Sześć rzeczy, których nie należy oczekiwać od mężczyzny - Netkobiety.pl

Jeśli te wnioski dotyczą mężczyzn ogółem to nie mogę się zgodzić.
Z prostego powodu, 100% mężczyzn, którym na mnie w jakiś sposób zależało łamało te zasady, włącznie z tymi, że mężczyzna nie rozmawia o uczuciach wprost czy nie pyta "kochanie, co z nami? " itp.

Natomiast wpisywali się w te zasady mężczyźni, którym nie zależało. Tak bym to ujęła.

Mój partner złamał wszystkie punkty, więc nie mogę się zgodzić. Ewentualnie przyczepiłabym się do tego ostatniego punktu z "najlepszą przyjaciółką". Kobiety są innymi przyjaciółkami niż mężczyźni są przyjaciółmi, dlatego takie ujęcie w ogóle wydaje mi się bez sensu. Grunt, by był najlepszym przyjacielem. Nie wiem jak to jest z mężczyznami w ogólności, ale moje koleżanki narzekają przynajmniej na 1-2 z wymienionych punktów, więc może coś w tym jest.

Tutaj rzeczywiście masz rację. Ja jednak trochę uogólniłam rozszerzając ten punkt do bycia po prostu przyjacielem, czyli kimś bardzo bliskim, na kim możemy polegać.

Haha, trudno się nie zgodzić .

1) Nie wiem
2) Nie zgadzam się
3) Nie zgadzam się
4) Nie musi mówić, wiem
5) Nie zgadzam się
6) No nie bo ma jaja, tym lepiej bo ja się lepiej dogaduje z facetami

PS często słysze "olej zjem coś na szybko"

Cześć pasuje ale to chyba takie charakterystyczne dla mężczyzn. Jednak mój narzeczony jest moim najlepszym przyjacielem i jedyną osobą, która wie o mnie chyba wszystko. Potrafi słuchać mnie naprawdę długo jest naprawdę na każde moje zawołanie więc takie stwierdzenia, że facet z kolegami na piwo lubi wychodzić itp też by do niego nie pasowały, choć z kolegami wychodzi ale rzadko i ja jestem na pierwszym miejscu jednak zauważyłam że jeśli nie miałam nic przeciwko że wyszedł do kolegi tak jak niektóre panie robią aferę z tego, to sam więcej czasu stara się spędzać ze mną.

W związku partnerskim, opartym na cieple, wzajemnym zaufaniu i wspieraniu się nie musi tak być. Mysle, ze ważne jest, by podkreslic, ze w związku ile dajesz, tyle dostajesz. Dajesz wsparcie, cieplo, zrozumienie, - masz prawo tego oczekiwać od partnera.
Dotyczy to, wg mnie, zwłaszcza punktu 2., który jest scisle związany z 6.- kiedy partnerzy sa dla siebie przyjaciolmi, to w pierwszej kolejności zwierzają się sobie z niepowodzeń, odkrywają slabosci - także na gruncie zawodowym, - a nie oklamuja partnera, odgrywając niezniszczalnych. Ale tu ważne jest zaufanie i wsparcie, poczucie, ze jest się rozumianym - jeśli męzczyzna jest traktowany jak maszynka do pprzynoszenia pieniędzy, i wspierany tylko w czasach prosperity, nigdy nie zdobędzie się na odwage, by przyznać, ze cos w pracy nie idzie.
To samo dotyczy innych punktów.

Smieszy mnie za to trochę p5 - propozycja malzenstwa po jednej nocy - to by miało takie pożądane być? Czemu to miałoby być takie decydujące Dla mnie taki męzczyzna to albo sciemniacz- lawirant-bawidamek, co mowi słodkie slowka i bierze kobiete pod włos, albo neurotyk, który sam w to wierzy i zawiesi na kobiecie swoje projekcje, a ona nie będzie mogla uwolnić się od jego obsesji dlugi czas.

Nie zgodzę się. Opinia autorki wygłoszona moim zdaniem na podstawie tylko i wyłącznie swoich (lub najbliższych) doświadczeń.

1. Nigdy od niego nie usłyszysz "kochanie, porozmawiajmy o naszym związku".

Wielokrotnie sam zaczynam rozmowę na ten temat. Zarówno jeśli chodzi o naszą przyszłość, o sprawy co poprawić w nas (zarówno we mnie i niej) by nasz związek był jeszcze bardziej udany. Lubię też wspominać nasze początki.

2. Nie będzie zwierzał Ci się ze swoich problemów, zwłaszcza zawodowych, dopóki sam ich nie rozwiąże.

Tu akurat się po części zgodzę, Fakt, nie zwierzam się sam ze swoich porażek czy problemów. Chcę się jej zwierzać, jednak sam nigdy nie zaczynam tematu. Wiem, że to może głupie, ale czekam aż sama coś wyczuje i zacznie sama dopytywać. Wtedy się przed nią otwieram Podsumowując chcę z nią gadać o swoich problemach, ale czekam aż ona da mi odczuć, że chce mnie wysłuchać

3. Nie będzie w stanie słuchać Cię cierpliwie dłużej niż 10 minut.

Eeee uwielbiam jej słuchać. Lubię jak opowiada jakieś historie z przeszłości czy z dzieciństwa. Lubie gdy mi opowiada o tym co się dzieje w teraźniejszości Lubie gadać z nią o ciuchach i kosmetykach,  o jej pasjach itp.... Mało tego sam zaczynam często temat by mi wyjaśniła do czego służy płyn micelarny, żel hialuronowy i z której firmy są najlepsze szminki hehehe

4. Nie dostaniesz od niego odpowiedzi na pytanie "kochanie, co czujesz?"

Jeśli chodzi o "kochanie, co czujesz" w sensie uczuć do drugiej osoby, odpowiadam, że ją kocham, i sam z siebie również to  jej wyznaję. Lubię też ją chociaż raz w tygodniu "wziąć na taką pogawędkę", przytulić i powiedzieć co w niej kocham, co jest w niej wyjątkowego, co sprawia, że nie chcę żadnej innej, lubię ją pochwalić, za jej zachowania lub gesty. w Końcu jak ją pochwalę, to będzie ponawiała zachowania, które mi się podobają

5. Nie zaproponuje Ci małżeństwa po pierwszej wspólnie spędzonej nocy.

To akurat racja. Choć chęć bycia do końca życia wyraziłem już po 3 miesiącach związku, po 7 się oświadczyłem

6. Nigdy nie będzie Twoją najlepszą przyjaciółką.

To całkowita nieprawda. Moja narzeczona wielokrotnie powtarza, że jestem jej najlepszym przyjacielem i...przyjaciółką. Jeśli chodzi o bycie przyjacielem to zawsze może na mnie liczyć, zawsze ją wysłucham i staram się pomóc w każdej sytuacji. Zawsze jestem przy niej. Potrafię wziąć urlop w pracy, żeby iść z nią na wizytę do dentysty bo ona się boi hehehe a jeśli chodzi o bycie przyjaciółk dla niej to tak jak wcześniej wspomniałem, może ze mną gadać o kosmetykach, chodzę z nią na zakupy, może ze mną poplotkować o koleżankach czy opowiedzieć co się działo w jej ulubionym serialu....

To tyle.

nr5. nie wiem, poza tym nic sie nie zgadza

Gdybym słuchała mojego faceta w kwestii ubioru, to wyglądałabym jak luksusowa prostytutka. Chociaż on sam ma tutaj konflikt wewnętrzny, bo najpierw pokazuje mi w co mam się ubrać, a jak już te ubrania założę, to nie chce, żebym wychodziła tak na ulicę. Nie są to oczywiście duże dekolty i spódnice ledwie zakrywające tyłek, bo wszystko jest w dobrym guście i nie jest nachalne. Ale jednak na co dzień nie lubię aż tak podkreślać własnej seksualności. Tym bardziej, jeśli chcę, by w pracy traktowano mnie poważnie jak profesjonalistkę. Niemniej chętnie korzystam z rad partnera, gdy mamy domową randkę.

hehe, mój odwrotnie - cos bardziej w kierunku zakonnicy - chociaż on utrzymuje, ze po prostu lubi klasyczny, konserwatywny styl, no niech mu będzie Dlatego na imprezy większe wybieramy wspólnie - dla niego i dla mnie, normalne sytuacje, - ubieram się sama

Według tych wymienionych w pierwszym poście punktów... jestem mężczyzną

Mam podobne odczucia co do mojej:P

Z wyjatkiem punktu o oswiadczaniu sie po jednej nocy (co chyba nie jest kwestia plci, a jakis kolosalnych zaburzen osobowosci), to moj facet nie przystaje do modelu Pani Psycholog wcale. Jest na pewno fantastycznym przyjacielem, ktory zawsze poswieca mi czas, zeby mnie wysluchac- inna sprawa, ze nie jestem osoba nadmiernie rozmowna - to jest rowniez pierwszy by komunikowac swoje uczucia czy problemy w pracy. Szczerze mowiac, to czasem wolalabym, zeby zalatwial sprawy zawodowe poza domem, bo dla mnie wysluchiwanie przez godzine o tym jaki to szef jest niesprawiedliwy, jest bezproduktywne- w koncu ja nic na jego szefa poradzic nie moge.

Moj też czasem gotuje , ale ja nie mam poczucia winy z tego powodu , korzystam wtedy z czasu wolnego  dla siebie

Sorry, ale mój tata powiedział mojej mamie że będzie jego żoną zanim w ogóle zaczęli być ze sobą, po prostu się znali i tak też się stało

wszystko sie zgadza ,gdy grupę badawcza,stanowiły ,,drechy,,z wygolonymi łbami kreujące sie na osiedlowych maczo
normalny mezczyzna ma życie wewnętrzne bardziej rozwinięte niż na poziomie kalafiora

Popieram. Sama znam mężczyzn, którzy żyją w szczęśliwych małżeństwach, dbają o żony i okazują im miłość czynami, ale byli tak wychowani, że nie rozmawiają o związku, o uczuciach, o swoich kłopotach itp. Mają do głów powbijane, że mężczyzna musi być silny i ma opiekować się kobietą, a nie odwrotnie. Gadanie jest dla nich bez sensu, skoro można wszystko "powiedzieć" gestami i czynami. Można polemizować czy to lepiej czy gorzej, ale głupotą byłoby upraszczanie rzeczywistości i twierdzenie, że takim mężczyznom nie zależy albo że nie mają życia wewnętrznego. Różnie bywa. Z drugiej strony pełno jest mężczyzn, którzy przełamują te stereotypy, a jednak na gadaniu się u nich kończy. Mogliby godzinami słuchać, gadać o związku i swoich uczuciach, a potem okazuje się, że emocjonalnie są na poziomie ameby i cały czar złotoustych pryska. Słowa to nie wszystko.

Yyyyy a co ma wspólnego dresowe ubranie z mentalnością czy zachowaniami człowieka? Kierowanie się bezpodstawnymi stereotypami nie jest zbyt mądrę...

Ja preferuje prawie dresowy styl ubioru. Tzn szerokie spodnie, czasami jakieś dresy, czapka na głowie, bluzy.. mimo 27 lat:) Pół życia spędziłem na osiedlowej ławce. (Teraz już tego nie praktykuję ze względu na związek)

Rozumiem, że widząc mnie na ulicy miałabyś już o mnie wyrobione zdanie "nierozwiniętego kalafoiora" jak to określiłaś Otóż Cię zaskoczę. Skończyłem studia, myślę nad drugim kierunkiem, czytam bardzo dużo książek o różnej tematyce, mam stała pracę biurową, pasję, którą rozwijam od blisko dekady.....

Napisałaś, że w schemat opisany przez autorkę można wstawić "drecha z wygolonym łbem"... Mam wygolony łeb, a jakoś w ten schemat się nie mogę wstrzelić, co opisałem kilka postów wyżej.

Proponuję mięć horyzonty postrzegania świata nieco szersze niż na poziomie kalafiora (jak to sama określiłaś) i nie kierować się stereotypami, która zazwyczaj nie mają nic wspólnego z rzeczywistością.... Idąc Twoim tokiem rozumowania, każdy chłopak o rapowym stylu ubioru jest nierozwiniętym kalafiorem, każdy kto ma długie włosy i skórzaną kurtkę jest satanistą, każdy nadmiernie zadbany facet gejem itp itd

Myślę, że to że miał na sobie dres nie miało wpływu na jego ścieżkę życia. "Szemranym typem" może być każdy...bez względu na to czy jest ubrany w dres, w schludną koszulę, obcisłe rurki czy w garnitur......

Twój kolega wszedł na taką ścieżkę, nie dlatego, że miał dres tylko dlatego, że taka droga mu po prostu imponowała....

@małpa69 spokojnie

Niektórzy wchodzą na taką drogę bo im to imponuje, inni ze względu na sytuację materialną... jeszcze inni z kolei z powodu braków odpowiednich wzorców... a jeszcze inni bo raz ich ktoś do czegoś namówi, a potem tak im zostaje....

Jednak wróćmy do tematu autorki bo dotyczy od czegoś innego niż mentalności danych subkultur

.. co byś po tym nie wpisała będzie pasowało

Mężczyźni (nie mylić z wyrobem męsko-podobnym) po prostu nie mają w zwyczaju odpowiadać na infantylne pytania - ot i cała tajemnica.

Pozwolę się wtrącić. Wszystko bym spełnił, ale punkt 5 uważam za dziecinny:) Małżeństwo po 1 nocy...serio?

Olinko, jeśli obydwojgu partnerom w związku to wystarcza, to ok -  jak pisala cslady, kiedy "czyny mowią o uczuciach, a nie słowa" itd.. takie związki tez mogą być udane, ale pewnie zależy to od człowieka, - tu, wydaje mi się, raczej chodzi o takie otwarcie się (chec otwarcia - bo tego można się nauczyć, jeśli się chce) na druga osobę w związku (a im więcej czytuje tego forum, tym bardziej jestem o tym przekonana), bo kiedy mało mówimy o emocjach czy uczuciach, wtedy latwiej nam cos przeoczyć, cos zlego w relacji, a zdarza się, ze wtedy ludzie bardziej zyja obok siebie niż ze sobą.

Trochę mam dość takich książek, autorek, myśli dyskredytujących mężczyzn i stawiających ich w roli dość negatywnej. Myślę, że mężczyźni to nie takie straszne istoty. Też pragną miłości i zrozumienia. Po prostu czasem ich zachowania nie do końca zgrywają się z tym co naprawdę siedzi w ich głowie. Tak samo jak u kobiet.
Myślę, że dobry związek to też przyjaźń. W związku przecież chodzi o zaufanie, współpracę, wymianę myśli, czasem droczenie się. Myślę, że można, a nawet trzeba pracować nad przyjaźnią w związku, po to żeby obojgu żyło się lepiej. Bo w miłości nie ma miejsca na niepewność i niedopowiedzenia.