W jakim wieku waszym zdaniem najlepiej jest dorosnąć? - Netkobiety.pl

Najpierw chyba trzeba by zdefiniować pojęcie "dorosnąć" Dla mnie dorosłość/dojrzałość jest wtedy, kiedy człowiek jest w pełni zdolny do samodzielnego przetrwania i odpowiedzialny za siebie samego. Według tych kryteriów już z pewnością dorosłam: jestem samodzielna, mieszkam i utrzymuję się sama, dbam o swoje gospodarstwo domowe, jestem niezależna. Ale dla niektórych wciąż nie jestem dorosła (i pewnie nigdy nie dorosnę wedle ich kryteriów), bo nie chcę zakładać rodziny, większość swojego czasu poświęcam na przyjemności i rozwój osobisty, uwielbiam gry (komputerowe i planszowe) i dbam o to, by mieć jak najmniej problemów i obciążeń

Niemniej bardzo podoba mi się dorosłość i za nic nie chciałabym wrócić do "beztroskich" czasów dzieciństwa. Zawsze dążyłam do niezależności od innych i podoba mi się, że mogę teraz robić co zechcę, nie muszę nikogo pytać o zgodę, że nie muszę dostosowywać się do innych w każdym aspekcie życia, mogę zarabiać pieniądze i decydować, na co chcę je wydać. Jednocześnie nie jestem (nie czuję się) przytłoczona zobowiązaniami i problemami, więc to dla mnie sytuacja niemal idealna: mogę decydować o sobie i dokonywać takich wyborów, które czynią mnie szczęśliwą. Dlatego na pytanie zawarte w tytule odpowiem: jak najszybciej ale pamiętając, że "dorośnięcie" nie musi oznaczać samych obowiązków i żadnych przyjemności.

myślę że mając lat 20 powinno się być już odpowiedzialnym..ale nie oznacza to że trzeba być śmiertelnie poważnym i nie miec nic z dziecka. ja chciałabym  miec znow 13 lat...ale nie da rady. no i jestem odpowiedzialna, samodzielna, ale dalej coś z dziecka mam i nie zamierzam z tego nigdy rezygnować. i na pewno każdy ma coś z dziecka tylko nie w każdych sytuacjach/relacjach to widać. najbardziej widać takie rzeczy w domu. moj narzeczony ma 33 lata i jest bardzo poważnym i nieśmiałym czlowiekiem do innych , a ze mną bawi się w berka w domu:) i o taką dziecinność mi chodzi.

Co to jest dorosłość? Samowystarczalność? Odpowiedzialność? Gotowość do poniesienia konsekwencji za własne decyzje, i te złe i te dobre? Jeśli podejdziemy do tego w ten sposób to powiem jak szybko się da. Życie się z nami nie patyczkuje i im szybciej zrozumiemy pewne "reguły gry", tym dla nas lepiej. Natomiast nigdy nie powinniśmy pozbywać się i tłamsić nasze wewnętrzne dziecko. Musimy czasem umieć podejść do siebie i do świata trochę krytycznie, umieć śmiać się z głupoty swojej i innych i podchodzić do różnych rzeczy z przymrożeniem oka. Jak to się mówi: "Nie traktuj życia zbyt poważnie, i tak nie wyjdziesz z niego żywy" - Królik Bugs

W odpowiednim, a to znaczy że wtedy kiedy zaczyna nam to przeszkadzać.

Głupotą jest żyć czy zachowywać się tak jak inni od nas tego wymagają.
Spodziewałam się, że w ten sposób podejdziecie do tematu.