Ludzie, którzy nie potrafią wzbudzać w innych miłości - Netkobiety.pl

Zacznę od tego, że temat bardzo ciekawy.

Żadnego z wymienionych punktów nie mogłabym przyłożyć do siebie, jednak wydaje mi się, że w pewnym sensie jestem niedostępna emocjonalnie. Zwłaszcza na początkowym etapie znajomości (bez rozgraniczania na relacje miłosne i przyjaźnie ), który dla mnie trwa bardzo długo. Z koleżankami ze studiów znam się już rok, widujemy się praktycznie codziennie i nie mogłabym powiedzieć, że jest to silna więź. Lubimy się, nawet bardzo, ale do głowy by mi nie przyszło, by się im zwierzać. Mam niekiedy problem, by zwierzać się mojej przyjaciółce, z którą znam się 8 lat...

To jest bardzo ciekawe zagadnienie, jednak prawie nigdy nie mogę podpasować się pod tego typu artykuły. Bo to, że jestem niedostępna jest faktem, nie ma raczej z czym dyskutować, moja przyjaciółka lubi nawet czasem się z tego zaśmiać (życzliwie oczywiście). Co dziwne, sporo osób może nawet nie zdawać sobie z tego sprawy, bo paradoksalnie jestem osobą otwartą, ciepłą, wrażliwą i uwielbiam ludzi słuchać, o jakichś problemach też potrafię opowiedzieć. Sęk w tym, że największe smutki, najczarniejsze myśli zostają zawsze we mnie. Obawiam się, że dostałam to w spadku po tacie, jednak staram się nad sobą pracować, przełamywać się, więc nie ma nawet porównania.

A teraz o moim tacie. Przykład osoby niedostępnej emocjonalnie w stopniu SKRAJNYM. W pewnym sensie go znam i potrafię przewidzieć, jak zachowa się w danej sytuacji, ale jeśli chodzi o jego uczucia, emocje... to wie tylko on. Naprawdę, to jest człowiek, którego nikt nie zna. Zastanawia mnie czasem co siedzi w jego głowie. Przede wszystkim zaś zastanawia mnie, czy nie okazuje emocji, bo po prostu nie jest zbyt emocjonalny, czy też tych emocji jest mnóstwo i czasem nawet nieświadomie sprawiam mu przykrość (wychodząc z założenia, że ma dystans i raczej zapomni za 5 minut). Myślę, że jest bardzo skoncentrowany na sobie, jednak nie mam tu na myśli rzeczy typu ubiór, jego korzyści itp., tylko bardziej jego "życie wewnętrzne". Ciekawy przypadek.

Odpowiadając na ostatnie pytanie. Tak, kocham osobę niedostępną emocjonalnie (może nie do końca w taki sposób, jak został skierowany artykuł, ale miłość to miłość ). Ciężki kawałek chleba, tak naprawdę to nigdy nie usłyszałam "kocham Cię", "jesteś dla mnie ważna", żadnego przytulenia też sobie nie przypominam, może jak byłam bobasem. Przyzwyczaiłam się do tego, dla mnie to normalne. Natomiast nigdy nie zdecydowałabym się na związek z taką chłodnią emocjonalną.

Właśnie - wzajemne. Rozpatrując cały czas dwa przypadki - mnie i tatę . Mój tata nie potrafi ani interesować się pragnieniami drugiej osoby, ani opowiadać o swoich pragnieniach. Ja - bardzo lubię słuchać i zadawać pytania, interesuje mnie to. A jeżeli chodzi o mówienie o swoich potrzebach, "namiętnościach" - połowicznie. Suche fakty typu pasje, planowane wyjazdy, rzeczy, które ogólnie mnie interesują - bez problemu. Gorzej ze sferą emocjonalną.

Punkt 1 i 2 jest o mnie. I to mnie tak irytuje. Do tego kompleksy... Czasem myśle ze nigdy nie poczuje takiej prawdziwej miłośći. Tak samo jak daenerys7 otwieram sie dopiero po jakimś czasie.

O ile nie mam problemu ze zwykłą otwartością, czyli na przykład spontanicznością w kontaktach z innymi ludźmi, co przejawia się tym, że potrafię zupełnie obcej kobiecie na ulicy powiedzieć, że ma piękny kolor włosów, a w poczekalni u lekarza urządzić sobie swobodną pogawędkę, o tyle w zwierzaniu się jestem bardzo ostrożna. Musi upłynąć dużo wody w rzece, abym potrafiła komuś w pełni zaufać. Prawdę mówiąc w tej kwestii nie jestem typową kobietą, która lubi swoje problemy przegadywać, roztrząsać, radzić się pięciu przyjaciółek i faceta, bo jestem bardziej typem zadaniowca, który zamyka się sam ze sobą i swoimi myślami, a jak już znajdzie rozwiązanie, to działa.
Za to o uczuciach, emocjach, wewnętrznych przemyśleniach mówię bardzo chętnie, ale pod jednym, zasadniczym warunkiem - że ktoś mnie rozumie. Mówienie dla samego mówienia zwyczajnie mnie nie interesuje.

Za to zawsze przyciągałam osoby, które zwracały się do mnie ze swoimi problemami. W którymś momencie nawet zdałam sobie sprawę, że jest to moim przekleństwem, a jest nim, bo ludzie lubią nadużywać czyjejś dobrej woli i płynącej z serca życzliwości. W końcu musiałam to mocno ograniczyć.

Tak, kocham taką osobę, jest nią mój mąż. Co prawda chyba nie do końca wpisuje się w definicję osoby niedostępnej emocjonalnie, bo nie ma problemu z okazywaniem czułości i sam jej wyraźnie potrzebuje, ale rozmowa o własnych emocjach, głośne werbalizowanie tego, co w danym momencie czuje, to coś mu obcego. Nauczyłam się te wszystkie stany rozpoznawać i wiem, że taki po prostu jest, dlatego też nie naciskam, tym bardziej, że kiedy pojawiają się problemy, to potrafimy o nich konstruktywnie rozmawiać. Niemniej nie ukrywam, że czasem mi tych intymnych rozmów, których inicjatorem byłby mąż, po prostu brakuje. Na szczęście od czasu do czasu przynajmniej pozwala mi się w nie wciągać.

Nie jestem osobą niedostępną emocjonalnie, jak w opisie z Pani. Bardzo łatwo nawiązuję znajomości, wysłuchuję innych ludzi, prawię im komplementy- przychodzi mi to naturalnie. Z drugiej strony jednak, sama nie jestem wylewna, nie dzielę się swoimi problemami, nie mam potrzeby "wygadania się", co denerwuje mojego faceta, jak i byłych partnerów, bo cytując: "nigdy nie wiem co ty tam sobie myślisz".

Też tak mam, i jestem w stanie od razu powiedzieć dlaczego ktoś we mnie wzbudza negatywne uczucia. Otóż nie lubię marud. W momencie, kiedy z czyiś ust wydobywa się wyłącznie litania jojczenia na własny temat, to mnie zaczynają się zamykać uszy. Nie chodzi o to, że nie lubię pomagać komuś w kłopotach, wręcz przeciwnie, to bardzo satysfakcjonujące dojść do jakiś konstruktywnych rozwiązań, pocieszyć kogoś, że jest wyjście z jego problemu. Tu bardziej kaman o takich ludzi, którzy wyłącznie chcą niepodzielnej uwagi, skoncentrowanej na nich samych- takie wieczne sierotki marysie.

Możesz to rozwinąć? To stwierdzenie wydało mi się bardzo ciekawe, ale nie jestem pewna czy do końca właściwie je odebrałam.

Bardzo ciekawy temat i ja również się nad nim zastanawiam. Zastanówmy się co zespala dwoje ludzi, co sprawia że się zbliżają do siebie ale też, zauważmy lęki, które powodują dystans. Są ludzi, którzy boją się ograniczeń w związku: przynależności, odpowiedzialności za drugą osobę, porównań..Ludzie, którzy nie potrafią wzbudzać w innych miłości, to moim zdaniem ludzie bardzo nieszczęśliwi, albo zadowoleni, że dokonali takiego wyboru..Czy ksiądz musi wzbudzać miłość w innych ? Czy zakonnica musi ? Czy ktoś, kto lubi samotność i nie lubi ludzi, musi wzbudzać miłość innych ? Do czego nam są potrzebni inni ludzie? Samotność jest straszna, to wie każdy z nas....ale też nie można wiązać się na siłę..Każdy też ma jakąś inną przestrzeń intymności, inne zasady etyczne, inne wychowanie, inną religię...Jak trudno jest to połączyć, wie w pewnym sensie każdy z nas. W naszej kulturze są zasady społeczne, aby wiązać się w pary...w parze łatwiej jest żyć, para to podstawowa komórka społeczna, to rdzeń rodziny..ale jak autorka wspomniała w tytule są ludzi , którzy nie potrafią żyć w parach...wobec tego jak mają żyć ? w stadzie ? w grupie ? czy w zupełnym odosobnieniu ? Zgodzę się, że ludzie zbyt skupieni na sobie, zalęknieni, są mniej dostępni...może po prostu trzeba najpierw na nowo pokochać siebie, żeby ktoś inny mógł Cię pokochać i zaakceptować, takim jakim jesteś.

Ja raczej spotykam się z jedną opinią:) Niestety.... bo wszyscy przychodzą do mnie zanim iść tam gdzie trzeba:P:P:P

Ja podobnie. Bardzo w pamięci utkwiła mi sytuacja, kiedy wróciłam do pracy po urlopie, weszłam i stwierdziłam, że w międzyczasie pojawiły się dwie nowe osoby. Po jakimś czasie jedna z nich powiedziała, że wówczas wydałam jej się niedostępna i wyniosła, ale teraz widzi, że było to bardzo mylne wrażenie. Druga z nich, zresztą wyraźnie zaskoczona, od razu się wtrąciła, mówiąc, że było wręcz przeciwnie, bo przecież byłam bardzo pomocna (byłam ich przełożoną), serdeczna i uśmiechnięta. Dokładnie ta sama sytuacja, to samo miejsce i ten sam dzień, a odczucia zupełnie inne.

Tak, masz rację.

Olinko, u mnie jest podobnie. Znajomi mówią mi, że kiedy po raz pierwszy mnie zobaczyli, to wzięli mnie za wyniosłą. Tutaj są dość zgodni. Ale w takim razie nie rozumiem tego fenomenu zaczepiania mnie przez obcych ludzi. Gdybym była wyniosła, to chyba strach do mnie podejść?:D Moja przyjaciółka dziś się ze mnie śmiała, bo w tym tygodniu (czyli w sumie od wczoraj) zaczepiło mnie łącznie 9 osób.  Stwierdziła, że nigdy by w to nie uwierzyła, gdyby sama tego nie widziała. Oczywiście zwykle to są jakieś konkretne zaczepki, np. pytanie o godzinę, jak gdzieś dojść, jak dojechać, gdzie jest najbliższa cukiernia itp. Zabawne jest jednak to, że dookoła mnie jest zawsze masa ludzi, więc jeśli faktycznie sprawiam wrażenie wyniosłej, to czemu nie zapytać kogoś pierwszego z brzegu? Zawsze mnie ciekawiło, co sprawia, że podchodzi się do konkretnej osoby i czy to rzeczywiście przypadek (tzn. pierwsza lepsza osoba), czy jednak ludzie kierują się tym pierwszym wrażeniem. Fascynuje mnie jeszcze jedna rzecz. Ci pytający o różne rzeczy ludzie wchodzą beztrosko w moją przestrzeń osobistą. Zawsze podchodzą bardzo blisko, pochylają się w moją stronę, często kładą rękę na ramieniu, gdy zadają pytanie. To chyba dość nietypowe, a może to ja jestem spaczona, bo nie lubię tak bliskiego kontaktu. Fakt, że trwa on tylko kilka sekund (czas zadania pytania), ale dziwi mnie to. Oczywiście nie chodzi mi tu o mężczyzn, tylko ogólnie.

Oczywiście organizacja czasu to dla Andrzeja podstawa bytowania. Zna dokładnie swój plan, ale także, wspólnie z zainteresowanymi - ustala plan zajęć swoich najbliższych (takie prozaiczne rzeczy, jak dziecko w te dni to, a żona w te to, a w inne dni tamto), wszyscy są w jakiś sposób zagospodarowani, wszystko pracuje jak w zegarku. Dodam, że jego żona zawodowo jest czynna - jest lekarzem.

Na pierwszy rzut oka wszystko jest jak należy ? zamożni ludzie, którzy raz ? pracowici, dwa - korzystają z pieniędzy i życia. Na dłuższą metę widać co innego ? sposób na utrzymanie zdystansowanych relacji; ?niech matka z dzieckiem korzystają, niech mają wszystko, jak czegoś im potrzeba ? proszę bardzo, tylko niech nie marudzą, że mnie przy nich nie ma, niech nie karzą mi w to wchodzić?. Wiele było sytuacji, które na to wskazywały ? rodzinne wyjazdy na wakacje to dla Andrzeja wyzwanie, zawsze jest spięty, rzadko kiedy ma to coś wspólnego z kwestiami zawodowymi. Potrafi zirytować się na telefon od żony z komunikatem ?wróciłam wcześniej do domu, jestem sama a potrzebuję twojej pomocy?. Andrzej słowo ?sama? potrafi po zakończonej rozmowie powtórzyć kilka razy ?jaka sama, jaka sama, ma wszystko na wyciągnięcie ręki?. Ze względu na jego sporą kulturę osobistą trudno nazwać to wybuchami. Ale widać, że ?sama - z tobą? dotyka czegoś w ważnego w Andrzeju. Spotkania ?przy piwie? to kolejny motyw. Zawsze jest na nie otwarty i jednocześnie zawsze wyczuwa się jego pewien wewnętrzny opór. Charakterystyczne jest to, że sam na bliskie spotkania nigdy nie nalega, rzuca jedynie ? ?wypadałoby się spotkać?. A po alkoholu trzyma taki sam dystans jak bez niego. I oczywiście nigdy nie nadużywa (ale kto nadużywa?).

Jest jeszcze jedna rzecz ? zawsze kiedy w bardziej bezpośredniej rozmowie jakiś temat zaczyna schodzić na sprawy osobiste, Andrzej zaczyna używać formy bezosobowej; ?powinno się?, ?mówi się?. Jakby chciał odwrócić uwagę od przedmiotu dyskusji, tutaj - emocji.

Dawno temu myślałem, że ten dystans, to część osobowości perfekcjonisty. Ale znam lepiej prosperujących ludzi, którzy choć są perfekcjonistami, to w relacjach bezpośrednich są bardzo ludzcy. Dzisiaj uznaję, że to raczej perfekcjonizm jest dla niedostępności emocjonalnej przykrywką niż vice versa.

Otis, a ten Twój znajomy zawsze taki był? Czy dopiero praca go zmieniła? Zauważyłam, że takie osoby na początku kariery potrafią być entuzjastyczne, mają świetne kontakty z ludźmi i są otwarte, ale potem z biegiem czasu rodzi się w nich dystans mniej lub bardziej wyczuwalny. Ciężko byłoby mi żyć z takim człowiekiem, pewnie nie byłabym szczęśliwa. Oczywiście nie kwestionuję jego wiadomych zalet, ale chodzi mi o ten pewny stopień zamknięcia. Sądzę, że w zdrowym związku powinny bywać chociaż takie dni lub nawet godziny, gdy odrzuca się myśli o pracy, nie odbiera telefonów i skupia się tak naprawdę na tej drugiej osobie. Ale to tylko moje zdanie i moje potrzeby, bo wiem, że nie wszyscy tak mają.

Podpunkty 1,2 i 3 opisują mnie, a mimo to wzbudzam miłość. Chyba.

Nie znam go ?od zarania?. Znam go 10 lat, pomagałem mu budować jedno z jego przedsięwzięć. Zbliżyły nas kwestie zawodowe, poglądy i doświadczenia osobiste ? obaj w tym samym czasie się rozwodziliśmy. Wydaje mi się, że był taki odkąd pamiętam. Tak jak napisałem ? jest to jedyny taki przypadek spośród ludzi, których znam z takim lub wyższym statusem społecznym i zawodowym.

Sądzę, że praca nie może być przyczyną takich deficytów. W sytuacji jakiś problemów z samoakceptacją może być jedynie ich katalizatorem. Podobnie jak każda inna, znacząca międzyludzka relacja.

Zdaje się, że poprzedni jego związek się własnie ?udusił?. Cholernie trudne jest wymanewrowanie siebie z tego rodzaju życiowej klęski. Ja preferuję zasadę ?żony, którą leje facet? ? to moja wina mówię. Niestety Andrzej ma tak samo. W moim przypadku poskutkowało to zmianą nastawienia do swoich partnerek. W jego ? w stronę jeszcze większej kontroli. Bo przecież coś musiał  przeoczyć. On to czuje, wie to. Ale przypomina to raczej ?jak się teraz zawezmę, to mi wyjdzie?. Ciągle coś mu jednak zasadniczego umyka. Tak sądzę.

Wg mnie to jest przykrywka.?Dam z siebie więcej? oznacza tutaj ? ?będę we własnym odczuciu w porządku, a jeśli innym to nie wystarcza, to niech pokażą kto ma tak dobrze, jak wy ze mną?. Coraz ładniejsze opakowanie, coraz większe pudełko, coraz piękniejsza kokardka. A w środku nadal mało.

Przykład jest nietrywialny, łatwo Andrzeja posądzić o cynizm i wyrachowanie. W dodatku Andrzej jest bardzo przystojnym facetem. Kobieta dostaje kogoś w kim łatwo się zakochać, ale kogo nieporównywalnie trudniej jest później kochać. To różnica między nieśmiałością a emocjonalną niedostępnością.

Syndrom bitej przez męża żony - "on mnie kocha, to ja zrobiłam mu za słoną zupę, należało mi się, to moja wina"

Nie wiem jaki jest przypadek Twojego znajomego, ale tak ogólnie potrafię sobie wyobrazić, że praca i pieniądze psują relacje z ludźmi. Kiedy prowadzi się kilka firm, to w pracy są pożądane zachowania, które miałyby złe skutki w bliskich relacjach z ludźmi. Kilka miesięcy temu czytałam badania jakichś naukowców przeprowadzone na grupie zamożnych biznesmenów, prowadzących własne firmy. Okazało się, że te osoby nabyły pożądane w swoim zawodzie zachowania takie jak większa bezwzględność, mniejsza empatia itp. Nie twierdzę, że to prawda, ale rzeczywiście umiem sobie wyobrazić taką zależność. Trudno być zupełnie inną osobą w pracy, a po przestąpieniu progu zmieniać się o 180 stopni. A że praca zmienia ludzi to raczej banał, bo w końcu jest ważną częścią naszego życia, więc ma na nas duży wpływ.

Ten tamat jest o mnie. Mam prawie 40 lat, mase znajomosci damsko-meskich za soba. To zawsze byly krotkotrwale relacje, czasem kilkutygodniowe, czasem kulkumiesieczne. Zawsze to ja bylam odrzucana.
Po prostu nadchodzi czas kiedy facet mi oznajmia, ze juz nie chce, albo, ze poznal kogos innego, albo znika. Na poczatku latwo wywieram pozytywne wrazenie. Jestem swobodna, wygadana, blyskotliwa i podobam sie mezczyznom. Jestem tez raczej towarzyska, choc od tego bywaja wyjatki. Tak jest na poczatku. Im dalej w las, ja czuje coraz bardziej jakby podloze ze stabilnego zmienilalo sie w lodowisko. Jesli kilkadziesiat razy w zyciu odrzucil Cie ktos, a dokladnie wszystkie wazne osoby w twoim zyciu, to oczekiwanie na kolejne odrzucenie masz po prostu w swoim dna.
Mysle, ze mezczyzni wlasnie nie potrafia mnie kochac. Dzieje sie tak bez ich winy.. i bez mojej.
Na pewno jestem niedostepna emocjonalnie. Sa ludzie, ktorym z premedytacja nawet nie patrze w oczy podczas rozmowy. Ten uciekajacy wzrok to moj zasiek, za ktorym sie chowam.
To pewnego rodzaju kalectwo, choc nie dotyczy ciala. Dlaczego tak mam? Na pewno przez bardzo trudne doswiadczenia z dziecinstwa. Mysle, ze to jest uleczalne ale trzeba miec szczescie i trafic na kogos kto zniesie te powierzchowna szorstkosc i dowiedzie swoja postawa, ze sa ludzie ktorym warto ufac, bo nie zawioda. Do tej pory slyszalam o tym tylko i nigdy tego nie doswiadczylam.

To się nazywa asertywność. Jest empatia, jest i wrażliwość, tylko decyzje i sposób ich komunikowania  bywają trudne i dla otoczenia niewygodne. Stąd poczucie bezwzględności. Sam ewoluowałem z człowieka, który przekonuje do człowieka, który komunikuje. Dorośli odbiorcy to akceptują. Młodsi mają z tym problem, za dużo emocji.

Osobiście wolę myśleć, że praca i pieniądze psują tych, którzy popsuci są z definicji. Znam przedsiębiorców, którzy ze względu na piastowane stanowiska i ogromną praktykę w pracy z ludźmi (która jak wiemy łatwa nie jest) są bardziej ludzcy w podejściu i rozumieniu niż ich marudzący pracownicy, paradoksalnie. Co oczywiście nie oznacza, że ci przedsiębiorcy głaszczą wszystkich po główkach i na wszystko się zgadzają.

Praca i pieniądze mogą być przyczyną. Tak. Ludzie stają się mniej przystępni. Tak.
Ale to są stwierdzenia zamykające. Mówimy o osobach emocjonalnie niedostępnych. Nie potrafię ocenić, czy skala tego zjawiska plasuje je na półce z etykietą ?choroba społeczna?. I czy w związku z tym stwierdzeń tych (uogólnień) potrzebujemy. Skupiłbym się raczej na przypadkach szczególnych, w ten sposób szukał definicji. Temat jest bardzo ciekawy.

Zgadza sie,ale sa jeszcze ludzie prosci ograniczeni,ktorzy  sadza  ze skoro  ON/ONA nikogo nie ma,to  znaczy ,ze  jest brzydki/brzydka,nikt  jej /jego nie chce,skoro samotne zycie prowadzi..A tu chodzi tak naprawde  o cos innego

Jeśli kogoś wypełniają zasady, zadania i cele, to nie ma przestrzeni, by interesować się uczuciami innych, budować więzi. Kontakt z taką osobą przypomina wizytę, podczas której pani domu bardzo się troszczy o nasze potrzeby, wciąż podaje, nakrywa, donosi, martwi się, czy wszystko dostaliśmy, czy spróbowaliśmy, czy mamy pełny kieliszek, czy nie ma brudnych naczyń na stole, ale nas nie dostrzega. Gdy ktoś nieustannie myśli, co powinien, co musi, co mu wolno, nie wchodzi z innymi w emocjonalny rezonans.

Tak właśnie widzę osoby przesadnie skupione na pracy i karierze, które robią to niby dla rodziny. Zgadzam się, że temat jest dość złożony. Psychoterapeutka zauważa również, że wśród osób kochanych krótko mogą być też osoby, które wydają się otwarte i dużo o sobie mówią, ale w tym mówieniu są tak naprawdę skupione na swoim wewnętrznym problemie. Czyli samo zwierzanie się ludziom nie znaczy, że ktoś jest otwarty na drugiego człowieka. Może go po prostu traktować jako tzw. emocjonalny tampon.

Zgadzam się, Olinko. Dlatego wcześniej napisałam, że jeśli przyjąć taką - dość szeroką - definicję emocjonalnej niedostępności, to tak naprawdę większość ludzi ma problem przynajmniej z jedną z tych rzeczy. Określenie "niekochani" jest dość niefortunne, bo takie osoby wchodzą w związki. Tylko pytanie na ile te związki są szczęśliwe i pełne tej miłości. Lepiej chyba pasuje tutaj określenie "kochani krótko". To, co napisałaś i tak jest szczytem dyplomacji (chodzi o pytanie "no dobrze, a co u ciebie?"). Często ludzie nawet o to się nie postarają, tylko po "wyrzuceniu" swoich problemów oświadczają, że nie mają czasu, muszą już wracać do domu, bo coś tam itp. Ja znałam sporo takich osób, ale nie daję się już wmanewrować w bycie emocjonalnym tamponem, szkoda czasu. Właściwie każdy podręcznik do komunikacji interpersonalnej podkreśla, że jako ludzie jesteśmy nastawieni na mówienie, a nie słuchanie. Często zdarza nam się "słuchać" tak, że w czasie, gdy druga osoba mówi, my odpływamy myślami, snujemy marzenia itp. Sądzę, że to też jeden z problemów współczesnych relacji z ludźmi. Wiadomo, że każdy ma prawo być zamyślony, bo ma swoje problemy, dużo pracy, kredyty itp. Ale to wszystko zawsze odbije się na kontaktach z najbliższymi.

Sądzę, że to zależy od tego, czy danej osobie ta cecha przeszkadza i czy chce ją zmienić. Wtedy naturalnie można wspierać i starać się ją "otwierać". Mnie do "otworzenia" wystarczyło przebywanie z otwartymi ludźmi. Nie zmieniali mnie, to zadziałało na zasadzie "z kim przestajesz, takim się stajesz". Ale są ludzie, dla których bycie mało wylewnym jest naturalne, nie czują się z tym źle, akceptują siebie i nie mają potrzeby tego zmieniać. Wtedy takie zmienianie na siłę chyba nie jest fair. Można próbować znaleźć kompromis, ale czy zawsze i w każdej sytuacji da się to zrobić? Bo jeśli kompromis będzie polegał na tym, że obie osoby będą się czuły niekomfortowo (np. on mówiąc o uczuciach, a Ty niejako go do tego "zmuszając"), to chyba też nie o to chodzi?

Zgadzam się z tym. Często takie małomówne osoby potrafią być świetnymi słuchaczami, takimi aktywnymi, którym rzeczywiście zależy na wysłuchaniu. A że miłość okazują czynami zamiast gadaniem, to czy to coś złego? Nikt nie jest idealny. A dla mnie takie okazywanie uczuć jest lepsze, niż gadanie nie potrwierdzone działaniem. Nie przeceniałabym tej gadatliwości i pozornej otwartości.

Ja jeszcze zastanawiam się, co ludzie rozumieją przez to "mówienie o uczuciach", bo ja też nie wyznaję codziennie miłości. Wolę ją okazywać czynami. Zresztą, jeśli takie słowa zbyt często się powtarza, to tracą siłę rażenia i są powtarzane jakby z przyzwyczajenia. Wielkich rozmów o związku chyba też u mnie nie ma. Tzn. nie ma takiej sytuacji, że siadamy sobie z herbatą i któreś z nas mówi: "no to porozmawiajmy o nas". Każde problemy omawiamy na bieżąco, bez zbytnich ceregieli wokół tego. Pewnie, że zdarzają nam się romantyczne wyznania, ale to nie na co dzień, bo na co dzień dużo fajniejsze są czyny. A słowa powiedziane od święta więcej dla mnie znaczą, niż takie powtarzane ciągle i w kółko. Odróżniłabym też bycie osobą małomówną od bycia mrukiem, bo dla mnie to nie są do końca synonimy, tylko jest subtelna różnica.

Sądzę, że w związkach ważne jest też nasze subiektywne poczucie tego, czy jesteśmy kochani. Niektóre osoby mają kochających i dbających partnerów, a mimo tego nie czują się kochane. Psychoterapeutka wspomina tu o teorii przywiązania, którą stworzył John Bowlby. Różnimy się tzw. stylami przywiązania, które posiadają swoje korzenie w dzieciństwie:

Styl lękowo-ambiwalentny (popadanie w skrajność uzależnienia od innych) - boimy się opuszczenia. Już na początku znajomości widzimy - zamiast szansy na coś pięknego - możliwość porzucenia. Wchodząc w związek mamy poczucie, że jesteśmy kochani za mało albo nieprawdziwie. Nie dostajemy tyle miłości (czy na pewno?), by poczuć się bezpiecznie. Bardzo często jesteśmy zazdrośni i czujemy się niedoceniani. Osoby, które charakteryzuje ten styl przywiązania, ciągle szukają miłości doskonalszej i bardziej satysfakcjonującej, która być może nie istnieje w tak wyidealizowanej wersji. Występuje tu możliwość zaistnienia miłości prowadzącej niemal do obsesji, huśtawek emocjonalnych itp. Metaforą tego stylu jest meduza - "nałogowiec poszukiwania bliskości". Udaje słabą, by dostać wsparcie "na zapas".

Styl unikający (popadanie w skrajność samowystarczalności) - jesteśmy nieufni, krępuje nas bliskość innych ludzi. Unikamy intymności, narasta w nas poczucie nudy i frustracji. Mamy problemy z zaufaniem partnerowi, ale też często podkreślamy, że nie potrzebujemy innych ludzi, związków itp. Często występuje tutaj skłonność do przelotnych kontaktów seksualnych lub oddanie się bez reszty karierze. Rodzice najczęściej byli krytyczni, wymagający, mało troskliwi. Podobno ten styl jest bardzo silnie ugruntowany w naszej kulturze. Metaforą tego stylu jest  żółw - "nałogowiec unikania bliskości". Udaje silnego, bo nie wierzy, że otrzyma wsparcie.

Styl oparty na poczuciu bezpieczeństwa (równowaga) - swoje potrzeby komunikujemy w sposób otwarty i bezpośredni. Mamy satysfakcjonujące relacje z innymi, potrafimy się im zwierzać, ale też udzielać pomocy. Nie zakładamy masek, nie robimy tzw. dobrej miny do złej gry. Czujemy, że możemy sobie poradzić z wyzwaniami, ale jeśli będzie nam ciężko, to zawsze możemy poprosić kogoś o pomoc. Osiągnęliśmy równowagę między własną autonomią, a bliskością z innymi ludźmi. Metaforą jest tutaj słoń - jest wewnętrznie silny, ale posiada też swoje stado (bliskie osoby), na które zawsze może liczyć.

Ogólnie chodzi o to, że pierwszy i drugi styl przywiązania mogą bardzo niekorzystnie wpływać na to, czy ktoś nas pokocha na dłużej. W pierwszym przypadku nawet bardzo zakochaną osobę może zamęczyć ciągłe potrzebowanie uwagi, wieczne obawy, lęki i zazdrość. Natomiast w drugim przypadku, podczas dłużej relacji może odepchnąć ciągłe podkreślanie: "dam sobie radę sam", manifestowanie swojej niezależności itp. Skrajna niezależność albo zależność nie są zdrowe i mogą być przyczyną tego, że na dłuższą metę trudno nas kochać.

Zgadzacie się z tymi stylami przywiązania? Który najbardziej do Was pasuje?

Ja raczej jestem teraz blisko 3 stylu, blisko, bo jednak pewne rzeczy pewnie jeszcze są do wypracowania. Czasem np mam jeszcze problem ze zwierzaniem się, bliskim osobom też, ale jest lepiej. Maski  i dobrą minę do złej gry czasem miałam właśnie z tego powodu, ale jest już tak rzadziej. Kiedyś byłam trochę jak w opisie z stylu 1, czyli bałam się opuszczenia, no jakoś tak miałam, mimo że i rodziców mam bardzo fajnych i dzieciństwo też dobre. Niemniej czasem bywałam mocniej zazdrosna czy miałam chwiejne nastroje - nie było to jeszcze do przesady, ale bywało. No, ale starałam się to zmienić i jest dużo lepiej, dlatego bardziej styl 3 obecnie. Z jednej strony po prostu miałam i trochę mam problem z okazaniem uczuć - czasem, z drugiej trochę bałam się opuszczenia, miałam różne nastroje, czasem chwiejne. No, ale teraz jest lepiej tutaj i dobrze

Brakuje jeszcze jednego stylu dla kogoś, kto nie zaznał elementarnego ciepła w domu, wiec rzuca się na wszystko, co mu się trafi. Rodzice nie chwalili, więc idzie się w związek z babiarzem tylko dlatego, że on potrafi być miły. Ale potrafi też ranić.