Negatywne skutki psychoterapii?- rozpad małżeństwa - Netkobiety.pl

ale o co kaman?
skutki psychoterapii bywają różne,
wcale nie jest tak, że pacjent zakłada, taki mam mieć efekt ...
to tak jak z leczeniem choroby - wdrażam leki a co z tego wyjdzie ?
w większości przypadków - to i to ...
w tych innych ????
tu nie ma 2+2=4

Niestety pewnie nie dowiesz się nigdy ?prawdy?, jeśli Twój mąż nie ma ochoty by się nią dzielić.

Jeśli chodzi o psychoterapeutów, to nigdy nie słyszałam o ty by psychoterapeuta prosił klienta o zachowanie tajemnicy, albo doradzał! Możesz poczytać jakieś opinie na temat tej psychoterapeutki, oczywiście jest jakaś szansa, że to jej wina, wina jej nieprofesjonalnego podejścia itd.

Ale powiem szczerze, co ja widzę w Twojej historii. Otóż widzę, że Twój mąż to zwykły tchórz, który zwyczajnie nic do Ciebie nie czuje i nie ma odwagi powiedzieć. Więc wymyśla historie, jak to terapeutka mu doradza czy odradza to czy owo. Może nie być w tym krzty prawdy i tak to wygląda.

Jeśli chodzi o rozdzielenie terapii to trudna tu z góry orzekać błąd w sztuce. Mąż zmagał się z uzależnieniem, to indywidualny problem, który raczej nie leżał w Waszej relacji. Przykro mi z powodu tego co przeżywasz.

Od razu na wstępie - bo ciągle mnie o to pytają - Nie jestem psychologiem, ale temat nie jest mi obcy - moja była jest psychologiem klinicznym, do tego psychopatą i wykorzystywała wszystkie mechanizmy psychologii (bezkarnie) by mną manipulować Dlatego na bazie tego co napisałaś, można wywnioskować parę rzeczy.

To, że psycholog zdecydowała, że terapie będziecie mieli osobno, w ich ocenie to tego wymagało. Prawdopodobnie, rzeczywiście mieliście różne problemy, których rozwiązanie na terapii rodzinnej w ich ocenie nie miało sensu. Dziwię się, że zrobiono to tak szybko, to wskazuje, że Panie psycholog nie były najwyższych lotów. Ale to moje gdybanie - jak mówiłem, nie jestem psychologiem, ale ofiarą (niedoszłą) psychologa (podobno to najgorsza z możliwych form istot żywych dla psychologa :-))
Tak na przyszłość - przyda Ci się w życiowych sprawach - jak nie wiesz co się stało, patrz na skutki działania, którego nie rozumiesz.
Skutki wiele mówią o przyczynach. Najpierw odpowiem Ci na pytania:
Tak - tajemnica zawodowa (psychologa) uniemożliwia rozmowę z współmałżonkiem pacjenta. Na bazie tego co napisałaś wynika, że pomimo zgody męża, psycholożka nie zdecydowała się z tobą porozmawiać. Powiem Ci, ze trudno to zrozumieć, bo mając wiedzę o mężu i jego problemach, spokojnie mogła Ci pomóc. Ale rozumiem jej decyzję - nie chciała stwarzać skomplikowanej sytuacji, kiedy ona coś będzie wiedziała a nie będzie mogła powiedzieć, a bojąc się, że jakoś to ujawni, popełni zawodowe faux paus. Dlatego zasłanianie się tajemnicą zawodową jest zasadne. To co robił mąż mogło być zasadne - jeśli miał poważny problem, psycholog mogła zastrzec by czegoś Ci nie mówił, by sobie nie zrobił kuku

Tu muszę Ci coś wyjaśnić. W psychologii (wiem, to młoda nauka i pewnie z czasem coś się tu zmieni) - pierwszorzędną rzeczą jest dobro pacjenta. Jeśli w wyniku terapii psycholog widzi, że na dobro pacjenta negatywny wpływ ma np. związek, w którym pacjent jest, nie może mu sugerować niczego - ale jeśli klient do tego sam dojdzie, i psycholog uzna, ze to jest dobre, nie będzie go powstrzymywał. Innymi słowy - psycholog oceniając sytuację pacjenta, jeśli widzi, ze jego decyzja o rozstaniu z współmałżonkiem jest ok - to będzie go w tej decyzji umacniał, nawet wyzwoli go z wyrzutów sumienia i pomoże. W imię dobra swojego pacjenta. Bywa, że psycholog doprowadzi nawet do rozbicia związku - jeśli np. jego pacjent choruje z powodu życia w toksycznym związku. Tu trzeba sobie uzmysłowić jedną podstawową zasadę psychologii i psychoterapii - terapia ma służyć dobru klienta, a nie jego otoczenia. Innymi słowy - psycholog ma pomagać pacjentowi, a nie jego żonie. Jeśli pomoc pacjentowi pomoże też żonie, jest to ok. Ale jeśli skończy sie to ich rozejściem - to też jest dla psychologa ok. Psycholog ma jeszcze pomóc, by pacjent nie miał wyrzutów sumienia z tego powodu. Terapia ma pomóc czlowiekowi - powrót do chorej sytuacji, w której nastąpi nawrót "choroby" albo chorobotwórczej sytuacji - nie jest pomocą dla pacjenta, z punktu widzenia psychologa. Dlatego wiedząc to mogę ci powiedzieć, że pomimo iż mąż Ci nic nie mówił, to jeśli pani psycholog była fair, uczciwa (a nie np. się zakochała w mężu - a tak czasami bywa - ja twierdzę, że wielu psychologów powinno być pacjentami a nie terapeutami) - to mąż miał bardzo duży problem. Jaki, mogę tylko gdybać (jeśli problemem było uzależnienie od pornografii) - ale musiałbym wiecej wiedzieć co było z mężem, by może dojść do tego co mu było i Ci pomóc. Zakładam więc, że psycholog uznała, że lepiej dla Was będzie się rozstać - i że winą za to aby nie obarczać klienta i go nie obciążać wziąć i skryć w milczeniu. Ty nie wiedząc o co chodzi będziesz mniej cierpiała. Dlatego podejrzewam, ze Twój były był seksoholikiem (porno było tylko skutkiem) i pewnie robił wiele rzeczy, które gdybys sie dowiedziała byłyby dla Ciebie bardziej katastrofalne niż niewiedza...

Szczerze mówiąc, nic by Ci to nie dało - wprowadziłabyś w zakłopotanie jej supervisora i samą terapeutkę. Podejrzewam, że problem naprawdę był poważny (dotyczący Twojego męża) i Twoje naciski są oczywiście wynikiem poczucia krzywdy i niewiadomej. Ale jeśli np. Twój mąż był seksoholikiem, który związał się z Tobą dla alibi, a jak tylko nie wiedziałaś o co chodzi, on to wykorzystywał, by np. oddawać się orgiom sadomasochistycznym a nawet jakimś innym zboczonym praktykom, a porno było tylko efektem takim samym czyli "czymś zamiast" jak papieros dla narkomana? By wytrzymać od jednego chorego zachowania w oczekiwaniu na kolejne? Czasami niewiedza boli mniej niż wiedza a wiedza może sprawić, że sama będziesz potrzebować terapii. Czy świadomość tego co teraz piszę pomaga Ci?

Obawiam się, że psycholog rzeczywiście jest zupełnie "niewinna" - musi stać po stronie pacjenta, i jemu pomóc. Nie może pomóc Tobie. Psycholog ma tutaj psi obowiązek pomagania mężowi. Szkoda, że Twoja terapeutka Tobie w tym nie pomagała. Mąż też ukrywa przed Tobą wiele - bo po terapii wie, że jak się dowiesz wielu rzeczy, Ciebie może to zabić. I tak to odbieraj.

A jakie sprawy ma mu uświadomić? Obawiam się Infinity - że Ty nie znasz swojego męża w ogóle. I nie wiesz co naprawdę się dzieje. Możesz coś tam wiedzieć, ale wiele rzeczy, jakie widzimy w rzeczywistości mogą się jawić zupełnie innymi, kiedy znamy wszystkie okoliczności na pierwszy rzut oka nieznane. Dlatego przyjmij, że jego terapeutka wie więcej od Ciebie. Więc napisz, czego ona może nie wiedzieć? Twoja terapeutka, powinna Ci wyjaśnić. Podejrzewam, że problem był na tyle poważny, że obie terapeutki doszły do wniosku, by Ciebie o niczym nie uświadamiać. Możliwe, że Twój mąż ma problemy wynikające także z tego co sama robisz. Np. gdy robisz mu awantury w domu, pogłębiając jego np. jakieś stany. Nie wiem, a nie chcę gdybać. Tak naprawdę pełnię wiedzy mają terapeutki - Ty nie musisz nic wiedzieć, jeśli to wychodzi z terapii. Często rzeczywiście nie jest to wskazane.

Z tego co piszesz, nie masz zielonego pojęcia o tym co się dzieje podczas terapii. Nie wiesz też, na czym terapia polega. Więc na jakiej podstawie tak sądzisz? Myślisz, że tkwienie w związku za wszelką cenę, jest dobre dla Ciebie, męża i samego związku? Szerze, nie sądzę, by tak było. Na bazie tego co już napisałaś, podejrzewam u Was wielki problem, którego nie dostrzegasz, bo albo go nie widzisz, albo go wyparłaś. Podkreślam, nie jestem psychologiem - jestem ofiarą psychologa-psychopaty
Który się doskonale sam przed nim obronił
Życzę ci spokoju ducha.

I jeszcze odpowiem Marmoladzie

Powiem tak - on może i bardzo chce - ale już wie, że problem jaki ma, jest prawdopodobnie nie do przyjęcia dla współmałżonka (wiedza ta czasami może dobić - np, gdy żona odkryje, że mąż jej nigdy nie kochał za to wykorzystywał - to może spowodować furię, ból - który np.  na danym etapie terapii może być szkodliwy i dla pacjenta jak i dla jego żony. Czy ona zrozumie to? Wybaczy? Nie wiedząc np jakie są mechanizmy ucieczki albo wyparcia?). Dlatego milczy (tak mu pewnie nakazał terapeuta) ze względu na własne i żony dobro.

To mało słyszałaś :-) Terapeuta mojej byłej zaprosił na terapię kochanka byłej a nie mnie i mnie uznał za jej główny problem Nie mogłem tego zrozumieć dopóki nie zrozumiałem, kto był moją żoną Jej problemem nie byłem ja - ja byłem jej ofiarą, więc po co miałem cokolwiek wiedzieć? Sam to w końcu odkryłem Bardzo często terapeuci ostrzegają, by to co odkrywają pacjenci na terapii pozostało ich tajemnicą tak długo jak to jest niezbędne.

Opinie o terapeutach są o kant d.... potłuc. Jak się wie, kto jest klientem i jaki miał problem, to jego opinia ni nie powie o terapeucie. To nie lekarz (jeśli już, jest to doradca umysłu ale nie lekarz. Lekarz leczy, psycholog tylko pomaga odkryć pewne przyczyny i zrozumieć skutki. Człowiek, który już wszystko rozumie, zawsze jest wdzięczny terapeucie. Terapeuci mają problem, bo na pewnym etapie pacjent niezależnie od płci może się w terapeucie zakochać - i co wtedy mówi opinia o terapeucie? Nic - nie jest wiarygodna. Druga sprawa - terapia z gruntu służy wyzwoleniu z poczucia winy. Warto o tym pamiętać.

Myślę, że się mocno mylisz. Ja widzę, że terapia przynosi skutek. Prawdopodobnie, problem męża nie jest zupełnie zależny od jego żony, ale dalsze ich bycie razem jest szkodliwe bardziej dla jego żony. Terapeuta niczego nie doradza - psycholog zadaje pytania, stara sie wejść w umysł pacjenta, oraz pomóc pacjentowi wszystko sobie poustawiać. Jeśli psycholog doradza - mówi, co ma robić, kogo kochać, a kogo porzucić - to jest szarlatanem, d..... a nie terapeutą

Marmolado - nie wiemy z czym się miotał mąż naszej Rozmówczyni - jego problemy z porno, mogły być skutkiem głębszej przyczyny, tych przyczyn mogło być więcej. Nasza rozmówczyni nic nie pisze o mężu, co dla mnie jest sygnałem, że albo nie chce, albo niewiele o nim wie (podejrzewam to ostatnie). Ja nie wiem, czy współczuć Inviniti. Mam obawę, że 0na się broni przed świadomością, że tak naprawdę terapeutka męża pomogła jej się wyzwolić z toksycznego, albo skazanego na cierpienie i niepowodzenie związku. I dlatego Infinity cierpi...

Ty założyłaś na początku, że celem terapii jest utrzymanie Twojego małżeństwa. Niestety, w Tym obrazie nie uwzględniłaś czego chce Twój mąż, ani to co obiektywnie dla niego jest najlepsze. Wcale nie dziwię się, że mąż nie chciał z Tobą rozmawiać o jego PRYWATNEJ terapii- miał do tego jak największe prawo. Nie jesteś przełożoną w pracy, żeby z wszystkiego musiał Ci się spowiadać.

A koncentracja Twojej terapeutki na tym byś skupiła się na sobie wydaje mi się jak najbardziej racjonalna, szczególnie, że z tego co piszesz przebija desperacja, niskie poczucie wartości i patologiczna potrzeba kontroli nad drugą osobą, bo tylko w ten sposób jesteś w stanie poczuć, że coś znaczysz. Nie tędy droga- poczucia własnej wartości nie można uzależniać od innych ludzi, trzeba ją znaleźć w sobie samej.

No wiedza może dobić oczywiście. Nie jestem jednak przekonana, czy pozostawienie aż tak wielkiej przestrzeni na domysły dla infiniti jest dobre. Obecnie poszukuje ona powodu rozstania, który jest niejako niezależny od jej "kochającego męża". Jej post rozumiem tak: "mój ukochany mąż został zmanipulowany przez wredego terapeutę i przez to moje życie się rozpada". Pewnie to sprawa indywidualna, ale czy nie lepiej zwyczajnie zaakceptować, że to partner, świadomy praw i obowiązków, już nas nie chce? A takie poszukiwanie powodu, motywu poza partnerem, nie wydaje się dobrym wróżbą do przejścia w kolejny etap żałoby. To pozostawanie w etapie zaprzeczenia. 

A to faktycznie nie wiedziałam. Słyszałam to i owo, ale ogólnie w terapii czy nie to sami o wszystkim decydujemy.

Przekonałeś mnie.

No dokładnie. W zasadzie nie wiem, czemu piszesz że mocno się mylę, skoro zgadzamy się co do tego że jest to decyzja męża, a nie terepeutki.

No pewnie, że nie wiemy. Wiemy od czego się zaczęło. Może chłopak ma mroczną tajemnicę, a może po prostu nie ma, może się wypalił. Cokolwiek. Ważne, że decyzja jest jego i autorka powinna to zrozumieć. Jeśli chodzi o jego terapię, to faktycznie może być tam wspierany, pozbawiany poczucia winy z powodu rozstania. No w końcu to jego terapia! Ma pomóc jemu, a nie małżeństwu.

Na początku napiszę, że nie czytałam powyższych wypowiedzi oprócz Twojej oczywiście. Następnie, że przykro mi, że rozleciało Ci się małżeństwo chociaż Ty chciałaś walczyć. To przykre.

Głupio i bez sensu, że ten Twój mąż nie chce z Tobą rozmawiać, nie chce być szczery. Łaski Ci nie robi, powinien - to Ci się należy.

A z tą jego psycholog to faktycznie dziwna sprawa. Myślę, że Twój mąż trochę tu też kręci, wysługuje się nią. Nie wiem jaką ona ma umowę z Twoim mężem, ale może wzajemnie się kryją...
Pani psycholog to chyba powinna się cieszyć ze wspólnego spotkania- może to byś coś nowego wniosło. Może ona boi się swojej niefachowości w stosunku co do innych psychologów? Nie wiem.

Masz dwa wyjścia (wg mnie):
1. Dorwać męża i nie odpuścić aż nie stanie się szczery i porozmawia z Tobą,
2. Odpuścić sobie i się już nie wykańczać.

Ja bym wybrała to pierwsze rozwiązanie. Przynajmniej na tym etapie.

Pozdrawiam
Oliwka

Glosator,
bardzo zaintrygowało mnie to co napisałeś:

"Tak na przyszłość - przyda Ci się w życiowych sprawach - jak nie wiesz co się stało, patrz na skutki działania, którego nie rozumiesz.
Skutki wiele mówią o przyczynach. "
mógłbyś rozwinąć ten wątek?

ja rozumiem autorkę i ma to związek właśnie z moim pytaniem do Ciebie.
Autorka nie wie co się stało (sama miałam podobnie-stąd moje pytanie).
Tak jak piszesz-ona nie ma bladego pojęcia o mężu.
Ale bardzo potrzebuje tej wiedzy i desperacko jej szuka (próbując to wyciągnąć od niego i jego terapeutki)
ale wszyscy trzymają buzię na kłódkę. Ty piszesz, że prawda może ją zabić.
Nie jestem pewna. Ją jak widać zabija brak prawdy, niewiedza.
Być może jakby się dowiedziała, że jej mąż jej nigdy nie kochał albo, że jest seksoholikiem (cokolwiek) to by poczuła się wyzwolona i sama zadecydowała, że nie chce z nim być. Mogłaby sama zadecydować o własnym losie, a tak to się miota. jak to mówią "Prawda nas wyzwoli, ale najpierw mocno kopnie nas w dupe"
Moim zdaniem wielką krzywdą jest zostawianie tej kobiety bez wyjaśnień.
Sama zostałam odepchnięta bez wyjaśnień, do dziś się zastanawiam co się do cholery stało. Rozumiem co może czuć autorka.

Ja też tak uważam, że Autorce należy się wyjaśnienie. Myślicie, że to (jakaś tam prawda) ją bardziej skrzywdzi. Nie sądzę.

Autorko, a ja jestem ciekawa jak długo znałaś mężą przed ślubem? Jak jego życie wcześniej wyglądało? Kim on jest?

Ależ proszę uprzejmie, mam chwilę wolną, czekam na coś, wiec mogę popisać ale będzie to nudne. Ale mam nadzieję, że w końcu mnie tu nie wyrzucą, bo Admini mogą uznać, że ja się za bardzo panoszę
Otóż - Autorka Wątku ma pełną wiedzę o swoim związku (ja jej nie mam). Ty też jak piszesz, chciałabyś wiedzieć, coś czego myślisz, że nie wiesz. Zacznę od początku - każda akcja ma swoją reakcję. Każda przyczyna ma swój skutek. Każdy skutek ma swoją przyczynę.
To są zasady rządzące naszą częścią Wszechświata. Nie chcę opierać się na doświadczeniach naszej Rozmówczyni, ale podam przykład. Mamy kogoś, kto nagle bez słowa się z nami rozstaje. Nie jest ważne jak, gdzie, kiedy - dzisiaj jest z nami, jutro mówi, "sorry, ale nie możemy być dalej razem" pa, da svidania :-). Oczywiście naturalne jest, że chcemy znać przyczynę. Mamy masę danych, często nieuświadomionych a ta osoba odchodzi i znika a my nie wiemy dlaczego. My zostajemy z danymi, i nie wiemy od czego zacząć. Punktem zaczepienia naszego myślenia jest wiedza jaką posiadamy o drugim człowieku, oraz sposób, w jaki się z nami rozstał. Czemu nas zostawia i nie mówi dlaczego? A co się stanie, jak nam powie, dlaczego odchodzi? Co jest ważniejsze dla nas - czy to, że odchodzi, porzuca nas czy dlaczego to robi? A skąd ja wiem, że to co mi powie jest prawdą? - wiedząc coś o innym, możemy coś sobie uzmysłowić.

Ale może też kłamać? Jeśli nie chce nam powiedzieć, ma powód. Każda z Pań i każdy z Panów zada pytanie - ale dlaczego nie mam znać tego powodu? No druga strona ma 100 powodów, by nam nie powiedzieć. Cokolwiek zaś powie, może być prawdziwe lub fałszywe.
Załóżmy, że to co by nam powiedział jest prawdą - co to zmienia? Powie - znudziłaś mnie, kocham inną. Powiedzmy, że to prawda - cierpimy, szukamy winy w sobie - a to, że ktoś nas opuścił i tak opisał przyczynę - będzie miało takie znaczenie, że już do końca naszych dni, będziesz szukała w sobie tego, co nudne i co nudzi innych. Ma to jakiś plus, coś Ci daje? Zapewniam, że nie.
Zaspokaja w nas tylko to poczucie niepewności, feedbacku - bo chcemy zrozumieć. Ale czy zrozumiemy? No jego zanudziliśmy i co się takiego stało? No odszedł, zostawił a może nas zdradzał. Dlaczego...?

Najważniejsze jest, że odszedł, że nas zostawił - a czemu? To nieistotne. Ważniejsze, jest że odszedł nie porozmawiawszy z nami. Czemu nie rozmawiał? No miał nas głeboko gdzieś. Tu sięgamy po wiedzę o nim, zastanawiamy sie kiedy nas tak traktował, i czemu... Jeśli tego nie robił, mamy zagadkę - zadajemy kolejne pytania i dręczymy się tylko po co? Jeśli nas zostawił, nie byliśmy dla niego ważni, nie byliśmy wartością - ale co to zmienia, czy przez to stajemy się mniej wartościowi? Nie. Dla niego nie byliśmy cąłym światem - będziemy dla kogoś innego!
Jakakolwiek była więc przyczyna - oznacza to tylko jedno - nie był nam pisany, to był błąd, że się spotkaliśmy, że byliśmy razem. Masz czas zastanowić się, co Was łączyło czym się różniliście, masz czas zdobywać i poszerzać wiedze. By nie popełnić kolejnych błędów.
W tych relacjach męsko - damskich - co jest ważniejsze, dlaczego ktoś nas opuścił czy że nas opuścił? Ludzie tracą życie, i jak byli głupi tak są głupi, bo wydaje im się, że osoba, która nas opuszcza, ma więcej wiedzy o przyczynach odejścia. Ważniejsze nie jest więc dlaczego nas opuszcza, ale że nas opuszcza. A jeśli odkryjesz, że ważniejsze jest, że nas opuścił, a nieważne jest, dlaczego, bo to nie ma znaczenia - to czemu zaprzątasz sobie tym głowę? Jak poznasz przyczynę, to on wróci? Albo inny Cie nie opuści?
To co opisałem, ponieważ nie mamy wiedzy o drugim człowieku, nie możemy usiąść nad konkretnym casem - trudno jest wskazać, jak po skutku, można trafić do praprzyczyny wszystkiego. Nie należy wierzyć temu, co mówią inni. Zwykle kłamią uzasadniajac odejście, więc nie jest istotne to co mówią.

Autorka wie, co się stało - niekoniecznie ma to uświadomione. Tak wygląda konkret od względem psychologicznym. Autorka oczekuje, że obcy ludzie, na tym Forum powiedzą jej to, czego nie powiedział jej mąż. Ale jeśli weźmie sobie kartkę - podzieli ją na połowę i po jednej stronie napisze co wie o swoim mężu - to po 120-kartce odkryje, to czego teraz sobie nie uświadamia. Zapewniam, że Autorka wie, ale nie jest tego świadoma, albo jest świadoma, ale nie chce tergo zaakceptować. Ona sporo o mężu wie - o ile pamiętam, zna go 2,5 roku!
To szmat czasu - problem w tym, że ta wiedza jej już do niczego nie jest potrzebna. Nawet jak się dowie, czemu odszedł, jakie były tego przyczyny, ich związek umarł. Ciekawi mnie bardziej pytanie - czemu tak desperacko szuka odpowiedzi. Ja bym pomyślał, stworzył parę hipotez, zobaczył, czy się kupy trzymają a na końcu się zastanowić - co było takiego między nami, że po terapii facet się zawinął.
Tak, napisałem, że prawda może ją zabić, może sprawić, że się zamartwi. Nie chcę tu gdybać, bo jestem odpowiedzialny i jak napiszę coś, co przypasi, nie chce brać odpowiedzialności za schizę, w jaką się dziewczyna właduje. Ja na bazie tego co napisała twierdzę, że w jej przypadku "niewiedza jest błogosławiona". Niestety.
Widzisz, nie jestem pewien, czy poznanie prawdy zmieniłoby w niej cokolwiek. Zakładam, że terapeuta, jej mąż doszli do wspólnego wniosku, że lepiej będzie nic nie mówić. Ja wiem, że babska ciekawość nie zna granic. Ale to naprawdę nie ma znaczenia. Może kiedyś się spotkają i on jej powie? Teraz jest to zbyteczne. Ta wiedza służy tylko zaspokojeniu ciekawości, owszem, wiem, że to męczy ale to tylko zaspokojenie jej potrzeby. Już może decydować o swoim losie. Wie, że nie będą razem, może się (jego) spakować, wyprowadzić i zacząć leczyć rany, oraz przeanalizować to, co jej terapeutka powiedziała na jej terapii, o czym nam nie napisała nic. Nie uważam, że w każdym przypadku powiedzenie prawdy jest dla ludzi szczęśliwe. Czasami musimy skłamać, albo milczeć, by kogoś bardziej nie skrzywdzić.
Piszesz, że sama zostałaś odepchnięta bez wyjaśnień - a może po prostu do dzisiaj nie zrozumiałaś wyjaśnień? Albo czegoś nie dosłyszałaś? A może Twój były Ci to mówił milczeniem, gestami, czynami, a Ty tego po prostu nie rozumiesz? To co Ty doświadczyłaś, jest czymś zupełnie innym niż to co doświadcza Autorka. Jesteście różne, mieliście różnych panów, różne doświadczenia, wszystko Was różni - to co czujesz, to tylko współczucie, ale nie wiesz czy słusznie. Bo może być też tak, że to Ona jest sprawcą, a mąż ofiarą i co wtedy?

Nie wiemy nic. Wiemy tylko tyle co napisała autorka, dlatego bądźmy ostrożni i we wspólczuciu jak i we wnioskach.

Glosator,
Przeczytałem Twoją wypowiedź i muszę się z dużą jej częścią nie zgodzić.
Wniosek który się nasuwa z obrazu i skutków jest taki że dopuszczasz aby druga osoba bawiła się w Boga.Rodzica. "Czemu ode mnie odchodzisz - bo tak będzie dla Ciebie najlepiej".
To samo się tyczy wyjaśnienia ,czemu odchodzisz.Decyzję podjąłeś ,ok. Dobrą dla siebie - popieram! Ale koszt poniesie druga osoba pozostawiona bez wyjaśnień.Jak przedmiot.
A dorosły człowiek to nie psiak.

Jako osoba , to ja decyduję co jest dla mnie przykre. W momencie w którym ktoś uznaje że robi coś dla mojego dobra, czy też z tego powodu uznaje że jakaś informacja zatajona przede mną może mnie zranić, stawia się nade mną.W roli lalkarza pociągającego za sznurki. A ja zawszę mówiłem moim partnerkom :" Mów prawdę, bo prawda mnie nie boli.Jeśli mam Ci ufać a Ty mnie bądź szczera". I z tymi z którymi tak było do tej pory jesteśmy w kontakcie. I zawsze możemy na siebie liczyć, bo o ile uczucia wygasły , pozostała pewność i swoiste 'bezpieczeństwo".
Wszędzie i każdemu z czasem uświadamiam że może być otwarcie przy mnie czy do mnie wyrażać swoje zdanie.

O ile rozumiem Twoje bogato jak to przedstawiłeś doświadczenia, pozwalasz sobie na pewną formę mentorskiego podejścia, prawd uniwersalnych.

"Powie - znudziłaś mnie, kocham inną. Powiedzmy, że to prawda - cierpimy, szukamy winy w sobie - a to, że ktoś nas opuścił i tak opisał przyczynę - będzie miało takie znaczenie, że już do końca naszych dni, będziesz szukała w sobie tego, co nudne i co nudzi innych. Ma to jakiś plus, coś Ci daje? Zapewniam, że nie."

Ma to Plus, ale sam go nie dostrzegasz.

Nie znasz konstrukcji osobowości Autorki. To ona decyduje co dla niej dobre. Jej decyzja była - poznać prawdę.I wbrew pozorom, jej mąż był jej to winien. Rozumiem że terapeuta pomaga pozbyć się poczucia winy, ale jeśli z takiej terapii wynika zaprzeczanie i unikanie skutków własnych decyzji to nie jest ok. To ona w sobie przepracuje pytania. Itd. On jest odpowiedzialny za swoją decyzję, ale współodpowiedzialny za żonę.Dlatego konsekwencją tego jest 'ciężar' złożenia wyjaśnień jej z tej decyzji.Bo w tym przypadku dotyczy dwojga ludzi.
Terapeuta kieruje się dobrem pacjenta - w porządku. Ale (wg mnie oczywiście) dalekosiężnym celem powinno być osiągnięcie dojrzałości i odpowiedzialności za własne czyny.

W swoim bezpośrednim otoczeniu mam dwie takie osoby, których terapia zakończyła się złym wynikiem.
Nadal nie widziały nic złego w swoim postępowaniu i tylko pogłębiły swoje zachowania.Wyzbyły się owszem poczucia winy, ale skutkiem tego były jeszcze większe występki.Raniące bezpośrednio bliskich, i tym osobom było daleko do równowagi, nie mówiąc o dojrzałości emocjonalnej. W efekcie po kolei każdy mówił im 'Dość'. Wyizolowały się, i.... jest z nimi jeszcze gorzej.Do tej pory wypierają że stan rzeczy jest wynikiem ich postępowania, i jeszcze bardziej wierzą że nigdzie nie popełnili błędów.

Skutek przypominał uświadomienie gwałciciela że jest skoro jest mu dobrze z dokonywaniem gwałtów, to w porządku że gwałci. Niech nie odczuwa z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia.I że nie ma w tym nic złego.
Nie ma w tym nic co pomaga w spojrzeniu na siebie i dostrzeżeniu źródła problemu.

To właśnie niepewność co do powodów wywołuje szkody, nie okresowe rozbicie bólem. Ból,emocje nawet negatywne trzeba przeżywać i przepracować.

Nie przykładajmy szablonu do wszystkiego.

Tu się zgadzam w pełni.
I to jako osoba która powiedział "Odchodzę".
Chociaż kosztowało to moją żonę wiele bólu i emocji, to rozmawialiśmy z nią o tym. Spędziła ze mną 1/3 swojego życia. Efekt: dogadujemy się bez problemów, przy kontaktach z dzieckiem i poza tym.
Poczuła ból, ma swoje zdanie na to wszystko , ale nie przeszkadza nam to w traktowaniu się z szacunkiem.Mimo tego wszystkiego.
Dzięki temu obydwoje domknęliśmy nasz związek.

Infinity , ja raczej skłaniam się ku temu że to nie kontrola otoczenia lecz świadomość co się w otoczeniu dzieje. Dzięki temu akceptujesz rzeczywistość i dojrzale oraz świadomie podejmujesz decyzje 'w lewo' lub 'w prawo'.
Stałem po obydwu stronach barykady.
Kiedyś sam odwracałem się na pięcie, i mówiłem nie chcę z Tobą być. Sam zostałem tak potraktowany przez osobę ważną dla mnie i wydawało się bliską
Dopiero wtedy zrozumiałem jak ważna jest informacja "dlaczego". Z przyczynami mogę się nie zgadzać, z decyzją też.Natomiast decyzja+uzasadnienie ,nawet bolesne, jest potrzebne.To Ty infinity zdecydujesz czy prawda Cię 'zniszczy' czy po prostu ulży - nie mąż ,czy psycholog.

Nie Glosatorze... jesteś w dużym błędzie :-)
Zrozumiałem co napisałeś, natomiast mam na to po prostu inny pogląd.
Nie przeszkadza mi że nie jesteś otwarty na dyskusję.Takie Twoje prawo, lecz powstrzymaj się od oceny infinity, jak również wydawania jednostronnej opinii na temat tego co zrozumiałem, oraz czy jesteśmy we dwoje podobni.Twoje zdanie jest powierzchowne i jednostronne.
Mogę tylko zasugerować Twoją własną radę - zrób sobie autoterapię.Ale szczerą, nie opartą na haśle :"Wiem lepiej" ;-)

Pozdrawiam
Pirx

Infinity, myślę że zastanów się raczej co jest Twoim celem. Uzyskanie uzasadnienia, czy ratowanie małżeństwa.
Oceń sama.Na chwilę obecną, widzisz co było fikcją i problem leży poza Tobą, to niewątpliwie pozytyw.
Niedojrzałość męża, czy też problem jaki został odkryty jest czymś na co nie masz wpływu.

Kurczę, dziewczyno, czy ty nie widziałaś tego co on robi, jaki jest przed ślubem? Nie miałaś przed ślubem wątpliwości? Naprawdę ci współczuję, rozumiem, że szukasz odpowiedzi "dlaczego", ale już przed ślubem na 100% były zwiastuny tego, jak wasze małżeństwo może się układać. Pewnie myślałaś, że po ślubie wszystko się zmieni, "dacie radę" wspólnie załatać dziury lub, że małżeństwo i twoja miłość go zmienią (wydorośleje, spoważnieje, stanie się bardziej odpowiedzialny, będzie głową rodziny).

W zasadzie wkurzasz się teraz na to, że on cie tak okrutnie zlekceważył, nie odpowiedział na twoje pytania, nie gra z tobą w twoje klocki. W małżeństwie na dodatek - trudno jest ci to przełknąć. Pewnie nie raz odczułaś już takie jego zachowania przed (chociażby jak cię porzucił po zaręczynach) - dlaczego go z powrotem przyjęłaś? Co ci wtedy podpowiadała intuicja? Przecież prawdopodobnie wiedziałaś jak będzie...

A co do prowadzenia samej terapii. Nie widzę tu nic zbytnio niepokojącego. Celem terapii jest odkryć prawdę o sobie. Na początku możemy mieć różne na jej temat wyobrażenia, "cele", ale finalnie, dobrze poprowadzona, daje ukojenie, oczyszczenie, akceptację siebie i rozumienie (siebie, najbliższych) i prowadzi do podjęcia decyzji (na podstawie wiedzy, którą na własny temat uzyskaliśmy).

dzięki Glosator za wyjaśnienie i twój punkt widzenia po części ma to sens bo poznanie prawdy faktycznie nic nie zmieni.
tylko mam wrażenie, że w naturze człowieka jest potrzeba znalezienia 'winnego' (dziecko umarło w szpitalu? trzeba znalezc winnego lekarza! kto musi byc winny!) i w efekcie co bardziej wrażliwe, słabsze jednostki zaczną tej winy szukać w sobie (nie byłam dostatecznie dobra itp), tylko te silniejsze uznają, że "to z nim było coś nie tak, że mnie zostawił". to co piszesz brzmi logicznie tyle, że na płaszczyźnie logicznego myślenia, uświadamiamy sobie to często wiele wiele miesięcy po rozstaniu. jednak na początku kiedy targają nami emocje tak jak u autorki to nie jest juz takie oczywiste i ja ją doskonale rozumiem bo "też tam byłam". zresztą pamiętam, że w jakimś wątku już się z nią spotkałam
Chyba kazdy widzi jaka jest autorka. Psychicznie zachwiana, ale uczuciowa, mądra osoba, chyba trochę idealistka. to ostatnie bywa zgubne, wiem coś o tym.

infinity
nie ma kompletnie nic złego w tym, że starałaś się walczyć o to malżeństwo, ale chyba już zrobiłaś co mogłaś.
odpuść. widzę po tym co piszesz, że mimo, że nie było tu twojej winy to czujesz się winna, że wam się nie udało.
musisz wybaczyć mu i musisz wybaczyć sobie. masz w sobie za duzo poczucia winy. być może on widząc to sam zrzuca na ciebie odpowiedzialność.
co do twojego męża to nie mam wiele do napisania bo to tak jak z moim (generalnie szkoda słów), niedojrzały człowiek.
niestety wiedziałaś o tym przed ślubem mimo to weszłaś w to. bez urazy (bo cię polubiłam) ale największym błędem w waszym małżenstwie było to, że się w ogóle ten ślub odbył. po takich zawirowaniach powinnaś jeszcze trochę potrwać w narzeczeństwie. a nie teraz powoływać się na klauzulę kościoła. zrozum też, że małżeństwo to nie więzienie. dla ciebie to wartość, dla niego no cóż... wiedziałaś o tym? (dla wielu ludzi to całe "na dobre i na złe" nie ma większego znaczenia).

pewnie to co napisałam nie pociesza cię, jedyne pocieszenie jake przychodzi mi do głowy to to, ze on się opamięta bo skoro jest tak niedojrzały to w swojej niedojrzałości za kilka miesięcy zmieni zdanie... w koncu papierow nie złożyl. może czeka cie potórka z rozrywki zaręczynowej.
moim zdaniem powinnaś go po prostu olać (chcąc nie chcąc i tak bedziesz musiała to kiedys zrobic).
powiedzieć to całe (piętnowane przez ciebie) "nie, to nie!" -i daj już spokój idealistko ( )z gadką, że to przecież sakrament (he doesn't care!, your argument is invalid)
twoja rola się skończyła. dalsza walka nie ma szans. zaakceptuj to i zmień strategie.
przymuszaniem jeszcze nikt nie zwyciężył. do miłości nikogo nie zmusisz.

Prowadzicie bardzo ciekawą dyskusję i we wszystkich wypowiedziach dostrzegam ciekawe i trafne spostrzeżenia.

Infinity, mam nadzieję, że nie urażę Cię tym co napiszę, mam nadzieję, że w jakiś sposób pomogę, bo dostrzegam duże podobieństwo Twojej i mojej sytuacji. Czasem osoba trzecia widzi więcej niż my sami.
Przede wszystkim, z toku Twojej wypowiedzi przebija pewna jednostronność. Skupiasz się na potencjalnej winie i jesteś gotowa obarczyć winą terapeutkę, posądzasz ją o błąd w sztuce. Z drugiej strony w moim odczuciu zupełnie odciążasz i zdejmujesz odpowiedzialność za całą sytuację ze swojego męża. Nie byłabym taka pewna, czy terapeutka faktycznie popełniła tu jakiś błąd. Może sytuacja wymagała rozdzielenia Was, ponieważ problem męża zupełnie nie nadawał się do terapii wspólnej. Starałabym się raczej wierzyć w dobre intencje terapeuty. Wcale nie z powodów o których pisze Glosator. Nie wiemy, czy faktycznie mąż miał tak straszne tajemnice, że trzeba Cię było przed nimi chronić. Nie sądzę też, aby chodziło aż taki altruizm terapeuty w stosunku do Ciebie. Może jak twierdzi Pirx mąż kategorycznie nie wyraził zgody na rozmowę Twoją i terapeutki. Może terapeutka kieruje się etyką zawodową i ma ku temu jakieś ważne powody. Pytania można mnożyć, uważam jednak że ten aspekt jest najmniej istotny.

Mnie zastanowiło co innego. Twój mąż zaczyna rozmowę o terapii potem ją ucina. Robi z tego wielką tajemnice jednocześnie prowokując Cię do pytań. No i gwóźdź wieczoru, tekst, że terapeuta doradza mu rozstanie z Tobą. Od swojego męża usłyszałam to samo (i również nie chciał się dzielić wrażeniami z terapii).  Powiem Ci, że to kompletna bzdura. Żaden terapeuta nie doradzi nikomu rozwodu. Obawiam się, że Twój mąż jest niedojrzałym manipulantem który boi się przyznać przed Tobą, że jego problem go przerósł. Być może nie ma jaj żeby przyznać się sam przed sobą, że zawalił. Próbuje jeszcze na koniec trochę Cię podręczyć, żebyś miała o czym myśleć. A Ty ? Cóż, wchodzisz w to. I jeszcze szukasz winy osób trzecich.

Kolejna sprawa która zauważyłam, również przez pryzmat swojej sytuacji. Mój mąż również miał wycofanego ojca, a nasze wspólne spędzanie czasu zaczęło wyglądać dokładnie jak u Was. Moja matka z kolei to kalka Twojej matki. Jak widzisz podobny schemat i podobnych partnerów sobie wybrałyśmy. Moja teoria jest następująca: Kobieta z przeszłością, nad wiek dojrzała ( jak zauważył Glosator), nauczona że otrzyma miłość i uwagę wtedy, kiedy będzie poświęcała dobro własne innym, spotyka niedojrzałego, nie umiejącego okazywać ciepłych uczuć, wycofanego chłopczyka, który szuka opiekunki i ratowniczki.Im bardziej on się oddala, tym bardziej ona go goni zalewa potokami uczuć, potem potokami łez, następnie wyrzutów i pretensji, bo frustracja rośnie. Niekochana dziewczynka tyle mu dała, a on nie chce się zrewanżować ! I znowu Glosator - po przećwiczeniu wszystkich taktyk, które nie przyniosły skutku w postaci bezwarunkowego kochania Ciebie, przez niego zamieniasz się w uprzykrzająca życie i kontrolująca mamuśkę. Zobacz, Ty nad chcesz go ratować, nadal jakby wbrew faktom, szukasz możliwości aby mu pomóc. Zrozum, Ty nie możesz mu pomóc. Możesz pomóc tylko sobie ( i tu ukłon w stronę Twojej terapeutki). Jeśli uświadomisz sobie, że energię którą poświęcasz jemu, nie otrzymując nic w zamian, powinnaś wykorzystać aby zaopiekować się w końcu małą, stęsknioną miłości dziewczynką w sobie, będziesz na dobrej drodze. Jeśli tę refleksje uda Ci się wcielić w życie, będziesz wolna. Przestaniesz się poświęcać i gonić za kimś kto nigdy nie da Ci tego czego potrzebujesz. Nie da Ci tego ponieważ nie potrafi dawać. Dobraliście się tak jak i my, jak puzzle, na zasadzie własnych braków i stworzyliście toksyczny układ doskonały. Łatwo mi pisać, chociaż i przede mną długa droga. Ważne aby nastawić własny radar i zacząć dostrzegać własne toksyczne zachowania. Wierzę, że uda ci się  przepracować swoje problemy. Kiedy znajdziemy się w takim momencie życie, że nie będziemy chciały ratować, udowadniać na ile jesteśmy w stanie się poświecić, przestaniemy wpadać w rozpacz bo On nie zwrócił na nas uwagi, bo nie zachował się tak jak tego oczekiwałyśmy, kiedy przestaniemy próbować kontrolować, wówczas  pomyślimy jedynie, że związek z kimś takim to fatalna pomyłka, coś jak zły sen kiedy budzisz się z ulgą, a za oknem świeci cudowne słońce...

I jeszcze jedno:

Tak Kochana, znam to. Ja też żyłam iluzją o pełnej, szczęśliwej rodzinie, własnym domku z kominkiem, otoczonym białym płotkiem i kwitnącymi magnoliami. Wyświetlałam sobie filmy tak kolorowe jak reklamy familijne Dla tej iluzji byłam gotowa zrobić wszystko. Przymknąć oczy na bardzo wiele spraw i ewidentnych dowodów. Aż nadszedł dzień,  kiedy iluzja prysła niczym bańka mydlana, bo to nigdy nie było prawdą.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Pytasz się jak to zrobić w praktyce? Powiem Ci: powinnaś raz, a porządnie wkurzyć się na to co cię otacza, a to stanie się wtedy, kiedy wreszcie zobaczysz jak wyglądają sprawy naprawdę - beznadziejny mąż, toksyczna matka. Jak w końcu spadną ci te różowe okulary, przez które ich widzisz, to zapragniesz zmiany, ruszenia się z miejsca, decydowania o sobie. I tu nie chodzi o jakąś samoocenę, po prostu mówisz "pieprzę was" ludzie, sami sobie radźcie. Rozumiesz już o co chodzi? To jest jak powiedzenie: "mam dość, nie będę tego jadła, bo mi to szkodzi". Jeśli to zrozumiesz, zaoszczędzisz sobie wiele miesięcy na kozetce u lekarza i gdybania, a czemu, a po co, a jak to zrobić, osiągnąć.

Tutaj trzeba zauważyć jednak, że pacjenci często dopowiadają sobie i interpretują w określony sposób słowa terapeuty. Więc jeśli chciał odejść, to tak właśnie odbierał to co mówi. Tobie też mówił to co chciał, posługiwał się terapeutą do uzasadnienia swoich wcześniej podjętych decyzji.

U nas na razie detox od siebie. Tak jak uzgodniliśmy miesiąc na refleksję, złapanie oddechu i zaplanowanie co robimy dalej. Kontaktujemy się w sprawach oficjalnych i w kwestii badań lekarskich ( jestem w cięży). Przedwczoraj poprosiłam aby przyjechał na rozmowę podsumowującą ten miesiąc i ustalenie w którą stronę idziemy. Stanęło na tym, że w połowie lutego idziemy na terapię. On będzie szukał terapeuty, bo z racji odległości nie odpowiada mu ten  którego ja znalazłam.
Samej idzie mi różnie, mam dni, że czuję, że żyję ale przychodzą też doły. Generalnie wiem, kiedy jestem na głodzie.

Jak pokochać siebie ? Nie wiem, uczę się metodą prób i błędów. Tak jak piszesz, cała trudność polega na wdrożeniu tego w życie.
Zaczęłam ruszać ten temat jakiś czas temu. Powiem Ci co ja robiłam. Literatura i wyciąganie wniosków, ciągłe przyglądanie się sobie, swoim reakcjom, wyłapywanie np. prób ratowania, mamuśkowania czy uwieszania się. Do tego różne psychologiczne sztuczki działające na podświadomość tj. dobór odpowiedniej muzyki - z pozytywnymi, wspierającymi tekstami, pisanie i odtwarzanie afirmacji, uporczywa zmiana sposobu postrzegania ( jeśli zawsze coś wydawało mi się negatywne, bawiłam się w wyszukiwanie np. 3 pozytywów danej sytuacji, dobrych zakończeń zamiast katastroficznych wizji ). Coś co można nazwać codzienną medytacją życia. Wychodziłam na spacer i oczyszczałam umysł nie myśląc o niczym, skupiałam się tylko np. na śpiewie ptaków. Zaczynałam dostrzegać piękno w prozaicznych rzeczach, w tym jak pięknie zaczyna się dzień, jak pachnie powietrze, jak cieszy się życiem mój psiak wzięty ze schronu. Zaczęłam trochę siebie rozpieszczać. Skoro jemu robiłam obiad z 3 dań, albo piekłam ciasto,  dlaczego dla siebie mi się nie chce? Zadbałam trochę o siebie, trochę nowych kosmetyków, kilka  sukienek ( ciąża:). W końcu zajęłam się tez istotką która rośnie pod moim sercem. Różnych metod, technik było więcej. Chwytałam się wielu rzeczy. Zaczęłam też bacznie przyglądać się swojej asertywności i swoim granicom.
Krążę trochę po omacku, ale chciałam najpierw spróbować pomóc sobie sama. Sądzę jednak, że dobry terapeuta jest niezbędny, aby mógł poprowadzić, skorygować i nade wszystko pokazać JAK JEST NAPRAWDĘ. Tak jak piszesz. Nie mamy narzędzi, bo nie mamy wzorców. Bardzo trudno jest stworzyć zdrową relację, kiedy nie wie się jak ona powinna wyglądać. Śmiem twierdzić, że jest to wręcz niemożliwe. Mnie się wydawało, ze taka właśnie powinna być idealna żona. Kochająca, opiekuńcza, przypominająca o sprawach do załatwienia bo miś na pewno zapomni. Wiesz, dopiero potem zdałam sobie sprawę, że to było odbierane jako uczuciowe akty desperacji, matkowanie i kontrolowanie. Ciężko pracowałam nad tym i zrobiłam wszystko by być zupełnym przeciwieństwem mojej zimnej emocjonalnie matki i też niestety klops. Wiem, że potrzebny jest ktoś kto pokaże mi to czego nie dostrzegam. Dzięki literaturze i forum zobaczyłam sporo nowych rzeczy. Jednak wiem, że nie jestem w stanie dostrzec wszystkiego. To jakaś psychiczna plamka ślepa i chyba tylko osoba z zewnątrz, specjalista może mi pokazać całokształt problemu lub inny ( może zdrowy) punkt widzenia na to co mnie wydawało się w porządku.
Infinity, szukaj, czytaj, pracuj nad zmianą myślenia i interpretacją swojej rzeczywistości. Na początku wydaje się to strasznie głupie a potem wchodzi w krew, zaczynasz w to wierzyć i staje się to Twoją nową rzeczywistością. Będzie ciężko . Trzymam kciuki.

Mi też się wydaje, że sytuacja z tym psychologiem męża jest mocno podejrzana, autorko, dlaczego z taką pewnością wykluczasz romans? Czyżby pani psycholog była nieszkodliwą babcią po 60?

Absolutnie psycholog nie udziela rad w stylu "idz Zdzisiek, rozwiedź się", do niczego też nie namawia. W toku sesji wyłania się to, czego chce SAM KLIENT. Psychoterapia to nie jest jakieś pranie mózgu i z pewnością 99% mogę Autorce napisać, że mąż by odszedł jakby nawet w żadnej terapii nie uczestniczył. Gdybyś poczytała wątek Jej całego związku, to szczerze mówiąc, od lat z Jej strony była to reanimacja zmarlaka. Teraz szuka winnych, bo nie może się pogodzić z wyborem partnera, którego kurczowo się uczepiła i od którego się uzależniła przez kilka lat. Przecież Ona ciągle liczy na to, że jakoś go przekona do powrotu

Ja tylko napisze jedno, mąż Twój autorko nie widzi wartości dla siebie w waszym małżeństwie ... dlatego bez żalu i choćby najmniejszych prób odszedł .
Szukać winnych ? po co ? Coś się skończyło... nie wierze że kochający choćby w minimalnym stopniu facet porzucił żonę bo mu tak psycholog powiedział.
Byłam u kilku w swoim życiu , potwierdzam że żaden nie dawał mi konkretnych wskazówek co zrobić.
Byłam w różnych konfiguracjach - w parze naprawiać związek  i sama ... mnie się nasuwa jedna myśl ciągle .. romans Twojego męża ..ale nie koniecznie z terapeutką . Rower na pół dnia, wyjścia, samotnia.... wrogość do Ciebie ..egoizm .
Jest mało facetów którzy odchodzą w pustkę .. zresztą pisałaś , że przed ślubem odszedł/ wrócił... bo nie chciał być sam.

Moja rada ?- pozwól mu odejść . Powiedz stop ! To Ty kończysz tą relację ...
Albo się mylę i on wtedy zwróci się do Ciebie (efekt gonienia króliczka i bycia gonionym.. ) ..lub ulży mu..bo ma inny sposób na życie (ktoś 3ci).
Zajmij się sobą .. z troską
Pozdrawiam

Będę się starać posłuchać Waszych rad. Staram się zresztą nie od dziś.
Ja naprawdę przyznaję Wam rację, powinnam to ja odejść, dawno temu. Tylko jak to wyperswadować tej małej zalęknionej wewnętrznej dziewczynce, żeby wzięła się w garść... Nigdy nie potrafiłam odpuścić, zawsze walczyłam do ostatniej kropli krwi. Zawsze miałam miękkie serce, a tym samym ciągle dostawałam w tyłek.
Zmiana myślenia i zachowania jest długotrwałym procesem, nie przyjdzie ani dziś ani jutro. Mam 'przebłyski', że kurde co to za niedojrzały i nieodpowiedzialny patafian, niech spada na drzewo, a za chwilę znów dół, myśli co mogę jeszcze zrobić, szukanie winy w sobie, psychologu, jego rodzicach.
I przeraźliwy krzyk "nie chcę, nie mogę, nie dam rady", potworna tęsknota ;(
I jeszcze ten brak wsparcia w rodzinie. Samotność w obcym mieście. Problemy z moim zdrowiem, a co za tym idzie strach o pracę. Mama ma jutro urodziny, jest sama, nie ma nikogo tam na miejscu. Chciałam do niej pojechać, ale wiem, że wróciłabym w jeszcze gorszym stanie. A z drugiej strony wyrzuty, że spędzi urodziny sama. Całe życie taka szamotanina

Póki co chyba wpadam w depresję. Mam nadzieję, że recepta dziś dojdzie.

Pozwólcie, że powrócę jeszcze na moment do tej psychoterapii. Powiem Wam, że na najbardziej skutecznej terapii, na jakiej dotąd byłam właśnie te 'rady' mi dawano. Na zasadzie musi pani odciąć pępowinę od mamy, wyprowadzić się od niej, bo ona panią wyniszcza. Musi pani dać odejść mężowi. Na konkretne pytania np. jak powinnam zareagować w danej sytuacji słyszałam konkretne propozycje. Jeśli w odczuciu terapeutki moje zachowanie było niewłaściwe/niezdrowe, to mi o tym mówiła. Tak trochę podobnie jak Wy piszecie tutaj. Oczywiście, nikt nikogo do niczego nie zmuszał, nie namawiał nachalnie i natrętnie, ale też na tej terapii nie było potakiwania głową, tylko żywa, konkretna dyskusja i konkretne wskazówki. I to mi się właśnie w tym podobało, bo było SKUTECZNE.
Stąd właśnie moje rozkminy jak to było u niego.

Ta mała dziewczynka w tobie potrzebuje miłości, opieki i akceptacji. Jest taka fajna książka, niestety nie mam jej w pdf-ie, a szkoda, bo bym ci zaraz wysłała. "Powrót do swego wewnętrznego domu. Jak odzyskać i otoczyć opieką swoje wewnętrzne dziecko" Johna Bradshawa. Mi ta lektura baaaardzo dużo dała. Warto, żebyś ją przeczytała.
Jasne, że zmiana to proces i że masz jeszcze sporo pracy przed sobą. Jesteś jednak w dobrej sytuacji - masz terapeutę, który może ci pomóc. Sporo pomagają również afirmacje i wizualizacje, w których tworzysz obraz samej siebie, małej dziewczynki, przytulasz ją, mówisz, że jest bezpieczna i wszystkie jej potrzeby zostaną zaspokojone itp... Na pewno powinnaś dużo czytać, na razie może nie książek o rozwoju, ale właśnie takich, które skupiają się na pracy z wewnętrznym dzieckiem i mają na celu uzdrowienie relacji z rodzicami.

W tej chwili najważniejsze jest to, czego ty chcesz, co ty czujesz, a nie oczekiwania matki względem ciebie. One już nigdy nie będą dla ciebie ważne tak nawiasem mówiąc. Bo mama życia za ciebie nie przeżyje. Jej toksyczność może wynikać z lęku o ciebie. Moja tak właśnie ma. Chce mnie ochronić przed całym światem, jednocześnie wierząc, że wyłącznie droga, jaką podąża ona sama jest najodpowiedniejsza dla wszystkich innych ludzi. Sądzę, że twoja może mieć podobnie.
Możesz do matki zadzwonić złożyć jej życzenia, powiedzieć, że nie przyjedziesz, bo nie możesz. Nie musisz mówić prawdy, jeśli nie chcesz.
Powinnaś też nauczyć się, że matka nigdy się nie zmieni. Nawet po jej śmierci będziesz słyszeć w swojej głowie jej karcący głos. Bo to ten głos słyszysz, kiedy myślisz, że nie dasz sobie rady. Na to jest lekarstwo, kilka sposobów, których nie będę opisywać, bo by miejsca brakło, ale odeślę cię do lektury "Radość życia" Davida Burnsa.

Tak, masz rację, czasem psycholog mówi, co jest dla nas najlepsze. Ale nie mówi wprost: dziewczyno, wyprowadź się natychmiast od matki, bo tak uważam i koniec. Ona sugeruje, co będzie dla ciebie dobre w danym momencie. Pomyśl, czy powiedziałabyś matce, że się wyprowadzasz, bo terapeutka uznała, że tak powinnaś zrobić? Twój jeszcze mąż naprawdę coś kręci na boku, albo odchodzi z innego powodu, a terapia to tylko pretekst, to nie jest prawdziwy powód. Uwierz nam, my tu nie piszemy po to, żeby ci dokopać, ale żeby ci pomóc. Patrzymy na twoją sytuację z dystansu, bez zaangażowania emocjonalnego i z pewnym doświadczeniem życiowym.

Dziękuję Ci sosenek za miłe słowa. Wiem, że Ty też wiele przeszłaś. Ściskam Cię mocno

Purple_Rain Ale Twój mąż generalnie chce tej terapii? Chce jakoś uratować Wasz związek, prawda?
Czy twoja mama ma męża/partnera?

Moja jest sama samiuteńka, bez rodziny, bez znajomych, za to z podupadającym zdrowiem i stąd tak ciężko mi powiedzieć jej NIE.

Z tą listą wad jest u mnie tak, że mogę 2 godziny opowiadać komuś, jaki to niedojrzały dupek, a te kilka(naście) pozytywów i tak mi potrafi przesłonić wszystko i stąd tak bardzo szkoda mi tego małżeństwa, tej znajomości On mnie nie bił, nie wyzywał, nie zdradzał. Nie pytajcie proszę "a skąd wiesz?" No wiem, w tym jednym mimo wszystko mu ufam, poza tym fizycznie nie miałby kiedy. Po pracy prosto do domu, w stroju roboczym na dodatek. W pracy sami faceci i jedna sekretarka starsza kobieta. Jak juz to 'zdradzał' mnie z paniami z pornoli, woląc przeżywać orgazmy z nimi niż ze mną A na końcu dnia powiedział mi, że ta jego rezygnacja dla mnie z porno go ode mnie oddaliła:/

Modlę się o siły, żeby to wszystko przetrwać i co najważniejsze, wyjść z tego zwycięsko. Póki co to on triumfuje

Teoretycznie On chce ratować to małżeństwo, ale ja nie jestem do końca przekonana co do pobudek. Nie widzę jakiegoś specjalnego żalu czy skruchy. Raczej nie porusza tematu własnych błędów, za to chętnie mówi o moich. Nie wiem jak to się skończy, być może rozwodem. Czasem mam myśli, że właściwie wcale nie chcę z nim być.

Nie chcę specjalnie o tym pisać. Tak jest sama, na własne życzenie. No, może nie do końca moja młodsza siostra jest z nią bardzo zżyta, więc sobie żyją w takim symbiotycznym związku.

dziękuję,
nie muszę już pisać

Tak, będzie ojcem i podobno córka teraz to jego priorytet. Postaram się aby ich relacje były jak najlepsze, dla dobra córki. Czy będzie ojcem na miejscu czy ojcem dochodzącym to już inna sprawa.

Jeśli się okaże, że obojgu nam dzięki terapii uda się zmienić będę najszczęśliwszą osobą na ziemi. Na razie jednak pozbywam się złudzeń, aby uniknąć kolejnego rozczarowania. Iluzją żyłam zbyt długo.
Wszyscy tu bardzo pomagacie i podpowiedziami i swoimi historiami. Nawet jeśli czasem dostanie się po głowie, to też prowadzi do pewnych refleksji.
Purple rain to też jeden z moich ukochanych utworów

W pierwszej chwili mylnie przeczytałam, że Ty masz jutro urodziny i napisałam Ci życzenia. Chyba muszę jednak założyć okulary .
(Dlatego edytowałam posta).

Ale i tak życzę Tobie no i mamie wszystkiego najlepszego i dużo sił. Dasz radę Infinity.
Pozdrawiam
Oliwka

Ja czytając twoją historię już chyba wczoraj lub w piątek, przypomniał mi się film
zupełnie podobny scenariusz jak twoja historia...z tym że Terapeutka już wcześniej
z owym mężem  miała romans... nie pamiętam tytułu , ale po przeczytaniu ...Twojej historii od razu mi się to nasunęło. Dziwne zachowanie  tej Pani , która ma uzdrawiać związki... pomóc w odbudowie.... jeśli się da po rozmowach....