Jak walczyć z niską samooceną ? - Netkobiety.pl

skoro nie akceptujesz swojego wyglądu ani charakteru to powinnaś się udać do psychologa.
Jak to Ci nie pomoże to idź do następnego. Psychologowie są róźni jedni lepiej wykonują swoją pracę, inni gorzej. Nie można się zrażać.
Ja żadną cene nie można dać po sobie poznać swojemu chłopakowi, że masz niską samoocenę. Wasz związek wtedy szybko się zepsuje.
Twój chłopak może uważać, że inna dziewczyna jest ładna to nic złego. Skoro jest z Tobą to znaczy, że Twój charakter mu odpowiada do stworzenia związku, do bycia razem. Noi wygląd pewnie też mu odpowiada.

Nie martw sie ty napewno tez jeszcze znajdziesz.

A może to depresja - nie taka sezonowa, ale po prostu niedostateczna ilość dopaminy. Wtedy żaden psycholog ani terapia, ani wmawianie sobie, że jestem inna, lepsza, nie pomogą. Tylko leki. Koleżanka męczyła się ze swoim smutkiem, lękiem i niską samooceną pół życia, mordowała się na terapiach, wywlekaniu przeszłości i tylko traciła kasę i nadzieję, że kiedyś będzie lepiej. W końcu trafiła do psychiatry, a przecież nie jest chora psychicznie, tylko przytłaczająco smutna. I to było najlepsze, co mogła zrobić. Wreszcie żyje w miarę normalnie, w każdym razie nie męczy się tak codziennie ze sobą, mąż też się cieszy, bo wreszcie zaświeciło trochę słońca u nich.

Hej
czytając twego pod tą widziałam  siebie
ja również miałam straszne dzieciństwo i niskosamoocene
strasznie byłam zazdrosna o mojego  chłopaka  wydawało mi się ze nie zasługuje  na niego bo był dobry przystojny  uczynny pracowity a ja pełna kompleksów  Z depresją z nalogami
kto do niego napisał bądź zagladał to ja myślałam że to inna dziewczyna ze mnie zostawi byłam strasznie zazdrosna robiłam  ciągle mu awantury  sceny zazdrości nawet o rodzinę  bywały takie momenty ze siedziałam płakałam  I prosiłam bo żeby mnie zostawił  znalazł  sobie  inna mądrzejszy normalniejsza  Ale on zawsze powtarzał mi ze nie chce  innej chce mnie bo mnie kocha  I to prawda woził mnie po psychologach psychiatrach itp  itd na dzień dzisiejszy jest moim mężem jesteśmy 7 lat po ślubie  A 9 lat ogólnie  I jest to jedyna osoba co znosi moje dziwne stany i mnie naprawdę kocha... ta zazdrość  minęła  dość długo trwała  Ale dotarliśmy  się... widzę jak bardzo mnie kocha i zaczęłam mu ufać a to najważniejsze jest w związku  zaufania

Hej
Szczerze? Właśnie wszystko co ujęłaś w swoim poście sprawdza się też u mnie. Ta zazdrość, te ciągłe awantury o koleżanki i inne dziewczyny. Potem oczywiście przyznaje mu rację, bo serio moja zazdrość okazuje się głupia. Buduje mnie to iż ze swoim jesteś już tyle lat i się naprawdę kochacie, to coś pięknego. Mam nadzieję, że i ja w końcu się przemogę i zaufam mojemu partnerowi chociaż to dla mnie bardzo trudne w szczególności, że nie potrafię zbytnio zaufać ludziom. Zapisałam się właśnie do psychologa, mam nadzieję, że coś pójdzie w końcu do przodu. Życzę Wam szczęścia i wytrwałości.

Doła ma czasem każdy człowiek nawet Stallone i Szwarzeneger. To nie uniknione, bo gdyby nie miał to nie był by człowiekiem. Jednak w złych chwilach pomyśl tak; mam chłopaka, który mnie kocha i akceptuje taka jaka jestem. To dobrze. Jeżeli nie docenisz tego co daje Ci Twój chłopak w końcu (może to trwać nawet lata) - on tego nie wytrzyma i odejdzie. Dlatego w imię miłości i dla dobra samej siebie uwierz w SIEBIE. Bo jesteś wartościowym człowiekiem.

Widzićie ja mam znowu trochę inaczej.Też jak Brunetka 666 miałam do dupy życie .Z nerwicą walczę bardzo długo,tylko ja mam tak nie uważam śię za brzydką ,nawet mimo moich kilogramów,a mój charakter uważam za dobry.Tylko też od pewnego czasu stała śię dla mnie obsesja,że mój mąż coś ukrywa,ciągle próbuje go na czymś złapac,sprawdzam z nie nacka jak siedzi na kompie i zawsze sobie coś znajdę,że pisał z kimś ,a ja jak wchodzę to kasuje.I to też staje się nie do wytrzymania i myślę się rozejść bo wole być sama niż dostawać wariacji.Chodz on zawsze ma wytłumaczenie,i gotową odpowiedz ,że jestem głupia i mi śię wydaje.I tak sobie ciągle powtarzam ,że inni mnie podrywają a mój mąż mnie nie chce i ciagle sobie powtarzam o co chodzi.A wzieło mi śię to z tego, że on do uczuć nie jest wylewny i tak weszło mi w łeb.Strasznie jest podobny do mojego ojca ,ale mi śię wydaje ,że to nie chodzi o zazdrość po prostu ja tak walczę, aby tylko mnie nie oszukiwał ,bo sobie powiedziałam ,że nikt mnie już nie oszuka w życiu.To ja ciągle przytulam śię do męża ,całuje bo jak to kobieta potrzebuje tego a mój mąż to nie wiem czy nie robi tego bo ma ,aż za dużo o de mnie czy co,mysle że jeśli sam by zaczął do mnie przychodzic czasami powiedziec ,że mnie kocha to dużo by śię zmieniło wiedziała bym ,że mnie kocha ,a tak tego nie czuje i ciągle z nim rozmawiam i mówię dlaczego się do mnie nie przytula to jak zwykle odowiedz ,że śię przytula ,a tak nie jest .Pozdrawiam.

Psychologowie tak na prawdą gówno robią, jeżeli człowiek nie ma samozaparcia żeby coś poprawić to żaden psychaitra czy psycholog nie pomoże, a nawet jeśli chcesz coś zmienić to nie jest powiedziane że przeskoczysz problem. Druga sprawa to cena, płacić 100 zł za wizyta, a takich spotkań powinno być przynajmniej 3-4 na miesiąc to jest trochę za dużo.