Twoja hierarchia wartości - Netkobiety.pl

Przed rozwodem - na pierwszym miejscu realizacja planów zgodnych z oczekiwaniem społecznym ale też i moim wówczas - praca, płaca, wychowanie dzieci na grzecznych  i mądrych, zaplanowane życie, dom,  wakacje.

Po rozwodzie - dwa pierwsze miejsca exequo :
1 - bezpieczne - być szczęśliwym w sensie daleko od związków bo one przyniosą ból
1 - niebezpieczne -  być szczęśliwym w sensie pokochać kogoś całym sercem i dbać o jego szczęście

Mogę napisać o celach, które sobie stawiam:
1.Bezpieczeństwo rodziny (finansowe, zdrowotne, spójność itp.)
2.Zawód, który traktuję z zaangażowaniem równym hobby
(paradoksalnie w końcu pozwoliło to na swobodne zrealizowanie punktu 1)
3.Realizacja marzeń "życia" niepowiązanych z 1 i 2.
W trakcie realizacji, gotowe 80%, planowany czas - za dwa lata.

Uczciwość i lojalność.
Te wartości niezmiennie na pierwszym miejscu.
Często wprawdzie przekonuję się wokół, że od dawna wielu uważa je za przypisane frajerom, ale trudno, tak mnie wychowano.
Równolegle z nimi - rodzina.
Tutaj, przez tragedię rodzinną popełniłem sporo błędów, które zachwiały na jakiś czas jej pozycją w "rankingu".
Wrażliwość na krzywdę ludzką wpojona mi przez rodziców.
Wiedza zdobywana na bazie ciekawości świata i ludzi.
Pozostałe, m.in. , kariera, pieniądze daleko z tyłu, bo to pierwsze mam już z głowy, choć swego czasu w czołówce, drugie zaś, bo nieosiągalne.

Na pewno na pierwszym miejscu ex aequo: wolność (w każdym sensie - działania, myślenia, przeżywania, planowania życia...) i miłość mojego męża.
Dalej kolejność przypadkowa, bo nie mogę się zdecydować
- samodzielność życiowa
- czas dla siebie i przyjemności
- satysfakcja zawodowa
- inteligencja
- realizacja marzeń
- finanse (niekoniecznie wielkie bogactwo, ale względny dobrobyt)
- zadowolenie z siebie i dobre samopoczucie (pod względem psychicznym i fizycznym).

Z czego to wynika? Nie wiem, chyba z genetyki, taka się urodziłam Ogólnie mam silny charakter, dość egoistyczny, jestem introwertyczką, zawsze lubiłam liczyć przede wszystkim na siebie i starałam się, żeby moje życie mi się podobało, a ta hierarchia chyba te cechy obrazuje.

Realizuję w większości, bo niektóre wartości się trochę w praktyce wykluczają (np. albo więcej pieniędzy, albo czasu dla siebie - więc czasu trochę brakuje...), z kolei na realizację marzeń czy pracę nad sobą trzeba mieć trochę wolniejszą głowę, niż mam w tej chwili i trochę to odsuwam, bo zbyt zmęczona jestem, żeby się na nowe rzeczy w życiu zabierać. Ale poza tym odpowiada rzeczywistości

Nie mam. Wszystko jest płynne i zależne od sytuacji.

Tzn. najważniejsze jest życie, zdrowie i szczęście mojej córki, ale to jest ponad wszelkimi hierarchiami.

U mnie też ja sama jestem na pierwszym miejscu. Po to, żeby dobrze się czuć ze sobą i kochać siebie, bo tylko wtedy można naprawdę daś siebie innym.
Co nie znaczy, że w razie np. wypadku, po którym moja przyjaciółka wyląduje w szpitalu do niej nie pojade, bo akurat maluję paznokcie

Hm, zdrowe odżywianie, ruch, regularne badania lekarskie, brak ekstremalnego ryzyka itp. Do tego dochodzi oczywiście dbanie o zdrowie psychiczne czyli po pracy czas na relaks

Tzn nigdy nie zdarza ci sie skusic na ciasteczko, wypic kilka drinkow czy
O tych badaniach czasem zapomniec? Pracowac wiecej niz powinnas, rezygnowac z urlopu na rzecz kolejnego zlecenia w pracy?

Naprawde zdrowie jest PONAD wszystkim, czy czasem jednak wygrywa cos innego?

Nie no, nie idźmy w skrajności. Zjedzenie ciastka od czasu do czasu to przecież dbanie o zdrową psychikę alkohol też w granicach. A pracuję (bardziej wypada napisać uczę się ) tyle aby moja psychika nie ucierpiała. Pewnej granicy staram się nie przekraczać. Ale wiadomo, jestem tylko człowiekiem i ciągle wymaganie od siebie b. Dużo też może być męczące i powodować stres. Wszystko z umiarem

(edytowane bo ekstremalnie widoczny mój błąd ortograficzny nie dawał mi spokoju )

1. Zdrowie
2. Kasa
3. Dobra praca, pozycja, wpływy
4. Rodzina
5. Miłość, związek
6. Znajomi, rozrywka, zainteresowania

A tak z ciekawości, co to jest "ekstremalne ryzyko"?

Bo ze mną to jest tak, że bezpieczeństwo jest ważne w tym sensie, że unikam sytuacji potencjalnie niebezpiecznych, w których ktoś mi może zrobić krzywdę, bronić się potrafię na różne sposoby i w różnych sytuacjach, staram się jeździć bezpiecznie, gdy prowadzę samochód, noszę ochraniacze na treningach i zakładam kask jak jeżdżę konno, zachowuję podstawowe zasady bezpieczeństwa przy kontaktach ze zwierzętami, zwłaszcza końmi. Nie zmienia to faktu, że jeździectwo bywa generalnie niebezpieczne, a jak walczę na treningach, to ryzykuję połamanie nosa, rozwalenie wargi, czy łuku brwiowego oraz szereg innych kontuzji. Do solidnych stłuczeń już się przyzwyczaiłam. Ale ta adrenalina sprawia, że czuję, że żyję. Uwielbiam ten stan, można powiedzieć, że trochę jestem od tego uzależniona. Niby nie jest to bezpieczne, ale paradoksalnie zwiększa szanse na wyjście cało w sytuacji, gdy ktoś chciałby mnie fizycznie skrzywdzić.

Ekstremalne czyli niepotrzebne Myślę podobnie jak Ty, adrenalina jest przecież w życiu potrzebna, jak wszystko. Staram się jednak nie wbiegać na autostradę czy latać o 2 w nocy po parku w mini. Ale np. w przyszłości fajnie byłoby skoczyć ze spadochronem (tylko dobrze zabezpieczona przed nieszczęśliwym wypadkiem ).

Ja wciąż myślę i myślę i dalej nie mogę ułożyć takiej listy.

Czy najważniejsze jest życie? Dopóki mój mózg funkcjonuje sprawnie - tak, ale jeżeli któregoś dnia stanę się warzywem, to żyć dalej nie chcę. Nawet, jeżeli stanie się to jutro.
Jeżeli też dowiedziałabym się, że moja córka jest chora i np potrzebuje mojej nerki, to też bez wahania bym się na to zgodziła, chociaż niosłoby to ze sobą ryzyko.
Tak samo jeżeli zaistniałaby sytuacja ja albo ona - nie wiem - pożar, wypadek lub tym podobne - oczywiście, że byłabym w stanie (tzn. mam olbrzymią nadzieję, że byłabym w stanie) uratować ją kosztem własnego życia - a więc moje życie nie jest najważniejsze.

Czyli może to jej życie jest najważniejsze? Do pewnego momentu tak, ale i w tym przypadku - póki jej mózg funkcjonuje i póki będzie funkcjonował sprawnie. Jeżeli stanie się warzywem, nie będę walczyć za wszelką cenę. Już dawno podpisałam zgodę na pobranie jej narządów i wiem, że jeżeli nadejdzie taka chwila pozwolę lekarzom wyłączyć aparaturę.

Więc może zdrowie? Skoro życie ma sens tylko dopóty, dopóki zdrowie dopisuje (no, w miarę ;P ) - no ale przecież kiedyś paliłam (ok, przestałam, ale jednak potrafiłam narażać swoje zdrowie przez lata, mam nadwagę, z którą jakoś mało skutecznie walczę, staram się odżywiać zdrowo, co nie znaczy, że zawsze mi się to udaje... czasem jednak ochota na cebulkowe Pringelsy albo butelkę wina zwycięża... nie mówiąc już o obiedzie z mrożonki kiedy padam na nos po pracy..

Rodzina?... Nie, Nie stawiam dobra rodziny ponad swoje własne (pomijając swoje dziecko) nie oczekuję też tego od nich. Oczywiście jestem w stanie coś tam poświęcić, ale ma to swoje granice.

Przyjaciele? Trudno się zżywam z ludźmi, jestem typem samotnika, więc z pewnością nie należę do osób, które poświęcą dla przyjaciela ostatnią koszulę. Ale szalik w mroźny dzień mu oddam

Praca? Nie no... bez przesady. Ważne, żeby mieć dochód. Gdybym jutro wygrała w totka (ale takiego angielskiego, nie tam milion złotych ;P ) To oczywiście rzuciłabym pracę i zajęła się czymś, na co bym miała wówczas ochotę - może to byłaby hodowla kóz, a może wyjazd do Patagonii i utrzymywałabym się ze sprzedaży zdjęć stamtąd?

Miłość? Od kilku lat żyję bez miłości do mężczyzny i wcale to nie jest takie okropne a bez miłości do dziecka żyłam przez prawie 30 lat i tez dało radę. Teraz byłoby trudniej, ale...  czasami myślę, ze gdyby jej się coś stało, to nie chciałabym dłużej żyć. A czasami, ze jednak dałabym radę.

Co tam jeszcze było?... Niezależność? Nie, to nie jest najważniejsze. Gdybym amputowali ręce byłabym z pewnością długo nieszczęśliwa i ogromnie zażenowana koniecznością proszenia, żeby mi ktoś tyłek podtarł, ale w końcu przecież kiedyś bym wstała i poszła...

Niezależność finansowa? Balansuję na granicy płynności finansowej, moja niezależność jest bardzo krucha odrobinę więcej mogłabym też znieść.
Tak właściwie to wciąż jestem zależna finansowo od mojego pracodawcy Nie spędza mi to snu z powiek.

Realizacja marzeń? Nie, zupełnie to nie jest ważne.  Od dwudziestu lat marzę o podroży na Islandię i wciąż to pozostaje w sferze marzeń. . Raczej bardziej zależy mi na realizowaniu moich pomysłów/projektów - wszystkiego tego, co powstaje w mojej głowie.

Myślę, ze najważniejsze dla mnie jest aby zachować pomiędzy tym wszystkim  równowagę.  Nic nie musi być najważniejsze - ważne, że jest ważne a czy pierwsze, piąte czy dziesiąte - to już nie ma najmniejszego znaczenia.

Nigdy nie zastanawiałam się nad hierarchią wartości.
Jednak, gdy w tej chwili miałabym taka listę przedstawić, to bezapelacyjnie na pierwszym miejscu postawiłabym moich synów. Ich życie, zdrowie i szczęście. Potem życie, zdrowie i szczęście pozostałych bliskich.  I to by było chyba na tyle. Pieniądze, kariera - jakoś nie pragnę. Wolę święty spokój (oczywiście nie wyrzekam się pieniędzy całkowicie - wiadomo,że są potrzebne do życia)

No to wiadomo pieniądze ponad zdrowie LOL a potem dziw że mówią iż Polki tylko dla kasy....
A mąż na końcu.

Moja hierarchia wartości od kiedy pamiętam:
1. Rodzina
2. Przyjaźń
3. Praca
4. Pasje, które częściowo pokrywają się z pkt 3

Gdzieś powinno się jeszcze znaleźć JA, ale w sumie wszystko, co powyżej to MOJE JA

Muszę przyznać, że jest to bardzo fajny wątek.

"Co stawiasz na pierwszym i kolejnych miejscach u siebie, a co u innych?"

U siebie przede wszystkim "romans z Bogiem", szczęśliwe relacje, twórczość, samorozwój oraz afirmacja prawdy.
Teraz niektórzy mają ochotę puknąć się w czoło, ale ok, nie ma problemu.

U innych:
- szczerość/prawdomówność i lojalność,
- inteligencja emocjonalna,
- samokontrola,
- zasobny intelekt,
- poczucie humoru,
- pokora,
- dystans do świata,
- poczucie własnej wartości i wysoka samoocena (nie mylić z zarozumiałością).

I jeszcze trochę innych cech, ale tyle wystarczy.
Wiem, wiem - jestem wymagająca.

"Jak sądzisz - z czego to wynika?"

Zapewne wynika to u mnie z doświadczenia, z samoobserwacji, z obserwacji innych...
Nie będę się rozpisywała.

"I czy - to akurat jest trudne pytanie - Twoja hierarchia deklarowana jest spójna z realizowaną?"

Dla mnie akurat jest to bardzo proste pytanie. Tak, spójna i mająca zastosowanie w rzeczywistości, inaczej po co mieć jakąkolwiek hierarchię?

BÓG,HONOR.OJCZYZNA za to warto oddać życie!
Wow jedyny jestem co za Ojczyznę dupę nadstawi???Forsa forsa forsa to już mam to marność. Kochającą żonę też mam,córkę też super.Nikomu nie pozwolę zabrać mi ich bo to mój najwiekszy skarb będę ich bronił ile mam sił w sobie i nie tylko ich to moja ojczyzna mój dom karabin sam sobie kupie jak będzie trzeba.I nie cofnę się ani kroku w tył bo za mną są tylko one.

Zgodzę się w 100%, kasa i zdrowie to pokrewne wartości, bo jeżeli nie ma kasy to się traci zdrowie żeby tą kasę zarobić. Jak jest zdrowie i kasa to reszta sama się jakoś ułoży.
Jasne ze tak jak, jest kasa jest zdrowie, bo jest za co w nie inwestować, jak nie ma kasy nie ma niczego.

Anhedonio, akurat tutaj mamy przypadek, że bez tego "pomyślunku" mozna nawet i całkiem dobrze egzystować

Bardzo śmieszne no a, co powiesz na przysłowie:

Czemuś biedny? Boś głupi! Czemuś głupi? Boś biedny

Ilu bogatych ludzi którzy zachorowali zmieniło zdanie na temat pieniędzy, bo ich majątki jakoś nie mogły ich wyleczyć ;p

Znow temat stacil watek. wszystkie wasze wypowiedzi na temat pieniędzy maja sens. Trzeba wiele doświadczyć by wiedzieć! bo poki co, to sie nazywa myslę, żę...

Pieniądze nie są bez znaczenia, fajnie je mieć, bo można realizować marzenia, łatwiej rozwiązać niektóre problemy w tym zdrowotne, ale dla mnie kasa nie jest wartością samą w sobie. Pieniądze nieraz są, a potem może ich z jakiegoś powodu nie być, różnie się dzieje w życiu. Ale jak ja będę się trzymać swoich zasad, jak będę silna psychicznie, to przetrwam, dalej będę taka sama, może bogatsza o nowe doświadczenia, ale zostanie mi przynajmniej coś ważnego jak tej kasy braknie. Podobnie jak w przypadku nagłego przypływu dużej ilości gotówki nie odbije mi palma i nie zacznę traktować z tego powodu ludzi inaczej niż dotąd.
Poza tym kiedyś ktoś mądry mi powiedział, że nie życzy mi nadmiaru pieniędzy, bo jak człowiek zaczyna odcinać kupony, to się rozleniwia, przestaje kombinować i dążyć do realizacji własnych celów, bo mu się wydaje, że ma na wszystko czas i środki. Myślę, że w tym jest sporo racji. Nie twierdzę, że nie chciałabym być obrzydliwie bogata - oczywiście, że bym chciała. Ale jak nie będę, to nie uczyni mnie to nieszczęśliwą. Wystarczy, że tych pieniędzy będzie wystarczająco żeby się za często nie martwić stanem konta.

Hmmm... Dla mnie obecnie najważniejsze są:
1. Miłość (mój związek)
2. Zdrowie i bezpieczeństwo rodziny
3. Zdobycie wykształcenia, a kiedyś pracy
4. Przyjaźń
5. Zdobywanie wiedzy (w sensie pasji i samorealizacji, a nie dyplomów)
6. Życie w zgodzie z ludźmi, bez konfliktów
 
W sumie na dzień dzisiejszy tyle. O pieniądze się nie muszę na razie martwić, ponieważ studiuje i jestem na utrzymaniu rodziców, którym nieźle się wiedzie finansowo, po skończeniu studiów, pewnie praca i pieniądze to będzie jedno z ważniejszych zmartwień.

Co do dyskusji na temat pieniędzy to uważam, że warto je mieć, mogą dawać dużo przyjemności, jeżeli się je wydaje na spełnianie marzeń, a stabilizacja finansowa jest ważna. Jednak nie stawiałabym tego na pierwszym miejscu nigdy w życiu. Może dla tego, że mnie do szczęścia nie potrzeba markowych ciuchów, najnowszych telefonów i setek innych dupereli, które niektórzy uważają za konieczne. Zdecydowanie wolałabym być biedniejsza (nie mówię to oczywiście o takim skrajnym ubóstwie, że nie mam co włożyć do garnka) i mieć przy tym dobre relacje z bliskimi, zdrowie, ukochaną osobę przy boku, kiedyś zdrowe dzieci, niż być bogatą, a np. samotną i nie mieć czasu na realizację planów, czytanie książek, odwiedzanie wymarzonych miejsc lub mieć złe relacje z rodziną czy przyjaciółmi.

U innych ludzi np. partnera na życie cenię takie cechy jak:
1. odpowiedzialność
2. pracowitość
3. ambicje
4. skromność
5. szczerość
no i oczywiście chciałabym, żeby ta osoba ceniła podobne wartości co ja, bo nie sądzę, żebym mogła być z kimś kto ceni głównie wolność od zobowiązań, rozrywkę itp, a reszta "jakoś to będzie"
5. cierpliwość

jeśli do mnie pijesz to tak, chodzi mi o zarobienie pieniędzy samej. a poślubiać nikogo i tak nie zamierzam, a już tym bardziej dla kasy

Tym samym kończę off topic, który przez przypadek stworzyłam

Whoever said money can"t buy happiness has never paid an adoption fee (oczywiscie za adopcje zwierzaka)

1. Kariera a z nią szeroko pojęte poszerzanie swoich kwalifikacji
2. Hobby, pasje na równi z kontaktami z rodziną i znajomymi

W sensie UBOGI umysłowo (słabo rozwinięty w tej materii): znaczy głupi...? A nie BEZ kasy
A co powiesz na: "mądremu nie trzeba tłumaczyć, a głupiemu nie warto... i tak nie zrozumie"
TY masz swoją hierarchię wartości a ja swoją
ty masz dylematy, których POSIADANĄ kasą nie rozwiążesz - ja nie potrzebuję pieniędzy do rozwiązywania takowych
WIĘC dowodzisz, że za pieniądze WSZYSTKIEGO się "nie kupi"
WHATEVER - pieniądze do środek do celu, jako cel SAM W SOBIE - ubogi
"Lepiej być pięknym i bogatym"? NO lepiej. A jak się nie jest pięknym czy kasiastym?
Dlatego WAŻNYM w mojej hierarchii jest inwestowanie w siebie - niekoniecznie WYŁĄCZNIE w widoczne aspekty fizyczne. Może lepiej w te niewidoczne gołym okiem i nie kłóci się to nijak ze stabilizacja życiową, którą RÓWNIEŻ wysoko sobie cenię - tyle, że interpretuję jako święty spokój bytowy
Ale to tylko ja

A wiesz dlaczego? ...Bo wciąż mają za mało!

Ja podobnie - miałam okazję poznać bardzo, naprawdę bardzo bogatych ludzi i niestety są dla mnie doskonałym przykładem, że szczęścia nie da się kupić. Pieniądze z nieba nie spadają, przeważnie wymagają sporych poświęceń, czyli zwykle (na szczęście nie zawsze) pojawiają się kosztem czegoś - czasem braku rodziny, co wynika z braku czasu, a tym samym możliwości zbudowania stabilnego, zdrowego związku, czasem jej rozpadem, ich zarabianie przeważnie okupione jest stresem, zmęczeniem, koniecznością ciągłego trzymania ręki na pulsie. Człowiek ma poczucie, że jego wartość w oczach innych jest wprost proporcjonalna do stanu posiadania, czują presję, naciski, ludzie wokół są interesowni, nierzadko zawistni, a w powietrzu wisi zazdrość i życzenia porażki. Czy warto? Na to pytanie to już każdy z nas sam musi sobie odpowiedzieć. Ja twierdzę, że nie.