Co ja robię? Jakim prawem wciągam w to syna? - Netkobiety.pl

Nie napisałaś dlaczego wystapiłaś o rozwód w winy męża i so dzięki temu chcesz osiągnąć.

Twój syn chce zeznawać, a do tego nie ma kontaktu z ojcem. Być może chce to wykorzystać i do ojca przemówić, ale wcale nie w Twoim imieniu. Może chce głośno powiedzieć, w miejscu z którego jego ojciec nie będzie mógł uciec, to to go boli i o co on ma do ojca pretensję. Nie odbieraj mu tej szansy. 
Nie naciskaj, nie odradzaj, daj synowi możliwośc decyzji.

Moja córka zeznawała w sądzie, ona tego chciała i powiedziała ojcu wszystko co jej na sercu leżało. Bardzo to przeżyła, relacje z ojcem nie poprawiły się, ale było to dla niej oczyszczenie, a ból po jakimś czasie minął.

Posluchaj mnie uwaznie,nie doszlam do twojego etapu ,ale bylam blisko.Moj syn bez zastanowienia zeznawalby przeciwko ojcu gdyby zaszla taka potrzeba.Wlasnie  przez to pomagasz mu sie jakos okreslic.Wolalabys zeby ci powiedzial ,ze jest mu to obojetne?On tez stracil poczucie bezpieczenstwa  i bardzo potrzebuje opoki.Poniewaz ojciec oddalil sie ,wiec opowiada sie za toba.Pozwol mu na to,tym ksztaltujesz jego kregoslup moralny.Czcesz mu przekazac ,ze ojciec postepuje uczciwie?Chcialabys ,zeby byl przeciwko tobie?Ja jestem dumna ze swojego syna,ze pomimo wczesniejszej solidarnosci meskiej ,potrafil odroznic dobre od zlego i jednoznacznie opowiedziec sie po jakiejs stronie.Nie miej wyrzutow sumienia,przyjaciol poznaje sie w biedzie.Jak chcesz bardziej prywatnie napisz mi  na moj adres mailowy.

Twój syn ma 19 lat i jesli tego chce to , nie ma kontaktu z ojcem , chce przeciwko niemu zeznawac- niech to zrobi.
Nie mozesz mu zakazac.
Niepotrzebnie masz wyrzuty, przeciez dzieciak ma swój rozum, widział/słyszał swoje i ma swoje zdanie.
I bardzo dobrze.
Wyrzuty mogłabys miec jedynie w sytuacji gdybyś to Ty buntowała dziecko przeciwko ojcu.
Tu sprawa jasna- tatuś sobie zasłużył.

Piszesz o twoim synu, jakby miał 10 lat, a nie 19. Porównujesz jego relacje z ojcem do swojej.
A syn ma 19 lat, on już wszedł w dorosłość, a ojciec mu w tym bardzo pomógł. Sąd nie jest tego pierwszym momentem w dorosłości i w lataniu po dyskotekach nie przeszkadza. Być może syn bardzo przeżyje zeznawanie w sądzie (Ty też), ale to silny młody mężczyzna (NIE DZIECIAK) i da sobie z tym radę.

Jesteście rodziną i syn tak to postrzega, on pomaga Ci walczyć o rodzinę, bądź z niego dumna.

Często niestety się zdaża, że panowie rozwodzą się z żonami i dziećmi. Wy macie taką sytuację i Twój rozwód jest też rozwodem Twojego syna. Ty masz prawo do zeznań, a Synowi na to pozwól.

Al_donka
Mam to odebrać "do siebie"?
że ja chcę tych szeleszczących banknocików?
Nie. Nie chcę.
Mąż nie spłaca wspólnego dużego kredytu. Robię to ja. Mąż nie płaci na syna. I ok.  Radzę sobie. Nie ja zaczęłam wojnę, ale muszę podnieść rękawicę. Wyszedł z domu rok temu i nigdy nie wrócił. Rozmawialiśmy ze sobą w ciągu tego roku 2 razy. To co ustaliliśmy on olał. Nigdy się nie wywiązał. Zawsze karał mnie pieniędzmi i dalej tak robi. Nie  chciałam od niego niczego, żeby nie dawać mu satysfakcji. Ale muszę się teraz przed nim bronić bo obrał sobie za cel zniszczyć mnie i moich bliskich. Mam gdzieś jego i jego kasę byle zniknął z naszego życia nie rujnując nas. Ten facet ma zryty berecik.
Boję się też, że będzie się mścić na synu.

Dobra. Nie odbieram osobiście. Wkurza mnie tylko, że wszędzie kasa i kasa. Jakby nic innego się w życiu nie liczyło. I dla tej kasy ludzie upadają tak nisko, że później już nie można się podnieść. I dlatego też mam wątpliwości jeśli chodzi o zeznania syna. Gdyby on złożył pozew o alimenty na siebie, gdyby walczył sam o siebie, gdyby sprawa nie dotyczyła mojego rozwodu, mojej "wojny", powiedziałabym "idź i walcz". " I wygraj". Ale to dotyczy mnie. I czuję tak, jakby syn był mięsem armatnim, żywą tarczą. No kurcze. Nic nie poradzę, że tak czuję.
Ale super się czyta Wasze opinie. Ustawiacie mnie do pionu. Na co z resztą, piszą tu, cichutko liczyłam.
Więc jeśli mogę prosić, to krzyczcie i tupcie, żeby mi ten moralniak z głowy  wyfrunął.
A tak na marginesie, to nikt mi nie powie "masz rację dziewczyno, to twój biznes i musisz sobie radzić sama, zostaw syna w spokoju"?

Chcesz. Jesteś matką. Samicą gatunku. Jesteś ewolucyjnie przystosowana do walki o byt swój i potomstwa. Za wszelką cenę.
Ja Cię nie potępiam. Wręcz przeciwnie. Mając potomstwo oskubałabym dziada ze wszystkiego i puściła w skarpetkach.
Narobią bachorów, zmarnują nam naście lat życia, a potem zwijają manatki i idą do nieródki, albo mówią jestem gejem. To kobieta ryzykuje decydując się na macierzyństwo, potem jak coś pójdzie nie tak to ona traci, chłop zawsze jest wygrany więc niech chociaż poniesie konsekwencje materialne swoich wyborów.
A młody niech się uczy, że życie to nie bajka.

Lubisz samobiczowanie.

Proponuję zmianę sposobu myślenia, a z nim nazewnictwa. Niby drobna zmiana, ale niezwykle istotne.
Walczysz z mężem i zniżasz się do jego poziomu? A może przestajesz być, wybacz, słodką idiotką i dbasz o swoją godność i szacunek?

Nie musisz, nie powinnaś. Możesz dalej żyć tak, jak do tej pory, możesz jednak wyprostować się, spojrzeć w lustro i uśmiechnąć się do siebie mówiąc "Mam prawo do godnego życia, do szacunku.".

"Cel uświęca środki." To zdanie napisane przez Ciebie ma bardzo pejoratywne znaczenie. Czego niewłaściwego domagasz się od swego jeszczemęża? Tego, by poniósł konsekwencje własnych działań? Fe, faktycznie, złą kobietą jesteś.
Zeznania syna to dokopanie tatusiowi? Czyżby? A nie przedstawienie faktów?

Odzłość się gdzieś na boku, odpłacz, odsmutkuj. Targają Tobą różne, nie najprzyjemniejsze emocje, wśród nich rozczarowanie związkiem, bo przecież "nie tak miało być", złość na jeszczemęża za to, co uczynił. Stąd pomysł, że rozwód z orzeczeniem winy to dokopanie mu; stąd pomysł, że zeznania syna to kolejne dokopanie. A może zobacz, czy faktycznie nie chcesz dokopać jm, czy nie masz w sobie pokładów pochowanej złości? Jeśli tak jest, to zamiast strzykać jadem, zamiast dopytywać się czy przypadkiem nie dokopujesz, pozbądź się jej (a przynajmniej zmniejsz ją)?

Pełny dzban
Gdzieś chyba czytałam (jeśli się mylę to sorry) u Ciebie też był rozwód, też masz dziecko i czy Ty nie robiłeś tak, żeby dzieciakowi ułatwić przejście przez ten syf? 
Nie namawiam syna do zeznań. On wie, że nie musi. Syn zdecydował bo dostał taką propozycję. Nie mówiliśmy o tym dopóki adwokat tego nie zaproponował.
Mam wyrzuty sumienia bo to ojciec i syn. Bo ten ojciec był kiedyś fajnym kolesiem. Bo uczestniczył w porodzie , bo kąpał, karmił i przebierał młodego. Bo był kiedyś dobrym mężem.
Właśnie .BYŁ. Ale od kilku lat już nie jest. Zatarł po sobie dobre wspomnienia. Teraz jest zły, ale kiedyś było inaczej. Dlatego mam wątpliwości. Bo wszystko się zmienia i nie wiem jak będzie wyglądało życie mojego syna. Może kiedyś wszystko się odwroci. A od zeznań w sądzie już nie będzie odwrotu. Może będą się kiedyś wzajemnie potrzebować, a przez taką sytuację nie dadzą sobie szansy.

"Nie tak miało być" każda rozwódka ma to zdanie w swojej głowie. Przynajmniej przez pewien okres.

Wielokropek
Wkurzasz mnie :-)
Słodką idiotką przestałam być jakiś czas temu. Dlatego pan wyleciał z domu.
Właśnie dlatego, że zadbałam o własną godność i szacunek.
Płakać nie zamierzam, bo i nie ma po kim. Z resztą dużo wody już upłynęło i zatarł się ból i żal. Żałoba minęła.
Jakim ja strzykam jadem?
Czy moje ludzkie, matczyne wątpliwości to strzykanie jadem?
No to ja chyba faktycznie muszę poszukać specjalisty.
Uważam, że jeśli można ominąć szambo to trzeba je omijać a nie w nie skakać i jeszcze liczyć na to, że inni wskoczą za mną.

Matczyne wątpliwości... Omijanie szamba... Wielkie słowa.

Masz pełnoletniego syna. Twój mąż jakiś czas temu przestał być dobrym mężem. Przestał być dobrym ojcem. W ogóle przestał być i ojcem, i mężem (bo o formalnościach nie wspominam). Zdecydowałaś się na przeprowadzenie rozwodu.

By uniknąć tego, jak nazwałaś szamba, zmień wniosek, zdecyduj się jednak na rozwód bez orzekania winy. Wówczas i Twe wątpliwości co do naruszania dobrostanu dorosłego syna znikną, nie będzie zeznawać. Tylko... czego w ten sposób go nauczysz?

Wkurzam Cię? Zrobiłam to po raz ostatni.

Twój syn jest dorosłym człowiekiem.Wspiera Ciebie,broni.I bardzo dobrze,że będzie Twoim świadkiem w sadzie.To bedzie może nawet oczyszczające.Przecież powie tylko prawdę.Samą prawdę.Tak zadecydował.Dlaczego tatuś nie płaci mu alimentów?

rozwód do rozwodu podobny, ale okoliczności każdego jednego są zupełne inne. Twój syn jest już prawie dorosłym człowiekiem, który sam chce zeznawać na Twoją korzyść w sądzie, jest w całej tej sytuacji po Twojej stronie i wydaje mi się że nawet Cię wspiera w pewien sposób. Nie znam powodów które doprowadziły do takich relacji ojciec-syn, gdzie nie ma odzewu od roku.
Nawet jeśli w przyszłości dojdzie do sytuacji, że mieliby się potrzebować, to upłynie już trochę czasu, a wtedy mąż i syn spojrzą na wszystko już z innej perspektywy.
To prawda, że nie chciałem angażować swojej córki (14 lat) w sprawy sądowe (chociaż mogła być ważnym świadkiem w orzekaniu winy mojej ex), tylko i wyłącznie dlatego, że mała ogromnie przeżyła rozstanie, a do tego miała poważne problemy ze sobą i nie chciałem jej już dokładać dodatkowych nieprzyjemności, została z matką. Mieliśmy bardzo dobre relacje i mimo, że mieszkamy ponad 300 km od siebie nadal mamy bardzo dobre relacje i wręcz ciężko wyobrazić mi sobie żeby to miało się zmienić jak w przypadku Twojego męża. Chociaż między mną i córką nie zawsze było różowo (co jest chyba normalne), a ja nie byłem idealnym ojcem, potrafimy znaleźć wspólny język i możemy rozmawiać o wielu rzeczach.

De M dlatego ja uważam, że nie powinnaś robić sobie wyrzutów.
Co do męża to podobno ludzie się nie zmieniają, a tu masz

Nie to nie tak, ja uwielbiam mężczyzn, naprawdę (nawet za bardzo, kocham żonatego, może dlatego staram się nie tracić obiektywizmu )
Nie mam podobnych doświadczeń. Nigdy nie byłam zdradzona (przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo) i nie mam dzieci.
Ale jestem kobietą, moje przyjaciółki mają dzieci, borykają się z różnymi problemami i dokładnie to doradziłabym mojej przyjaciółce - niech drań chociaż płaci. Taki jest pewny, że dotychczasowe życie nie warte jest starania, chce zaczynać wszystko od nowa i jego siksa też? Bardzo proszę, ale od zera i nie kosztem dzieci i niedługo ich dzieci Pomyśl, za parę lat będziesz miała wnuka, dlaczego jakaś pinda byłego męża ma nosić drogie buty, a Twój syn będzie musiał się gimnastykować, żeby było dla dziecka na aparat na zęby... noż to byłoby wariactwo... zadbaj już teraz o zdrowie wnuka, zamiast sponsorować nowy stolik dla siksy byłego chłopa.