Jedynacy: w związku, w pracy, w społeczeństwie - Netkobiety.pl

Ja mam starszego brata i młodszą siostrę, a mimo to zawsze miałam to co chciałam i jestem bardziej rozpieszczona niż nie jedna jedynaczka

jestem jedynaczką i bardzo chciałam mieć rodzeństwo,
troszkę sobie, to skompensowałam - wyszłam za mąż za mężczyznę z 4 rodzeństwa
super, dzięki temu mój syn wychowywał się wśród licznych kuzynek i fantastycznej, dużej rodzinie

ja zawsze otaczałam się koleżankami, do dzisiaj mam wokół siebie przyjaciółki (ze stażem kilkudziesięcioletnim)
ale nosze w sobie, to jedynactwo - szczególne, uczucie samotności

No niby prawda jak ma się więcej dzieci to albo się daje każdemu po równo, albo wcale... a jak jest inaczej to zawsze ktoś ma lepiej a ktoś jest pokrzywdzony

Moje dzieci już zaczęły się licytować kto, i co komu. Musieliśmy kupić dwa jednakowe mieszkania, co do ceny, co do metrażu. Po prostu bliźniacze mieszkania (ale z dala od siebie), żeby żadne żadnemu do oczu nie skakało. Staram się żeby żadnego nie wyróżniać, jak prezenty to w jednakowej cenie, a i tak słyszę, ,,mnie to mniej kochasz'' no to ja już nie wiem.

Ludmiła strasznie interesowne te Twoje dzieci

Ja nie jestem jedynaczka i nie chciałabym być... to trochę smutne takie dzieciństwo samemu nie masz się z kim pobawić, pokłócić, pobić...

JA cieszę sie z tego, że mam rodzeństwo i zawsze mogę na nich liczyć, w każdej sytuacji, a oni na mnie

Mam brata i siostrę. Jako najstarsza zawsze musiałam mieć ich na oku, gdy sami gdzieś jechaliśmy i dawać dobry przykład. Męczyło mnie to i wtedy byłam wściekła, że mam rodzeństwo. Tym bardziej, że oni trzymają się razem. Mam z nimi dobry kontakt, ale dość obojętny, bo mamy zupełnie inne poglądy na życie, których oni nie rozumieją. Zresztą tak samo jak moi rodzice, dlatego zawsze czułam się czarną owcą, bo taka niewierząca itp. Teraz już mi to nie przeszkadza i cieszę się, że mam rodzeństwo. Nie muszę mieć super bliskiego kontaktu, żeby codziennie wisieć na telefonie, ale fajnie spotkać się na herbatę chociaż ten raz z miesiącu (inne miasta). Poza tym wiem, że zawsze mogę na nich liczyć, gdyby coś, a to chyba najważniejsze. O spadki nie było żadnych kłótni, bo sama zrezygnowałam. Wolę, żeby rodzeństwo dostało 2 normalnej wielkości mieszkania niż każdy z nas po kawalerce. Teraz już niczego im nie zazdroszczę i się z nimi nie kłócę. Miałam fajne dzieciństwo i sama chciałabym mieć 3-4 dzieci, chociaż to się potem zweryfikuje, bo na razie nie mam praktyki w rodzicielstwie.

Nie mieć rodzeństwa bo spadek? Nie myślę o spadku, Boże jakim dzieckiem bym była gdybym myślała o spadku po rodzicach którzy mają ledwie 46 lat. Nie chciałabym takich dzieci.

Kocham moją siostrę i za żadne pałace bym jej nie oddała.

Nie jestem jedynaczką, mam brata, z czego bardzo się cieszę. Wspólne dzieciństwo wspominam rewelacyjnie - jesteśmy w podobnym wieku, więc zawsze miałam tuż obok bratnią duszę. Kwestie materialne nigdy nas nie poróżniły i nigdy dla naszych relacji nie miały najmniejszego znaczenia, a już na pewno nie licytowaliśmy się co komu się należy. Zresztą nie wobrażam sobie, jak mogłabym zazdrościć czegokolwiek własnemu bratu??? Ja mu życzę jak najlepiej, dlatego martwią mnie niepowodzenia i problemy, a cieszą sukcesy.
Kiedy wyszłam za mąż, to na starcie miałam znacznie trudniej niż on - my musieliśmy wziąć kredyt na mieszkanie, on zaś zajął dom rodziców, w zamian za to jestem spokojna, że mama na starość nie będzie w tym domu sama. Choć już dziś mam w nieruchomości swój udział (spadek po tacie), to nie wyobrażam sobie, że kiedykolwiek miałabym bratu kazać spłacać swoją część.

Moje dziecko jest jednak jedynakiem. Nie był to zamierzony wybór, ale też nigdy usilnie nie dążyliśmy do powiększenia rodziny, czego dziś chyba nieco żałuję. Zawsze starałam się kochać syna mądrze, nie jestem więc ani nadopiekuńcza, ani nie stawiam mu jakichś wielkich wymagań, dzięki czemu udało mi się wychować (jest prawie pełnoletni, więc wstępnie mogę to już chyba ocenić) odpowiedzialnego, samodzielnego, wierzącego w siebie i swoje możliwości, a przy tym pozbawionego cech egoisty młodego człowieka.

Co to znaczy "musieliśmy"? Ja twierdzę, że mogę. Muszę to zapewnić dziecku dach nad głową, stworzyć optymalne warunki do rozwoju, otoczyć je miłością i wychowywać, jednym słowem dać potencjał na całe dorosłe życie, w tym nauczyć samodzielności, ale nigdzie nie zapisano, że obowiązkiem rodzica jest kupowanie dziecku mieszkania.

Ja też jestem jedynaczką, mój chłopak również, jako dziecko bardzo chciałam mieć rodzeństwo, ale w okolicach liceum mi przeszło. Podobnie jak Ludmiłła nie zdecydowałabym się na zamieszkanie w akademiku, to dla mnie koszmar. Teraz mieszkam na 3-pokojowej stancji z dwoma innymi studentami i jest ok, chociaż wolałabym mieszkać sama. Natomiast nie zgodzę się z tym, że jedynacy są niechętni do dzielenia się, ja z tym nigdy nie miałam problemów, nie przeszkadza mi też, jeśli ktoś ode mnie ściągał. Nawet na historii zdarzało się, że cały rząd za mną miał te same odpowiedzi co ja

Ludmiła ty wychowałaś dwójkę dzieci?
bo to co piszesz świadczy o tym, że nie masz pojęcia o temacie ...

O.o Nie wierzę w to, co czytam. Jeśli wychowasz dzieci na pazerne i egoistyczne to na pewno to nie będzie odbierane jako siła.

Mam młodszą siostrę i dzielę się z nią praktycznie wszystkim, co mam do podzielenia. Mama nas zawsze wychowywała tak, byśmy mogły w przyszłości na siebie liczyć i miały dobry kontakt, bo to w końcu rodzina.

Ja jako jedynaczka nie wyobrażam sobie pożyczyć komuś samochód, mam swój ulubiony kubek, poduszkę i nikomu nie wolno tego używać. O ciuchach i kosmetykach nie wspomnę
Jak również nikomu nie wolno przebywać w moim mieszkaniu pod moją nieobecność, no może od tej reguły są wyjątki Czasem rodzice, dzieci i facet. Ale nikt ze znajomych ani dalszych krewnych.

Ja na przykład nie znoszę pracy zespołowej, o ile to tylko jak ja jestem liderem
Mam na myśli rodzaj takiej pracy kiedy od zespołu zależą, efekty. Nie lubię dzielić z kimś sukcesów. Nie satysfakcjonują mnie efekty pracy grupowej. Nie jestem solidarna
Nie lubię robić coś wspólnie, ani pracować, ani tańczyć, ani iść na piwo cała bandą.

Jestem jedynaczką, trochę tego żałuję, bo z bliskiej rodziny mam de facto tylko mamę, ale to nie jest jakiś problem dla mnie gigantyczny. Czasami po prostu nachodzi mnie myśl, że byłoby miło mieć rodzeństwo, a czasami się cieszę, że nie mam.

Nie lubię mieć nad sobą szefa jakiegokolwiek, więc wolę pracować sama. Z pracą grupową też tak średnio, bo z doświadczenia wiem, że ktoś nawala i po kimś trzeba poprawiać, a tym kimś nie jestem nigdy ja. Dochodzą do tego różnice w wizji, celach etc etc. Po prostu wolę samodzielnie coś robić. Nienawidzę prosić o pomoc i bardzo rzadko to robię w kwestiach poważniejszych niż podanie czegoś z półki, ale to raczej nie ma związku z byciem jedynaczką.

Natomiast ogólnie lubię ludzi tylko bardzo wybiórczo. ;-) Mam problem z utrzymywaniem relacji na poziomie koleżeńskim, bo koledzy to dla mnie ktoś, kogo gdzieś kiedyś poznałam i czasem, przypadkowo, jak już się gdzieś spotkamy, to chwilę pogadamy. Mam potrzebę kontaktu z przyjaciółmi, ew. z osobami rokującymi na przyjaciół.

Nie mam problemów z dzieleniem się i jestem raczej hojną osobą, nie lubię skąpców i trudno mi się z nimi dogadać. Ważna jest natomiast dla mnie przestrzeń dla siebie, dosłownie i w przenośni. Idealny związek byłby dla mnie wtedy, gdybym z partnerem/ką mieszkała w sąsiednich domach/mieszkaniach. Potrafię być dla kogoś, dbać o relacje, ale jak widzę, że mnie ktoś oplata jak bluszcz, chce wszystko ze mną i wszystko razem, to się duszę i mi źle tak samo, jak kiedy ktoś bliski mnie olewa. Musi to być wypośrodkowane w miarę. Bliżej mi do altruistki niż egoistki, chociaż dbam tylko o grupkę najbliższych osób, to jak już to robię, to bezinteresownie (dopóki nie stwierdzę, że ktoś to wykorzystuje naturalnie). Nie lubię osób pozbawionych empatii i egoistycznych, takich, które tylko węszą, żeby im było dobrze. Tzn niech sobie będą, ale z dala ode mnie. Bardzo cenię lojalność.

uwazam że część jedynaków to snoby które nawet nie napiszą na forum ciekawego tematu i będziemy za sprawą niektórych prowadzić dyskusje pt .wpływ szarych obłoczków na samopoczucie i kolor podkładu na świeżym powietrzu...te niektóre tematy....współczuje autorce odrealnienia

Ja jestem jedynaczką i nie chciałam mieć rodzeństwa
Ewentualnie starszą siostrę, ale duuuużo starszą, już dorosłą.
Ale dobrze było mi samej i nie chciałam zmieniać tego stanu rzeczy.
Lubiłam być sama i umiałam sama się sobą zająć.
Seymour - a o swoje walczyć umiem, mam ambicje żeby wszędzie być najlepsza
Inka, i nie czuję się pokrzywdzona.
Mój facet też w praktyce jest jedynakiem (znaczy jego ojciec ma syna z pierwszego małżeństwa, ale mój facet go nie zna).
Obserwując też teraz dzieci, to zauważyłam, że jedynacy, albo osoby, które w rodzeństwie mają przepaść wiekową, na dodatek jeśli są samotnikami, to lepiej się uczą w dzieciństwie.