Unikam mężczyzn i randek, bo nie chcę i boję się seksu - Netkobiety.pl

Niedługo skończę 23 lata i nigdy nie byłam w poważnym związku.

Byłam raz zakochana (nic z tego nie wyszło, choć on długo mnie zwodził - to było 4 lata temu) i raz mocno zauroczona, ale "związek" szybko się skończył, bo facet odszedł do mojej najlepszej przyjaciółki. Spotykałam się jeszcze w sumie z trzema facetami, którzy mi się podobali, ale relacje szybko się rozpadały, bo to jednak było dawno temu (gimnazjum i sam początek technikum), także trudno to nazywać związkami.

W swych relacjach damsko-męskich NIGDY nie wyszłam poza całowanie. No, raz się zdarzyło, że chłopak próbował dorwać się do moich piersi, ale szybko to przerwałam, bo nie byłam gotowa na nic więcej i nie chciałam faceta zwodzić (miałam wtedy 18 lat).

Rzecz w tym, że za miesiąc skończę 23 lata i wciąż nie czuję się gotowa na seks i mam w związku z nim wiele obaw. W ogóle jakoś trudno mi siebie wyobrazić w łóżku, wydaje mi się to jakieś abstrakcyjne... I trochę mnie to martwi. O ile wcześniej ta niegotowość mogła być uzasadniona młodym wiekiem, tak teraz wydaje mi się, że coś jest nie tak.

Największy problem jednak w tym, że (w związku z powyższym) całkowicie unikam mężczyzn. Boję się, że spodobam się facetowi (i on mi też), no i oczywiście zacznie się flirt, podchody, a w końcu aluzje do seksu. I jak tu powiedzieć DOJRZAŁEMU mężczyźnie, że ja nie dość, że jestem dziewicą, to w dalszym ciągu nie jestem gotowa na zbliżenie i nie czuję, by prędko to się miało zmienić? W wieku nastu lat o wiele łatwiej było powiedzieć "nie jestem gotowa", niż teraz. Facet uznałby mnie pewnie za chore dziwadło i pomyślał jeszcze inne, o wiele gorsze rzeczy. Strasznie boję się takiego krzywego spojrzenia od kogoś, kto jest dla mnie ważny - bo musiałabym tego faceta szczerze kochać, żeby w ogóle myśleć o oddaniu się. Nie potrafiłabym tak na szybko, po kilku(nastu) spotkaniach, a dziś często szybko zmierza się do seksu...

Niedawno próbowałam w pewnym sensie przełamać strach przed poznaniem mężczyzny - w sensie choćby koleżeńskim. Poznałam pewnego faceta (w moim wieku) i był naprawdę sympatyczny, no ale on już na trzecim spotkaniu dawał pewne sygnały, że mu się podobam i ogólnie zauważyłam, że nie patrzy na mnie już tylko jak na koleżankę. On dla mnie był tylko jak kolegą, więc szybko się wycofałam, żeby go niepotrzebnie nie zwodzić czy coś. Dla mnie takie sprawy dziś po prostu dzieją się za szybko, ciężko mi kogoś poznać na relacji koleżeńskiej, bo faceci od razu traktują to jako randkę lub do niej szybko dążą.

Już kompletnie nie wiem co zrobić. Coraz częściej mam wrażenie, że nigdy nie będę w stanie się przełamać w tej kwestii i z powodu tego strachu przed zbliżeniem, całkowicie się odizoluję od mężczyzn, a nie chcę być sama. Chcę kochać i być kochana, choć głównie zależy mi na czułości i zaufaniu, bo tego mi zawsze ze strony facetów brakowało. Kompletnie nie wiem co z tym fantem zrobić, bo jednak decydując się na randkowanie i później na związek, muszę się liczyć z tym, że facet będzie pragnął seksu. I to prędzej niż później. A ja nie chcę nikogo zwodzić, ani bawić się czyimś kosztem bo wiem, że seks jest w związkach ważny. Chcę się zakochać z wzajemnością i w końcu jak normalny człowiek cieszyć się również seksem, ale z drugiej strony nie czuję się na seks gotowa, a przecież dopiero po zakochaniu się będzie szansa na to, bym w końcu zmieniła zdanie. I wpadłam w takie błędne koło...

Czy ktoś kiedyś był w podobnej sytuacji? Co robić?

sandra0292 napisał/a:

Dziękuję za odpowiedź

Jednak nasze sytuacje są troszkę inne. Ty powiedziałaś to swojemu partnerowi w wieku 19 lat - ja w tym wieku dziewictwem i brakiem gotowości w ogóle się nie stresowałam, bo byłam pewna, że jest jeszcze na to czas. Właściwie wtedy nawet chyba byłam (po części) z tego dumna, że nie oddałam się pierwszemu lepszemu, itp.

Ale jednak mam już praktycznie te 23 lata i mam wręcz wrażenie, że ten cały stres związkowy we mnie narasta i jest coraz gorzej, coraz bardziej się zamykam i boję tego wszystkiego. Po prostu mam teraz wrażenie, że im dłużej to wszystko trwa, tym większą czuję presję i bardziej się blokuję, stresuję.

Boję się wyśmiania, bólu, niechcianej ciąży, a jeszcze bardziej chyba tego, że gdybym już jakimś cudem znalazła cierpliwego i wyrozumiałego partnera i po jakimś czasie bycia z nim w końcu miała z nim spróbować, to już w trakcie gry wstępnej się wycofam, bo strach mnie sparaliżuje, będzie mnie bolało (co jeszcze bardziej mnie zestresuje) itd... Po prostu mam wrażenie, że im człowiek starszy, tym bardziej takimi rzeczami i wpadkami się stresuje, bo jednak większość dziewczyn w moim wieku nie tylko ma ten pierwszy raz już za sobą, ale też jest stale aktywna seksualnie, więc jednak jest to dla mnie dyskomfort, gdybym tak bardzo miała rozczarować ewentualnego partnera...

Rozumiem Cię w dzisiejszym świecie niestety istnieje presja otoczenia , coraz młodsze dziewczyny uprawiają seks , nastolatki są już w tych sprawach bardzo doświadczone. Ale czy to powód do załamywania się? Też się bałam wyśmiania uwierz mi , jeszcze miałam kompleksy , bałam się jak to będzie kiedy zobaczy mnie nago. Też boję się ciąży i to bardzo , bo wiem , że nie dalibyśmy sobie rady z dzieckiem teraz bo studiujemy.  Sam poród dla mnie to misja nie możliwa i bardzo podziwiam kobiety które ileś godzin wytrwale walczą by urodzić . Wydaje mi się , że w młodym wieku człowiek nie myśli do końca o tym tak poważnie, nie kalkuluje , może tak się nie boi. Traktuje poważnie związek , mojego chłopaka i wszystko co robimy musi być przemyślane . Mówimy o seksie ale ciągle , któreś z nas mówi jeszcze nie czas . Ja za chwilę będę miała 21 lat on 22 . Wiek nie ma znaczenia , to tylko liczba . Nie ma co się spieszyć , kiedyś poznałam chłopaka , któremu zależało tylko na seksie a ja się zakochałam i mnie odrzucił. Kiedyś bardzo cierpiałam , płakałam a dziś jestem dumna , że się nie oddałam , bo nie byłam gotowa , nie chciałam . Każdy musi trafić na swoją połówkę . Widzę , że najbardziej stresuje Cię to , że masz 23 lata i jesteś dziewicą. Nie myśl o tym w taki sposób, bądź z tego dumna . Kiedyś na pewno uszczęśliwisz wspaniałego mężczyznę. Musisz uwierzyć w siebie ! Przestać się bać . Wszystko jest w głowie ....

Nadzieja89 napisał/a:

sandra0292 napisał/a:

Dziękuję za odpowiedź

Jednak nasze sytuacje są troszkę inne. Ty powiedziałaś to swojemu partnerowi w wieku 19 lat - ja w tym wieku dziewictwem i brakiem gotowości w ogóle się nie stresowałam, bo byłam pewna, że jest jeszcze na to czas. Właściwie wtedy nawet chyba byłam (po części) z tego dumna, że nie oddałam się pierwszemu lepszemu, itp.

Ale jednak mam już praktycznie te 23 lata i mam wręcz wrażenie, że ten cały stres związkowy we mnie narasta i jest coraz gorzej, coraz bardziej się zamykam i boję tego wszystkiego. Po prostu mam teraz wrażenie, że im dłużej to wszystko trwa, tym większą czuję presję i bardziej się blokuję, stresuję.

Boję się wyśmiania, bólu, niechcianej ciąży, a jeszcze bardziej chyba tego, że gdybym już jakimś cudem znalazła cierpliwego i wyrozumiałego partnera i po jakimś czasie bycia z nim w końcu miała z nim spróbować, to już w trakcie gry wstępnej się wycofam, bo strach mnie sparaliżuje, będzie mnie bolało (co jeszcze bardziej mnie zestresuje) itd... Po prostu mam wrażenie, że im człowiek starszy, tym bardziej takimi rzeczami i wpadkami się stresuje, bo jednak większość dziewczyn w moim wieku nie tylko ma ten pierwszy raz już za sobą, ale też jest stale aktywna seksualnie, więc jednak jest to dla mnie dyskomfort, gdybym tak bardzo miała rozczarować ewentualnego partnera...

Rozumiem Cię w dzisiejszym świecie niestety istnieje presja otoczenia , coraz młodsze dziewczyny uprawiają seks , nastolatki są już w tych sprawach bardzo doświadczone. Ale czy to powód do załamywania się? Też się bałam wyśmiania uwierz mi , jeszcze miałam kompleksy , bałam się jak to będzie kiedy zobaczy mnie nago. Też boję się ciąży i to bardzo , bo wiem , że nie dalibyśmy sobie rady z dzieckiem teraz bo studiujemy.  Sam poród dla mnie to misja nie możliwa i bardzo podziwiam kobiety które ileś godzin wytrwale walczą by urodzić . Wydaje mi się , że w młodym wieku człowiek nie myśli do końca o tym tak poważnie, nie kalkuluje , może tak się nie boi. Traktuje poważnie związek , mojego chłopaka i wszystko co robimy musi być przemyślane . Mówimy o seksie ale ciągle , któreś z nas mówi jeszcze nie czas . Ja za chwilę będę miała 21 lat on 22 . Wiek nie ma znaczenia , to tylko liczba . Nie ma co się spieszyć , kiedyś poznałam chłopaka , któremu zależało tylko na seksie a ja się zakochałam i mnie odrzucił. Kiedyś bardzo cierpiałam , płakałam a dziś jestem dumna , że się nie oddałam , bo nie byłam gotowa , nie chciałam . Każdy musi trafić na swoją połówkę . Widzę , że najbardziej stresuje Cię to , że masz 23 lata i jesteś dziewicą. Nie myśl o tym w taki sposób, bądź z tego dumna . Kiedyś na pewno uszczęśliwisz wspaniałego mężczyznę. Musisz uwierzyć w siebie ! Przestać się bać . Wszystko jest w głowie ....

Widzę, że jednak trochę wspólnego mamy
Też podziwiam kobiety, które rodzą - dla mnie to coś niewyobrażalnego, misja nie do spełnienia
Masz szczęście, że poznałaś takiego fajnego faceta i trzymam za Wasz związek mocno kciuki Chciałabym wiedzieć, że gdzieś tam na mnie też czeka wyrozumiały i kochający mężczyzna, który pomoże mi poradzić sobie z brakiem zaufania i strachem...

Na pewno istnieje ja się o tym przekonałam . Dziękuję za dobre słowa ! . My kobiety takie już jesteśmy , ciągle potrzebujemy zapewnień i jeszcze raz zapewnień . Jestem bardzo czułą kobietą i czasami potrafię tylko za nim chodzić i mówić przytul mnie . Seksu też się boję, mimo , że poczułam , że chce z nim to zrobić , że to ten jeden jedyny to obawy co do bólu , krwi i zabezpieczenia są. Jedni mówią , że nie dojrzałam może do seksu bo się boje a ja myślę , że każdej z nas takie obawy towarzyszą , tylko z różnym nasileniem. Więc nie zamartwiaj się , ciesz się życiem a miłość przyjdzie . Musisz tylko uwierzyć i nie martwić się wiekiem . Wiek to stan umysłu nie liczba .

ICENI - a dlaczego za kobietą? W jaki sposób miałoby to niby pomóc mi rozwiązać problem z brakiem zaufania, bliskością, seksem, itd?

Rzecz w tym, że za miesiąc skończę 23 lata i wciąż nie czuję się gotowa na seks i mam w związku z nim wiele obaw. W ogóle jakoś trudno mi siebie wyobrazić w łóżku, wydaje mi się to jakieś abstrakcyjne... I trochę mnie to martwi. O ile wcześniej ta niegotowość mogła być uzasadniona młodym wiekiem, tak teraz wydaje mi się, że coś jest nie tak.

NADZIEJA89 - ja również dziękuję za bardzo miłe słowa i pocieszenie trochę mnie podbudowałaś swoimi argumentami, no i Twoją prywatną historią z życia wziętą Daje mi ona nadzieję, że jednak porządni faceci na tym świecie też są i być może i ze mną nie będzie tak źle, gdy w końcu na takowego trafię

Trzymam za Ciebie mocno kciuki , życzę powodzenia i przede wszystkim uśmiechu na twarzy !

ICENI - nigdy mi to przez myśl nie przyszło, a spotkałam w swym życiu więcej kobiet niż mężczyzn, więc chyba bym się zorientowała już w temacie, gdybym faktycznie miała pociąg do kobiet Poznałam wiele fajnych dziewczyn/kobiet, w tym sporo atrakcyjnych, ale nigdy do żadnej z nich mnie nie ciągnęło i nie myślałabym nawet o pocałunku z dziewczyną, a co dopiero o jakiejś głębszej relacji (zarówno pod względem fizycznym, jak i emocjonalnym)

Ok, skoro tak, to wyjaśnione.

A myślałaś o jakiejś wizycie u psychologa/seksuologa? Bo widzisz, z jednej strony może być tak rzeczywiście, ze po prostu nie trafiłaś na "tego jedynego", ale... myslę, że nawet gdyby tak nie było, to czułabyś pobudzenie seksualne. Podniecenie się czuje bez względu na to, czy ma się, czy nie ma się obiektu pożądania. Dlatego uważam, ze wartoby sięgnac głębiej w twoją psychikę i sprawdzić czy ta niechęc czy też strach przed seksem nie wynika z jakichś traumatycznych przeżyć z przeszłości. Może np jako dziecko byłaś swiadkiem przemocy seksualnej, albo nawet zwykłego seksu, ale nie zrozumiałaś tego, co zobaczyłaś? Czegoś takiego sobie człowiek nie uświadamia, ale to tkwi w psychice (ja na przykład boję się wody, zawsze się bałam, nigdy nie weszłam do wody głębiej niż po kolana, chyba, że mogłam się czegoś przytrzymać - dopiero jako nastolatka dowiedziałam się, ze mając 3 czy 4 lata moje dwie siostry niemal mnie utopiły myjąc mi włosy i polewając głowę wodą z wiadra Może to nie to samo, ale jednak pokazuje jak drobne zdarzenie z przeszłości może wpłynąć na zachowanie w późniejszym zyciu)

Oczywiście może się zdarzyć i tak, że twój lęk nie ma żadnych korzeni - ale jednak może warto to sprawdzić zanim dobijesz 30 i uświadomisz sobie ile lat straciłaś.

(I tak dosypując jeszcze odrobinę soli, to moim zdaniem masz rację, ze się tym zaczynasz martwić, bo nie mając żadnego doświadczenia mało, ze w seksie, to na dodatek w związkach jesteś emocjonalnie na poziomie 16-latki.  Nie masz żadnych doświadczeń, porównania, wszystkiego będziesz się musiała uczyć i kiedy spotkasz w końcu tego jedynego to możesz być w poważnym kłopocie, bo będziesz trochę jak nastolatka, a dorosły facet może nie sprostać takiemu wyzwaniu jakim będzie kochanka z ciałem kobiety i emocjonalnością nastolatki.

ICENI - jak wygram w końcu moje miliony w LOTTO, to na pewno wyjadę w siną dal! Póki co jestem tu uziemiona ^^

W swych relacjach damsko-męskich NIGDY nie wyszłam poza całowanie. No, raz się zdarzyło, że chłopak próbował dorwać się do moich piersi, ale szybko to przerwałam, bo nie byłam gotowa na nic więcej i nie chciałam faceta zwodzić (miałam wtedy 18 lat).

Rzecz w tym, że za miesiąc skończę 23 lata i wciąż nie czuję się gotowa na seks i mam w związku z nim wiele obaw. W ogóle jakoś trudno mi siebie wyobrazić w łóżku, wydaje mi się to jakieś abstrakcyjne... I trochę mnie to martwi. O ile wcześniej ta niegotowość mogła być uzasadniona młodym wiekiem, tak teraz wydaje mi się, że coś jest nie tak.

Największy problem jednak w tym, że (w związku z powyższym) całkowicie unikam mężczyzn. Boję się, że spodobam się facetowi (i on mi też), no i oczywiście zacznie się flirt, podchody, a w końcu aluzje do seksu. I jak tu powiedzieć DOJRZAŁEMU mężczyźnie, że ja nie dość, że jestem dziewicą, to w dalszym ciągu nie jestem gotowa na zbliżenie i nie czuję, by prędko to się miało zmienić?

Niedawno próbowałam w pewnym sensie przełamać strach przed poznaniem mężczyzny - w sensie choćby koleżeńskim. Poznałam pewnego faceta (w moim wieku) i był naprawdę sympatyczny, no ale on już na trzecim spotkaniu dawał pewne sygnały, że mu się podobam i ogólnie zauważyłam, że nie patrzy na mnie już tylko jak na koleżankę. On dla mnie był tylko jak kolegą, więc szybko się wycofałam, żeby go niepotrzebnie nie zwodzić czy coś. Dla mnie takie sprawy dziś po prostu dzieją się za szybko, ciężko mi kogoś poznać na relacji koleżeńskiej, bo faceci od razu traktują to jako randkę lub do niej szybko dążą.

Już kompletnie nie wiem co zrobić. Coraz częściej mam wrażenie, że nigdy nie będę w stanie się przełamać w tej kwestii i z powodu tego strachu przed zbliżeniem, całkowicie się odizoluję od mężczyzn, a nie chcę być sama.

Chcę kochać i być kochana, choć głównie zależy mi na czułości i zaufaniu, bo tego mi zawsze ze strony facetów brakowało.

Chcę się zakochać z wzajemnością i w końcu jak normalny człowiek cieszyć się również seksem, ale z drugiej strony nie czuję się na seks gotowa, a przecież dopiero po zakochaniu się będzie szansa na to, bym w końcu zmieniła zdanie. I wpadłam w takie błędne koło...