Jak to znieść... - Netkobiety.pl

Postanowiłam napisać, bo inaczej zwariuję. Moja historia jest zawikłana i... chyba muszę gdzieś napisać prawdę żeby nie eksplodować.
Pracujemy razem od lat, ja jestem mężatką, On też ma żonę i 2 dzieci. Mąż pracuje w tej samej firmie. Jestem 2 lata po ślubie, On - 6, ale ze swoją żoną znają się od 14 lat - Jego pierwsza miłość. Obojgu z Nas brakowało w swoich małżeństwach tego samego - zrozumienia, wsparcia, czuliśmy się wykorzystywani, samotni. Potrzebowaliśmy przytulenia, dobrego słowa, poczucia, że Komuś na Nas zależy. Wszystko rozpoczęło się ponad rok temu - byliśmy przyjaciółmi, którzy mierzyli się z trudnościami własnych związków. W pewnym momencie ja czułam, że zakochałam się, On krótko po mnie - także. Przez rok walczyliśmy o bycie razem. Ja z początkiem roku podjęłam decyzję o rozwodzie, ale to On pierwszy złożył swój pozew. Jednak od kwietnia kilkukrotnie wycofywał się ze względu na dzieci - wiedział, że Jego żona jest niewydolna wychowawczo, swoją postawą przez lata nauczył ją bezradności. Kochaliśmy się, tak bardzo się kochaliśmy - wciąż powtarzaliśmy sobie, że to nie był przypadek, że pojawiliśmy się w swoim życiu. Mieliśmy plany. Cały czas jednak walka toczyła się o dzieci. W sierpniu na 2 dni przed rozprawą, On oświadczył mi, że wraca do niej, bo dobro dzieci jest dla Niego najważniejsze. Ostatecznie nie wrócił, trwał przy mnie. Rozwodu nie dostał, bo żona nie chciała się odciąć od "bankomatu". Ja swoją sprawę (pierwszą) mam za kilka dni.
Przez cały ten okres poznałam Jego Rodzinę, która mnie zaakceptowała - jej nie trawią, bo wiedzą ile krzywdy wyrządza Jemu, dzieciom i ludziom. Od kilku dni mój Kochany dziwnie się zachowywał, czułam, że znów jest niepewny, więc zaproponowałam przerwę, żeby zobaczył kogo tak naprawdę Mu brakuje. Jeszcze w poniedziałek rano powiedział mi, że mnie kocha, tulił jak zawsze, mówił, że będę z Nim szczęśliwa, że On jest ze mną bardzo szczęśliwy. Wciąż powtarzał, że w końcu poznał miłość swojego życia. Ją traktował jak matkę swoich dzieci - kobieta jest niestety bardzo dominująca, agresywna i osaczająca. Przez ten rok nie pozwalał na to, by odszedł
Wczoraj po 2 dniach ciszy przyjechał - "podjąłem ostateczną decyzję, chcę ratować swoje małżeństwo, oboje zbłądziliśmy, Ty też ratuj swoje". Trudno mi ratować małżeństwo, gdy nie kocham męża. Nie rozwodzę się dla "Tamtego" - Mojego Słonka, rozwodzę się, bo wiem, że z mężem nic nie zbudujemy. Decyzja o ślubie była pochopna. Z "Tym" Człowiekiem tworzyliśmy idealną całość. Mieliśmy dogadaną kwestię Jego dzieci i wszelkie kontakty. Mieliśmy być razem. Przez ten rok, każdy dzień był najpiękniejszym dniem mojego życia - razem tworzyliśmy to życie. Tak bardzo czekaliśmy na moment, aż będzie można zacząć żyć normalnie, nie ukrywać się...
Usłyszałam wczoraj: "gdybym Cię kochał to był został", "nie byłbym z Tobą szczęśliwy, bo wiem, że moje dzieci by nie były", ale z drugiej strony wiem, że "nie wiem co do niej czuję, nie wiem czy będę z nią szczęśliwy". "Jeśli nam się nie uda, to będzie moja kara, do końca życia będę ją ponosił".

On wczoraj wprowadził się z powrotem do domu, bo 6 miesiącach mieszkania w innym miejscu. Nie potrafię zrozumieć, jak jeszcze w poniedziałek rano budzi się obok mnie szczęśliwy, a wczoraj mówi mi tak wiele przykrych słów: "pozwól mi odejść, uszanuj moją decyzję"... Przez rok walczyłam, każdego dnia walczyłam, abyśmy mogli stworzyć nowy lepszy dom, dla siebie i za jakiś czas, dla Jego dzieci.

Powiedzcie mi czy Ktoś kto podejmuje decyzję o odejściu tęskni... za tym co było?? Czy gdy wraca i staje na przeciwko innej osoby, widzi tę poprzednią, z którą łączyło Go tak wiele. Wiele razy mi mówił, że przez ten rok dostał tyle miłości i czułości, której nie miał przez 14 lat.

Sam mi wczoraj powiedział, że to ja Go nauczyłam kochać, że nie będzie potrafił przytulać jej tak jak mnie, bo nigdy tego wobec niej nie robił. To było takie Nasze... Nauczyłam Go tak wiele, a teraz ona to dostanie.

Tak cholernie za Nim tęsknię. Milczę, bo szanuję Jego decyzję, ale nie jestem w stanie funkcjonować. Wzięłam urlop, by nie widzieć się z Nim w pracy, ale w poniedziałek będę musiała się z tym zmierzyć. I przeraża mnie myśl, że zobaczę Go szczęśliwego... że ten czas ze mną był kłamstwem, że ja byłam tylko wypełniaczem Jego czasu, kompromisem. Nie potrafię pojąć, że byliśmy tak blisko finiszu... tak niewiele brakowało do końca, a On się wycofał w tak ważnym momencie, w którym to ja muszę przetrwać sądową batalię.

Proszę ukoicie moje serce - czy Ci którzy odchodzą mimo wszystko tęsknią czy potrafią wyrzucić człowieka z pamięci...
Jestem sama jak palec, nikt w rodzinie u mnie nie wie. Wczoraj po roku powiedziałam prawdę koleżance, bo już nie mogłam tego znieść, co rozsadzało mi serce i głowę. Jak spojrzeć Mu w poniedziałek w oczy, jak znieść jej zapach na Nim... jak podnieść się znów.

Scarlett_k napisał/a:

Postanowiłam napisać, bo inaczej zwariuję. Moja historia jest zawikłana i... chyba muszę gdzieś napisać prawdę żeby nie eksplodować.
Pracujemy razem od lat, ja jestem mężatką, On też ma żonę i 2 dzieci. Mąż pracuje w tej samej firmie. Jestem 2 lata po ślubie, On - 6, ale ze swoją żoną znają się od 14 lat - Jego pierwsza miłość. Obojgu z Nas brakowało w swoich małżeństwach tego samego - zrozumienia, wsparcia, czuliśmy się wykorzystywani, samotni. Potrzebowaliśmy przytulenia, dobrego słowa, poczucia, że Komuś na Nas zależy. Wszystko rozpoczęło się ponad rok temu - byliśmy przyjaciółmi, którzy mierzyli się z trudnościami własnych związków. W pewnym momencie ja czułam, że zakochałam się, On krótko po mnie - także. Przez rok walczyliśmy o bycie razem. Ja z początkiem roku podjęłam decyzję o rozwodzie, ale to On pierwszy złożył swój pozew. Jednak od kwietnia kilkukrotnie wycofywał się ze względu na dzieci - wiedział, że Jego żona jest niewydolna wychowawczo, swoją postawą przez lata nauczył ją bezradności. Kochaliśmy się, tak bardzo się kochaliśmy - wciąż powtarzaliśmy sobie, że to nie był przypadek, że pojawiliśmy się w swoim życiu. Mieliśmy plany. Cały czas jednak walka toczyła się o dzieci. W sierpniu na 2 dni przed rozprawą, On oświadczył mi, że wraca do niej, bo dobro dzieci jest dla Niego najważniejsze. Ostatecznie nie wrócił, trwał przy mnie. Rozwodu nie dostał, bo żona nie chciała się odciąć od "bankomatu". Ja swoją sprawę (pierwszą) mam za kilka dni.
Przez cały ten okres poznałam Jego Rodzinę, która mnie zaakceptowała - jej nie trawią, bo wiedzą ile krzywdy wyrządza Jemu, dzieciom i ludziom. Od kilku dni mój Kochany dziwnie się zachowywał, czułam, że znów jest niepewny, więc zaproponowałam przerwę, żeby zobaczył kogo tak naprawdę Mu brakuje. Jeszcze w poniedziałek rano powiedział mi, że mnie kocha, tulił jak zawsze, mówił, że będę z Nim szczęśliwa, że On jest ze mną bardzo szczęśliwy. Wciąż powtarzał, że w końcu poznał miłość swojego życia. Ją traktował jak matkę swoich dzieci - kobieta jest niestety bardzo dominująca, agresywna i osaczająca. Przez ten rok nie pozwalał na to, by odszedł
Wczoraj po 2 dniach ciszy przyjechał - "podjąłem ostateczną decyzję, chcę ratować swoje małżeństwo, oboje zbłądziliśmy, Ty też ratuj swoje". Trudno mi ratować małżeństwo, gdy nie kocham męża. Nie rozwodzę się dla "Tamtego" - Mojego Słonka, rozwodzę się, bo wiem, że z mężem nic nie zbudujemy. Decyzja o ślubie była pochopna. Z "Tym" Człowiekiem tworzyliśmy idealną całość. Mieliśmy dogadaną kwestię Jego dzieci i wszelkie kontakty. Mieliśmy być razem. Przez ten rok, każdy dzień był najpiękniejszym dniem mojego życia - razem tworzyliśmy to życie. Tak bardzo czekaliśmy na moment, aż będzie można zacząć żyć normalnie, nie ukrywać się...
Usłyszałam wczoraj: "gdybym Cię kochał to był został", "nie byłbym z Tobą szczęśliwy, bo wiem, że moje dzieci by nie były", ale z drugiej strony wiem, że "nie wiem co do niej czuję, nie wiem czy będę z nią szczęśliwy". "Jeśli nam się nie uda, to będzie moja kara, do końca życia będę ją ponosił".

On wczoraj wprowadził się z powrotem do domu, bo 6 miesiącach mieszkania w innym miejscu. Nie potrafię zrozumieć, jak jeszcze w poniedziałek rano budzi się obok mnie szczęśliwy, a wczoraj mówi mi tak wiele przykrych słów: "pozwól mi odejść, uszanuj moją decyzję"... Przez rok walczyłam, każdego dnia walczyłam, abyśmy mogli stworzyć nowy lepszy dom, dla siebie i za jakiś czas, dla Jego dzieci.

Powiedzcie mi czy Ktoś kto podejmuje decyzję o odejściu tęskni... za tym co było?? Czy gdy wraca i staje na przeciwko innej osoby, widzi tę poprzednią, z którą łączyło Go tak wiele. Wiele razy mi mówił, że przez ten rok dostał tyle miłości i czułości, której nie miał przez 14 lat.

Sam mi wczoraj powiedział, że to ja Go nauczyłam kochać, że nie będzie potrafił przytulać jej tak jak mnie, bo nigdy tego wobec niej nie robił. To było takie Nasze... Nauczyłam Go tak wiele, a teraz ona to dostanie.

Tak cholernie za Nim tęsknię. Milczę, bo szanuję Jego decyzję, ale nie jestem w stanie funkcjonować. Wzięłam urlop, by nie widzieć się z Nim w pracy, ale w poniedziałek będę musiała się z tym zmierzyć. I przeraża mnie myśl, że zobaczę Go szczęśliwego... że ten czas ze mną był kłamstwem, że ja byłam tylko wypełniaczem Jego czasu, kompromisem. Nie potrafię pojąć, że byliśmy tak blisko finiszu... tak niewiele brakowało do końca, a On się wycofał w tak ważnym momencie, w którym to ja muszę przetrwać sądową batalię.

Proszę ukoicie moje serce - czy Ci którzy odchodzą mimo wszystko tęsknią czy potrafią wyrzucić człowieka z pamięci...
Jestem sama jak palec, nikt w rodzinie u mnie nie wie. Wczoraj po roku powiedziałam prawdę koleżance, bo już nie mogłam tego znieść, co rozsadzało mi serce i głowę. Jak spojrzeć Mu w poniedziałek w oczy, jak znieść jej zapach na Nim... jak podnieść się znów.

Wykorzystywani, samotni, nikt nas nie tulił, nikomu na nas nie zależy buuu. Jakie biedne misie. Stop. Przestań, bo zwrócę obiad.

Ukojenia i zrozumienia tu nie znajdziesz. Przynajmniej nie u mnie. Dla mnie bowiem, jesteś (i Twoje Słonko również) moralnym karłem. Śmierdzi od was tchórzostwem na milę. Ty jesteś emocjonalną amebą a twój przypadek zakochania w żonatym jest zwykłym cliché. Nie wmawiaj sobie, że to co miałaś ze Słoneczkiem było takie wyjątkowe. Nie było. Nie używaj zatem słów "tak bardzo się kochaliśmy" jako argumentu, który usprawiedliwiałby wasze dziadowskie i okrutne zachowanie.

Ty 2 lata, on 6 lat po ślubie, a więc żaden staż małżeński, a już was swędzą krocza. O tempora o mores. Zapytuję - po jaką cholerę wiązaliście się formalnie z ludźmi, którymi pogardzacie i upokarzacie swoim podłym zachowaniem?

Czy naprawdę tak trudno było najpierw rozwieść się z mężem zanim zaczęłaś kręcić na boku ze "Słoneczkiem"? Czy tak trudno było pomyśleć o jego dzieciach zanim wlazłaś mu do wyra?

Nie odpowiadaj. Ja znam odpowiedź.

Jak widzisz moja wypowiedź jest biegunowo odległa od pocieszania, ale też nie zależy mi za bardzo, by ciebie pocieszać. Twój los jest mi raczej obojętny. Być może taki kubeł pomyj otworzy ci jednak oczy i w swoim przyszłym związku, z kimś wolnego stanu, zbudujesz poprawną relację.

Tymczasem nie pozdrawiam

A ja absolutnie nie zgadzam się z Waszą krytyką. TO jest życie. Mam na siłę tkwić w nieszczęśliwym małżeństwie? Koniec. Nie kocham go! Chcę odejść i w nosie mam co myślą inni!
Najprawdopodobniej nic między nimi nie będzie, ale to nie znaczy, że ma wracać do męża!
Koleś jest tchórzem! Nie ma swojego mózgu i nie potrafi walczyć o samego siebie. Woli być nieszczęśliwy, przy czym utwierdzać dzieci, że są najszczęśliwszą rodziną na świecie! Obłuda!
Dzieci doskonale wszystko widzą!

Tak się jakoś składa, że seksu nie było... i nie mieszkał ze mną, tylko ze swoimi Rodzicami. Łatwo przypiąć łatkę.
Mój mąż mnie zdradził dużo wcześniej... nie poradzę nic na to, że od czerwca czekam na sprawę rozwodową.

Przecież macie poniżej cytowany wpis...
Nie trzeba spać koło siebie, żeby spać ze sobą. Można mimo wszystko szanować bliskość fizyczną. Widocznie nie znacie tego.

Przecież macie poniżej cytowany wpis...
Nie trzeba spać koło siebie, żeby spać ze sobą. Można mimo wszystko szanować bliskość fizyczną. Widocznie nie znacie tego.

Każdy z Nas ma swoją historię, każdy wie, jak ona wygląda, więc zupełnie niepotrzebnie dorabiacie historię do tego, której nie znacie. Tak zdradziłam emocjonalnie-nie przeczę, ale nigdy nikogo tak nie kochałam i na nikim mi tak nie zależało.
Pisząc chciałam tylko wiedzieć czy gdy ludzie odchodzą to brakuje im czegoś... czy jeśli podejmują tak trudną decyzję, to też cierpią.

Nie dorabiajcie do tego ideologii, bo nie macie do tego prawa.

Każdy z Nas ma swoją historię, każdy wie, jak ona wygląda, więc zupełnie niepotrzebnie dorabiacie historię do tego, której nie znacie. Tak zdradziłam emocjonalnie-nie przeczę, ale nigdy nikogo tak nie kochałam i na nikim mi tak nie zależało.
Pisząc chciałam tylko wiedzieć czy gdy ludzie odchodzą to brakuje im czegoś... czy jeśli podejmują tak trudną decyzję, to też cierpią.

Nie dorabiajcie do tego ideologii, bo nie macie do tego prawa.

Miałam na myśli, że można spać koło siebie, a nie spać ze sobą (kochać się) - moje przejęzyczenie.

zmierzch napisał/a:

Autorko,
Nie przypadkowy przyjęłaś nick tak bardzo kojarzący się z tym, co przeminęło z wiatrem.
Po co ci zastanawianie się, czy on zatęskni, czy coś się zmieni, co nim kierowało, itd. itp. ?
On zakończył wasz związek.
Wybrał
Podjął decyzję.
A dlaczego taką?
Może po prostu wybrał kobietę, która nie zdradza, bo przy tobie nie wiadomo, co ci strzeli do głowy za 2 lata. Po co dla takiej rozwalać rodzinę?

Zmierzch,gwarantuję Ci,że aż takich przemyśleń ten Pan nie miał.Miał za to inne,bardziej przyziemne,kilkadziesiąt cm nad ziemią te przemyślenia się znajdują.Sam zdradził,a zastanawia się nad "czystością" drugiej osoby,no proszę Cię,wyluzuj...decyzja znajduje się w jego spodniach i tam należy szukać rozwiązania tematu.

O....jaka bezpardonowa krytyka
No już,już....nie spinaj się tak Kejt.Radzę zmienić wątek,tam gdzie można bronić takie zachowania.Chociaż nie,Ty już mocą swojego autorytetu zdążyłaś go zamknąć...
A i jeszcze jedno...nie ma rzeczowej rozmowy,jak ktoś od początku oszukuje.Ale to akurat chyba norma...