Nie powinnam tak mowic?! - Netkobiety.pl

Mówiąc, że:

dałaś mu do zrozumienia, że jesteś górą bo to Ty masz dziecko przy sobie. Jestem pewna, że przeczytał to w ten właśnie sposób. Chcesz go ukarać, że nie jest z Tobą. Chciałaś mu utrzeć nosa? Po co?

Nie wiem w jakim wieku dziecko jest, ale kto dał Tobie prawo aż tak o jego losie decydować? Czy raczej nie powinno Tobie zależeć na dobrym samopoczuciu dziecka?

Dość już krytykowania. W odpowiedzi na Twoje pytanie uważam, że powinnaś się z nim skontaktować i powtórzyć to co tutaj napisałaś. Przyznać, że tak nie myślisz. Decyzję pozostaw już jemu.

Ojcowie bywają różni. Niestety często utożsamiają swoje dzieci z ich matką. W tym sensie, że używają ich jako oręż w walce z.... byłą partnerką. Często jest to duma, zwichrowane ego. Tę opinię przedstawiam tylko na podstawie ojca moich dzieci i kilku znajomych z otoczenia.

Posłuchaj Kotku.. Nic nie musisz a na pewno nie zmuszaj go do kontaktów z dzieckiem. Twój - jak domniemam - były partner sam poukłada sobie myśli w głowie.

I nie odpowiadaj potulnie na jego pytania o dziecko. Czego się boisz?
Zdradzisz w jakim jesteście wieku wy i wasze dziecko?

Postarasz się popracować nad sobą od teraz? Ty nie pogodziłaś się z jego odejściem., prawda? Widać to. Nie zaprzeczaj.

Ciebie stresuje nie tylko  to ostatnie zajście. A wszystko co pomiędzy wami się wydarzyło.

Przecież niech sobie myśli co chce. Za niego nie myśl.

Nie zamartwiaj się na zapas. Po co martwić się będziesz czymś na co nie masz wpływu tak naprawdę? Chcesz być mamą bez skazy? Bądź nią dla tego dwulatka. I obowiązkowo uśmiech na twarzy. Bo dziecko wszystko wyczuwa.

Jeszcze poboli... Ciebie. I nie mówię o kłuciach w sercu. To ze stresu.

A co Tobie tak naprawdę dolega? Czy nie czasem to, że nie pogodziłas sie z jego odejsciem?

Jestem mamą. Po licznych przejsciach i wiesz? Wciąż uczę się nią być. Na to nie ma instrucji.
Mnie martwi co innego. Twój smutek i nie do konca zwiazany jest z sytuacją na okolicznosć dziecka.
Tęsknisz prawda? Jesteś pełna żalu.

Zapewniam Ciebie, że przyjął to do siebie. I poczuł się lepiej. Ma 25 lat, wystarczająco by domyśleć się, że mówiłaś to bo jesteś zdaje się sfrustrowana...

Nie jestem mądra. A doświadczona. Gdybym była mądra nie dźwigałabym takiego bagażu. I pewnie nie potrafiła czytać.

Nie wiem dlaczego się rozstaliście, ale proszę ponad wszystko byś nie próbowała uciekać. Uciekać za wszelką cenę do ojca dziecka, skoro on tego nie chce.

Rozumiem Twoje spostrzeżenia w najbliższym otoczeniu. I niech one będą jakąś przestrogą dla Ciebie.

Wiem, że na tę chwilę ta niemoc o której piszesz zdominowała każdy Twój dzień. A dasz wiarę, że każdy kolejny  może przynieść nam szansę na lepsze jutro? Lepsze za tydzień? Miesiąc? Rok?

Invisible Man dlaczego "." ?