Szkoła, przedszkole - miejsce przechowania dzieci, czy też .... - Netkobiety.pl

Sama jestem nauczycielem i nie cierpię tego obwiniania nieudolnych rodziców.To oni są w głównej mierze od wychowania.dziecko idące do przedszkola czy szkoły musi mieć już jakiś kapitał w tej kwestii.Do szału doprowadzają mnie rodzice nie radzący sobie z dzieckiem,którzy dają taką mała wydrę do przedszkola i "jakoś to będzie","w przedszkolu panie go dobrego zachowania nauczą"
Tak,winni są rodzice,z pewnością.Bo to oni mają obowiązek dziecko wychować tak by w społeczności nie sprawiało problemów.

W przedszkolu prawie się nie angażowałam bo moje dziecko w przedszkolu bywało rzadko z powodu tego,że w tym okresie była bardzo chorowita.
Sama nauczyłam ją samoobsługi,czytania,pisania liczenia.angielskich piosenek i słówek.Nie zostawiałam tego przedszkolu.

W szkole jestem w trójce,współpracuję w wychowawcą i jestem do jej dyspozycji.Pomagam w znalezienie dobrej oferty wycieczek,sprawdzam biura podróży  (bo mam w tej kwestii nauczkę),z racjo zawodu dostarczam sporo materiałów edukacyjnych z angielskiego.

A przede wszystkim sama pracuję z córką w domu.

Nie angażowałam się w to co przedszkole czy szkoła zaplanowało dla dzieci. Uważam, że to jest "działka" nauczycieli. Że to oni w ramach swoich obowiązków mają tak zapełnić dzieciom czas, aby był z jak największą korzyścią dla ich rozwoju. Owszem, jeżeli nauczyciel poprosił o pomoc, wtedy w ramach swoich możliwości pomagałam. Ale nie, że nauczyciel rzuca tylko hasło "a może by tak dzieci pojechały na jakąś wycieczkę" i oczekuje, że rodzice wszystko za niego zorganizują.
Tak samo jak zawsze wkurzało mnie gdy nauczyciel skarżył się że dzieci źle się zachowują podczas lekcji. Zawsze wtedy miałam ochotę zapytać się, czy mam się zwolnic z pracy i pilnować syna żeby nie gadał na lekcji.
My jako rodzice nie jesteśmy w stanie nadzorować dzieci w czasie gdy są w szkole lub przedszkolu. Możemy dać dzieciom podstawy dobrego wychowania, pokazać im co jest dobre a co jest źle postrzegane przez społeczeństwo, ale nie mamy nigdy pewności czy poza domem dziecko będzie się do niech stosować w 100%. Dlatego, jak dla - mnie funkcję wychowawczą powinny sprawować również placówki edukacyjne.

Sorry, ale nie zgodzę się z Tobą w praktycznie żadnym punkcie.
Nie dlatego że jestem z tych, którzy jednak angażują się w szkołę czy przedszkole swoich dzieci.
Zgodzę się z tobą, że szkoła, przedszkole, mają swoje programu edukacyjne, wychowawczy, ale nie jest on oderwany od udziału rodziców.
Angażowanie się rodziców tylko wtedy kiedy rodzic poprosi, jak dla mnie także jest lekko nie fair. Przecież chyba to NAM rodzicom powinno najbardziej zależeć na tym, aby nasze dzieci czuły że mają nasze wsparcie.

Ciebie naprawdę wkurza to, że nauczyciel mówi o niewłaściwym zachowaniu dziecka rodzicom? A komu ma powiedzieć? Ciotce? no sorry, to jak dla mnie kompletnie nie pojęte. Czyli dla ciebie szkoła to przechowalnia, w której cokolwiek się nie dzieje - nie jest to twoja sprawa?
Każdy dzisiaj pracuje, każdy ma swoje obowiązki, ale nie wmówisz mi, że komuś, kto chce, nie zajmie się swoim dzieckiem i nie wspomoże  opiekunek czy nauczycielki. My jako rodzice jesteśmy OBOWIĄZANI do wychowania, a to co prezentujesz to tyko wstęp do narzekania potem - zobacz ile dla ciebie robimy... no fakt, ale uwierz mi, są momenty, w których nie tylko powinno się,ale NALEŻY poświęcić czas tylko dzieciom.
"Możemy dać dzieciom podstawy dobrego wychowania, pokazać im co jest dobre a co jest źle postrzegane przez społeczeństwo, ale nie mamy nigdy pewności czy poza domem dziecko będzie się do niech stosować w 100%."
Jeżeli zechcesz, to będziesz to wiedzieć, ale wtedy trzeba być przy dziecku. Rodzic nie jest od podstaw, ale od całokształtu.
Zostawianie takich spraw szkole i wysnuwanie pretensji do nauczycielki, iż zwraca uwagę o gadanie rodzicom mnie naprawdę powala. A jak zacznie przynosić jedynki, wagarować, palić dopalacze, to rozumiem że to także problem nieudolnego nauczyciela?

Jakie wzorce wynosi się z domu, takie przynosi do szkoły. Jakie są reakcje rodziców, takie postępowanie dzieciaków.

To co napisałaś to kierunek do wychowania kogoś, kto zwyczajnie za kilka lat będzie czuł się totalnie bezkarny, ale wtedy nie zwalaj winy na szkolę... to sa tylko zaniedbania rodzicielskie.

Nauczyciel nie skarży, nauczyciel informuje rodzica o złym zachowaniu dziecka. to nie jest jego przywilej, ani snobizm, to jest jego OBOWIĄZEK.  rodzic ma wybór co z tą informacją zrobić. Może się oczywiście obrazić i powiedzieć, że pani jest głupia i sobie z dziećmi nie radzi, tylko komu to wyjdzie na dobre? Na pewno nie dziecku. Złe zachowanie nie bierze się z powietrza, zawsze coś za tym stoi. Podobnie jest z trudnościami w nauce i w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami. Sytuacja robi sie paradoksalna gdy nauczyciel (według rodzica nieudolny) sygnalizuje problem, a rodzic co.....wkurzony????ale na kogo? to jest tak jak z listem wzywającym do spłaty zadłużenia. Możesz go nie chcieć, możesz go nie przyjąć, możesz go podrzeć i wrzucić do kosza. Co to da? Sprawi, że twój dług przestanie istnieć?Chyba nie...Problemy dziecka też nie znikną tylko dlatego, że rodzic nie chce o nich słyszeć. W przeciwieństwie do rodzica, pojedynczy nauczyciel to jest tylko króciutki etap w życiu dziecka. Ciężko jest mi zrozumieć ludzi, którzy wychowanie swoich dzieci próbują zrzucić na osoby zmieniające sie jak w kalejdoskopie, na osoby emocjonalnie obce, na system, który nie do tego służy.Chcesz pomóc dziecku w procesie edukacyjnym? to sie w niego zaangażuj. Pytaj, dowiaduj się, trzymaj ręke na pulsie, a nie obrażaj sie o to, że niedobry nauczyciel się poskarżył. Ucz swoje dziecko właściwych zachowań społecznych,pracuj z nim w domu, wychowuj je a nie podrzucaj szkole. Daj nauczycielowi pracować, pozwól mu uczyć, bo to jest jego podstawowe zadanie.

Od każdej reguły są wyjątki. Co nie zmienia faktu, że nie przekłada się to na ogół. Z zasady wynika to inaczej, a pracując w mediach, mam takich sygnałów kilkanaście tygodniowo. Pozwól więc że zostanę przy tym, co wiem.

Problem twój dotyczył raczej kwestii merytorycznych, a nie wychowawczych. Myślę , że nauczycielka informując cie o zachowaniu córki postąpiła słusznie. Może nie od razu, ale jednak udało wam się tą sprawę rozwiązać. zauważ, że nie było tu zacietrzewienia i złości , a raczej chęć współpracy po każdej stronie (tak to rozumiem). Ja powyżej pisałam raczej o dziecku, którego rodzice wymyślili sobie, że szkoła zajmie sie jego wychowaniem. Taki bezsilny rodzic będzie obwiniał nauczyciela za swoje niepowodzenia. To jest prawdziwa dezorganizacja pracy szkoły, cierpi na tym cała klasa, bo nauczyciel zamiast nauczać skupia się na "wychowywaniu" niegrzecznego ucznia. Jesteś nauczycielem, więc pewnie znasz ten klasyczny przypadek - dziecko rozwalające swoją głupawką/ szałem cała lekcję, po skarceniu przez nauczyciela biegnie do mamusi z płaczem, że pani sie na niego uwzięła, a potem ty masz na głowie ową mamusię i jej żale, że chcesz dziecko do samobójstwa doprowadzić. Bezradny rodzic wiąże ręce i szkole i sobie , a "słodkie dzieciątko" dorasta w przekonaniu, że jest bezkarne , wszystko mu wolno i nie musi ponosić konsekwencji swoich działań. Łatwo się domyślić co z takiego "słodziaka" wyrośnie.

Serducho takie wrzucanie wszystkich do jednego worka jest straszne, już na samym początku. Dzielenie jakiś aktywności na dla dziewczynek i chłopców to lekki przeżytek. Teraz praktycznie role się wyrównują, dzieci powinny uczyć się tego już w przedszkolu. Możliwości rozwijają kreatywność, nie ma co zamykać się w schematach, które są niepotrzebne. W prywatnych szkołach czy przedszkolach, jednak z moich obserwacji podchodzą do dzieci bardziej indywidualnie niż w państwowych.  Sytuacja ze wspomnianą lekcją muzyki byłaby niedopomyślenia w przedszkolu gdzie chodzi moje dziecko. Prywatne placówki mają jednak wyższy poziom, tak jak na to wszystko patrze.