Przyjaciólka, Miłość. POMOCY! - Netkobiety.pl

Witam. Wiem, że jest to forum dla kobiet, ale jest to moja ostatnia deska ratunku. Może zacznę od samego początku, gdyż wydaje mi się, że każdy szczegół jest ważny i odgrywa znaczącą rolę. Obecnie mam 19 lat, a wszystko zaczęło się na początku liceum. Wiadomo - nowa szkoła i nowi ludzie. Traf chciał, że do mojej klasy trafiła dziewczyna, która ewidentnie mi się spodobała. Jako że jestem osobą trochę nieśmiałą na początku każdej nowej znajomości to dość długo zwlekałem z tym, aby się umówić. Było to dość dawno, ale mam wrażenie, że około 3 miesięcy (zwlekałem). Usłyszałem wtedy stanowcze nie, ale coś było w tej dziewczynie wyjątkowego - coś co do dzisiaj nie daje mi spokoju. Trochę załamany ciągnąłem tę znajomość bardzo się do niej przykładając, aż w końcu zwyczajem było, że siedzieliśmy razem, większość czasu rozmawialiśmy i "zabawiałem" rozmową. Wiadomo jak to w klasie - są znajomi, ale my byliśmy jak ci najlepsi znajomi. Czasem rozumiejący się bez słów. Czas mijał, a ja po około dwóch latach zabójczego zakochiwania się postanowiłem wyznać jej to, że naprawdę mi się podoba (właśnie tak to powiedziałem - że mi sie podoba. Nie, że jestem w niej zakochany po same uszy), jednak ona miała już pewnego chłopaka w głowie, a mi pozostała jedynie przyjaźń. Oczywiście próbowałem sie z tym pogodzić i leczyć na różne sposoby (zajmować swoimi sprawami, umawiać z innymi dziewczynami), ale to zawsze wracało. Z czasem nasza znajomość stała się czymś naprawdę wyjątkowym - byliśmy NAJLEPSZYMI znajomymi. Takim najlepszymi. Później jej wyszło z tamtym chłopakiem, a mi powiedziała, że nie wie czemu powiedziała nie za pierwszym razem, a ja dalej nie nalegałem, więc tak już zostało. Nasza znajomość wyglądała tak, że potrafiliśmy rozmawiać przez skypa po pare godzin codziennie, ale wspólne wyjścia były czymś BARDZO rzadkim. Nigdy nie robiliśmy sobie głupich żartów, lecz ostatnio zablefowała, że zerwała z chłopakiem i w żartach pytała czy nie chcę wyjść na randkę itp. Wszło na jaw, a ona się przyznała, że nadal są razem. Później zaproponowała wyjście gdzieś razem, więc zaproponowałem kino w Warszawie (mamy okolo 50km do Warszawy), a ona sie zgodziła i bawiliśmy sie bardzo dobrze.Ona cały czas podtrzymuje zdanie, że z jej chłopakiem układa się średnio, ale nadal są razem. Już sam przestaję to wszystko ogarniać. To jest jak deja vu. Może w tym co napisałem nie widać, abym ją kochał, ale tak jest! Nie da sie 3,5 lat opisać w jednym poście uwzględniając całe szczęscie i rozpacz, jaka mi towarzyszyła. JA PO PROSTU JĄ KOCHAM! Cały problem w tym, że przestaję nad tym panować. Po co ona wygaduje mi te wszystkie rzeczy i zablefowała?! Z jednej strony chciałbym od tego uciec, ale z drugiej jest mi szkoda zerwać taką przyjaźń. Nie wyobrażam sobie, żeby nie rozmawiać, ale nie chcę być dalej przyjacielem! POMOCY!!! Dobrze znam swoje błędy i przeklinam dni, w których nie nalegałem na kolejne spotkanie. Czuję się jakbym stracił miłość swojego życia. Co teraz należałoby zrobić? Jest jakaś szansa? Zakończyć to wszystko i wysłać sms dlaczego to robię (nie da się tak po prostu odciąć)? Po co blefowała? Bardzo proszę o pomoc.