Córka mojej przesladowczyni z młodosci. - Netkobiety.pl

Głodna nie jesteś sobą.Zjedz snicersa.

To jej z tego, że zrozumie przyczyny Twojego zachowania i to, że ona niczemu nie zawiniła.

PS.
Jak jej  matka jest alkoholiczką, to ona już o niej źle myśli.

No a nie jest Ci głupio, że w jej oczach zniechęciłaś się w ogóle bez ŻADNEGO powodu..?

A nie możesz postarać się traktować dziewczynę normalnie?
Uważam, że informowanie jej, że zniechęciłaś się do niej, ponieważ jest podobna do matki alkoholiczki to nie jest dobry pomysł. Ona ma tylko 16 lat, jak ma to zrozumieć?
Podobno jest sympatyczna i rozgarnięta, ale i tak jest oceniana ze względu na pochodzenie.
Moim zdaniem obciąży to jej psychikę, gdy się zorientuje, że lubiana przez nia nauczycielka zaczyna ją oceniać gorzej, bo ma takie, a nie inne DNA.

Staram się! Też najpierw pomyslałam, że i tak ma problemy z matką, więc po co dokładać jej więcej? Nie chcę, żeby myslała, że jest do niej podobna, bo to naprawdę nie jest komplement. Cos czuję, że jutro będę maksymalnie skupiona na tym, żeby przestać zauważać to podobieństwo. Na szczęscie nie doszukałam się żadnych cech charakteru, które by łączyły Zuzię i jej matkę. To kompletne przeciwieństwa. Ale nie jeżeli chodzi o fizycznosc, a ta na pierwszy rzut oka jest bardziej widoczna niż usposobienie.

Hahahahhaha, ona ma 'tylko 16 lat' i nie zrozumie prostej sprawy? Nie przesadzaj juz.

Dzień dobry;)

Ja bym opowiedziała Zuzi co się wydarzyło kilkanaście lat temu.
Oczywiście w wyważony, delikatny sposób.
Teraz pewnie Dziewczyna zamartwia się i pewnie myśli, że coś złego powiedziała, zrobiła w stosunku do Ciebie.

No nie lepiej, żeby Dziewczyna ubzdurała sobie, że coś złego zrobiła?
Fakt możliwe, że została przekroczona linia nauczyciel-uczeń, ale to już się stało.
Zrozumcie ta Dziewczyna ma 16 lat więc nie wiadomo, czy to nie zaważy na jej późniejszych relacjach-typu, że będzie się komuś bała zaufać, bo ktoś ni stąd ni zowąd zaczyna ją traktować wrogo.
Może demonizuję, ale  w tym wieku najbardziej ludzie potrzebują akceptacji i najłatwiej ich skrzywdzić.

Aha i oczywiście, jeżeli dojdzie do tej rozmowy to nie opisuj ze szczegółami co ta kobieta Ci zrobiła w przeszłości, tylko ogólnikowo  powiedz, że byłaś tematem żartów jakieś grupki ludzi. Nie mów, o jednej osobie (Jej mamie), że była prowodyrem tylko, że brała udział z innymi w tych głupich żartach.

Vian, chyba po raz pierwszy się z Tobą nie zgadzam
Czy matka powinna powiedzieć dziecku, na które niesłusznie nakrzyczała, że "przepraszam, nawrzeszczałam na ciebie, bo jesteś podobny do twojego ojca, który mnie niemiłosiernie wkurza"?
Może powiedzieć, że zachowała się niewłaściwie, że niesłusznie na to dziecko nakrzyczała, ale nie powinna tego uzasadniać, jeśli uzasadnienie jest jej osobistym problemem emocjonalnym i nie dotyczy osoby dziecka!

Odczucia autorki, jej reakcję są JEJ problemem. Wyjaśnienie tego nastolatce jest odwróceniem ról. Coś w rodzaju: "musisz mnie zrozumieć, bo ja taka biedna, że mi Twoja matka x lat temu dała popalić". Nie, nie, nie! Autorka nie powinna przerzucać emocji, które żywi w stosunku do matki na osobę córki. Popełniła błąd. Więc niech ten błąd prostuje bez emocjonalnego obciążania dziecka. Ta mała i tak pewnie ma mocno wtłoczony w głowę wstyd za matkę. Po co jej jeszcze do tego dorzucać? Po co uczyć ją, że, niezależnie kim jest, ludzie będą oceniać ją po pochodzeniu? 15-latka dużo rozumie, ale wiele znacznie starszych osób nie potrafi uporać się ze swoimi traumami dzieciństwa. Skoro nauczycielka nie umiała się dojrzale zachować to dlaczego nastolatka ma się zachować dojrzalej i przyjąć ze zrozumieniem jej wyjaśnienia i nie wziąć ich personalnie do siebie?

Relacje da się naprawić i bez wyjaśnień. Po prostu zmianą swojego zachowania. Można też przeprosić, powiedzieć, że: "ostatnio nie najlepiej cię traktowałam, miałam gorsze dni, przepraszam". I tyle.

Ja Cię rozumiem, bo sama na kilka dni zraziłam się do przyjaciółki którą kocham, tylko dlatego że w jednym śnie zobaczyłam ją jako pewną dziewczynę z przeszłości której nigdy nie darzyłam sympatią (to trochę inna sytuacja, ale również dotyczy skojarzeń).

Tak w ogóle to czy kogoś lubimy, czy nie zależy w dużej mierze od skojarzeń właśnie za które nie odpowiadamy. Ktoś tam ma np. podobny głos do ulubionej cioci, babci i pojawia się uczucie miłości.

Ja bym powiedziała tej dziewczynie prawdę w możliwie jak najdelikatniejszy, najbardziej taktowny sposób.

Moim zdaniem tak, im wcześnie człowiek zrozumie takie rzeczy tym lepiej. Jeśli nie pozna prawdziwej przyczyny będzie niepotrzebnie szukał winy w sobie.

Nigdy nie okłamuj dziecka. Nigdy...
Pokażę wpis Córce, kiedy tylko wróci. Zobaczymy co powie. Ma 17 lat i kocha swoją wychowawczynię. Mimo, że nie jest do końca dobrą uczennicą. Dam Tobie znać.

Ja wiem co zrobiłabym na Twoim miejscu - powiedziałabym jak na spowiedzi. Szczerze i bez ukrywania najmniejszego faktu.

Nigdy do końca nie jest możliwe oddzielenie spraw osobistych od zawodowych. Nauczyciel też tego nie potrafi. Choćby był najlepszy. Dzieci nieraz pytają "A czemu jest Pani smutna dzisiaj? itp.... Zauważają nastroje i emocje. To normalne i naturalne. Jak również to, że niektórych dzieci się po prostu "nie lubi". Oczywiście traktuje się je z szacunkiem, i sprawiedliwie, ale przychodzi to trudniej.
Autorka stara się zrozumieć samą siebie i zauważa negatywny aspekt swojego zachowania. Oczekuje rady jak sobie poradzić z tym, co jest.
Nie rozumiem czego miałaby zazdrościć dziewczynce?

Moim zdaniem Autorko przeproś dziewczynkę za swoje zachowanie. Nie podawaj dokładnych powodów swojego zachowania. Nie ma sensu jej tym obarczać. Ja wiem, że ona zrozumie. Ale ta wiedza  moze rodzić dalsze problemy, pogłębiać niechęć do matki itp....W dalszych relacjach utrzymuj życzliwość i serdeczność ale i dystans.

Dopiero teraz zobaczyłam ten post.
Hm... muszę to przemyśleć dokładniej. Może masz rację. Rzecz w tym, że ona praktycznie na pewno już wie, że jest oceniana przez pryzmat matki, a teraz mogłaby się dowiedzieć, że można wyjść przez ten pryzmat.

To ciut co innego niż "tata mnie wkurzył, a Ty jesteś podobna, więc też mnie wkurzasz"...

Ale muszę to przemyśleć jeszcze.

Może się przyda punkt widzenia osoby z domu alkoholowego
Moim zdaniem masz tylko 2 wyjścia; są one zależne od siły Twojego charakteru:

1). uporać się z własnymi emocjami, nie przelewać ich na dziewczynę i podtrzymywać relację w jej dotychczasowym kształcie- tylko tutaj musisz wziąć pod uwagę fakt, że dziewczyna z biegiem czasu może zacząć się zwierzać ze swojej sytuacji rodzinnej. Generalnie chodzi o to, że jak już się zdecydujesz na tę relację, to musisz być silna, bo dziewczyna może szukać w Tobie poczucia bezpieczeństwa, którego być może jej brakuje w domu rodzinnym - więc tutaj odpowiedzialność jest duża

2). Możliwie spłycić i ograniczyć kontakt z dziewczyną

Może zbytnio generalizuję, ale wydaje mi się, że w takiej sytuacji lepiej jest dla dziewczyny jak ma w miarę klarowną sytuację, czyli albo w jedną, albo w drugą stronę.

Uważam, że złym pomysłem jest powiedzenie jej prawdy, a już na pewno nie całej - po 1sze dziewczyna pobiegnie do matki i jej nawrzuca, po czym matka pobiegnie do szkoły i będziesz mieć sytuację rodem sprzed kilkunastu lat. Tylko że teraz to ona będzie miała rację, bo jako pedagog nie powinnaś obciążać dziewczyny oraz zniechęcać jej do matki (tak to zostanie odebrane przez szkołę)

Po drugie, osoby z takich domów naprawdę nie potrzebują słabych a mocnych charakterem osób, a jeśli pokażesz że boisz się jej matki (ona się może też jej boi) to być może zgaśnie w dziewczynie jakakolwiek nadzieja że kiedyś będzie lepiej.