Kolejny krok po rozstaniu. - Netkobiety.pl

Z tego nigdy nic nie wychodzi, mam na myśli z tak utrzymywanego kontaktu po rozstaniu. Jest to forma unikania konsekwencji i bólu związanego z rozstaniem, ale nie ma nic lepszego niż przejście przez to i zobaczenie dopiero z dystansu kim ta osoba dla nas jest, jakie się popełniło błędy. W tym schemacie nic nowego nie wytworzycie. Zasadą jest, że czasami trzeba zburzyć coś najpierw, żeby można było się oczyścić i na nowo, świeżo coś zacząć.

Ja bym po prostu urwała kontakty bez żadnego nastawiania się na cokolwiek. Tylko obserwować siebie, czy np. za 1-3 miesiące, kiedy emocje opadną i będzie można cokolwiek z dystansem powiedzieć o relacji, tęskni się jeszcze i chce być z tą osobą.

Innej formy nie widzę.

.... i bardzo dobrze zrobiłeś, gdyż nie wiem z jakim ideałem miałbyś do czynienia, to jednak rozbieżność oczekiwań finalnie do niczego dobrego nie doprowadzi - takie są realia. Jeśli laska się ogarnie -to będzie z Tobą " na poważnie". Wiesz - jestem zdania, że jak się dobrze ułoży- to przyjaciół można mieć kilku, a związek tworzy się z jedna osobą (związek przez duże " Z" ). Bądź wytrwały jeśli zależy Tobie na wartościowej relacji. Trzymam kciuki

Mimo wszystko ja myślę, że nic z tego nie będzie. Kilka godzin przed spotkaniem mieliśmy małe nieporozumienie, a w takich przypadkach od razu to uruchamia złość z całej relacji. Była mocno oschła i skończyła to tak, jak cytowałem, więc nic specjalnego.
Będę ten wątek odswieżał, bo jestem pewien, że nie tylko ja byłem postawiony przed takim wyborem.

Dziękuje za aktywność, jeżeli macie jeszcze coś do powiedzenia to chętnie poczytam, może i Wasze podobne historie?

Musi czuć się skrzywdzona , to mi się nasuwa jak czytam Twoje posty.

Zaznaczam, że to niekoniecznie musi być realna krzywda w sensie fizyczna.
nie wiem o co się kłóciliście i co było tak poważne że się rozstaliście ..ale my kobiety mamy skłonność do rozdmuchiwania naszych emocji .. tych negatywnych   najbardziej.

Sami możemy nie zdawać sobie sprawy z tego jak jesteśmy odbierani .. komunikacja to podstawa .
Bo nawet kłócić się trzeba umieć. 
Moja rada - zajmij się czymś , nie napędzaj myśli o niej, o Was .
Nie można zmusić nikogo do związku i uczuć... można tylko "manipulować " własnymi.

powtórzę - uważam, że skoro macie oboje wątpliwości, problemy/ kłótnie i skoro aktualnie nie możecie się dogadać  ( z różnych powodów : żal, głupia ambicja, różne oczekiwania etc.) - DAJCIE SOBIE CZAS i to czas bez kontaktów. Wymiękasz i kontaktujesz się z nią. Uwierz, że działa to zupełnie odwrotnie. Nie budujesz w jej oczach postawy faceta, tylko mięczaka, co nie przyciąga dziewczyn/ kobiet dla faceta. Wiesz, może się zdarzyć, że ten " czas na przemyślenie" spowoduje, że sie ostatecznie rozstaniecie ( jednak skoro tak się stanie - lepiej teraz niż później). Z drugiej zaś strony jeśli wrócicie do siebie, ufam że zrobicie to z własnej / przemyślanej woli - a to dobrze wróży jakości związku ( a o taki warto zabiegać), bo jedynie taki ma prawo przetrwać dłuższy czas i ewentualne potknięcia . Tak więc NIE WYMIEKAJ

Pamiętacie, jak pisalem o tym jej bardzo przykrym zachowaniu podczas tego "ostatniego" spotkania?

Tak bardzo mi to nie dawała spokoju, że napisałem i niestety spodziewalem się tego, że bedzie miała kompletnie inny obraz tego spotkania. Oczywiście nie mogliśmy się dogadać. Z mojej strony była cheć zrozumienia jej punktu widzenia, z jej tak średnio. Oczywiście przypomniała mi o tym, że nie wie czy widzi przyszłość dla naszej relacji i jak się zastanowi to da znać.
Pokłóciliśmy się, znowu zaczeła strasznie lekceważące rzeczy pisać. W tym momencie nasza złość sięgnęła zeniutu; napisałem, że w ten sposób niszczy mi życie, bo ja potem przez nią biorę antydepresanty. Poszliśmy spać, żeby ochłąnać. Rano ją przeprosiłem ona mnie również. Wyjaśniłem też, że po prostu takie kłótnie, ciągnące się miesiącami doprowadzają mnie do rozstrojenia nerwowego i wpadam w takie słabe stany. Cóż, ona poza przeprosinami miała jeszcze do dodania kilka istotnych rzeczy;
"Skoro uważasz, że to jest moja wina, no cóż. Nie mam już żadnej decyzji do podejmowania. Ratuje tym siebie i przy okazji Ciebie.
Wszystkiego dobrego i mam nadzieję, że szybko wrócisz do siebie"

Napisałem jej dłuższą, ale w gruncie miłą wiadomość z pewnymi uwagami dot. tego, ze nie zasługiwalem na takie traktowanie, ale kończąc słowami  "rozumiem i szanuję Twoją decyzję"

Tak czy siak trochę mnie ta jej reakcja zaskoczyła, bo gdzieś czuje, że dawno decyzję podjęła, może się z kimś już spotykała, a teraz brała mnie na przeczekanie i znalazła po prostu pretekst, żeby to zakończyć, ale z drugiej strony myslę czy to może być ten mechanizm o którym pisała Ell88 w swoich wypowiedziach- cytuję "Nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, że ona odkochiwała się , a raczej opadało jej zauroczenie i chemia, na długo zanim zacząłeś cokolwiek zauważać - czyli ten "pamiętny wieczór", który tak  naprawde był pretekstem dla niej do zakończenia tego. Ona nigdy Ci tego nie powie.
Większość osób o jej profilu psychologicznym pozostaje w związku tak długo, dopóki nie wypalą jej się wszystkie uczucia do drugiej osoby, wtedy odejście to jest bułka z masłem. Nie dziwota, że nie czuje się ani winna, ani dłużna za to co jej dałeś, bo ona nic nie czuje. Jesteś jej kompletnie obojętny."?