problemy przez dzieci partnera z byłego związku - Netkobiety.pl

W sumie to całkiem fajne z Twojej strony, że chciałabyś w jakiś sposób "zbudować" więź z dziećmi partnera. Ile mają lat? To bardzo istotne, jeśli są małe, to może dałoby się coś ugrać. Jeśli są to już nastolatki, to może być ciężko. To trudny wiek, a do tego takie dziecko sporo już rozumie i taki kontakt może odbierać jako "zdradę mamy" itd. Może dzieci poprosiły po prostu tatę, że wolałyby, gdyby wszystko odbywało się stopniowo? Mnie się wydaje, że tak jest lepiej. Serio, nie narzekaj i tak jest nieźle jak na rodzinę tego typu...

Porozmawiaj z partnerem bez emocji, szantażowania, po prostu wyraź swoje obawy i chęć "scalenia" rodziny. A jak dogadują się Wasze dzieci? I kolejna sprawa: wiesz jakiego typu to był rozwód (spokojny i ugodowy czy raczej zażarta walka?). I jeszcze jedno mnie zastanawia: czemu tak bardzo zależy Ci na kontakcie z jego dziećmi? Lubisz je?

Pozdrawiam.

Ten kawałek rozwalił mnie całkiem. Jest na spotkaniu z dziećmi, widuje się z nimi raz na jakiś czas, naprawdę masz pretensje do niego, że nie martwi się wtedy o Wasz dom? Przecież te zakupy czy roboty da się załatwić w innym czasie.  Masz go dużo więcej i częściej.  Co za egoizm.
Mój kuzyn rozwiódł się z winy żony. Mieszka za granicą. Przyjeżdża raz, dwa razy w miesiącu na weekend do syna, spędzają go u jego rodziców. Mały ma 8 lat. Przywozi tu za każdym razem swoją obecną i jej 5-letnią córkę.  Jego matka ma nerwy, bo mały ma naprawdę kiepski ten czas z ojcem. Mała, zazdrosna o kuzyna, jak tylko widzi chłopca,  wiesza się na kuzynie i nie dopuszcza synka do niego, zawsze są awantury. On nie może skupić się całkowicie na rozmowie i zabawie z synem, bo obecnej babce też trzeba czas umilić, odłogiem nie zostanie. Bo jak, będzie siedziała z boku i patrzyła? Męczą się wszyscy, małego mi szkoda, bo widać, jak ojca kocha i za nim tęskni. A wystarczyłoby odrobinę rozsądniej to zaplanować. Tylko wymaga to wyrozumiałości i braku zaborczości ze strony obecnej partnerki.
Twój facet bardzo mądrze robi. Jak jest z Tobą, to się ciesz i korzystaj. Kiedy ma być z dziećmi, niech będzie w 100% dla nich. Jeśli nie potrafisz, to szkoda mi jego i tych dzieci.
Możesz ewentualnie powalczyć o jakieś wspólne wakacje, to też dobry sposób na okazanie im życzliwości bez ingerowania w ich relację z ojcem.

O zagranicy wspomniałam tylko dla kontekstu. Problem tam jest taki, że jego obecna chce być przy spotkaniu z dzieckiem, a może raczej  zawsze z nim, on na to przystał, a sytuacja jest chora, bo dla wszystkich niezadowalająca.  Zwłaszcza dla synka, który rzadko widując ojca powinien mieć go całkiem dla siebie.
Teraz dopiero przedstawiłaś szerszy obraz Waszej sytuacji, choć ja nadal nic nie widzę złego w postępowaniu Twojego partnera. Uczestniczenie jego w obowiązkach domowych jest oczywiste, ale egzekwuj je w pozostałym, wolnym od spotkań z dziećmi czasie. A ten czas pozwól im spędzić, tak jak chcą i potrzebują. Jeśli mają matkę, faktycznie druga im niepotrzebna, i nie ma sensu narażać ich na traumę przebywania z kimś obcym. Może Twój partner na razie, póki dzieci są małe i oswajane z rozstaniem rodziców, nie chce łączyć tych dwóch światów i narażać ich  na stres. Może potem zechce Was poznać ze sobą i zbliżać. Zresztą, czy jesteś pewna, że przetrwacie i będziecie razem? Jeśli tak, to myślę, że tak zrobi, jeśli nie, to może on nie chce poznawać je za każdym razem ze swoja obecną partnerką, potem kolejną i kolejną, mieszać im w głowach. Może to okres próbny?
Tylko on jest w stanie powiedzieć Ci, co o tym myśli i jak to sobie wyobraża, Niemniej ja uważam, że jego postępowanie w tej sprawie i ostrożność w Waszych kontaktach jest uzasadniona i rozsądna.

Ale moment, a jak wyglądają relacje i spotkania twojego dziecka z jego biologicznym ojcem? Czy obecny partner też w nich uczestniczy, a jeśli tak - to jako kto i jak się zachowuje w tym czasie. Wybacz, ale twoje pretensje są całkowicie bez sensu.Dzieci powinny mieć ojca cały czas,mają raz na tydzień,naprawdę uważam, że nikt więcej nie jest im tam potrzebny.Poza tym jak czułaby się matka owych dzieci, gdybyś ty była obecna przy tych spotkaniach? Tym bardziej, że od rozwodu minęło chyba niewiele czasu, a skoro pisałaś pozew, to znaczy, że znaliście się w czasie trwania jego związku.I nie wiadomo jaka rolę odegrałaś w ich rozstaniu.Tu może pomóc tylko czas.Nie naciskaj, bo efekt będzie odwrotny.

raczej mając około 40 lat, mieszkając z kimś, myśląc o małżeństwie, ciężko mi pojąć, że osoba nie chce włączyć dzieci w swoje nowe życie, aby w razie czego uniknąć dla nich rozczarowania. tym bardziej jest to dla mnie przykre, bo mój partner takie wobec mnie wyraził nadzieje. czyli nie traktuję tego związku jako coś przelotnego, on twierdzi tak samo. przelotnie można się spotykać, a nie mieszkać razem. mój ex mąż spotyka się z dzieckiem wspólnie ze swoja partnerką. mój obecny partner nie chce brać udziału w żadnych wspólnych z nim spotkaniach, rozumiem to i szanuję. nie rozumiem, dlaczego odtrąca osoby z którymi mieszka i chce założyć rodzinę. o żadnych wspólnych , mam na myśli wakacjach tylko ze mną, nie ma mowy. partner rozstał się z partnerką, zanim mnie poznał. prawnie pomagałam mu w uregulowaniu spraw , na tym się moja rola skończyła. jego ex jest z kimś innym i prowadzi swoje życie. poza tym, oboje mamy takie same sytuacje: dzieci z poprzednich związków. to jest trudne dla nas obydwojga, dla dzieci również. uważałam, że lepiej dla nich jest przekonać się, co to a inna pani mieszka z tatą, niż żeby tkwiły w przekonaniu, że tata mieszka ze złą czarownicą. jak mam sobie dalej wyobrażać wspólne życie? przeczytałam te wszystkie odpowiedzi na mojego posta i doszłam do wniosku, że jestem w błędzie. wydawało mi się, że najpierw obie strony powinny coś uzgodnić razem, a potem spróbować rozwiązań i wybrać jedno, najlepsze. w mojej sytuacji, nawet nie mam szansy sprawdzić, czy jakieś rozwiązanie ma sens. bo nie jestem dopuszczona do możliwości wyboru czegokolwiek. ot, ktoś podjął decyzję, ja mam się dostosować i nie narzekać. to nie jest tak. nie wiem, jak dzieci partnera zareagują na wspólny wypad do kina, bo tego nie dane mi doświadczyć. poza tym, ja nie piszę o zawładnięciu czasem partnera i jego dzieci, tylko o szansie na poznanie ich, jako partnerka ich ojca. wydaje mi się to normalne. czy zaś normalne jest to, że idziemy do tego samego kina na film dla dzieci osobno? oni siadają na górze, ja z dzieckiem na dole? serio nie widzicie w tym niczego dziwnego?

Josz ma rację, zajrzyj na wątek "Bycie drugą i macochą", tam Cię zrozumieją. Reprezentuję przeciwną stronę -matkę dzieciom. Mnie po przeczytaniu kilku stron tego wątku włos się zjeżył, cieszę się, że moje dzieci są już duże i ewentualna macocha nie miałaby na nie wpływu.
Bo to rzadko jest tak pięknie, jak się wydaje. Może osobne siedzenie w kinie na tym samym seansie to przesada, ale ogólnie myślę, że facet robi to przez strach, ostrożność, ma taką umowę z byłą żoną.
Takiego go sobie wybrałaś, a on takie ma zasady. Możesz je tylko zaakceptować albo odrzucić wraz z nim, wojna na ten temat raczej Wam zaszkodzi.
Nie chodziło mi o wakacje tylko z Tobą, ale o wspólne ze wszystkimi dziećmi, takie małe ustępstwo dla Ciebie. Istnieje prawdopodobieństwo, że nie przedstawia Cię jako "złą czarownicę" Może nie porusza tego tematu, może delikatnie ich na to przygotowuje...Co da gdybanie, zapytaj...

spotkania z moim ex mężem ustalamy ja i on, zgadzam się na wszystkie wersje. nie mam problemu z jego obecną kobietą i nawet cieszę się, że moje dziecko ją zna, że jakaś inna osoba je lubi, poświęca czas. nie nastawiałam dziecka przeciwko niej, nie zakazywałam kontaktow. ex mąż ma prawo do normalnego życia, z dzieckiem, z nową kobietą. spotkania ex męża z dzieckiem są w jego domu i poza nim. nie wnikam w to, tak samo jak on nie wnika, że nasze dziecko mieszka ze mną i moim partnerem. uważam to za sytuację zdrową. dziecko miało wytłumaczone wszystko, byłam też u psychologa, gdy postanowiłam z dzieckiem zamieszkać z partnerem. rozumiem, że matką i ojcem jest się bez względu na sytuację, ale gdy chce się założyć nową rodzinę, trzeba jakoś to pogodzić. takie miałam zdanie na ten temat, myślałam, że i partner. teraz widzę, że nie.

ktoś wcześniej pisał, że dzieci powinny mieć ojca. mają. ich ojciec jest dorosły, z ich matką rozstali się, nic mi do tego. nie rozbiłam ich rodziny i nie kazałam mu wyprowadzać się z domu. później podjął decyzję bycia ze mną. logiczne, że to wiąże się z jakimiś konsekwencjami. że nie chce mnie włączać w życie jego dzieci? w takim razie jak ma wyglądać nasze życie. ma być podzielone na 2 światy? dwie rzeczywistości? 2 dni w tygodniu świat ze mną po kilka godzin, reszta świat z dziećmi? czy to nie jest chore? a co z uroczystościami, świętami, urodzinami? mam godzić się na takie znikanie? bo tak to wygląda. środa - znikaj, mam kontakty z dziećmi. week, znikaj, mam kontakty, piątek znikaj, poniedziałek - znikaj. nie wiem, czy napisałam jasno - te kontakty są w weekendy i 3 dni tzw. robocze. serio, gdybym wiedziała, jak to wyglądać będzie, wolałabym zostać sama. ale serce nie sługa. myślę o rozstaniu, bo nie potrafię tak żyć.

No nie ma rady, musisz z nim porozmawiać na ten temat.Jeśli byłyby to spotkania raz w tygodniu, to jeszcze można zaakceptować, ale w tym wypadku,to chyba się nie da.Tym bardziej powinien to zrozumieć, że ty i ojciec waszego dziecka potrafiliście tę kwestię rozwiązać.