Bijatyki rodzeństwa - Netkobiety.pl

Kłócą się o różne rzeczy. Np. przy jedzeniu siędzą obok siebie. Gdy młodsza sszybciej skończy i chce odejść od stołu, starsza nie chce jej przepuścic - rękoczyny gotowe; przy myciu zębów - jedna stoi przy zlewie, druga nie chce jej zrobić miejsca - j/w; przy zabawie - gdy którejś coś się nie spodoba, druga nie che się podporządkować - również się zdarza.
Ja staram się nie interweniować. Niestety w zdecydowanej większości jest tak, że przybiegają do mnie z krzykiem, bądź płaczem na skargę. Ja wówczas mówię, że jeżeli mają ochotę robić sobie na złość i bić się, niech mnie w to nie mieszają.
Jeżeli widziałam, która zaczęła, i że zrobiła to z premedytacją - reaguję.
W zdecydowanej większości jeżli daję karę to obydwum.

Fajnie, że piszesz o odczuciach osoby, która jest rodzeństwem doświadczającym złośliwości. Dobrze jest wiedzieć, co dzieci czują w takim przypadku. Ty już wprawdzie dzieckiem nie jesteś, ale odczucia są na pewno podobne.
Ja mam w zasadzie jeszcze maluchy 7 i 5 lat, które jeszcze tak do końca nie potrafią sprecyzować swoich uczuć, a tym bardziej o nich rozmawiać.
To nie jest tak, że ja nie reaguję wogóle. Jeżeli jest to drobna sprzeczka słowna, zatarczka - owszem czekam jak ona się zakończy i nie ingeruję. Często same potrafią sobie poradzić i dojść do porozumienia.
Jeżeli są to rękoczyny zakończone płaczem i skargami - nie krzyczę na żadną z nich z osobna, gdyż najczęściej wszystko odbywa się w innym pokoju - i ja nie widzę która sprowokowała bójkę. Zwracam się do nich razem, oczywiście wysłuchuję wersji każdej z nich. Niestety zazwyczaj są one sprzeczne , dlatego też nie chę obwiniać żadnej indywidualnie - bo tak naprawdę nie wiem która była prowodyrką.
Jeżeli widzę , że któraś rwie się do rękoczynów - oczywiście zwracam uwagę, a czasami wyciągam konsekwencje.
Wydaje mi się, że reagowanie w każdym jednym przypadku nie jest konieczne i niedzowne. Że dzieciom trzeba dać szansę nauczenia się rozwiązywania konfliktów, szukania ugody, bronienia się.
Oczywiście rozmawiam z nimi, tłumaczę itd - ale według mnie one zbyt często się kłócą i popychają. Niby są za sobą, jedna zawsze pamięta o drugiej, dzielą się zabawkami, stają za sobą, lecz ich częste kłótnie czasami powodują, że czuję się bezradna. Nie wiem już jakich mam używać argumentów, jakie stosować metody, żeby żyły ze sobą zgodniej.

Ja niestety nie mam własnego doświadczenia w tej kwestii - jestem bowiej jedynaczką.