Toksyczna matka, nerwica, pamięć. - Netkobiety.pl

nie mam gg przykro mi

Biała róża- Twoje kontakty z mamą były od najmłodszych lat takie same ?
Powinnaś porozmawiać z mamą dlaczego to robi, mam nadzieję ,że masz wsparcie w mężu, jeśli masz możliwość idz do psychologa na tzw wygadanie się, wizyta u psychiatry też pomogłaby przepisałby Ci leki, które w dużej mierze mogłyby Ci pomóc.

Niestety, z takimi ludźmi nie da się rozmawiać.

Nie jest powiedziane, że dostaniesz od razu leki.
Ja dostałam, bo miałam silne lęki do tego stopnia, że bałam się wyjść z pokoju.
Nie otumaniły mnie.
Równocześnie chodziłam na psychoterapię.

Na chwilę obecną nie biorę żadnych leków, czuję się b. dobrze. Czasem miewam lęki, ale radzę sobie z nimi. Wspiera mnie mąż.
Spróbuj, nie masz nic do stracenia.

Z takimi ludźmi tak już jest.
Zawsze znajdą jakiś powód, by Cię załamać, oczernić.
Toksyna jak stąd do Liverpool'u.

Cynicznahipo- ma rację nie otumanią Cię leki też biorę leki na lęki, i normalnie funkcjonuje powiem tak Twoja mama sama potrzebuje lekarza, najwidoczniej nie radzi sobie ze swoimi problemami wyżywając się na Tobie . Jeśli miałabyś tylko możliwość wynajęcia mieszkania, to nie patrzcie na nic, Ty się denerwujesz Twój mąż , a nie długo dzieci zrozumieją jaka babcia jest nie dobra i też będą cierpieć

Wiesz to nie chodzi o to ,że ja sie jej daje tak traktować. Wiem, że to nie jest normalne. Wiem. Ale to nadal Matka. I nawet jesli nie jestem w stanie jej tego wybaczyc- jestem obok niej i ją kocham. Nie można przestac kochac matki. Mozna ją nienawidzieć ale nie przestać kochać.
A niestety słowa rodziców rania ze zdwojona siłą.
Po każdej jej takiej napaści potrafię być do końca dnia zdenerwowana i cała się trząsc. To jest okropne.
chyba muszę faktycznie pójść do specjalisty.

Koniecznie powinniście się wyprowadzić nie bacząc na to ile włożyliście w mieszkanie tam.

Mąż ma racje , czasem lepiej skromniej żyć a mieć święty spokój... Poszukajcie jakiegoś mieszkania aby wynająć zobaczyłabyś stan zdrowia momentalnie by Ci się poprawił.

jak można dołować własne dziecko/
jesli uważa że auto z salonu jest wyznacznikiem szczęscia,bogactwa niech wam kupi

W sumie nie wiem, czy gorsza jest przemoc fizyczna, czy psychiczna. Ja miałem bardzo trudne dzieciństwo, moja matka potrafiła mnie tak krzywdzić psychicznie, że między 13, a 17 rokiem życia miałem niewiele nieprzepłakanych nocy. Nie wyglądałem tak, jak jej wymarzone dziecko, dlatego skrzywiła mnie na tyle, że nie potrafię obecnie rozmawiać normalnie z innymi ludźmi. Chyba najbardziej wbiło mi się w pamięć sformułowanie "Jesteś taki brzydki, że żadna nigdy cię nie pokocha!". Dla niektórych może to się wydać błahe, ale będąc, dzieckiem słyszałem to niemal codziennie, razem z masą innych obelg. Trudne czasy. Nie mogłem złapać kontaktu z rówieśnikami, praktycznie się nie uśmiechałem... Rozumiem, co przeżywasz, choć u mnie trwało to krócej. Najlepiej jest tak, jak to zrobiłaś, ograniczyć kontakt i w miarę możliwości się wyprowadzić. Wtedy część problemów znika.
Masz męża, który powinien Cię wspierać. Ja otrzymałem dawno temu takie wsparcie i tylko dzięki niemu mam prawie normalny kontakt, ze swoją rodziną.

Wiem ,ze rodzice potrafią zgnoić .. potem to się bardzo odbija na psychice , Ja na Twoim miejscu dziewczyno poszukałabym mieszkania ( oczywiście tak by twoja matka się o tym nie dowiedziała ) i zostaw to wszystko , ten dom i ją samą . niech sama się topi w swoich zgryzotach i jak to się mówi : przyjdzie kryska na Matyska , w końcu pójdzie po rozum do głowy gdy będzie trzeba jej tyłek podetrzeć , zobaczysz :] pożałuje kiedyś tego

Trzeba być mocnym psychicznie i poszukać sobie jakieś odskoczni

Witajcie.Od przeszło dwóch godzin czytam wszystkie wątki na tym forum nt toksycznych matek,.Mój przypadek to jednak zupełnie inna historia i sama już nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak czy może przesadzam bo przecież wiem że mama mnie kocha tylko jakoś inaczej....
Mam 43 lata,moja mama 63.Jestem jedynaczką.Rodzice rozwiedli się jak byłam mała ,ojca prawie nie pamiętam,umarł kilka lat później.Moja mama wychowywała mnie sama kilka lat ale mieszkaliśmy z dziadkami w 3 pokojowym mieszkaniu.Potem mama poznała faceta,z którym jest do dziś i mimo że nigdy nie wzięli ślubu zawsze był dla mnie jak ojciec.Swoich dzieci nie mają.Przez 30 lat finansowo radzili sobie bardzo dobrze,miałam super dzieciństwo,pełne wyjazdów wakacyjnych,modnych ciuchów,słowem mimo ciężkich czasów - dzieciństwo sielanka.Musze też wspomnieć o tym że oboje pracowali więc wychowanie w pierwszych latach w dużej mierze spadło na dziadków,szczególnie babcię.Wiedziałam że mnie kochają oboje i choć od mamy NIGDY nie usłyszałam że tego słowa wiedziałam że tak jest.Póżniej zaczęłam dorastać..pierwsze miłości,pierwsze młodzieńcze głupotki,papieroski za garażami itp...ale co za tym idzie zaczał się okres pełnej inwigilacji ..mama wspólnie z babcią zamiast starać się rozmawiać z dorastającą nastolatką postanowiły przejąć kontrolę nad moim życiem.Od 1 klasy szkoły podstawowej pisałam pamiętnik który chowałam głęboko w ciuchach zapisując różne ważne dla mnie wydarzenia,szczególnie stany emocjonalne towarzyszące zakochaniuNie wiem ile czasu minęło bo było to już tak dawno że czas zatarł w pamięci szczegóły ale po chyba kilku latach przypadkiem babcia wygadała się z wiedzą o jakiejś informacji którą mogła znać tylko z pamiętnika...uczucie niedowierzania,zażenowania itp pamiętam do dziś.Byłam tak zawiedziona i rozczarowana tym że ktoś od lat czytał moje prywatne  zapiski że już wtedy przysięgłam sobie nigdy czegos takiego nie zrobić własnemu dziecku... Potem było już tylko gorzej...podłsuchiwanie rozmów z drugiego telefonu,sledzenie mnie,przeszukiwanie kieszeni kiedy myślały że nie widzę,głośne wypowiedzi na temat moich koleżanek z których większość była tumanami,niewartymi zainteresowania, ,akceptacja tylko niektórych ,te nieakceptowane nie miały prawa kontaktowania się ze mną poza szkołą,potem kiedy do szkoły już dawno nie chodziłam miałam 23-24 lata i dzwoniła któraś z nich - razem ignorowały ten fakt odkładając słuchawkę.Tylko dlatego że nakręcały się obie opowiadając sobie bzdury na ich temat).Pyskata dośc byłam więc kilka razy tylko za to że odważyłam się odpyskować (oczywiscie zadnych wulgaryzmów,zwykłe nastoletnie odszczekanie się) dostałam w twarz.I od matki i od babci.Pamietam upokorzenie i piekący ból w policzku...dzis wiem ze to była bezsilność z którą nie umiały sobie poradzić.W wieku 17 lat poznałam 10 lat od siebie starszego mężczyznę.Był rozwiedziony,miał 7 letniego syna.Zakochałam się naprawdę,po raz pierwszy wielką miłością,której nie przeszkadzał ani róznica wieku ani stan cywilny.Umawialiśmy sie już rok choć nie bywał u mnie w domu az odważyłam się powiedzieć prawdę.I zaczęło się piekło.Próby rozbicia naszego związku trwały kilka lat (matka,ojczym i również babcia stworzyli wspólny front przeciw nam bez żadnego powodu),wymyslanie nie stworzonych historyjek o nim co niby robił w przeszłości,oczernianie,wyśmiewanie,obrzydzanie mi,zakazy widywania się z nim pod groźbą szlabanu (miałam już 20 lat a wciąż czułam strach przed rzekomymi konsekwencjami swoich decyzji),odkładanie słuchawki kiedy dzwonił ,wytwarzanie plotek na jego temat ...a ten człowiek nigdy nic im nie zrobił,kochał mnie tak ja jego...przez 7 lat.Po 7 latach nasz związek się skończył,trudno mówić że w końcu dopięli swego bo przyczyn było kilka ale niewątpliwie swoją dużą zasługę w tym mieli wszyscy domownicy którzy wspólnie postanowili zniszczyć ten związek nie licząc się,ba NIGDY nawet nie pytając o moje uczucia.Nawet do głowy nikomu nie przyszło że ja go po prostu kochałam.Oni wiedzieli że to jest dla mnie złe,on jest zły bo "stary" i rozwiedziony,bo taki i owaki...Awantur z nimi,przepłakanych nocy i dni nie zliczę,do dziś zastanawiam się dlaczego po prostu nie wyprowadziłam się wtedy z domu...bałam się że stracę zródło niezłych pieniędzy które od nich dostawałam?Zabiorą mi samochód który kupili mi na 18? Czy może po prostu byłam zbyt młoda i głupia żeby wiedzieć czy czuć że to będzie miłośc mojego życia i jest o co walczyć ...  Minęło kilka lat,młodzieńcze związki,kilka poważniejszych ,kilka przelotnych romansów - matka mało wiedziała o tym okresie w moim zyciu bo wtedy już nie wiele interesowało mnie jej zdanie , aż do roku 1998 kiedy poznałam obecnego ale już prawie ex męża,który został zaakceptowany w 100 proc.Huczne wesele na 150 osób itp... Po roku urodził sie nam syn.Zamieszkaliśmy oczywiście w moim rodzinnym domu,w jednym dużym pokoju z małym dzieckiem (mimo że mozliwości finansowe aby zakupić nam mieszkanie były ogromne.Ja się nie prosiłam ,dali pieniądze na otwarcie interesu dla mnie ,męża zatrudnili w firmie - to nam wystarczało)Rodzice w międzyczasie zamieszkiwali już swój wielki wybudowany dom , dziadek umarł więc zostaliśmy razem z babcią bo tego oczekiwała matka,zeby babcia nie była sama.Już wtedy zaczęła wpędzać we mnię poczucie winy i uczucie wdzięczności za to że babcia mnie wychowywała,pielegnowała kiedy byłam chora,karmiła itp więc powinnam teraz z nią mieszkać. ..Dodam że matka ma dwoje rodzeństwa którzy do swojej matki (mojej babci a de facto też do nas) przyjeżdżali co 2-3 dzień.Czyli my dziecko,babcia (zupełnie sprawna ) oraz odwiedzające ją cały tydzień dzieci,plus wpadające sąsiadki,znajomi itp.Początkowo jakoś się układało choć matka przyjeżdżała CODZIENNIE niby do babcj  ale też żeby kontrolować nasze życie,robić awantury o nie posprzątany korytarz czy łazienkę,komentować to jak ubieram,karmię synka ...wciąż wtedy nie z pokorą ale jeszcze znosiłam te uwagi.Powoli zaczęłam ignorować i odpyskowywać co początkowo budziło jej złość,niedowierzanie ale kiedy po kilku miesiącach po urodzeniau dziecka postanowiliśmy wynając swoje pierwsze mieszkanie nie wiem do dziś jak udało jej się tak nas zastraszyć ,czym zaszantażować (znów było że babcia,wdzięczność,itp itd) że straciłam nawet kilkaset złotych za pośrednictwo ale zrezygnowałam....I kolejne 10 lat mieszkaliśmy z babcią ,dojeżdżającą codziennie matką,oraz wujem ,ciotką - czasem rozmawiali o naszych poczynaniach,sprawach,zachowaniach wspólnie siedząc przy stole w kuchni i szepcząc,nawet wtedy babcia potrafiła jeszcze próbować podłsuchiwać nasze rozmowy,potem ochoczo dzieląc się tym co usłyszała z resztą swoich dzieci,kazdy z przybywających wiedział o każdej awanturze,powrocie późnym do domu, ...przez te wszystkie lata zyłam z przeświadczeniem że nie mogę się wyprowadzić bo wdzięczność babci za wychowanie jest sprawą nadrzędną.Aż do roku 2009 kiedy awantury z matką wciąż kontrolującą (choć w jej mniemaniu absolutnie nie miałam racji,jak zawsze)stały się tak powszechne i męczące że mieszkanie znalazłam w ciągu 3 dni i nie zważając już na nic po 4 dniach w wieku 36 lat (!) zamieszkaliśmy na swoim.Matka nie odzywała sie do mnie około pół roku.W ogóle.Ojciec był pierwszym który przyjechał zobaczyć jak mieszkamy.Matka chyba po roku zrozumiała że stało się i nigdy już nie wrócę do rodzinnego domu.Nasze stosunki uległy znacznej poprawie ,co zresztą przewidziałam wcześniej ale do idealnych nigdy należeć nie będą.Babcia z racji wieku zaczęła podupadać na zdrowiu ale wciąż mieszkała sama aż do roku 2012 kiedy to upadła tak nieszczęsliwie że pękło jej żebro.Mama zabrała ją do siebie i od tego czasu się nią opiekuje ,babcia jest od roku już całkowicie niedołężna i zdana tylko na pomoc.
Na skutek różnych zawirowań życiowych,w zeszłym roku rozeszłam się z mężem,a juz kilka lat wczęsniej dość duża i pręznie działająca firma moich rodziców zaczęła popadać w finansowe tarapaty.Moi rodzice a szczególnie mama w związku z tym wszystkim znów uaktywniła swoją zdolność do wiecznego narzekania na tym razem odmieniony tak bardzo na gorszy los,brak pieniędzy,widmo zajęcia firmy przez banki,pracę w firmie i opiekę nad babcią,w której pomaga jej opiekunka,rehabilitantka,czasem siostra i tym samym wzbudzania we mnie poczucia winy że nie pomagam w tym wszystkim,nie uczestniczę tak jak powinnam.Wysłuchuję  porcji narzekań raz na tydzień przez telefon ,przyjmuję całą negatywną moc która wypływa z tego domu ale już nie daję rady.Mój syn 16 letni dziś powiedział to o czym ja wiem od dawna.Nie da się na codzień przebywac z ludzmi którzy sa wiecznie na siebie obrażeni,wieczny foch,zero uśmiechu,psychiczny dół - jakby widmo utraty firmy (choć na pewno bolesne ale wciąz pozostaną niezłe środki do życia) było końcem świata.Trwa to już ok 2 lat,nasiliło się w tym roku.Matka nie umie poprosić mnie o pomoc,zadzwonić że potrzebuje mnie tego i tego dnia .Nie,ja mam się domyślać a że ani mi to w głowie by ją w tym wyręczać, przy kazdej nadarzającej sie okazji wysyczy w podtekście że gdzie moja wdzięczność za to wszystko co od nich dostałam i że dla babci byłam zawsze ukochaną wnuczką a ja teraz jestem w odwiedzinach raz w tygodniu czy czasem raz na dwa...Dobra i wdzięczna córka i wnuczka byłaby codziennie mimo swoich spraw,pracy,życia.Pewnie tak i było ale im jestem starsza a babcia bliższa odejścia na tamten świat coraz bardziej pamięć przypomina mi te niefajne momenty ,te wszystkie upokorzenia których od niej doznałam i nic nie pomaga tłumaczenie sobie że one obie tak pojmowały troskę czy miłośc...Dziś mam być wdzięczna za te wszystkie lata szczególnie dzieciństwa którego coraz mniej pamietam a zamiast wdzięczności czuję złość że gdyby nie te ich walki ze mną moje życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej.A to wszystko przeplatane wzruszeniem kiedy na nią patrzę ,taką siwiutką i bezradną...wszystkie emocje się mieszają czasem sama już się nie rozumiem.Pewnie że nie żałuję bo nie miałabym mojego wspaniałego syna ale mimo to zostaje gdzieś żal że straciłam milość swojego życia ,że dałam się tłamsić,że tyle czasu nie mogłam się wyzwolić....ze tyle lat ciagle ktoś kontrolował moje życie....Ostatnio w przypływie złości kiedy znów usłyszałam ukryty podtekst o niewdzeczności i braku pomocy powiedziałam że "masz rodzeństwo to niech ci pomagają przy babci"Zabrzmialo okropnie wiem i wcale nie myslałam tak ale tak wypłynęła ze mnie też taka ukryta frustracja .niemoc,moja cierpliwość też się kończy,ma swoje granice....No i już kończę....Teraz obraza majestatu potrwa pewnie z miesiąc ( nie pierwszy raz) a ja zanim zasnę zadam sobie po raz setny to samo pytanie : Czy jestem naprawdę niewdzięczna i powinnam się wstydzić i czym prędzej włączyć sie aktywnie w pomoc przy babci skoro mieszkam na drugim końcu miasta,prowadzę własny biznes,wychowuję syna i najczęsciej nie mam czasu zeby zająć się sobą....Czy zmęczenie fizyczne i psychiczne mojej matki jest ważniejsze niż moje i powinnam poświęcać jej więcej czasu ? I ostatnie pytanie : Dlaczego moja matka nie pamięta w ogóle lub udaje że tego wszystkiego co opisałam w ogóle nie było ?

Biała Różo, myślę, ze najlepsze rozwiązanie, proponowane tutaj to wyprowadzenie się od rodziców i zamieszkanie we własnym lokum. Wielu pokoleniom przed Tobą to znacznie ułatwiło wzajemną egzystencję :-)
Być może frustracja Twojej mamy bierze się także stąd, ze z nią razem mieszkacie, może w fakcie, ze się nie usamodzielniliście upatruje źródła Waszej niezaradności i ponieważ jesteście na jej terytorium pozwala sobie robić i mówić co jej się podoba. Na Waszym własnym będziesz miała prawo powiedzieć:stop, nie zgadzam się, u niej w domu w większości milczysz  i przyjmujesz na siebie. Długo tak Twoja konstrukcja psychiczna może nie wytrzymać, sama już widzisz tego symptomy, ucierpisz Ty, ucierpi Twoja rodzina.
Wydaje mi się, ze musisz poważnie rozważyć zamieszkanie w innym miejscu. Spróbuj podejść do tego tematu, może rozwiązanie przyjdzie samo i nie będzie to takie trudne jak teraz Ci się wydaje. Może znajdzie się mieszkanie, ktoś zechce sprzedać w dobrej cenie dom, który moglibyście wyremontować. Jak masz zaufane osoby popytaj, czasem ktoś komuś coś powie i może znajdzie się dla Was lokum szybciej niż myślisz. :-)