czy związałabyś się z bezpłodnym mężczyzną? - Netkobiety.pl

Ja nie miałabym z tym większego problemu. Owszem chcę mieć dzieci, ale nie jest to taka konieczność, żeby zrezygnować z fajnego faceta, a poza tym w tych czasach powszechnie obecna jest adopcja, tak samo jak in vitro, więc nie jest powiedziane, że dziecka się mieć nie będzie. A na siłę szukając pozytywów to przynajmniej nie trzeba się martwić o antykoncepcję. Ale to wszystko to sprawa indywidualna, ja mam takie zdanie, ale kobieta, która bardzo chce mieć dzieci zapewne męczyłaby się w takim związku.

Oczywiście że tak, spotykałabym się z nim dalej.

Oczywiście, że nie. Chcę mieć dzieci, własne, z moimi i partnera genami. Adopcja nie wchodzi w grę - nie pokochałabym cudzego dziecka. Natomiast gdybym się dowiedziała, że mój partner, wieloletni, stały, jest bezpłodny - i nie da się tego wyleczyć w żaden sposób, to nie rozstałabym się. Bo jeśli nie mogę z nim stworzyć rodziny, to nie oznacza, że chcę z kimś innym. Podobnie jak przedmówczyni - nie zależy mi wyłącznie na macierzyństwie - chcę urodzić dziecko tego, konkretnego mężczyzny.

Prawdopodobnie tak, bo mając te 20+ lat nie miałam ciągot do macierzyństwa. 10 lat później, obawiam się, zaczęłabym żałować, ale sądzę, że to głównie zależy od mężczyzny, dla którego zrezygnowałabym z możliwości posiadania dzieci.
(Z drugiej strony lepiej mi teraz, kiedy jestem samotną matką, bez faceta, niż było mi kiedyś z facetem bez dziecka - macierzyństwo to o wiele silniejsza więź niż mogłaby się wytworzyć pomiędzy mną a jakimkolwiek mężczyzną.)

Ojjj tam, na pewno byś randkowała z żonatym, nie mów, że nie!

To zależy wyłącznie od ciebie.Jeśli chcesz mieć dzieci,odpuszczasz.Jeśli jest ci to obojętne - nie odpuszczasz.Ale tak w ogóle to przecież nie jest powiedziane, że ta relacja rozwinie się tak poważnie.Na razie nie patrzyłabym tak daleko w przyszłość.
Poza tym lekarze nieraz się mylą, ja też miałam nie mieć dzieci i mąż ożenił się ze mną i z tą informacją , a mamy dwóch synów
A bywa też tak, że faceci mówią, że są bezpłodni żeby móc się kochać bez zabezpieczenia, a w razie czego - stwierdzić, że to nie może być jego dziecko.

Trudna sprawa...
Zawsze pragnęłam mieć dzieci, swoje... ale jak patrzę ile par nei może mieć dzieci to sobie myślę, że zawsze jest opcja z adopcją... dużo zależy od obojga...

sytuacja czysto hipotetyczna, nie dotyczy mnie, pytam tylko z ciekawości. Kiedyś miałam taką sytuację, związek nie z mojej przyczyny się rozpadł i jestem ciekawa, czy wchodząc w niego nie wykazałam się zbytnią 'dobrocią', bo zostałam mimo tej całej akceptacji potraktowana bardzo przedmiotowo, czułam się jak ścierka do podłogi. A tyle przecież serca okazałam Jestem ciekawa, czy takiemu mężczyźnie będzie łatwo znaleźć partnerkę akceptującą taką jakby nie patrzeć - wadę.

zastanawiam się po czasie, czy nie wykazałam się zbytnią głupotą i naiwnością rezygnując w pewien sposób z możliwości posiadania dzieci w przyszłości, w imię człowieka, który wcale idealnym partnerem nie był. Ideałów nie ma - ale szacunek, zaangażowanie i docenienie mojego podejścia do jego problemu już owszem. Dlatego chciałabym zobaczyć, czy kobiety są skłonne do takich poświęceń. Nie mam sobie większych rzeczy do zarzucenia (choć każdy popełnia błędy, ja starałam się je na bieżąco naprawiać i wykazywać skruchę, pokazywałam zaangażowanie, martwiłam się, pomagałam w problemach, zawsze wysłuchałam, zawsze miałam czas, jedynie łóżkowo mogłam nie podpasować, bo dla mnie taki staż jest zbyt krótki na pójście z kimś do łóżka, stąd niezadowolenie partnera), myślę, że byłam fair i zastanawiam się, czy taka osoba nie powinna docenić podejścia partnerki do sprawy, czy akceptacja takiej 'wady' nic nie znaczy i za dużo sobie wyobrażam, że moje podejście było tak dobre (może wręcz głupie), że taki mężczyzna powinien to jakoś szczególnie docenić?

Każdemu pasuje co innego. To jak z krzywymi uszami czy jakąkolwiek 'przypadłością'. Tutaj tylko dotyka sprawy, która w powszechnej świadomości jest "naturalnym następstwem" założenia rodziny.
Wcale jednak nim nie jest. Ja bym związała się z bezpłodnym mimo że chciałabym mieć w przyszłości swoje dzieci i przeżyłam prawie dekadę ciężkiej walki o fizyczną możliwość ich posiadania. Nie pasowałoby mi natomiast, że nie może i nie chce. Są banki nasienia, adopcje, rodziny zastępcze i mnóstwo innych możliwości na powiększenie rodziny, wiec coś takiego nie skreśla człowieka ostatecznie dla mnie.
Po latach walki wiem, jakie to bolesne i jak bardzo potrafi zmienić życie - i na pewno nie przekreślałabym osoby, która ma podobne doświadczenia do moich, w jakiś sposób stałoby się to zaletą bo z automatu wiele spraw staje się nagle jasne dla obu stron, jednak podobne doświadczenia bardziej łączą niż dzielą...

Nie. Za każdym razem jak kobiecie coś zaczyna nie odpowiadać, coś co nei jest do zmiany, to kobieta się odkochuje

Tak łatwiej zostawić chłopaka i sie usprawiedliwić, że nie było miłości, to nie to itd.

I wcale nie chodzi tylko o bezpłodność. Jest duzo sfer w zyciu o wiele mniej problematycznych, a mimo to następuje odkochanie i brak motywacji do ciągnięcia związku, czyli potocznie zwanie wypaleniem.

Związek z bezpłodnym mężczyzną, czy bezpłodną kobietą, to z jednej strony swego rodzaju test na wolną wolę, na bycie rozumnym człowiekiem. Czy jesteś w stanie zrezygnować ze swojej biologicznej funkcji jaką masz do spełnienia, która przez całe Twoje życie kształtuje to, co robisz? Wszystko to, co robimy w życiu zwykle służy jednemu: rozmnażaniu, a dokładniej przekazywaniu genów. Czy osoby rezygnujące z dzieci, tzw. "wyzwolone" w kierunku samorealizacji i przede wszystkim żyjące dla przyjemności, czy wreszcie akceptujące bezpłodność partnera, to faktycznie osoby świadomie wolne, czy tylko osobniki z innym software, umożliwiającym im nierozmnażanie się? Jestem zdania, że to drugie. Mechanizmy te są tak silne, że zdrowi ludzie zwykle nie są w stanie się im przeciwstawić, całe życie robiąc to, co ma związek z wychowaniem potomstwa, i co jest zaprzeczeniem prawdziwie wolnej woli. Gdyby było inaczej wszyscy siedzielibyśmy teraz gdzieś na łące gdybając o problemie posiadania dzieci, tudzież innych zajmujących kwestiach (robiąc rzeczy sprzeczne z tymi, które nam dyktuje nasz umysł), a nie spędzalibyśmy znaczną część życia w pracy, na wychowywaniu dzieci itd. Z drugiej strony całe szczęście, że prawdziwie wolna wola nie istnieje, bo oznaczałoby to koniec naszego gatunku. Jeżeli więc kobieta pragnie mieć dzieci, a z jakichś powodów wiąże się z bezpłodnym mężczyzną, to najprawdopodobniej go w przyszłości zdradzi

Mnie by to nie przeszkadzało, po pierwsze nie chcę mieć dzieci a jeśli już to wolałabym sobie je adoptować bo nie wyobrażam sobie bycia w ciąży. Uważam, że nie powinniśmy kogoś przekreślać tylko dlatego, że jest bezpłodny, przecież nie jest to jego wina... Jak Ty byś się czuła gdyby to Ciebie ktoś tak potraktował?