajmij się sobą, gdy masz ciągle wrażenie, że partner się od nas odsuwa. Próbowałam wszystkiego, rozmowy nie przynosiły rezultatów, dlatego często groziłam wyprowadzką. Czułam się bezsilna, cholernie osamotniona, przygnębiona, bardzo źle znosiłam ostatnie miesiące związku. W końcu zdecydowałam się na wyprowadzkę. Na początku było cholernie ciężko, ale wiedziałam, że z każdym dniem będzie coraz lepiej. Minęło 8 miesięcy i mogę śmiało stwierdzić, że zerwanie było najlepszą decyzją jaką mogłam wtedy podjąć.

Zorija kubeł zimnej wody mi się przyda. Masz rację zadręczyłam go sowimi pretensjami i humorami, ale nie potrafiłam zrozumieć, że mu tak łatwo przychodzi wiczenie mnie zostawiać samą. Może inaczej by to wyglądało, jakby podczas tych wyjazdów zapewniał mnei o tym, że mysli o mnie. A może robił to tylko ja wściekła, że znów sobie pojechał tego nie widziałam. Nie zawsze jego wyjazdy był związane z realizacją siebie. Czasami wyjeżdzał ot tak na obozy, bo chciał. A jak ja mu kiedyś powiedziałam, że na weekend chce wyjechać to wspomniał - ja bym bez Ciebie nie pojechał. Także nie do końca był fair.
Wiem, że dobrze się stało, że tak będzie lepiej dla nas. On może realizowac w 100% siebie i nie martwi się jakąś głupia laską, który wyje i tęskni. A ja mam więcej spokoju, bo nikt mi nie wyskakuje z dnia na dzień, że postanowił sobie wyjechać na 2 tyg...cięzko bylo mi pogodzić się i wiecznie z nim żegnać. Nie jest to proste, naprawdę. Wstaję czasami rano i mam wrażenie, że wszytsko jest jak dawniej. Chore.

beebee czytam jak o sobie. Tez się wyprowadziłam, nie dałam rady. A on nie zrobił nic zeby mnie zatrzymać, powiedział, że to rozumie, a potem zamilkł tak jak teraz. Wtedy jeszcze udało mi się wyratować tę sytuację. U mnie tez rozmowy nie przynosiły rezultatów. Ja swoje, on swoje, nawet obeicał mi,ze się przeprowadzimy bliżej, ale jakoś potem mu się zapomniało. Cięzko jest żyć u boku kogos komu wiecznie wszystko się udaje i wszystko widzi w kolorowych barwach, podczas gdy ty zmieniasz pracę, brakuje ci pieniędzy i czujesz się okropnie samotna bez znajomych i rodziny.
To jest naprawdę wspaniały człowiek. Zawsze cieszyło mnie to, że jest tak ambitny i brnie do celu, ale wiecznie kosztem nas, spotkań, randek itd. Potrzebowałam jego bliskości, wsparcia w tych trudnych chwilach, rozmów. A on nie potrafi rozmawiać. Chce mieć fajne życie bez problemów.

Miesiąc to za krótki okres czasu. Niby wiem, że tak będzie lepiej, ale wkrada się tęsknota i brak tej osoby. Czasami chęć walki o związek a z drugiej strony strach. Więc wiszę w próżni choć wiem, że bez sensu. Muszę odczekać swoje. Nie licze, że on wróci na kolanach choć może przez chwilę faktycznie wierzyłam, że pokaże czy mu zależy.

Czasami żałuję, że powiedziałam kilka słów za dużo, że mogłam się wstrzymać z rozstaniem. Ale w danej chwili nie miałam już sił by walczyć. Chciałam żeby on zrobił coś dla mnie, postarał się mnie zrozumieć i trochę przystopować.
Już i tak namieszałam za dużo więc pozostaje mi milczeć i powoli przyzwyczajać się do tego, że to już definitywny koniec,bo w sumie co miałabym mu napisać?!
Brakuje mi go i szlag mnie trafia, jak sobie pomyślę że mógłby mieć kogoś innego. Co robi? Gdzie jest? I z kim? Czy o mnie myśli? Czy tęskni? Baby to głupie są! Analizują zamiast skupić się na jednym.

Tekst faceta, który ma cię gdzieś, tylko nie wie jak się ciebie pozbyć.

Ale.., już podjęłaś decyzję. Moim zdaniem słuszną. Ten chłopak nie szanował twoich uczuć i mu na tobie nie zależało.

Taki związek do niczego nie prowadzi. Szkoda czasu na wieczne czekanie i życie nadzieją, że może a nóż z czegoś zrezygnuje na rzecz mnie choć raz. Dzięki Wam dziś czuję, że podjęłam dobrą decyzję. Swoje muszę przecierpieć, ale za cholere nie mogę się odzywać.

Dodatek mily a tak naprawde niepotrzebny. Tak sie nie raz czulam,jak gratis. Jakie to wszystko jest przykre...szkoda,ze on tego nie widzi i wciaz mysli,ze to z jego partnerkami cos jest nie tak,bo czegos oczekuja. A ja zadreczam sie myslami o nim...

Mnie na początku też było z tym dobrze...ale z biegiem czasu, jak kogoś wiecznie nie ma to przestaje się czekać i tęsknić. Bądź dzielna słyszłam. Kurdeeee to tak jakbym tylko ja miała usychać z tęsknoty.

Ambicje i cele - tak,of course.Ale każdy związek to sztuka kompromisu.Nie może być tak,że jedno się realizuje,a drugie "wisi na nim",bo nie wierzę,że dziewczyna nie miała swoich ambicji (wszelakich).I to nie jest tak,że domator wiąże się z domatorem,a triathlonista z triathlonistką .Chodzi o to,że jeżeli się chce z kimś być,i się kogoś kocha,to trzeba się "pochylić" nad uczuciami i potrzebami drugiej osoby,a nie iść "swoją" drogą po trupach,i albo sie ktoś dostosuje,albo wypad.

Nie jest tak, a  szkoda, bo chyba tylko podobny stopień zaangażowania, niezależności, samorealizacji gwarantuje jako taką równowagę i spokój w związku. Czasem z miłości, prawdziwej i głębokiej, ludzie rezygnują z tego, co chcieliby osiągnąć w życiu, ze znajomych, z tego, co ich uszczęśliwia, ale zabiera czas i oddala od partnera. Przyznaję, że miło jest być przyczyną takiego poświęcenia, ale mnie byłoby z tym nieswojo. Chciałabym, żeby mój partner był sobą. Wierzę, że jeśli jest ze mną, to kocha i nie wnikam, jak głęboka jest ta miłość, nie wymagam ciągłego udowadniania i adoracji. "Wiszenia" na sobie bym nie zniosła, bo ja lubię wolność w związku. Tyle ze mój mężczyzna nie ma o to pretensji.
Jakieś zgranie priorytetów albo przynajmniej spora tolerancja i dużo uczucia jest potrzebne, tu chyba tego zabrakło. Ale także  dojrzałości obojga: zrywanie i wyprowadzka jako straszak, z jego strony nieograniczone wypady i  niechęć do rozmowy na ten temat, marne szanse.

Agneesa gratuluję decyzji, którą podjęłaś! Trzeba mieć odwagę, by zdecydować o odejściu i siłę, żeby w tym wytrwać. Z pewnością ten pierwszy okres nie jest łatwy i wiąże się z mnóstwem emocji. W końcu należy pożegnać te wszystkie nadzieje, plany, które miało się związane z byłym partnerem. Skup się teraz na sobie.