Dlaczego tak często czujemy się winne? - Netkobiety.pl

Kiedyś tak, w przeszłości istotnie dosyć często miałam jakieś irracjonalne poczucie winy. Irracjonalne, bo jakby się nad tym głębiej zastanowić, to zupełnie nieuzasadnione, choćby dlatego, że na wiele okoliczności i czynników najczęściej po prostu nie miałam wpływu. Zawsze byłam bardzo odpowiedzialna i w stosunku do siebie ogromnie wymagająca, dlatego gdy z czymś nie zdążyłam, coś nie do końca wyszlo tak, jak powinno albo musiałam wybierać, kiedy tak naprawdę i jedno, i drugie było ważne, to mnie to w pewien sposób męczyło. Dziś jest zupełnie inaczej. Jak najbardziej potrafię sobie powiedzieć "no i co z tego?" albo "czy świat się od tego zawali? przecież nie!" i dalej robić swoje. Nie powiem, że przyszło mi to z dnia na dzień, ale na pewno warto było nad sobą popracować.

Za to nie przypominam sobie sytuacji, abym robiła coś pod presją innych, czyli zastanawiała się co ludzie powiedzą albo co sobie o mnie pomyślą, jeśli zrobię tak a tak czy choćby postawię na swoim. Z tym akurat nigdy nie miałam problemu.

Czy dane "Daily Mail" są przesadzone? Sądzę, że tak, ale ośmielam się stwiedzić, że kobiety rzeczywiście mają tendencję do obwiniania się o sprawy, które nie są tego warte i z których akceptacją mężczyźni nie mają najmniejszego problemu.

U siebie zauważyłam tendencję do obwiniania się głównie w dwóch kwestiach. Nie wiem czy to przez jakiś konkretny sposób wychowania, ale zawsze czułam się winna, gdy nie spełniałam oczekiwań rodziców, bo w końcu dali mi to, co dali, więc nie powinnam ich w niczym rozczarowywać. Teraz mieszkam daleko i całe szczęście, bo nie wiedzą za wiele o moim życiu, więc nie mają powodów do zawodu. Druga kwestia to praca. Jeśli nie robiłam czegoś najlepiej, to zawsze czułam się winna. Nie lubię półśrodków. Ale walczę z tym i coraz bardziej zauważam, że faktycznie trzeba się przykładać do pracy, ale ona tak naprawdę jest mało ważna, bo pod koniec życia to nie pracę będę wspominać.

Jestem ciekawa czy jak będę matką, to rzeczywiście będę się bardziej obwiniać. Mam nadzieję, że do tego czasu uda mi się siebie zmienić, bo już teraz widzę, że z biegiem lat coraz lepiej zwalczam niepożądane przeze mnie cechy i coraz częściej nie muszę się już nawet starać, by to robić. Nowe nawyki szybko wchodzą w krew.

Iceni, zgadzam się. Sam problem może jest rozdmuchany, ale jednak obserwując na co dzień inne kobiety widzę, że ten problem nie jest wzięty z kosmosu. Np. ja jestem raczej cyniczną osobą i niewiele rzeczy mnie rusza, a mimo tego jakieś tam poczucie winy odczuwam na co dzień - mniejsze lub większe, częściej lub rzadziej. Mój partner z kolei i ogólnie mężczyźni, których znam, nie przejmują się takimi pierdołami. No może w moim przypadku to jest kwestia konkretnego katolickiego wychowania, którego skutki zwalczam do dziś.

Może dlatego, że kobiety są bardziej wrażliwe i wszystkim się przejmują. Czasem też wynoszą z domu obraz o małżeństwie, gdzie kobieta ma spełniać zachcianki męża.

To ja wprost przeciwnie - mało rzeczy mnie rusza, nie czuję się winna często nawet wtedy, kiedy obiektywnie rzecz biorąc powinnam. W sumie jest tylko jedna rzecz, która budzi coś w rodzaju poczucia winy, ale raczej w kontekście hmmm... samobiczowania się. Mam przebłyski niezdrowej ambicji i po prostu - mimo że wiem, że na tle innych dobrze sobie radzę naukowo/materialnie - mam pod tym względem takie "mogłabym więcej/lepiej, mogłam wcześniej, mogłam coś tam, jestem beznadziejna". Ale nie wiem, czy to podpada pod obwinianie się, bo w sumie "winię" się za konkretne sytuacje w takich przypadkach, nie są to rzeczy wyssane z palca, tylko po prostu przez nie jakby nie patrzę na to, co osiągnęłam, a na to, co mogłam, a czego nie zrobiłam.