Kryzys, dół i chyba wszystko naraz - Netkobiety.pl

Witaj Salvia
Widzę, ze to juz nie brak wiary w siebie..ale wrecz stany  depresyjne (ok nie mi to oceniać)
Mialam kiedyś podobnie.Zacznij od małych kroków. Przecież każda droga zaczyna się od tego pierwszego kroku.
Masz partnera-wiec nie jesteś sama. Rozmawialas z Nim o swoim stanie? Nie zostawiaj z tym sama skoro jest ON.Masz szczescie:)
Co do matki...odizoluj się, zachowuj sie zachowawczo.Nie dzwigaj Jej ciężaru , póki nie uniesiesz swojego.Nie czuj sie odpowiedzialna.Ba! Wygadaj się Jej.
Jaki jest stosunek Twojego partnera do Ciebie w obecnej sytuacji?

Nic nie musiałaś. ..Ty ewentualnie MOŻESZ pomoc Mamie...widzę, ze i Ona ma wpływ na Twoje życie. Niestety negatywny wpływ. ..póki się nie podniesiesz...dla wlasnego dobra ogranicz z Nią kontakt do minimum.
Skoczyć z mostu? No tak. ..zawsze można. Ale po co? Bo chwilowo nie dajesz sobie rady ze swoim życiem? Nie wiesz co Cię czeka. .więc skok odradzam
Nie warto. Nie bądź tchórzem.
Nie rozumiem dlaczego piszesz, że pomoc lekarza nie jest dla Ciebie? Uważam, że Twoja sytuacja jest na tyle poważna, że jest to wręcz wskazane.Serio.
Zacznij od odbudowywania tego co masz.Mam na myśli związek.Bliskosc to nie koniecznie sex....to dotyk...przytulenie...Pokaż swojemu partnerowi, ze Ci zależy na Was (?)
Jego wsparcie moze Tobie dużo dać. ..może On czeka na to? Nie przewalutowuj Waszych relacji na relacje rodzeństwa. Przecież to jest kolejne ryzyko dla Ciebie, ze możesz kogoś stracić. Zacznij od przytulenia...powiedz mu, ze Tobie na Nim zależy. .że Go potrzebujesz. Czujesz wgl taką potrzebę?

jaMajkaa,

jesteś kolejną osobą, która mi mówi i uświadamia jaki toksyczny wpływ ma moja matka na mnie. Mówią mi to przyjaciele i ja sama to wiem, ale wiesz jak to jest z toksycznymi rodzicami, ciągłe wyrzuty sumienia. Staram się ograniczyć kontakty, ale potem pojawiają się te wyrzuty sumienia. A zaraz potem lamenty mojej matki, że mam ją gdzieś itd. granie na emocjach, szantaż emocjonalny. Najgorsze jest to, że ona sobie nie zdaje sprawy z tego, jak mnie krzywdzi. Wszystko bierze do siebie. Jej życie się nie udało, więc zaplanowała życie mnie i mojej siostrze. Siostra uciekła za granicę i spokojnie sobie żyje z dala od wszystkiego, z człowiekiem, którego moja matka nie znosi, więc jest jakby wyklęta. Zostałam ja, więc mnie jeszcze można wymyślić życie. Wiem, co usłyszałabym od psychologa. To, co Ty piszesz, żeby ograniczyć kontakty do minimum. Tylko jak to zrobić? Żeby nie zwariować? Czasami żałuję, że to ojciec pierwszy umarł...
Pewnie, że nie chcę skoczyć z mostu. Nie zrobiłabym tego swojemu partnerowi. Nie chcę umierać. Chcę żyć. Cieszyć się życiem. Naprawdę. Tylko, że zawsze mamy pod górkę i zastanawiam się kiedy będzie trochę lżej... Kiedy w końcu usiądę na balkonie w swoim mieszkaniu, z którego nikt mnie nie wyrzuci, pogłaszczę swojego kota czy psa, czy świnkę morską nawet, utulę dziecko i z uśmiechem powiem; "chwilo, trwaj"... Może dobija mnie fakt, że większość znajomych ma ułożone życie, że nie doceniają tego, co mają, że nie cieszą się swoimi czterema ścianami, dziećmi, nawet zasmarkanymi, wstawaniem do pracy... Ja cały czas jestem na etapie dwudziestokilkulatki  i czuję, że zmierzam donikąd.
Co do lekarza, to myślisz, że faktycznie kwalifikuję się po pomoc? Nie chcę brać leków... Ale czy psychiatra może od razu skierować do psychologa, bo to chyba tak się odbywa?
Co do związku, to oczywiście bliskość jest. Nie ma spontaniczności jak dawniej, ale to chyba normalne, biorąc pod uwagę staż i moje zmartwienia. Wiadomo, że to wszystko jest ze sobą powiązane. Gdybym nie miała problemów z matką, problemów z mieszkaniem, pracą, to byłabym bardziej "radosna" i umiałabym tę radość okazać. To po prostu taki efekt domina. Wali się jedno, to wiadomo, że reszta też poleci. A na pracę i finanse to akurat mamy chyba najmniejszy wpływ. I tak to jest
Dziękuję, jaMajkaa, że odpisujesz. Dzięki Twoim słowom i pytaniom próbuję to jakoś poukładać. Chciałabym móc wreszcie zająć się życiem i nie tracić czasu na użalanie się nad sobą, ale często mam momenty kryzysowe... Do tego jeszcze niska samoocena, brak wiary w siebie itp.

Co do taty, to wydaje mi się, że zaliczyłam wszystkie etapy żałoby. Mój ojciec też był trudnym człowiekiem. Z matką skalali sobie do gardeł i nigdy nie byli dobrym małżeństwem. To, że z takim wzorem ja i moja siostra potrafiłyśmy stworzyć swoje związki, to cud. Ale ojciec nie ingerował w moje życie, co miało plusy i minusy w zasadzie. Po śmierci ojca matka stała się nie do wytrzymania, jeszcze bardziej zaborcza i toksyczna, bo przecież osamotniona. Nie docierało do niej, że ja z siostrą straciłyśmy ojca. Nie, najwazniejsze, że ona straciła męża. Myślę, że w kontekście toksyczności matki bardziej brakuje mi ojca. Bo wiem, że gdyby to on został wdowcem, wszystko byłoby łatwiejsze, wspieralibyśmy się, a nie walczyli o to, kto bardziej cierpi...

I jeszcze jedno...po pół roku biernego obserwowania, co moja przyszla tesciowa wyprawia-powiedzialam STOP. I powiedzialam jej, ze szantaż emocjonalny jest tani (grozila smiercia, byly jej krokodyle łzy.Wyrzuty, ze nie ma dla kogo zyc , wyimagowane choroby itd.)Nawet nie miala
oporów zeby mi ublizyc
Gdy powiedzialam w tej jej histerii (spokojnie) ze mam w głębokim poważaniu jej tani szantaż emocjonalny.Wybiegla rozhisteryzowana, krzycząc, ze sie zabije......po czym wrocila po kilku h, by mnie przepraszac:/
Mam wrażenie, że tacy ludzie naprawdę nie wiedzą co czynią

Doskonale cię rozumiem. Jedni mają szczęście w życiu , inni nie. Ja nie mam. Cały czas ktoś mi chodzi po głowie i nic , nic mi się nie udaje. Leczyłam się z depresji farmakologicznie , ale co z tego? Bez depresji i tak swiat jest ten sam. Nie chce mi się zyc.

Znajomi... nigdy nie miałam przyjaciół , takich prawdziwych. I może dlatego im bardziej waliło mi się życie , tym bardziej znajomi odsuwali się ode mnie , aż zostałam sama. Ile razy można dzwonić , proponować spotkanie , które później ktoś kilka razy przekłada?...

Dokładnie. ..popieram. ..Tacy ludzie nie ważne jak, byle do celu.
Przykład na żywo...szanowna teściowa znowu byla.10min temu...i powrót do przeszłości.
Znowu knucie ,histeria, płacz.
Wiedziałam, że znowu zacznie swoje szantaze emocjonalne. To była kwestia czasu.Dlatego nie uwierzylam w jej słodkie pierdzenie"przepraszam"Dzięki temu mnie dzisaj nie zaskoczyła:D

Jestem, jestem Fajnie, że inni dołączyli do wątku. To znaczy, że nie jestem sama. Marne pocieszenie, bo nie powinno tak być, ale jakoś tak raźniej.

jaMajkaa,

dziękuję za wszystkie Twoje słowa i uwagi W sumie nie wiem która z nas ma gorzej... Czy lepiej mieć toksyczną matkę czy teściową. Może jednak teściowa to jednak większe zło, bo trzeba walczyć za siebie i męża. Ja bardzo ucinam pępowinę mojej matki, ale ona nie potrafi tego zaakceptować, bo... się do mnie przyssała, jakbym nie była odrębnym bytem z własnym życiem. Zupełnie innym życiem. Tak naprawdę jedna drugą jest rozczarowana. Ja jestem rozczarowana tym, że matka nie pozwala mi na wolność, której bardzo potrzebuję. Może zabrzmi to dziwnie i chamsko, ale mnie by dobrze było nawet z pół roku nie widzieć i nie kontaktować się z matką. W ogóle by mi jej nie brakowało. Z drugiej strony moja matka by chciała, żebym z nią mieszkała, żebyśmy były takimi psiapsiółkami, żebym miała dzieci i żeby wszyscy razem żyli i byli szczęśliwi. I w pewnym sensie to rozumiem, bo są takie rodziny i nawet w mojej rodzinie są takie przypadki, że trzy pokolenia mieszkają pod jednym dachem i są zadowoleni. Ale ja tak nie potrafię. Może mam jakiś defekt pod tym względem, nie wiem. Co do tego, że mój partner zbiera żniwo moich relacji z matką, to oczywiście masz rację. Zawsze z odwiedzin u matki wracam roztrzęsiona albo wściekła. I on musi na to patrzeć i mnie wysłuchiwać. To, o czym piszesz w kontekście szantażu ze strony teściowej, to  miałam i mam nadal to samo. Gdy wyprowadzałam się z domu, to były akcje "wyskakiwania przez okna", bo ja nie mogę mieć swojego życia, nie mogę zostawić matki. Nie obyło się bez ingerencji ciotek. Cały czas tłukę matce do głowy, że mnie szantażuje itd. Raz na jakiś czas ostro się kłócimy. Jest jej płacz, tanie zagrywki itd. Jeśli chodzi o śmierć ojca, to nie mogę przeboleć, że to on pierwszy odszedł, bo w kontaktach z moją matką był takim buforem. Teraz ona na każdym kroku chce mi pokazać, ze mąż jej umarł (bo że mnie umarł ojciec to nieważne) i że jest taka samotna i nieszczęśliwa i że ja się nią muszę zająć i zaopiekować.

Brianne1710,

w jakim sensie nie masz szczęścia? W związkach? Ja to raczej zawodowo porażka na całej linii Za co się wezmę, to nic mi nie wychodzi. Co do znajomych i przyjaciół, to mam podobnie. Moje przyjaciółki powyjeżdżały za granicę i już nie wyskoczę z nimi na kawę, żeby się pożalić. Inne z kolei, to singielki, więc nie chcę ich dobijać jak mi się życie uczuciowe nie układa, bo one np. nie mają żadnego życia uczuciowego I w sumie tak nawet nie mam komu się wyżalić... I dzięki temu każdy tkwi w swych problemach. Albo mam "przyjaciół", ale nie znoszę się z nimi spotykać, bo mnie skręca z zazdrości jak z nimi rozmawiam. Jak ich widzę tylko. Mają swoje mieszkania, niektórzy kupione przez rodziców, mają drugie połówki, dzieci, plany wakacyjne, dobrą pracę i nie wiedzą jak to jest oddawać całą pensję na wynajem mieszkania, szukać pracy, chodzić na rozmowy i dowiadywać się, że jest się ostatnim nieudacznikiem itd. Próbując po prostu dożyć do następnego dnia...

Może chodzi o to, że rodzice mnie nauczyli życia zgodnie z zasadą "jakoś to będzie". Takiej bierności i poddaniu się bylejakości. Ale o ile to mogło się sprawdzić w starych czasach, kiedy kończyło się szkołę, czy studia i dostawało nakaz pracy, to w tych czasach to w ogóle się nie sprawdza. Wiem, że powinnam się zmierzyć z ..., nawet nie wiem z czy, samą sobą, życiem, rzeczywistością. Gdy byłam nastolatką, to mi się wydawało takie proste szkoła, praca, dom, rodzina itd. Ale w dorosłym życiu nic nie jest takie proste. Na dodatek mam spierdzielone życie zawodowe dzięki moim rodzicom, którzy uznali, że dobrze zdana matura to wstęp do lepszego życia. A dziś od rana słyszę piosenkę Lady Pank "Myślisz może, że więcej coś znaczysz, bo masz rozum, dwie ręce i chęć. Twoje miejsce na Ziemi tłumaczy zaliczona matura na pięć"....

jaMajkaa,

to, co opisujesz to jest straszne Matki są takie zaborcze. Dzisiaj się zastanawiałam jak to jest być z wielodzietnej rodziny i co by było gdybym miała brata, o którym zawsze marzyłam. Myślałam o tym, że może zostałby z matką i byliby szczęśliwi, a my z siostrą mogłbyśmy się jakoś odseparować od reszty. Teraz po Twoim poście myślę, że dziewczyna tego mojego wyimaginowanego brata miałaby przechlapane. Chociaż faceci też różnie reagują w takich sprawach. Moja matka ma dwie koleżanki, które mają synów - jedynaków. I tak, jeden uciekł do Stanów, a drugi uciekł w narkotyki i ledwie żyje. Powód? Zapewne apodyktyczność matki. Po prostu nie wyrabiali nerwowo. Ja nie wiem co tym matkom tak odwala. A jak u Ciebie z przyszłym teściem?

Te chore relacje z matką powodują, między innymi oczywiście, że nie mogę się zdecydować na dziecko. Nie chcę być taka jak moja matka. Nie chcę nieświadomie powielać tych samych zachowań. Mam też przy mojej matce problem z kobiecością. I zastanawiam się jakby to psycholog wytłumaczył. Prawdę mówiąc, nie wyobrażam sobie, że dopóki moja matka żyje wstrzelę się na takie wyżyny kobiecości, że będę w ciąży i będę miała dziecko. Nie, bo ja muszę być twardą chłopaczarą przy matce i za każdym razem ją "tresować", że mam swoje życie. Tak, jakbym musiała być zawsze na posterunku, z bronią w ręku i wojskowych buciorach, aby strzec granic swojej niezaleźności. Boję się, że jakbym była w ciąży, to albo bym zmiękła i przystała na pomysły matki, albo z nerwów bym po prostu poroniła. Masakra, nie?... Też trzymam kciuki za nas. Mam wrażenie, że każda z nas ma swoją Bukę z Muminków

Salvia...przeczytalam dwa razy, to co napisalas..kurka masz odp...spr odciąć się od Matki na pół roku..a nóż widelec"ulecisz" w życiu.
Mimo, że nie mam toksycznej matki...wiem jakie one potrafią być (widzę zmiane po partnerze! ) to wampiry energetyczne...nic nie mają wspólnego z prawdziwymi matkami...to samoluby

Witaj Salvia
Masz  racje moj pakiet jest gorszy.Tutaj maja wplyw inne czynniki niezależne od mojej osoby.
Ale i na to znalazłam sposób. Moj narzeczony nie przepada za swoja matka..czuję sie przez nią skrzywdzony.Staral sie poprawic z nią relacje-NIC to nie dało. Kobieta wrecz to zaczęła wykorzystywac.
Zdrowiej było ograniczyć kontakt do minimum.
Partner niestety ma dużo wyniesionych zachowań z domu.Nawet czasem używa tych słów co ona.
Moją metodą jest nakreślać Mu to.Pokazuje...porównuje ich identyczne zachowania.I podkreslam, ze nie stanę
się kopią Jego Ojca.tylko dlatego, że On się zachowuję jak swoja matka.Poki co działa ale na jak dlugo nie wiem. Ratuje mnie to, że On nie chce byc taki jak ona
Salvia...ok skoro umiesz i bronisz swoje terytorium przed Matką.Skoro Twoja Mama miała wplyw w" przeszłości" na Twoja karierę zawodową. To wytłumacz mi, jak dziecku..jak Ona teraz wplywa na Twoje życie? Mentalnie? Tu też dasz radę postawić granicę. O to chodzi, ze tylko Ty sama masz wplyw na swoje życie. Napiszę dobitnie.Jesli masz czas na narzekanie w swoim życiu, to masz również czas by zmienić to życie