Młody wiek i juz samotność? - Netkobiety.pl

Wiek tu nie ma nic do znaczenia, wydaje mi się, że w takim wypadku trzeba jak napisała koleżanka wyżej znaleźć ludzi o podobnym spojrzeniu na świat. Patrząc na to z innej perspektywy - czasami lepiej być samotnym przez jakiś okres w życiu a kiedyś otoczyć się odpowiednimi ludźmi niż tak jak większość twoich rówieśniczek próbować na siłę się wkręcać w otoczenie, żeby być fajnym, modnym itp. Ja myślę, że w dzisiejszych czasach inny znaczy w wielu przypadkach lepszy A swoją drogą masz rację, że coś cię omija, ja w twoim wieku miałem znajomych ale też czułem się jakbym był z innej planety gdy jedynym tematem do rozmów było chlanie i inne przyziemne rzeczy. Myślałem "o kurde co ja tu robię?" Czas minął i żałuję, że wtedy nie znalazłem innego otoczenia bo w tym wieku powinno się przeżyć jaką przygodę, robić to co się chce i sympatycznie spędzać czas a nie przesiadywać z ludźmi do których nie pasujesz. W każdym razie ja szukam i życzę Tobie życia towarzyskiego takiego jakie chcesz mieć a nie takiego w jakim tkwisz.

Sama widzisz, że temat "picie" jest takim zapełniaczem wewnętrznej pustki, nie musisz się do tego zniżać. Bądź sobą, nie zniechęcaj się, zobacz co w Tobie jest piękne i wartościowe, kochaj siebie taką jesteś. Nie zmieniaj swojego patrzenia na świat, pójdziesz na studia i tam łatwiej spotkasz bratnie dusze, a przynajmniej osoby o podobnych zainteresowaniach.

samotnosc jest domena silnych ludzi :-)

Nigdy nie rozumiałam ludzi, którzy wbrew sobie należą do grupy i nie ujawniają własnego zdania. Już wolę być samotna ale być sobą

Doskonale rozumiem co czujesz ja chodzę obecnie do psychologa być może to jest jakieś wyjście co prawda dopiero zaczynam jestem po 4 wizytach. Ale ten człowiek osoba postronna nauczył mnie dostrzegać inne rzeczy pozytywne i brać pod uwagę takie aspekty jak; wychowanie,okres dorastania co jest tego powodem tej samotności. To że, jesteś taka nie znaczy że jesteś gorsza. Sam miałem takie chwile w których myślałem aby ze sobą skończyć. Popatrz na to z innej strony ty po prostu jesteś skromną młodą kobietką która się trochę zagubiła a skromność to cecha której nie ma przynajmniej 90% dziewczyn. I na pewno spotkasz gdy będziesz gotowa tego jedynego który będzie cię szczerze kochał taką jaką jesteś. Pamiętaj , że jesteś kobietą i z tego co piszesz to nie brzydką i będzie łatwiej Tobie znaleźć chłopaka niż mi człowiekowi który ma pasje a nikt go nie rozumie czasami ma wrażenie , że żyje w osobnym świecie. I jeszcze jedna rada warto skupić się na sobie pasjach to zawsze jakaś odskocznia i mocno wierzyć , że się kiedyś uda osiągnąć to szczęście. Z tego co piszesz jakie są twoje koleżanki uwierz mi, że wolałbym sto razy się umówić z tobą osobą która ma jakieś pasje,kieruje się wartościami,jest nieśmiała niż z pustymi lalkami

Dokładnie tak! Siła tłumu jak w "Mendel Gdański" .

Niestety nie dam rady wysłać Ci emaila. Podziwiam tyle lat grać w siatkówkę mi by było trudno bo juz dwa razy złamałam palce. Trzeba nauczyć się nie przejmować ale nie w każdej sytuacji jest to łatwe.

No to pięknie,ale to świadczy o tym jaki jesteś uparty i Ci na czymś zależy. Ja to podziwiam ja się właśnie nie zastanawiałam i zrobiłam to pod wpływem impulsu, ale zzawsze można poznać kogoś miłego

Tylko jeden? :Dnie no  cieszę się że chociaż trochę pomogłam zmienić ci parzenie na ten aspekt,naprawdę są takie dziewczyny.

Czyli bratnie dusze to nie są żarty

Spokojnie jesteś młody,na pewno kogoś jeszcze pokochasz tylko teraz Ci się tak wydaje. Życzę Ci tego

Długotrwała samotność masakruję psychikę niestety widzę to po sobie

To dobrze bo ja już nie widzę szansy na jakiekolwiek zmiany ale ciesz sie życiem może uda ci się coś zmienić

Masz duży zapas czasu,ja w wieku 18  lat byłem straszliwie samotny,teraz mineło 11 lat i dalej to samo bez żadnych zmian

Nie wiem czy bym była gotowa,ponieważ raz się zawiodłam i nie wiem czy by było warto próbować już  teraz. Mało jest tez chłopaków którym chodzi o coś więcej niż te sprawy w tym wieku. Oczywiscie nie twierdzę że wszystkim,bo są wyjąti. Nie poznałam jeszcze nikogo z kim mogłabym być,może dlatego wydaje mi się ze możliwe iż nie jestem gotowa byłam zakochana w chłopaku ale on we mnie raczej nie wiec odpuszczę narazie sprawy miłosne i wszystko z tym związane. A jeżeli chodzi o to czekanie to mało jest mężczyzn którzy chcą czekać do ślubu...

Hej Też czuje się autsajderką wśród ludzi...Ale cóż poradzić, niektórzy ludzie tak mają... Jak chcesz, to pisz na priv, możemy pogadać, w grupie zawsze raźniej

Czeeść. Ja mam prawie 19 lat i mam ten sam problem... Baardzo często czułam i czuje sie inna niż równieśnicy w moim wieku. Jeśli chcesz porozmawiać to ja bardzo chętnie to mój mail aniik019@o2.pl

Cześć. Pomyślałam, że tutaj napiszę, może ktoś będzie potrafił mi doradzić co powinnam zrobić, aby było lepiej w moim życiu.
Mam 22 lata i czuję się bardzo samotna. Jestem osobą zamkniętą w sobie, cichą, nieśmiałą i mało rozmowną, przez co też nie mam znajomych. Gdy mam wolną chwilę to zamiast w jakiś sposób korzystać z życia, to ja siedzę w domu. Nie mam jakiś szczególnych zainteresowań, nie chodzę na imprezy, nie spotykam się z nikim. Jest mi przykro, że nie korzystam z młodości tak jak niektórzy, ale po prostu samej mi się nie chce, jestem chyba zbyt nieśmiała, żeby poznawać kogoś nowego... Mam też może lekko zaniżoną samoocenę...
Ogólnie ludzi uważają mnie za osobę spokojną, sympatyczną i grzeczną.
Natomiast co do kontaktów z chłopakami to nigdy nie miałam nawet przyjaciela, kolegi z którym zwyczajnie mogłabym porozmawiać, a już nie mówiąc o miłości. Zawsze jak zaczynam jakąkolwiek rozmowę z przypadkowym chłopakiem, nawet tą normalną, to wzrasta jeszcze bardziej moja nieśmiałość i strach przed tym, że się upokorzę, język zaczyna mi się plątać itp...

Czy ktoś widzi w tym wszystkim jakieś rozwiązanie? Co powinnam zrobić?

Po prostu mam pecha do znajomości. Zawsze jak poznawałam kogoś nowego, to albo ta osoba wyjechała i kontakt się urwał, albo ona się zmieniła na gorsze...i już moje towarzystwo jej nie odpowiadało. W swoim życiu też nie raz się "sparzyłam", ludzie wielokrotnie mnie ranili...i przez to nie mam zaufania do nich, i zamknęłam się w sobie...Kiedyś byłam inna, bardziej odważniejsza i rozmowna...
Nie jestem jedynaczką, mam rodzeństwo, ale oni mają swoje poukładane życie.
Naprawdę nie wiem co mam zrobić aby było lepiej.

Masz rację. Muszę się w końcu odważyć i coś ze sobą zrobić. Wiem, że to nie będzie łatwe, ale trzeba spróbować. U mnie w okolicy niestety jest mało atrakcji. Już raz chodziłam na fitness to nikogo tam nie poznałam, większość ludzi, których tam spotkałam byli dużo starsi ode mnie i przez to też nie było tematów do rozmów...ale wiadomo, że lepiej gdzieś wyjść, niż siedzieć w domu, bo można kogoś ciekawego w końcu poznać. Tylko, że często samej się po prostu nie chce.
Ale najbardziej mnie gryzie to, że nie mogę znaleźć "męskiego towarzysza". Jeszcze jak widzi się te przytulające pary, czy nawet słucha się opowieści koleżanek o ich życiowych partnerach to jeszcze bardziej człowiek się smuci, że ciągle jest sam...

No własnie fitness!! Dziewczyny skąd jesteście?! Nie czai się tutaj może ktoś przypadkiem z Wrocławia / okolic?  Ile to ja razy wyciągałam swoje "koleżanki od serca" na jakieś kreatywne spędzanie czasu niż tylko dyskoteka, siedzenie non stop z ukochanym,  albo latanie po sklepach. ( ciągle z tym samym rezultatem "nic nie ma, idziemy, do tamtego,siamtego, setnego"!) wrrr!  Z nieba spadłyście