ukryty homoseksualizm - Netkobiety.pl

Po pierwsze - to, że ktoś tak uważa i taka chodzi plotka, to nie oznacza jeszcze, że to prawda.
Po drugie - może być biseksualistą. Z tego co zauważyłam, to o ile u kobiet to się jakoś rozdziela normalnie, natomiast facetów się postrzega jako gejów i już.
Po trzecie - może po prostu go się zapytaj, jak on widzi Waszą relację, a jeśli powie, że chciałby czegoś więcej, to wtedy go się po prostu o to zapytaj?

Dzięki dziewczyny
Faktycznie reaguję nieprawidłowo wycofując się w relacjach z mężczyznami, kiedy zaczyna być coś nie tak, a nie rozmawiając najpierw z nimi. A tu, ponieważ się zauroczylam i uznałam, że to coś więcej niż przyjaźń, postąpiłam wg wzoru.
Widzę teraz to wyraźniej.

Jeżeli on jest bi, to zupełnie znika problem mojego poczucia, że ktoś mnie oszukał i nadużył mojego zaufania.
Co jednak jeżeli faktycznie,  zgodnie z podejrzeniami, które czasem miałam, jego preferencje są skierowane w stronę mężczyzn?
Czy powrót do wcześniejszej relacji i utrzymywanie przyjscielskich stosunków ma tutaj Waszym zdaniem sens? Czy raczej powinnam w takiej sytuacji o tym zapomnieć, przez wzgląd na nadszarpnięcie zaufania, które leży przecież u podstaw takich relacji?

Wiesz, jeśli jest bi, to jest jeszcze gorzej, bo jak będziesz się czuła zdradzona z...mężczyzną??
O ile potrafię zrozumieć, że ktoś jest homoseksualny, to bi jest co najmniej dziwne.Albo rybki albo...
A że nie chce o tym mówić, to nic dziwnego, nie każdy lubi się chwalić takimi problemami.Niektórzy będą o tym rozpowiadać na prawo i lewo przy każdej okazji, czy ktoś będzie chciał tego słuchać, czy nie, choć są i tacy.A może te plotki to tylko plotki?Nic więcej?

Nie, ponieważ miałam już wcześniej podejrzenia związane z jego preferencjami.A ponieważ zaprzeczał uznałam, że nie ma tematu i miałam już do tego nie wracać.
Po przeczytaniu Waszych opinii postanowiłam spróbować jeszcze raz. On zaprzecza, a nawet więcej. Twierdzi, że ostatnio spotykał się z dziewczyną( czyli równolegle ze mną). Czy mu wierzyć? Nie wiem. Odkąd zaczęliśmy chodzić na randki, ciągle mi opowiadał z iloma to dziewczynami się nie spotykał. Mimo, że wcześniej nie było o tym mowy, a przez te lata naszej znajomości, żadnej z tych dziewczyn nie widziałam na oczy( nie musiałam, oczywiście).
Cóż, nie wiem co o tym myśleć. Jedynie jest mi przykro, bo straciłam do tego człowieka zaufanie.

Nie zastanawiałam się nad tym wcześniej, ale musisz mieć rację. To po prostu sprawdzanie reakcji.

Kolejność była inna.
Zmieniła się formuła naszych spotkań, zaczęły się randki i wtedy, po jakimś czasie ja się zauroczylam.

Ale z tym, że mało jest determinacji, to też mogę się zgodzić. Mam wrażenie, że to są takie zrywy.
Nagle sobie o mnie przypomina i chce mnie widzieć, gdzieś zabierać, a to po dłuższym czasie, kiedy go pochlaniały go zupełnie inne sprawy na tyle, że miałam wrażenie, że mogłoby mnie nie być ( i tylko upewniłby się czasem, czy jeszcze żyję).

Jak jeszcze znajdę na to siłę, to postaram się podrążyć temat.
Bardzo chciałabym coś z tego uratować. Choćby zwykłe serdeczne kolezeństwo, które nas kiedyś łączyło.

Dziękuję za wasze odpowiedzi.