Czy udało Wam się zrealizować marzenia z dzieciństwa? - Netkobiety.pl

Moim pierwszym marzeniem była dorosłość. Chciałam aby to stało się jak najszybciej, abym mogła wyprowadzić się z domu rodziców, zarabiać i sama mogła decydować o sobie, mieć własne pieniądze i sama decydować na co je wydam.
Tak się stało.
Inne marzenia np. o dobrym mężu, własnej rodzinie, domu też się spełniły.

Nie miałam nigdy marzeń co do jednego zawodu. nawet nie bardzo wiedziałam jaki zawód wybrać bo kilka mnie pociągało. A, że były to czasy inne niż dziś to wybrałam zawód konkretny dający pracę, niezłe zarobki i jakiś prestiż nawet.
A potem przyszło nowe, doszła moja wyprowadzka w strony męża i w nowym miejscu gdzie praca była dziedziczona nie starczyło jej dla mnie. I zaczęły się dokształcania, szkolenia, kursy. I kilka zawodów zdobyłam zupełnie innych niż te z marzeń z dzieciństwa.

Jako dziecko marzyłam o macierzyństwie. Bardzo chciałam aby mi się urodził mały murzynek. Miałam zamiar go ubierać z różowe i fioletowe ubranka, wozić w białym wózku na wielkich kołach. Bo w jakiejś gazecie z zagranicy z reklamami  zobaczyłam takie właśnie bobo, które mi się spodobało.I najlepiej aby nie rósł.

Ale to się nie spełniło.

Jak mały byłem marzyłem aby zostać strażakiem potem ble policjantem a kiedy dorosłem nawet nie spodziewałem się ,ze zostanę właścicielem dwóch firm.Potem chciałem objechać świat hmm połowicznie mi się udało stany,meksyk cała Europa ale nie byłem na Kubie i żałuję.Od jakiegoś czasu chcę zostać prezesem klubu piłkarskiego i....być może spełnię swoje marzenie i to klubu ,któremu od dziecka kibicuje byłem jego kibicem,chuliganem czas zostać kimś więcej bo mam wizję,chęci i ludzi z kapitałem do pomocy.Czas zweryfikuje czy się nadaję,zobaczymy nawet jak przyjdzie zaczynać z niższych lig jestem gotowy na tytaniczną pracę aby samemu sobie coś udowodnić.

Jako że dąże do wyznaczonych sobie celów- tak, marzenia się spełniają! Te o pracy, o studiach. Nawet marzenie o jeździe samochodem ha ha, podróze tak samo. Jedno wielkie marzenie przede mną: narzeczeństwo, mąż, dzieci, dom. Mam nadzieje że się spełni!

1) A czy dorosłość w jakiś sposób Was rozczarowała? Dzieci zwykle idealizują przyszłość i sądzą, że będzie fajnie, bo wolność, brak szkoły, nie trzeba słuchać rodziców, tyle marzeń można zrealizować itp. A może wprost przeciwnie: dorosłe życie okazało się dużo lepsze od Waszych dziecięcych fantazji?

2) Czy nadal marzycie równie chętnie i z równą ufnością, co dzieci?

Podobnie jak Kleoma marzyłam o tym, żeby być dorosłą, zarabiać swoje pieniądze i wydawać je na co tylko zechcę. Spełniło się, z tym, że jeszcze nie mogę sobie pozwolić na kupowanie wszystkiego co chcę

Jeżeli chodzi o zawód, to pamiętam, że chciałam być sprzedawczynią w drogerii. W drogeriach zawsze tak pięknie pachniało szminkami, cieniami, perfumami.. W niektórych małych sklepikach z kosmetykami dalej tak pachnie Mniej więcej równolegle marzyłam o pracy w aptece. Te dziecięce marzenia się nie spełniły.

Z tych nierealnych: ja marzyłam, żeby być wróżką xD Jezderkusie, dałabym się pokroić żywcem za skrzydełka. To marzenie może się trochę spełniło, bo moje dziecko mówi czasami: "Mama ty to jesteś czarodziejka", natomiast partner czasem powie "Wiedźma jesteś i tyle" No ale skrzydła to mi kutwa do tej pory nie urosły! Za to mam całą serię bajek o Dzwoneczku, więc sobie odbijam

A z tych realnych jedno dobrze pamiętam.

Marzyłam, że jak urosnę,to będę robiła mieszanki z ziółek i przetwory, jak moja babcia. Strasznie mnie kręciły te jej nalepki na słoiki, pięknie opisane, i te ozdóbki na zakrętkach.  I miała taką spiżarkę, gdzie było wszystko... zioła, czosnki wisiały, słoiki poustawiane były na półkach, tu dżemy, tam miód, tam warzywa w słoikach, wina, nalewki, świeżo ubite masło, puszysty biszkopt w niedziele... i ta kapusta w beczce... A już co tam się działo w grudniu! Każdy z nas- wnucząt- prawie sobie zęby połamał na świeżo upieczonym staropolskim pierniku Mięknie dopiero z czasem...  I wszystko takie pyszne! Dzisiaj mam zeszyt od babci, z każdym jej magicznym przetworem.  I staaare książki o ziołach. Spiżarki nie mam, ale to kwestia czasu. Coś wymyślę. Mam natomiast półki, gdzie są ustawione jeszcze zeszłoroczne przetwory, a w dodatku dziś zabieram się za kiszenie ogórów!!!
Staram się realizować wszystko, czego mnie babcia nauczyła- chcę, by mój dom był ciepły, gościnny i dobrze się kojarzył I żeby inni chętnie do niego wracali

Ja w sumie dalej marzę. Jestem ogromną marzycielką, chociaż nie chodzę z głową w chmurach

Tak czuję się z jednej strony rozczarowany bo myślałem,że mój tata będzie mnie trutnia przynajmniej utrzymywał do 50-tki będzie mi dawał kasę na moje zachcianki a ja będę żył sobie na luzaku i po 50-ce wezmę się dopiero do roboty:)Z drugiej strony życie nieźle mi przykopało i stałem się zaradnym i ambitnym facetem,którego bylejakość nie zadowala wiec wszystko jakby w normie.

Moje dziecko raczej nie marzy jeszcze tylko mówi co chce od razu widać po kim to ma:)Ja mam zupełnie inne plany a marzenia hmm raczej nie realne bo chciałbym aby się żona odmłodziła o 10 lat i zamiast 34 miała 24:)

Jeszcze się nie spełniło. Jesteś bardzo młoda, zdążysz założyć rodzinę i tego Ci życzę. A co do pracy, to zmieniła Ci się wizja Twojego zawodu? Nie chciałaś skończyć np. farmacji?

Dlaczego? Według badań to właśnie tego braku odwagi, by żyć jak się chce, ludzie najbardziej żałują, gdy żegnają się ze światem. Może zatem warto jednak zdobyć się na odwagę?

Ja chciałam być weterynarzem, bo od dzieciństwa kocham zwierzęta. Później marzyłam o tym, żeby być piosenkarką, bo kocham śpiewać. Żadne z tych marzeń się nie spełniły, może miałam zbyt duże ambicje i nie wiedziałam, że człowiek ma swoje ograniczenia, tak już jest z marzeniami, są tylko po to, żeby podkoloryzować szare życie a później wrócić do brutalnej rzeczywistości.

Moje dzieciństwo było bardzo ciepłe i bezpieczne, być może dlatego swoją dorosłość widziałam bardzo mgliście. Nie snułam planów o byciu milionerką, księżniczką, wielką piosenkarką czy aktorką, za to uwielbiałam bawić się w dom, szkołę i szyć swoim lalkom kreacje. Dziś mam swój dom i rodzinę, gdzieś po drodze skończyłam szkołę odzieżową, potem ? choć tego nie planowałam ? zostałam też (między innymi) pedagogiem. Rozwinęłam więc te umiejętności, które zapoczątkowałam jako mała dziewczynka.

Było mi dobrze tak, jak było, rodzice dali mi sporą swobodę i możliwość decydowania o sobie - nikt mnie nie ograniczał, niczego nie narzucał, o nic nie suszył głowy, dlatego też niespecjalnie czułam potrzebę szybkiego dorastania, usamodzielniania się czy, jak niektórzy, ucieczki z domu.

Gdybym miała skonfrontować swoje ówczesne wyobrażenie o byciu dorosłym z rzeczywistością, to chyba nigdy nie poczułam się specjalnie zawiedziona i jedno z drugim się pokryło. Co prawda wyobraźnia podpowiadała mi, że moje życie będzie wyjątkowe i niezwykłe, będę tworzyć rzeczy wielkie, a jednak nic takiego się nie stało, to jednak nie czuję się rozczarowana, bo osiągnęłam rzeczy, o istnieniu których wówczas nie miałam bladego pojęcia. Poza tym wiem, że wiele jeszcze przede mną. Wciąż mam plany i marzenia, które ewoluują, zmieniają się stosownie do okoliczności i możliwości. Wiem też, że jeśli naprawdę bardzo czegoś chcę, to w końcu dopinam celu. Jeśli nie, to tylko znaczy, że widocznie nie zależało mi wystarczająco mocno.

Mnie też rodzice nie ograniczali i nie pilnowali, ale musiałam dostosowywać się do nich w wielu błahych kwestiach, które były od nich niezależne. Np. kiedy chciałam jechać do koleżanki mieszkającej na wsi, musiałam uzgodnić to z rodzicami, żeby mogli mnie zawieźć i po mnie przyjechać. A chciałam robić takie rzeczy sama i nikomu się nie tłumaczyć. Nie czułam się też wolna przez fakt, że rodzice bardzo martwili się o mnie, gdy np. jako nastolatka (13-16 lat) wychodziłam sama wieczorem albo wyjeżdżałam na wymiany zagraniczne. Tzn. ja ich w pełni rozumiałam, nie było też z ich strony uporczywych telefonów, nie okazywali mi nawet tego wprost, ale ja to widziałam i wiedziałam. Kiedy spotykało mnie coś złego, to też było im przykro, a ja czułam się przez to jeszcze bardziej podle. Męczy mnie taka odpowiedzialność za czyjeś dobre samopoczucie, chociaż oczywiście ją rozumiem. Nie lubię tego jednak i nie mogłabym mieć partnera, który ciągle się o mnie martwi, a już tym bardziej próbuje mnie kontrolować i apelować do mojego rozsądku. W dorosłym życiu uwolniłam się od tego, bo jeśli nawet mam jakiś problem, to nie mieszkam z rodzicami, więc tego nie widzą. A ja w spokoju mogę odchorować, a potem się ogarnąć. Zauważyłam, że psy mają podobnie, bo jeśli idą na zastrzyk lub zabieg z osobą, która im współczuje i której jest przykro, że je coś boli, to wyczuwają to i histeryzują jeszcze bardziej. A kiedy idą z osobą spokojną, pewną i opanowaną, dobrze znoszą takie stresujące sytuacje. Mam dokładnie tak samo.

Ale na studia nigdy nie jest za późno. Farmację chyba też można studiować zaocznie, więc jeszcze wszystko przed Tobą. A na rodzenie dzieci też masz jeszcze sporo czasu, więc nic straconego.

Miałam w dzieciństwie trzy marzenia. Dwa główne i jedno poboczne  - że tak to określę. Te dwa główne to mąż pierwszy i jedyny i co najmniej jedno dziecko. Tu  już wiem, że poniosłam porażkę na całej linii. Męża już nie ma, a dziecka nie było i nie będzie. Natomiast to poboczne ma szanse na realizację i dlatego nie napiszę, co to, bo jeszcze zapeszę (jestem troszeczkę przesądna... w myśl zasady "Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek" )
Szczerze powiem, że trudno zmierzyć się ze świadomością, że to, o czym marzyło się nie tylko w dzieciństwie, ale praktycznie przez całe życie, jest poza zasięgiem możliwości. Trudne to, ale nie niemożliwe. Po prostu trzeba zmieniać marzenia.

Ad.1
Któraś z dziewczyn już tu pisała, że nie miała jakichś wielkich oczekiwań po dorosłości ani wyraźnego jej obrazu. Mam podobnie. Dzieciństwo również miałam szczęśliwe, bez większych problemów, dość długo bawiłam się lalkami. Pamiętam, że wręcz bałam się tej dorosłości i odwlekałam moment wejścia w nią najdłużej, jak mogłam. W ogóle chyba jakoś późno dojrzałam.
Ale w efekcie chyba mogę powiedzieć, że dorosłość przyjemnie mnie zaskoczyła. Może dlatego że nie miałam jakichś szczególnych wobec niej oczekiwań. Mimo tego, że kilka klęsk życiowych mnie spotkało ( zwycięstw i sukcesów chyba jednak więcej), to jednak lubię swoją dorosłość.

Ad.2
Oczywiście, że marzę! Zazwyczaj marzyłam dość realnie i te bardzo przyziemne marzenia mi się nie spełniły, a tu szansę na realizację ma marzenie zupełnie niecodzienne... W moim przypadku marzenia równają się wyznaczaniu celów.

Rzeczywiście. Pomyliłam się, bo mam koleżankę, która weekendowo zrobiła sobie technika farmacji i teraz pracuje w aptece. No ale studia to nie były, fakt. Tylko to też zawsze jakaś alternatywa, gdyby ktoś chciał mieć jakąś pracę w aptece.

A co do wieku i studiów, to co za różnica? U mnie na roku nikt nie wiedział, że jestem aż o 5 lat starsza, bo i skąd?. Nikogo to nie interesuje. Na studiach wbrew pozorom dużo jest takich osób, zwłaszcza na humanistycznych. A na jednym kierunku chodziłam na zajęcia z 66-latką. Dziwnie się czuliśmy, gdy chciała, żebyśmy przeszli z nią na "Ty".

Cele to rzeczywiście coś innego niż marzenia, chociaż chyba aż tak jasnej i stanowczej granicy tu nie ma. Kiedy byłam mała, to marzyłam np. o tym, żeby każdego roku nauczyć się biegle nowego języka. O ile fizycznie to jest możliwe, to jednak musiałabym temu ostro podporządkować moje życie kosztem wszystkiego innego. Zatem czy to można określić jako cel, czy raczej jako marzenie?:D

Hmm może czynnik działania jest tutaj istotny. Teraz odbieram to jako marzenie, bo nie podjęłam żadnych działań, żeby zacząć realizować to marzenie. Gdybym zaczęła się uczyć choć 10 nowych słówek dziennie, to w moim prywatnym odczuciu etykietka uległaby zmianie na "cel". Nadal mi się zdarza marzyć o różnych rzeczach, których wiem, że pewnie nie będę miała, bo kolidują z moimi innymi planami, ale trudno im odmówić fizycznej możliwości realizacji. Tak jak Olinka napisała, widocznie nie zależy mi na tyle mocno.

Ja chciałam być piosenkarką albo pianistką. Nie wyszło niestety, ale tragedii nie ma
Ja myślałam w dzieciństwie, że dorosły człowiek się niczego nie boi, i tutaj też poległam.
Hm, szkoda, że nie można się przenieść w czasie do dzieciństwa, ale z obecną wiedzą

Ja przede wszystkim się ciesze, że etap bycia dzieckiem mam za sobą. Bo bardzo źle się czułam w roli dziecka.

Przede wszystkim dopiero w dniu kiedy zostawiłam całe swoje życie za sobą, odcięłam się do wszystkiego i od wszystkich.
Po raz poczułam, że żyje, że to życie nie wegetacja. Jako dziecko miałam różne mądre i głupie pomysły na życie. Aktorstwo to chyba to największe niespełnione marzenie. A poza tym, ostatnie lata dzieciństwa mocno mnie kopnęły w d... i jeszcze mocniej zradykalizowały. Jakie bzdurne opowiadania o pierwszej miłości, szczęśliwej rodzinie i rodzinnym cieple stały się raczej przekleństwem niż błogosławieństwem.
Marzyłam o kasie, karierze, całkowitej niezależności i antyrodzinności.
A no i mąż wojskowy, to marzenie od X wieku, jak na razie się spełnia

Przecież dzieci nie postrzegają tego w tak negatywny sposób jak Ty. Nie mają takiej świadomości. Moje koleżanki na początku podstawówki (jakieś 7-8 lat) chodziły z lalkami i opowiadały, że kiedyś będą mieć prawdziwe dzieci. Córka mojego brata ciotecznego właśnie jest na takim etapie, a ma 7 lat.

Dzieci nie patrzą na takie rzeczy realistycznie. Nawet jeśli mają jakieś małe rodzeństwo i pomagają je karmić, a nawet przewijać jak moja kuzynka. Ona postrzega to w samych pozytywach. Otwarte obwieszczanie każdemu kto słucha, że "jak dorosnę, będę miała prawdziwe dzieci" jest dla mnie marzeniem. Jeśli dziewczynka marzy o byciu księżniczką, to też nie ma pojęcia jak wygląda życie współczesnych księżniczek i że to ma niewiele wspólnego z bajkami. Dziwne jest porównywanie marzeń dorosłych ludzi do marzeń dzieci.

Dokładnie miałam tak samo A resztę jak opisałam w poprzednich postach. I wszystko się spełnia, nic z moich poglądów się nie zmieniło (tylko mąż "wpadł" po drodze, ale dokładnie taki, jak chciałam) dorosłość jest najfantastyczniejszą rzeczą na świecie! Pierwszych kilkunastu lat życia to aż mi normalnie szkoda, że były - nic złego się nie działo i nikt mi krzywdy nie robił, ale czułam się najbardziej nieszcześliwą osobą na świecie za sam fakt bycia dzieckiem, taka wegetacja. Aż się sobie dziwię, że tyle lat przeżyłam w tak "czarnej dziurze", chyba trzymało mnie tylko dążenie, żeby dorosłość jak najszybciej przyszła. Przyszła, i chwała jej za to

No tak Ale jakoś nie widzę w tym przeciwstawności z dorosłością, przecież to można lubić i w wieku 80 lat Ja np. często mam obiady od mamy, bo skoro ma czas, umie, chce, a przede wszystkim i tak to robi dla kilku osób u niej domu, to nie jest dla niej problem zrobić porcję więcej. Jakos nie czuję się przez to mniej dorosła, podobnie jak przez to, że lubię jak mąż się mną opiekuje Ale co innego wybór w konkretnych obszarach, co innego przymus bycia dzieckiem - do tego bym za żadne skarby nie wrócila.

Mnie w domu mowiono, ze bylam "zawsze" dorosla. Prawda jest taka, ze bylam nadeta

Ale tak na powaznie, to w sumie wszystkie marzenia z dziecinstwa zrealizowalam: zamieszkalam w UK, poszlam tam na uniwerstytet, zrobilam studia podyplomowe, mialam szczescie znalezc fajnego faceta, ktory jest dla mnie tez najlepszym przyjacielem, nie mam dzieci, pracuje w zawodzie, ktory mnie fascynowal od malego.

Wlasciwie to u mnie to dzialalo bardziej na zasadzie grozby: dwojka dzieci, maz i dom w miescie obok rodzicow bylo dla mnie tak przerazajacym kombi, ze cokolwiek co bylo od tego inne, kwalifikowalo sie jako pozytywna opcja. I ciesze, sie, ze udalo mi sie to zrealizowac.

Ja bylam bardzo nidzdecydowanym dzieckiem, nie marzylam o mezu i dzieciach, zamiast lalkami sie bawic to biegalam z bratem i kolegami po boisku kopiac pilke chcialam byc piosenkarka, sportowcem, adwokatem i przede wszystkim napisac ksiazke albo nawet kilka. Moje zycie prywatne ukladalo sie samo, nie przejmowalam sie tym czy i kiedy zaloze rodzine, jaka podejme prace. Mam w sobie wystarczajaco sprytu i energii zeby sobie poradzic w zyciu i pracy, jakkolwiek by sie nie dzialo. Dopiero niedawno (kilka miesiecy temu) powstaly w glowie konkretne plany na przyszlosc i dzialania. A jesli chodzi o dzieciece marzenia to napisanie ksiazki wciaz sie moze spelnic

Na razie nie spełniłam jakichś większych swoich marzeń, będę musiała nad tym popracować.

Ja za to wolałam etap bycia dzieckiem i podczas gdy wiele dzieci chciało już być dorosłe ja raczej rzadko myślałam, że chcę. Tzn chciałam też, ale jednak myślałam, że fajne jest dzieciństwo i że wolałabym, by dzieciństwo się nie kończyło. Z tym, że teraz szukam nadal pracy, muszę nad tym się postarać, długo mi z tym schodzi może dlatego, że pod tym kątem jestem niepewna siebie, tutaj też muszę się postarać w siebie bardziej uwierzyć. No i dzieciństwo było dla mnie lepsze, bo mniej trosk, a przyznam, że ja średnio sobie radzę z problemami, jestem wrażliwa i po prostu jest mi ciężej, nie mam jakiegoś silnego charakteru.

Hehe mam dokładnie tak samo. Jako dziecko miałam dużo wolnego czasu i chyba wymyślałam sobie te dziecięce problemy. Trudno jednak było mi coś z nimi zrobić, bo większość z nich nie zależała ode mnie. A dorośli też niekoniecznie traktowali moje problemy całkiem serio. W takim dorosłym życiu jeszcze nie miałam problemu, z którym nie umiałabym sobie poradzić. Mam poczucie, że wszystko jest do zrobienia i wszystko mogę naprawić. Jedynymi prawdziwie trudnymi dla mnie sytuacjami mogą być choroby albo śmierć jakiejś bliskiej osoby, bo tego nie jestem w stanie "rozwiązać". Teraz mi się wydaje, że psychicznie umiałabym sobie poradzić z takimi sytuacjami, ale tak naprawdę nie wiem jak się zachowam. Częściowo już się sprawdziłam w podobnych przypadkach, ale mam świadomość, że nie da się przewidzieć własnych reakcji w tak delikatnych sprawach.

Cslady - zawsze jak czytam Twoje posty, mam wrażenie jakbym sama to pisała, zresztą we wszystkich tematach
Dla mnie jedynymi problemami byłyby niezależne ode mnie - własnie choroba, kalectwo, śmierć itp. - każdy inny uznałabym, że mam na własne życzenie, a skoro sama sie wpakuję, to i sama sie wypakuję. Jestem zdrowa, atrakcyjna, mam najwspanialszego męza, fajnych rodziców i rodzeństwo, zarabiać umiem, nikt mi nie umarł - no kurczę, jakie ja mogę mieć problemy? Mogłabym mieć tylko na własne życzenie, wchodząc w jakieś dziwne relacje, szukając guza itp., ale lubię sobie upraszczać życie, a nie utrudniać, nie lubię komplikacji i od wszystkiego, co moze przynieść problemy, trzymam się z daleka. Metoda działa i bardzo jestem ze swojego dorosłego życia zadowolona.

Też tak sądzę. Ja bardzo doceniam to, co mam i nie traktuję tego jako pewnika. Sądzę, że właśnie dlatego tak mało przejmuję się teraz problemami, bo mam wrażenie, że one są niczym podług tego, co mam. Rozumiem, że jeśli komuś wszystko się wali, to trudno znaleźć taki punkt oparcia i wtedy nawet mały problem może przelać czarę goryczy i przytłoczyć. Ale zauważyłam, że osoby, które na co dzień biorą każdy problem na klatę, mogą łatwo się załamać, gdy zetkną się z czymś, na co nie mają wpływu. Wtedy może zaboleć dwukrotnie mocniej. Ja sama tak miałam, kiedy pierwszy raz przechodziłam przez chorobę i śmierć bliskiej osoby, bo do tej pory sądziłam, że wszystko mogę i nie ma dla mnie rzeczy nie do pokonania. A taka bezsilność mocno dała mi po tyłku i nauczyłam się trochę pokory. Ale znalazłam swój sposób na odchorowanie, bo doszłam do wniosku, że skoro nie mogłam pomóc tej osobie, to mogę pomóc komuś innemu i zaczęłam wolontariat w hospicjum. To była z mojej strony bardzo mądra decyzja, bo takie doświadczenie pozwoliło mi spojrzeć na własne życie z dystansu i wiele mnie nauczyło, także o samej sobie.

Truskaweczko19, ja to rozumiem. Praca, która daje utrzymanie i którą jakoś się lubi (chodzi o to, by nie wstawać z myślą "Boże, znowu muszę tam pójść") jest bardzo ważna także pod kątem psychiki. Wtedy człowiek sam nabiera pewności siebie i właśnie tego poczucia, że może wszystko. Sądzę, że każdy kto długo nie może znaleźć pracy, czułby się mało pewny siebie i byłby bardziej wrażliwy na problemy, gdyby nie miał takiego poczucia stabilizacji i tego, że gdzieś go jednak potrzebują. A nie chciałaś zrobić w międzyczasie magisterki, gdy szukałaś pracy i nie mogłaś jej znaleźć? Bo ten tytuł magistra jest jednak taką podstawą jak angielski. Chyba, że ktoś ma tytuł inżyniera, to może coś mu to daje, ale licencjat rzeczywiście nie jest nic wart bez studiów uzupełniających.

OK, rozumiem, że masz trochę inną sytuację i dobrze, że widzisz, że zawdzięczasz to niestety czesciowo sobie i chcesz zmienić, super.
Natomiast bardziej może Ci przeszkadzać w zmianach to, że widzisz pracę wyłącznie jako smutną konieczność, rutynową, powtarzalną, bo "takie jest dorosłe życie". A tak być może, ale nie musi, są też fajne prace, wcale nie rutynowe i dostaraczajce wielu fajnych wrażen i dorosłe zycie może byc tez fascynujące! Nawet jak nie od razu, to za jakiś czas

Piszę to trochę po sobie, bo miałam skrajne inne podejscie, bo nie mogłam się doczekać pracy - widziałam ją jako coś fascynującego, gdzie wreszcie bede mogła robić cos innego wkuwanie niepotrzebnych i nudnych rzeczy. Jakoś zawsze byłam przekonana, że zasługuję na to, co najlepsze, i tak też sie działo - nie wiem, czy to jakaś zależnosc, czy po prostu mam szczęście Jak nie chciałam pracy rutynowej i powtarzalnej, to takiej nie mam, a nawet jak miałam mniej fajne prace, zawsze wybierałam tak, by bylo w nich coś ciekawego, np. możliwosc pracy w języku, ktory lubię albo jeżdzenia w miejsca, gdzie chciałam jechać.
Oczywiście wiem, ze ja mogłam sobie grymasić, a nie każdy może, bo zawsze miałam wybór i wszystko przychodzi mi samo (choć zagadką jest, dlaczego - raczej nie ma we mnie nic unikalnego ), ale po prostu nie bylo w mojej głowie takiego scenariusza, że życie mogłoby być niefajne, praca nudna itp. Moje życie miało być super, inna wersja nigdy nie istniala, i życie chyba nie miała wyjścia, jak takie się stać