Nie proszę o poradę tylko o pocieszenie - Netkobiety.pl

Smutku i rozmyślania nie unikniesz, ale dla równowagi:
energiczna, popowa muzyka- liczy się rytm,
komedie - nawet jesli nie lubisz,
sudoku, krzyżówki, newsy o dietach, kremach, maseczkach itp

A na pocieszenie to-  od tego się nie umiera,
złamane serce to nie choroba smiertelna, raczej bardzo silna, upierdliwa, sezonowa alergia.... po sezonie minie

Ivy sledzilam dość uważnie Twoj wątek. Dobrze się stało że zakonczylas ta relację. Trwanie w oczekiwaniu na jego decyzję nic by nie dało ..zawsze byłby w "rozkroku" pomiędzy żoną a Tobą wiedząc że i tu i tu ma przystań .Mysle ze teraz tak naprawde sie okaze co i kto jest dla niego najważniejsze. Niemniej jednak nie spedzaj czasu myśląc czy zadzwoni napisze wybierze Ciebie lub ją. Traktuj a w zasadzie staraj się traktować to tak jakby to był naprawdę finał historii. Nie kontaktuj się z nim, jeśli trzeba ogranicz relacje  towarzyskie wiedząc że możesz się na niego natknąć. To trochę jak detoks. Musisz odstawić to totalnie..nie ma mowy o ostatnim kieliszku czy  kropelce na poprawę nastroju. Początek będzie straszny, leki, żal, ból  i tesknota, ale gdy przejdziesz przez to to będzie już tylko lepiej. Jesteś madrą fajną kobietą ...jeszcze tyle przed Tobą Odwagi.

Dziekuje Wam. Ja chyba wiem czemu mnie to tak trzyma. On mnie tak trzyma, to jego wciaz niezdecydowanie, nawet w tych ostatnich emailach twierdzil ze zony nie kocha i ona sie o tym wkrotce przekona bo nie da sie inaczej. No i co? To jest wciaz dawanie mi glupiej nadziei ktorej ja w sobie juz nie chce miec. Tak, masz racje feniks, to jest jak detoks. Zajmuje sobie czas czym sie da, kosmetyki, maseczki, paznokcie, ciuszki i wszystko co babskie juz przerobilam po rozwodzie i udalo mi sie to wszystko utrzymac :-) Teraz czas na meskie sprawy. Caly wieczor rozkrecalam kola od roweru bo bede wymieniac opony. Wiadomo jak mi szlo, bardzo kulawo bo do tej pory rozkrecaniem i naprawianiem zajmowal sie zawsze kto inny, ale jestem szczesliwa ze udalo mi sie to co zaplanowalam, pazury w stanie oplakanym, paluchy ze smaru ale geba wesola. Oby przespac choc kawalek nocy, bo kiepsko mi to idzie ostatnio.
Bardzo by mi bylo milo jakbyscie tutaj zagladaly(li), moglabym sobie poplakac nad losem swoim nedznym. Lepiej gadac z ludzmi przez internet niz plakac samej do poduszki.

Co prawda ja byłam po tej drugiej stronie ale nie mam powodu winić za moją krzywdę wszystkie inne "kochanki".
W pierwszym swoim wątku napisałaś,że to już koniec, teraz tez piszesz,że już zakończone.
A jednak jest jeszcze coś jak sama przyznajesz,że Cię trzyma przy nim, on Cię trzyma.
Przecież już  tyle razy Cię zawiódł, tyle obiecywał trzeba zmienić myślenia, tak, tak -to nie jest proste ale trzeba próbować.

On ma coś co Ty potrzebujesz, coś Twojego, jakąś rzecz?
Da się to odebrać i już nie mieć powodów do kontaktu z nim?

Dlaczego pytam? Ponieważ dopóki rzeczy mojego męża były o tej drugiej , ona cały czas czekała. To był dla niej punkt zaczepienia, że może on jeszcze wróci, nadzieja, że nie jest ze mną dla mnie samej tylko np. dla dziecka.
Nie umiał powiedzieć jej wprost - to koniec. Zwodził ją pół roku . Mówił jej ,że tęskni , że nie umie tak żyć. Generalnie zrobił z siebie w jej oczach człowieka rozdartego emocjonalnie pomiędzy dwoma kobietami , nie radzącego sobie z własnym życiem. Rozdarty to on może był , owszem widziałam jak gryzie się w sobie ale trwało to może z 1,5 miesiąca. Poza tym całkiem nieźle się trzymał a zajęty był głównie przekonywaniem mnie do siebie.
A ona łykała wszystko ,każdy "gest" w jej stronę był jak balsam na zranione serce.
W momencie , kiedy zabrał od niej wszystko co było jego ona zaczęła się uspokajać.
Dotarło do niej, że to na prawdę koniec. Powoli przestawał się z nią kontaktować. I nie było wyjścia ona musiała się z tym pogodzić, że odchodzi z jego życia.
Czy na zawsze? Tego nie wie nikt.

Dlatego jeżeli chcesz końca tej znajomości , chcesz żyć bez niego zlikwiduj wszystkie punkty zaczepienia, wszystko co mogłoby mieć w jakiś sposób z nim związek.
Może właśnie wtedy on już nie będzie Cię trzymał ani Ty jego.

Wiem,że nie chciałaś porad , potrzebujesz pocieszenia ale pomyślałam sobie,że może właśnie to będzie na swój sposób wsparciem.

"On ma coś co Ty potrzebujesz, coś Twojego, jakąś rzecz?
Da się to odebrać i już nie mieć powodów do kontaktu z nim?"

Właściwie to nie. Myślałam że on to ma, ale nie ma bo znalazłam. Za to ja mam coś jego co chciałam mu odesłać, ale powiedział że sam odbierze. Kontaktów nie da się zerwać tak zupełnie, bo należymy do tej samej grupy towarzyskiej, musiałabym się wyprowadzić, zmienić wszystko w swoim życiu, a tego nie zrobię bo po pierwsze już to zrobiłam po rozwodzie i nie jestem gotowa na dalsze zmiany, a po drugie to uważam że nie warto. Jakoś to poukładam.

"Nie umiał powiedzieć jej wprost - to koniec. Zwodził ją pół roku . Mówił jej ,że tęskni , że nie umie tak żyć. Generalnie zrobił z siebie w jej oczach człowieka rozdartego emocjonalnie pomiędzy dwoma kobietami , nie radzącego sobie z własnym życiem. Rozdarty to on może był , owszem widziałam jak gryzie się w sobie ale trwało to może z 1,5 miesiąca. Poza tym całkiem nieźle się trzymał a zajęty był głównie przekonywaniem mnie do siebie."

I tak jak napisałaś tak i ja podejrzewam. Kiedy mi opisywał co się dzieje u nich w domu, od razu dało się zauważyć że coś jest nie tak, że tak nie zachowuje się człowiek który chce się rozstać, a raczej wręcz odwrotnie. A teraz próbował mnie omamić przeznaczeniem. Dziękuję Ci rojka, to co napisałaś jeszcze bardziej utwierdza mnie w decyzji.
To nie jest tak że on mnie trzyma. Porzuciłam jakiekolwiek myśli o przyszłości z nim, kiedyś w planach było ja i on, teraz jestem tylko ja. Trzymają się mnie za to myśli o przeszłości, bo było naprawdę świetnie do czasu kiedy ona nie wróciła do domu. Wciąż uważam że moglibyśmy być świetną parą gdyby on był wolny ale nie jest jak widać, a opowieści o rozwodzie to jak widać tylko wynik jego wyobraźni. Chciał sobie udowodnić że jest jeszcze  coś wart przez zdobycie młodszej atrakcyjniejszej babki, udało mu się no i świetnie. Ego podbudowane, małżonka dostała z powrotem ulepszony egzemplarz. Niech sobie żyją jak chcą. Mnie już nic do tego.

Przykro, ale to jeszcze jedna wartościowa lekcja na przyszłość.

Nie jestem pogodzona tak do końca, ale nie mam innego wyboru. Łatwiej jest bez kontaktu, prawdziwy test będzie jak go zobaczę.
Co jakiś czas się miotam wewnętrznie, zadaję sobie pytanie co będzie gdy on od niej jednak odejdzie? A powinnam sobie powiedzieć: a co mnie to obchodzi, to już nie moja broszka. Tego jeszcze nie potrafię. Czas zatrze wszystko, taką mam nadzieję.

Ivy, przeczytałam Twój wątek i nawet nie wiesz jak Ci zazdroszczę. Wydajesz się być taka spokojna z tym wszystkim i widać że masz siłę żeby sobie z życiem samej poradzić. Ja ciągle jeszcze się miotam. Nigdy wprawdzie nie byłam kochanką, ale rozstanie zawsze chyba boli tak samo mocno - nieważne czy dziewczyna, żona, kochanka, ważne że się kochało.
Też potrzebuję całkowitego odcięcia, ale jeszcze nie wiem czy dam radę to zrobić. Ty już postanowiłaś i z tego co przeczytałam  konsekwentnie to realizujesz. I właśnie tym powinnaś się cieszyć: masz za sobą chyba najtrudniejszy etap, na który ja i pewnie wiele wiele innych kobiet nie może się odważyć - przyznanie przed samą sobą że to już naprawdę koniec, nie ma się co rzucać, i nie ma już "my", tylko "ja". I z tego miejsca w którym jesteś jest już tylko lepiej

toorank, nie zdarzają się takie dni. Myślę o nim codziennie. Śmiać się śmieję, a czemu nie mam się śmiać? Nie zamierzam wstąpic do zakonu bo z facetem mi nie wyszło. Nie zakładam żadnego terminu kiedy przestanę o nim myśleć, może nigdy nie przestanę.
agata, nie wiem czy tak do końca się przyznałam przed sobą czy to już koniec, ale tak chcę o tym myśleć i żyć tak jakby to był już koniec. Na jego dezyzje nie mam wpływu ale na swoje mam i to realizuję.

Ja nie będę pocieszał ani kochanek ani kochanków.Nigdy nie zbudujesz szczęścia na czyimś nieszczęściu.Musisz swoje wycierpieć,może do Ciebie dotrze,że nie po to żyjemy,żeby krzywdzić innych.Ale o tym nie pomyślałaś zostając kochanką.Pomyśl o tym,jak być dobrym człowiekiem.
Czas zagoi rany - masz swoje pocieszenie,jednak.

Ivy,separacja nie jest po to,żeby szukać sobie kogoś,tylko po to,żeby szukać rozwiązania jak naprawić małżeństwo.Dla mnie rozbiłaś rodzinę,co z tego,że on uważał się za wolną osobę.Cały czas był,i jak widzę ciągle jest małżonkiem.W dodatku ma wątpliwości,czy jednak nim dalej nie pozostać.I ma do tego święte prawo.Chciałaś z nim być na uczciwych zasadach,trzeba było mu powiedzieć,żeby się rozwiódł.Teraz masz za swoje.

ivy może nie doczytałam albo coś przegapiłam, ale dlaczego on właściwie został z żoną?

Bartass, ale trochę pieprzysz za przeproszeniem. Ludzie żyją osobno latami, nie mając ze sobą już nic wspólnego a nie biorą rozwodu bo im to nie potrzebne na przykład w tej chwili, do czasu aż ich przypili. I co, może maja w celibacie żyć i zamknąc się w celi? Ja jestem po rozwodzie i dla mnie małżeństwo to tylko papierek. Owszem, nie wdawałam się w związki dopóki nie dostałam potwierdzenia rozwodu, ale tylko dlatego żeby mi mój ex koło dupy nie narobił. No a poza tym nie miałam ochoty na facetów.

Ja teraz już też nie wiem. Jego tłumaczenia - bo ona źle to znosi, bo lepiej żeby ona sama zrozumiała że ich nic już nie łączy, bo on nie ma dokąd pójść, bo on się boi niepewnej przyszłości, ostatnio jeszcze te kłopoty z bratem. On by chyba chciał żeby to ona odeszła jeszcze raz albo wyrzuciła go z domu. Nie wiem, teraz to już chyba nieistotne. Niech sobie żyją jak chcą, ja chcę się tylko od tego uwolnić raz na zawsze. Jak widac za słaba jeszcze jestem skoro wdaję się w korespondencję.

Ivy na romans nie przystanie bo dość już ma takiego matrixa. I zabiegać nie będzie, bo o miłość się nie żebrze. Chce być z żoną, niech będzie, ale ja chcę od tego być z daleka, za długo to znosiłam. Chcę teraz jak najszybciej wyjść z tego bo życie mam do przeżycia, zapomnieć sie nie da, ale wiadomo że "można żyć bez powietrza".
Nie widziałam go już od... dwóch tygodni (!) a seks to już nawet nie pamiętam kiedy. To tylko dwa tygodnie, a wydaje się jak wieczność... Przekuwam uczucie w złość odtrąconej kobiety. Troche to potrwa ale to chyba dobrze, co?

Oczywiście,można się spotykać z kim się chce i gdzie chce (oprócz prawa karnego,oczywiście).Ludzie robią co chcą,pytanie tylko czy jest to etyczne i moralne.Po co małżeństwo,jeżeli nikt nie bierze na poważnie przysięgi małżeńskiej?.Na co komu separacja?.Wchodząc w małżeństwo do czegoś się zobowiązujemy,ponosimy konsekwencje jego zerwania,niewielu potrafi to zrozumieć.Tutaj nie dosyć,że większość ludzi "depcze" tą instytucje, nie widząc w zdradzie niczego złego,to jeszcze oczekuje pocieszenia.To,że ktoś z kimś się spotyka przez lata,bo nie może dostać rozwodu z jakichś tam powodów,wcale go nie usprawiedliwia w moich oczach.Biorąc ślub musiał przecież wiedzieć,jakie mogą być konsekwencje rozwodu? Także tego,że czasem może ciągnąć się latami? Małżeństwo to poważna sprawa,a ludzie pomniejszają jego znaczenie,żeby usprawiedliwiać uleganie własnym słabościom.

Ivy , to dopiero dwa tygodnie.
Dajesz się wciągać w dyskusje.
Nie masz wpływu na to ,że ON chce do Ciebie pisać, dzwonić itp.
Ale masz wpływ na to,że możesz nie odpisać i nie odebrać.

Kondolencje - rozumiem, reszta moim zdaniem zbędna.

O , właśnie dlatego :

Bartass,
wiele ludzi wierzy w małżeństwo, ale jeśli nie daje ono szczęścia, a wszelkie próby naprawy spełzają na niczym
to nie wiem po co w nim trwać.
Ivy,
to co wiesz na tą chwilę to to, że ta reakcja Ciebie rani i nie widać realnych szans na poprawę.
Moim zdaniem odpuścić, zamknąć rozdział,
a o tym człowieku mysleć w kategoriach, że nie ma co naprawiać.
Może kiedys jeszcze się zaprzyjaźnicie, ale na innych zasadach i w nowej rzeczywistości.
Obecnie wsród wszystkich kandydatow na partnera to on jest trochę poniżej innych
bo jest zonaty.

I co,czujesz się świetnie rozumiem.Nie masz sobie nic do zarzucenia,wszystko zrobiłaś ok.?
Życie,życiem -  pójdę w tango z żonatym,bo takie jest przecież życie,a małżeństwo to takie gadanie.No problem.
Widziałem tu wiele takich wątków,i zawsze jest płacz i zgrzytanie zębami,jeszcze nie czytałem historii,żeby z jakiegokolwiek romansu wszyscy wyszli zadowoleni i szczęśliwi.Ty jesteś tego przykładem,oczekując tutaj ukojenia.

Bartass, ja jestem wolna osobą, nie rozbiłam nikomu małżeństwa, nie przeze mnie się rozstali, a to że ktoś chciał się ze mną spotykać nie zakończywszy swojego, to ja mam być za to odpowiedzialna? No wybacz ale uważam że każdy jest odpowiedzialny za siebie. Dlaczego mnie obarczasz odpowiedzialnością za to że ktos nie zakończył swojego małżeństwa?
Poza tym, zakończyć dla mnie jest równoznaczne z rozwiązaniem, dla Ciebie nie. Hipokryzja? Może wytłumaczysz jak krowie na rowie bo nie rozumiem.

A czy to małżeństwo jest rozwiązane? Chyba nie,więc nie jest zakończone.Nie rozumiesz,że wina jest WASZA OBOJGA,a nie tylko jego,tylko dlatego,że Ty byłaś akurat wolna? Jesteś wolna,a on nie,więc to nie Twoja wina,niezły relatywizm.A gdybyś nie była wolna,to obwiniałabyś się tylko za rozpad swojego małżeństwa rozumiem? NIE,rozbiłabyś oba,i swoje,i jego.

A co to w ogóle za rozumowanie? Gdybym, gdybyś... Co to kogo obchodzi co by było gdyby. Sytuacja już miała miejsce i nie da się jej zastąpić gdybaniem. Wina obojga - czego wina? Jego małżeństwo się rozpadło, półtora roku to chyba wystarczający czas żeby tak myśleć, prawda? Ona sama odeszła, być może do faceta, on jej nie wyganiał. Zapragnęła wrócić po tym całym czasie - każdy ma prawo. Twoje wypowiedzi są tutaj nie na miejscu.
Poza tym poczytaj siebie, najpierw piszesz że małżenbstwo trzeba zakończyć a potem można rozwiązać, potem piszesz że jak nie rozwiązane to niedokończone, to w końcu jaka kolejność według Ciebie? Sam nie wiesz o czym piszesz.

Bartass,
generalnie tak powinno być. Pierw koniec jednego, a dopiero później pojawia się drugi związek.
W ten sposób można uniknąć sytuacji Ivy oraz bycia długoletnim kochankiem bez szans na normalny związek.
Tylko, że w życiu jest różnie. Czasem jest długa separacja, bo nikomu nie chce iść się do sądu, a małżeństwa nie ma, bo nie ma go w sercu.
Czasem pojawienie się drugiego człowieka jest katalizatorem zmian w życiu i człowiek nabiera sił do zakończenia beznadziejnego związku.
Oczywiście kończenie jednego zanim zacznie się drugie jest swoistym ideałem w nieidealnej sytuacji i tak powinno się postepować,
ale zycie jest różne i to trzeba rozpatrywać indywidualnie.
Przecież kochanek Ivy składał papiery rozwodowe, to była długa separacja. Tutaj po stronie Ivy nie ma jakiejś wielkiej winy.
Uwierzyła, zaufała, wiele wskazywało, że tamtego małżeństwa nie ma. Tu jest jakieś kłamstwo w tej sytuacji między tym facetem, a jego żoną.
Moim zdaniem on nie jest do końca szczery. Może separacja była z jego winy, może wciąż jednak liczył na powrót zony, może jednak ta żona nie jest obojętna
a może ............ chodzi o pieniądze.
Nie wiem. Bez względu na powód , to jest bardzo toksyczna i zła sytuacja dla autorki.

Lifrinat, dzięki. Złoszczą mnie wypowiedzi typu "ja nigdy bym tego nie zrobił", "mnie się to nigdy nie przydarzy".  Życie nauczyło mnie że nie należy mówić "nigdy" i "zawsze" bo zawsze od tego zdarzy sie jakiś wyjątek :-) "Nigdy" można stwierdzic dopiero po fakcie, na przykład nigdy nie miałam wypadku, ale nie wiem czy nie będę miała. Za dziesięć lat to się może zmienić.
Na razie jest mi źle, bo urażona duma boli, stracone marzenia jeszcze bardziej. Próbuje sobie pomóc także pisząc tu na forum, bo nie chcę do nikogo gadać na żywo o moich problemach.

Ha, gdybym chciała walczyć o miłość to pewnie nie byłoby mnie tutaj z rozterkami które mam. Nie będę walczyła o niczyją miłość, tę sprawę przegrałam już na wstępie, gdy ona postanowiła wrócić a on nic nie zrobił w tej sprawie. Dbać o szczęście za to - jak najbardziej. Szczęściem dla mnie nie jest ciągłe zamartwianie się dlatego muszę odpuścić. Mogę być szczęśliwa bez faceta i będę.

Ivy,
czytałam Twój wątek w innym dziale.
I niestety potwierdza się schematyczne działanie nas kobiet.. żeby nie wiem co, żeby wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, żeby ludzie na forum pisali, same sobie wkręcamy i odczytujemy znaki tak by sobie robić nadzieje. Same sobie to robimy.
Ile razy racjonalizowałaś sobie ten związek, ile razy zapewniałaś że co by się nie wydarzyło Ty już jesteś z tym pogodzona, przygotowana, myślisz o sobie itd. Ale zawsze nadzieja była i to ona brała górę że pewnie szala przechyli się na Twoją stronę.
Niestety, wyszło tak jak większość się spodziewała.
Tzn. owszem zawsze możesz być dla niego opcją dodatkową.
I tak, niestety, Twój luby wpisał Cię a Ty potem sama weszłaś w rolę kochanki.
O ile na początku było mi Ciebie naprawdę szkoda, że facet bez jaj i tak sobie Tobą pograł, to w momencie gdy już dobrowolnie się na to godziłaś już nie.
Jeśli ich małżeństwo faktycznie nie ma podstaw to sama wiesz że z czasem się rozpadnie. Może być też tak że kiedy Ty się wycofałaś faktycznie to posklejają.
Mam nadzieję, że otrząśniesz się szybko. I mam nadzieję, że ta decyzja będzie finalną.
Tak więc życzę Ci byś wytrwała.
Szanuj siebie.

Weekend jakoś minął, ale jest mi bardzo ciężko. Z nikim nie rozmawiałam, z nikim się nie widziałam, zamknęłam się w sobie. Czas spędziłam głównie na porządkach i spacerach, w przerwach grałam w głupie gierki. Zaczynałam pisać email ze dwa razy, za każdym razem wykasowałam. Chyba zaczynam zmieniać podejście to tego wszystkiego. Jest mi bardzo wstyd że dałam sobą manipulować, czuję wielki żal że rozkochał mnie w sobie i zostawił. Jedyne co mi teraz przychodzi do głowy to żałoba. To co było między nami umarło i nie ma nadziei na powrót. Nie chcę go widzieć nawet w sytuacjach towarzyskich, prawdopodobnie musielibyśmy być wspólnie na pewnym wydarzeniu jutro ale nie idę. Ustaliłam sobie już plan na dzisiejszy wieczór, na jutro, pojutrze... Żyję z dnia na dzień.
Czasami przyjdzie mi do głowy myśl, a co będzie jak on od niej odejdzie i wróci do mnie a ja powiem "nie", przecież go skrzywdzę, nie mogę tego zrobić itepe... Cóż, zgodnie z zaleceniem pani psycholog staram się nazywać uczucia, kontrolować je, starać się dowiedzieć skąd się one biorą i dlatego jest mi łatwiej racjonalizować to wszystko. Żal, wielki żal, za niespełnioną miłością, za straconymi marzeniami, za tym wszystkim co było a się skończyło... Wydaje mi się że jakoś szybciej pozbierałam się po rozwodzie. Pewnie dlatego że wtedy nie było żadnych niedomówień, wiedzieliśmy oboje co robimy. A teraz... Żal, pustka i żal...

Może z Twojej strony nie ma , nie chcesz ale wiesz jakie jest jego podejście.
On myśli inaczej.
Żona po Twoim emailu pewnie poczuła się "bezpieczniej", bo to Ty ją uspokoiłaś , że jej z Twojej strony nic nie grozi a nie ON. On się musi zastanowić, którą ma wybrać i pewnie to robi bo dałaś mu wyjście "przyjdź do mnie jako wolny człowiek" ,a on się nie uwolni od żony skoro nie zrobił tego do tej pory.
Pytanie: Czy można w takiej sytuacji wierzyć kochance?
Teraz jest koleżeństwo ale czy znowu nie przerodzi się w coś więcej. Tego nie wiesz. Nie wiesz jak się zachowasz za pół roku czy za rok. Jak przyjdzie do Ciebie jako "kolega" , tak po prostu, pogadać pożalic się na żonę.
Ja myslę,że jeśli już raz się coś zaczęło to już będzie się  to za nami długo ciągnąć, może nie do końca życia ale długo.

Jasne,ze nie warto ale na wspomnienia nie ma rady one są i zostaną. Z czasem mniej intensywnie siedzą w głowie ale na początku ciężko jest je  zamknąć głęboko, nie wracać i nie chceć, żeby to coś wróciło .

Co poradzić z nastrojem? Nic z nim nie robić, pozwolić mu minąć. Minąć to nie znaczy udawać, że go nie ma, zagłuszać na różne sposoby.

Zastanawiasz się nad jego postępowaniem. Robi tak, jak chce, jak jemu - wedle jego norm - jest wygodnie. Ty, wbrew faktom, na to pozwalasz. Twierdzisz, że nie odpowiedział na Twe pytanie. Mylisz się. Odpowiedział wielokrotne, tylko Ty nie chcesz tej odpowiedzi przyjąć do wiadomości.

Czy łudzisz się? Tak. Dlatego nie wykasowałaś jego numeru telefonu z książki, dlatego nie wpisałaś go na tzw. czarną listę, dlatego odbierasz telefon od niego, dlatego z nim rozmawiasz.

Czy czas może pomóc? Tak, ale tylko wtedy, gdy podejmiesz decyzję, że wasz związek jest zakończony.

Przede wszystkim powinnaś odpowiedzieć sobie Ivy na pytanie, dlaczego on się z Tobą raz na jakiś czas kontaktuje.

Bo moim zdaniem robi to wtedy, gdy np. dopada go handra, złe samopoczucie... bo tu jesień, brak słońca, szaro... może nudno? nie ma biedaczek co ze sobą zrobić...
Więc pisze i dzwoni do Ciebie.
Czy liczy się z Twoimi odczuciami i emocjami? Za największego ch..ja - NIE
Myśli tylko i wyłącznie o sobie.
Proszę Cię Ivy, uzmysłów to sobie w końcu. On Cię wykorzystuje. Wtedy gdy mu się chce; gdy on ma ochotę. On dobrze wie, ile to Cię kosztuje, co wcale mu nie przeszkadza dbać o własne ego i własną dupę.
Przemyśl to, jakie ma intencje - to najlepszy sposób. I otrząśnij się.
Mój Misio też do mnie pisze i milutkim tonem prosi o rozmowę, spotkanie. Też moja pierwsza myśl była taka, że Misio pragnie kontaktu ZE MNĄ. Ale potem wrócił mi rozum do głowy... i zrozumiałam, że Misio chce tylko mieć furteczkę... taką otwartą drogę odwrotu... gdyby tam, w wielkim świecie Misiowi się coś nie udało, to żeby zawsze mógł wrócić do ciepłego, wymoszczonego, zawsze otwartego na Misia gniazdka.

Ivy, to są typy skrajnie egoistyczne. Tacy faceci prawdopodobnie nawet nie zdają sobie sprawy, co robią swoim zachowaniem drugiej osobie. Nawet ich winić za to nie bardzo jest sens, bo oni są tego kompletnie nieświadomi. Jedyne wyjście - uciekać przed nimi gdzie pieprz rośnie. I nie dać się manipulować. Tylko to ich może zaboleć... że Ty masz go w dupie... że mu się nie dajesz...

Ivy71 - jak powyżej - tak to działa. Ja mam tak samo, nie tykałabym się za coś co stoi w rozkroku. Na dwoje babka wróżyła - albo Ty go przeciągniesz albo ona, chce Ci się? Poza tym jaka to wygrana? Mężczyzna sam musi wiedzieć czego chce a nie nim tarmosić - a nuż się uda. Ten jest egzemplarz nie-wiedzący i raczej mu się to nie zmieni bo gdyby miało mu się zmienić to by został z Tobą. Znam takie przypadki - szczęśliwe nawet. Ale jeśli po kilku m-cach z Tobą on wraca to znaczy, ze ten popiół co to myślał i Ty  myślałaś, że na zgliszczach poprzedniego związku wypalony jednak nie wygasł i tak to trzeba zostawić - niech dogorywa sam. I taki tez przekaz bym temu facetowi dała - bez papierka się nie pokazuj i żegnaj las vegas! ;-)

Niczego w Twej sprawie nie chcę. Poprosiłaś o opinie, napisałam swoją. Tyle.

Ivy,
ale jak to jest? Człowiek Ciebie oszukał( choćby, co do rozwodu ),
upokorzył ( szykował Ciebie na kochankę, wybrał żonę) i  Ty chcesz mieć w nim przyjaciela?
Nie rozumiem.
Ok, romans, ale nie dał się rady rozstac, bo np małe dzieci, żona chora.... siada i mówi Ci to wprost.
Taką sytuację rozumiem, trudna decyzja kochanków.
Ale w Twojej sytuacji nic nie stało na przeszkodzie. Więc, jak to jest z Tobą? Można Ciebie upokarzać?

Napisałaś, że juz miałaś kiedyś romans z żonatym. Więc, jeśli on o tym wie, to może to jest powód, dla którego wciąż liczy,
że romans będzie trwał. Raz już tą granicę przekroczyłaś, więc może kiedys znowu.....