Picie na portalu społecznościowym - Netkobiety.pl

Twój szef jest dorosłym człowiekiem i może robić ze swoim życiem co mu się podoba. Myślę, że podoba Ci się jako mężczyzna, pewnie się trochę w nim podkochujesz i próbujesz mu "matkować". Daj sobie spokój i zajmij się swoim życiem i swoimi sprawami.

trzeba rozdzielic prace zawodowa od prywatnosci .
a ty nie powinnas interesowac sie zyciem szefa , zajmnij sie swoim .
to ty masz problem  wsciubiajac nos tam gdzie nie trzeba .
powinnas skozystac z porady psychologa i terapii

Dopóki sprawa nie wychodzi poza sferę prywatną, w zasadzie nie powinno to Cię interesować co on robi ze swoim zyciem.Owszem,chwalenie się na fejsie tym ile i czego wypił,opowiadanie o tym w realu jest dla mnie szczytem gówniarstwa i nie toleruję tego u dorosłych ludzi.
Dorosły wypowiadający się w tym tonie nie jest przeze mnie traktowany serio.

A swoją drogą-Ty pytasz szefa do kogo przytula się przed snem? Chyba żartujesz...

Miałam szefa,który zaczynał od sfery prywatnej swoje picie.Potem były żenujące sytuacje podczas wyjazdów szkoleniowych czy wyjazdów integracyjnych.

Skończyło się na tym,że przychodził do pracy cały trzęsący się.Nie pracuję z nim ale często widuję go na mieście,zawsze podpitego.

Dziękuję za kolejne wypowiedzi. W między czasie edytowałam swój poprzedni post i co nieco dopisałam.
Dodaję,że mój szef jest ode mnie młodszy o 12 lat, lubimy oboje żartować i kiedy są ku temu sprzyjające warunki śmiejemy się razem z wielu rzeczy. Między nami jest luźna atmosfera.
Zastanawiam się też nad tym, dlaczego inne dziewczyny z pracy, które wcześniej znały dobrze mojego szefa,pracowały z nim zanim awansował na obecne stanowisko, które również prywatnie z nim się spotykały/spotykają(nie wiem bo o to nie pytam),odsunęły się ode mnie,ochłodziły swój stosunek do mnie.Czuję,że jest to związane z podjęciem pracy u niego.

Wiem dużo o alkoholiźmie, dlatego tak mnie razi jego zachowanie
Wiem jak to przebiega i jak się kończy
Wiem, że sam musi chcieć...
Wiem,że lepszego szefa i faceta nigdy nie spotkałam.
Wiem,że jestem żałosna

Dlaczego nikt w jego rodzinie i wśród znajomych nie widzi problemu?Tylko ja?Znajomi lajkują jego wpisy dotyczące picia,nie znam nikogo kto by go nie lubił,a mamy wielu wspólnych znajomych. Powiedział mi niedawno, że kiedy wypije jest lepszy niż na trzeźwo...Ciężko mi.

Dobrze,że jest to forum i mogę z Wami porozmawiać. Może jak wyrzucę z siebie to co mnie męczy, lepiej pójdzie mi żyć swoim życiem, które nie jest kolorowe niestety...

Tak,rozmawialiśmy nie raz. Mówił o tym,że wiele kobiet próbowało go zmienić i żadnej się to nie udało. Często o tym,że nie ma nic prócz pracy i domu,czyli swojej rodziny. Kocha dzieci, o tym że pewnie już ich nie będzie miał. Melinę kumpla nazywa swoim domem. Że kiedy upadnie,pewnie go kopnę i zostawię. Że sam nie wie kim i jaki jest. Że jak mu się coś złego zdarzy, to przynajmniej jednego durnia będzie mniej. Zapytał czy kiedyś u niego będzie w życiu dobrze?Że jest nieśmiały,że musi wypić zanim zacznie z kimś rozmawiać w towarzystwie...
Często mówi takie zdania, które odbieram jak wołanie o pomoc.Wie,że jestem DDA. Wie o mnie wiele. Widzę,że często liczy się z moim zdaniem. Ale nigdy nie pomyślałam w ten sposób,że być może on celowo mówi o tym,że się stacza.Hmmm...wie dobrze,że słucham tego co do mnie mówi.

W rodzinie najbliższej nie na alkoholizmu,a dalszej tak. Z dziadkami są skłóceni od lat, tu jest problem od lat,a mieszkają razem. Rodzice go kochają,rodzeństwo też.
Ma żal do świata, wiem o jednej kobiecie która go rzuciła.Z początku nie chciał otworzyć się przede mną,teraz już lepiej.
Współpracownicy nasi mówią,że on mnie lubi.Czasem żartują,że romansuje ze mną.Czasem i ja mam takie wrażenie.On zachowuje się tak,jak gdyby nie potrafił wyrazić swoich uczuć.Wciąż muszę się czegoś domyślać.A czasem myślę,że wcale mnie nie pamięta,jak pisze albo mówi o swoim piciu,skoro wie,że mnie to boli i że nie chcę,żeby się stoczył.

Myślisz, że to się zaczęło od tej kobiety? To chyba coś głębszego. Możliwe, że rodzice nie okazywali mu uczuć i dlatego on ma z tym teraz problemy. Zachęć go, żeby mówił wprost o tym, co go boli, być może do tej pory nikt go jeszcze nie wysłuchał.

Kto nie chce?

Edit: Czyzbys wlasnie zorientowala sie, ze pomylilas konta?

Witam ponownie i dziękuję za kolejne wpisy,choć nie rozumiem żartów tęczowej pani. W pracy nie przywitałam nawet mojego szefa.On mnie też nie.Zachowywał dystans,był wyciszony i zamieniliśmy tylko zdań służbowo.Jak zawsze uprzejmy i pomocny,pachnący i elegancki.Na koniec życzył udanego weekendu.Nie spojrzałam na niegó ani razu,nie uśmiechnęłam się.Nie loguję się na fb,nie chcę widzieć jego wpisów i lajków naszych znajomych.Jestem zmęczona...

Zawsze jak ja się pierwsza nie odezwę, on trzyma się na dystans. Kiedyś powiedział mi, że jak milczę,to on czuje że jestem na niego zła i nie podchodzi.Wie,że nie cierpię jego picia.
Myślę,że wszystkie jego wpisy powstały jak już był po paru piwach. Na trzeźwo raczej nie potrafiłby nic napisać.A wystarczy jeden mój uśmiech i od razu byłoby dobrze-tak jest z nami od początku.

Stałaś się jego sumieniem. Może rzeczywiście lepiej będzie jak się bardziej skupisz nad własnym życiem. Za nie jesteś przede wszystkim odpowiedzialna. Prawie nic o nim nie napisałaś oprócz tego, że nie jest kolorowe i że jesteś DDA. Być może na ten temat ktoś będzie Ci w stanie coś doradzić.

Na pewno dużo masz na głowie, a jednak postaraj się znaleźć czas dla siebie. Może na przykład jakiś fitness od czasu do czasu dobrze by Ci zrobił. To pomoże Ci nabrać dystansu do problemów innych ludzi. Dla niego jesteś pewnie dobrym przyjacielem, uważnym i wrażliwym słuchaczem, może też w jakimś stopniu autorytetem.

Dziękuję Wam za kolejne wpisy.
Wiecie, ja myślę, że on zauroczył mnie swoim dobrym sercem wobec mnie.Jako mężczyzna. Bo brakuje mi faceta w życiu,a on ma takie cechy, którymi mnie ujął. I dlatego siedzi mi w głowie. On i jego picie.
Mam pasję,hobby. W weekendy się dokształcam. Dzieci nie stwarzają poważniejszych problemów. Tylko mężczyzny i przyjaciela mi brakuje...Czuję się samotna bardzo,bo z mężem na nic mi nie było wolno,nigdy nigdzie wyjść,nic tylko praca i dzieci i jego sprawy. Nie miałam swojego życia,ale to już głębsza historia. Staję na nogi,odżywam po woli,mam nadzieję znaleźć przyjaciół,aby choć czasem pogadać.
Tak, to jest chyba najprawdziwszą prawdą, że dla mojego szefa jestem autorytetem i sumieniem. I ważną osobą, uważną słuchaczką.
Boli mnie, kiedy proponujecie specjalistę.Myślę sobie: to aż tak ze mną źle? Strach mnie ogarnia. Tak mnie to moje życie sponiewierało,że aż zbzikowałam?
Jak byście postąpiły dziewczyny teraz odnośnie mojego szefa? Nie zauważać go? Tylko praca i koniec? Czy sumienie pozwoli mi tak żyć?

naprawde zajmnij sie swoim zyciem
sama wspominasz , ze masz hobbi oddaj sie jemu .
mysle , ze to troche tak jest , ze w malzenstwie byłas zniewolona i
nie miałas czasu dla samej siebie ,
a teraz ci tego brak i dalej chcesz byc te słuzaca ktora zyje zyciem innych a nie swoim .
pomysl o sobie zrob cos dla siebie
bo zycie jest krodkie i szybko umyka

Takie stwierdzenie, że "nieprzeżyje jeśli odejdziesz" wygląda na egoistyczny szantaż emocjonalny. Możesz powiedzieć mu, że bardzo go lubisz i cenisz jako szefa, ale właśnie dlatego nie masz siły patrzeć na to jak robi sobie krzywdę i się stacza. O koleżankach można powiedzieć, że pewnie się w nim podkochują i pewnie teraz bardzo cierpi ich duma. Może też Twoje stanowisko jest na tyle atrakcyjne, że też miały na nie ochotę. Tak czy inaczej zżera je zazdrość.

Ostatnio mieliśmy jedno stanowisko wolne, takie samo jak moje, ale na innej zmianie. Żadna z koleżanek nie wyraziła chęci awansu na to stanowisko. Natomiast co najmniej dwie panie miałyby ochotę zająć moje miejsce, na mojej zmianie,u mojego szefa. Więc wnioskuję,że raczej chodzi o niego...
W zasadzie wszystko to,co tu piszecie już powiedziałam mojemu szefowi. Nie raz.
Cyniczna-czy myślisz,że moje relacje z nim mogą jeszcze w ogóle stać się normalnymi?

Nie mam jego telefonu,nie chciałam go mieć. Kiedyś zaproponowałam mu,żeby to on zablokował mnie na fb-nie zrobił tego.
Mówi,że nie ma nikogo. Ja mam męża i powikłane sprawy.
Myślę,że to już zaszło za daleko. Już jestem nieszczęśliwa przez niego. A on?Sama nie wiem...
Nie mogę teraz rzucić pracy u niego. Jeśli dostanę oczekiwaną propozycję pracy-przyjmę ją. Potrzebuję pieniędzy, na męża prawie nie mogę liczyć.

Letnia, rozumiem że jest Ci trudno, że masz jakieś marzenia, nadzieje...
Jednak wiązać te nadzieje z alko? Angażować się w problemy innych.
Czy nie widzisz że Ten człowiek Cię wykorzystuje i manipuluje?
Nie myśl o tym jak mogłoby być. Zobacz jak jest teraz.

Zmiana pracy wydaje mi się najlepszym rozwiązaniem plus terapia

głowa do gory wszystko sie ułozy .
trzeba byc dobrej mysli

Przypomniało mi się, jak kiedyś na samym początku współpracy-kiedy jeszcze prawie wcale nie znaliśmy się dobrze i nie rozmawialiśmy ze sobą-westchnął cicho, że wie, że i tak kiedyś od niego odejdę...
Skąd to wiedział?

Tak,trudno nie zgodzić się z Tobą. Ale mój szef jest mężczyzną takim, że trudno nie zwrócić na niego uwagi z racji cech charakteru jakie posiada. Wobec kobiet i mężczyzn. Jako człowiek. Jak nie wie się o jego problemie alkoholowym można powiedzieć, że wzór do naśladowania. I tak mówili i mówią wszyscy nasi znajomi. Z tym, że nie widzą tak jak ja jego picia...

Dlatego wyszła opera mydlana.

Ale po co Ty go pytasz o takie rzeczy?
Przecież to są jego PRYWATNE sprawy...
To jest Twój szef, nie przyjaciel/partner!

Jeżeli relacja między wami jest taka jak opisywałaś to chyba mogłaś go zapytać. Czy się nim zauroczyłaś, czy szanujesz go jako szefa, czy żal Ci go...on pije z jakiegoś powodu i to długo. Alkohlizm to choroba, którą można skutecznie leczyć, czy chcesz mu w tym pomóc? Chcesz się w to angażować, być z nim i przy nim? Albo wchodzisz w taki układ albo nie. Ogarnij najpierw siebie, zastanów się czego chcesz:)

I właśnie tej zażyłości nie powinno między Wami być.
Ty tam chodzisz do pracy.

Tak,chciałabym zdrowego mężczyzny dla siebie.
Ale on pewnie nie chciałby mnie...

Żałuję,że nie było okazji dopytać go dziś dlaczego zaczął pić. Dodam,że zaraz po tych moich pytaniach o picie przez chwilę był nieobecny myślami. Do tego stopnia,że pomylił się w tym co robił. Aż zapytałam go,czy jest zamyślony,czy co? On na to,że tak. Pytam więc,czy nad tym o co pytałam.On,że tak...A potem unikał mnie.

Wiem Cyniczna, że nie powinno być tej zażyłości. Ale ona już jest niestety...

Mam nadzieję na zmianę stanowiska pracy.

Nie na miejscu są dyskusje na tematy PRYWATNE z SZEFEM w PRACY.
W pracy się pracuje.

W pracy obowiązuje hierarchia i pewne niepisane zasady. Powinnaś się, Autorko, do tego dostosować, a Twoje problemy skończyłyby się.

Ale ponieważ nie chcesz - tu pomoże TYLKO zmiana miejsca pracy.

Zmienisz pracę i ... Zapomnisz o nim, przestaniesz się martwić o niego czy jednak zawalczysz? Oto jest pytanie autorko:)

Skoro tak na to patrzysz to po co tak się zaangażowałaś? Rozumiem, że odbierasz jego picie inaczej niż pozostali, szybciej wyłapujesz pewne sprawy. Ale poszłaś w tym wszystkim za daleko, dokładasz sobie zmartwień bo Ci na nim zależy. Skoro jednak nie widzisz was razem to po co...? On musiałby chcieć się leczyć, przestać pić, sam dla siebie bo tylko wtedy będą efekty.
Ale się wkręciłaś:)

I co z tego? Twoja odpowiedź powinna brzmieć ''przepraszam, ale ja tu jestem w pracy''.
I tyle.

A nie lepiej najpierw rozwieść się z mężem?

Tak,często badają alkomatem.

Sam rozwód z mężem nie jest rozwiązaniem wszystkich moich problemów niestety, będą się ciągnęły jeszcze długo...

Mam nadzieję jednak zmienić stanowisko. A rozmowy nie wykluczam na przyszłość. Choć myślę,że samo moje odejście da mu wiele do myślenia,bo on nie jest pogodzony z taką sytuacją i myśli,że jednak nie odejdę od niego.

Na razie mamy kilka dni wolnego,nie będziemy się widywać. Nadal nie loguję się na fb,nie mam z nim żadnego kontaktu.