Jak zmusić się do wyjścia z patologicznego związku? - Netkobiety.pl

Witam.
Moja historia zaczęła się, gdy miałam 19 lat i związałam się z 5 lat starszym, dobrze mi znanym chłopakiem. Byliśmy parą raptem 6 miesięcy, on mnie bardzo nie szanował, rozstaliśmy się i szybko po serii upokorzeń rozwinęłam skrzydła, długo nie cierpiałam.
Następnie spotkaliśmy się znów ponad rok temu, w innym już mieście. Zawsze czułam do tego człowieka jakiś pociąg - fizyczny i psychiczny. Mamy dużo wspólnych zainteresowań, to samo poczucie humoru, te same marzenia, to samo wyobrażenie o życiu, związku i rodzinie. Zdawałoby się, że nic dodać nic ująć. On, gdy coś zaczęło się między nami znów rodzić, tłumaczył, że kiedyś był dla mnie zły, ponieważ skrzywdziła go poprzednia dziewczyna, że był wypłukany z uczuć itd. Zaufałam mu, zakochałam się, zaczęliśmy poważnie planować wspólne życie, zamierzamy/zamierzaliśmy zamieszkać razem chwila moment. Jednak on pewnego dnia przyszedł do mnie zapłakany, wyglądał jak zbity pies. Bredził coś, że chce mieć mnie zawsze przy sobie, że nie chce nikogo innego, żebyśmy szybko brali ślub, aż w końcu doszedł do "zdradziłem cię ze współlokatorką". Zareagowałam dziwnie... bo przez dobre 3 dni nie potrafiłam wydusić z siebie słowa. On w tym czasie miał dużo czasu, by szukać wytłumaczenia. Mówił, że to przez to, jaki jest o mnie chorobliwie zazdrosny, że się zagubił, że brzydzi się sobą. I tu popełniłam pierwszy błąd - zgodziłam się, by to próbować odbudować. Od tego czasu (mija miesiąc w tej chwili) wydarzyło się mnóstwo okropnych rzeczy. Ja chodzę znerwicowana, schudłam i dostałam psychogennej astmy. Ponadto mój facet zrobił się o mnie jeszcze bardziej zazdrosny, zagląda mi w telefon, przepytuje ze wszystkiego, uważa chyba, że zechcę się odegrać. Nawet spotkanie sam na sam z moim bratem ciężko było mi wywalczyć "bo to podejrzane, że chcę spotkać się koniecznie sama". Zrobił się również agresywny. Wyzwiska, na jakie najgorszy wróg nie zasługuje. W kłótni targnął mnie za włosy na ziemię, a innym razem, patrzył na mnie szalonymi oczami i zaciskał w tym czasie pięść, nie wiem, co by się wydarzyło, gdybym nie odsunęła się na bezpieczną odległość. Oczywiście potem są wielkie przeprosiny, "nie wiem, co się ze mną dzieje". Poza kłótniami jest bardzo dobrze, poza moimi żywymi wyobrażeniami zdrady i moim zawodem, widzę jak się stara, jak mi nadskakuje, nawet jestem przekonana że tego żałuje. Ale gdy kazałam mu iść do specjalisty z tą agresją, umówił się na spotkanie... i nie poszedł.
Wiem, że te sytuacje się powtórzą, to tylko kwestia czasu. Patrzę na niego i boję się go stracić, a z drugiej strony patrzę pięć lat w przód, kiedy może by doszło do jakiegoś dziecka i drżę o własną przyszłość. Nie umiem sobie poradzić, chyba zwariowałam. Wiem, że z takiego związku trzeba wyjść, ale dlaczego nie potrafię, dlaczego się tak boję? Dlaczego myślę, że będę żałować, równolegle myśląc "muszę odejść, szkoda życia"? A może nie muszę odejść, może psychiatra by pomógł? Potrzebuję pomocy. Będę wdzięczna za każdą odpowiedź, bo czuję, że się pogubiłam.
Pozdrawiam