8 lat w 30 min - Netkobiety.pl

generalnie swinia że tak Cie zostawił, przez telefon, gnojek i to po tylu latach, to chyba można porozmwaić normalnie...

kochana jesteś jeszcze taka młodziutka. wiem że nadal go kochasz i jeszcze troche pocierpisz zanim wszystko Ci przejdzie ale swiat na jednym facecie sie nie kończy. poznasz nastpengo ale teraz musisz odbyć swoją zalobę.

ja rozstalam sie po 5 latach i tez bylo mega ciężko, tym bardziej że wchodzila w grę inna...
będziesz palakala i zle sie czula przez jakiś czas bo to musi minąć, aż w koncu znudzi Ci sie to plakanie wstaniesz pewnego ranka i powiesz- po co ja marnuje kolejny dzień swojego życia... i tak będzie. musisz w to uwierzyć.
skup sie na sobie, zrób co kochasz co lubisz, nie przejmuj sie narazie facetami, nie szukaj nikogo tylko bądz sama dla siebie, zrob cos dla siebie co sprawia Ci przyjemność. nie przejmuj sie nim to dupek i to juz koniec. Ty dasz sobie radę. my kobietki jesteśmy silne

Staram się caly czas myslec ze to swinia i mimo tego ze to on zawsze zachowywał sie jak dorosły, czasem az za dorosły, to każdego dnia wstaje z mysla ze to juz koniec ze sie juz uspokoilam i chwile później jednak nie pomaga. Trudno mi strasznie a każdy dzien niestety jest coraz gorszy. Juz nawet zastanawiałam się nad rezygnacja ze studiów i wyjechaniem gdzies jak najdalej ale co to da...

A czy pomoga jakies antydepresanty? Oczywiście myslalam o samobójstwie bo pierwsze chwile byly raczej na " nie dam rady bez niego żyć ". Zbliża sie sesja na niczym nie potrafię się skupić, nie moge spać. Mówią ze czas leczy rany, a każdy poranek jest coraz gorszy...

Zgadzam się z Excop, nawet jeśli uczucie się wypali to można o tym porozmawiać, powiedzieć to normalnie (a nie SMSem, a potem przed domem ) choćby ze względu na tyle lat spędzonych razem i szacunek do drugiej osoby. Mógł Cię zaprosić do środka, a nie potraktować jak kogoś obcego i rozmawiać przez bramę. Widać Twój były już partner ma coś do ukrycia, i podejrzewam że najpóźniej za kilka tygodni dowiesz się o jego nowym związku. Przykro mi

A ze swojej strony przesyłam Ci uśmiech, Lily Allen - "Smile":
www.youtube.com/watch?v=0WxDrVUrSvI

Ta piosenka zawsze sprawiała, że czułam się lepiej w takich sytuacjach

Może to co powiem Ci trochę pomorze. Miałam tak samo.
Zostawił mnie po 3 latach nie będę opowiadała o szczegółach bo to nie ważne. Ważna jesteś teraz Ty.
Po 1 nie siedź sama w domu, pójdź do przyjaciółki, siostry, brata znajomej. Studiujesz w innym mieści niż on więc masz na pewno bliskie osoby tylko moja rada nie przytłocz ich swoimi problemami tzn nie opowiadaj wszystkiego tak jakby oni mieli wrażenie, że przyszłaś tylko dlatego, żeby się wyżalić. Pójdz np. się pouczyć z kolezanka do sesji może to banał ale zawsze nie będziesz sama siedzieć i rozmyślać. Ja siedziałam sama i mnie to dobijało, miałam depresje, życie tez chciałam skończyć.
Po 2 ( mi to bardzo pomogło) zacznij się modlić. Ja zaczęłam się modlic chodziłam do kościoła codziennie do komuni codziennie, chodziłam siadałam płakałam i rozmawiałam z Bogiem i wychodziłam silniejsza bo to w nim znalazłam przyjaciela. Normalnie w myślach mu opowiadałam co czuje, jak mi źle, że sobie nie radze itd. Spróbuj może to pomoże.
Po 3 nie rezygnuj pod żadnym pozorem ze studiów nie dość, że zniszczył wasz związek, Twoją miłośc Ciebie to chcesz, aby jeszcze studia Ci zniszczył. Nie pozwól na to.
Zapytałaś czy się spotkać. Powiem Ci, że ja wiem co będzie jak się spotkasz. Rozwali Cie to jeszcze bardziej jak go zobaczysz, będziesz prosiła żeby wrócił itd. Pomyśl czy jesteś znowu gotowa na to?
Po 4 nie szukaj nikogo na siłę. Jeśli jesteś mądrą, ładną, inteligentną, uczciwa i wierna dziewczyna i ani go nie zdradziłaś ani nic  z tych rzeczy 9 a wierze, że taka jesteś) to znajdziesz kogoś kto Ci podziekuje za to, że jesteś przy nim. Wiem teraz myślisz, że nikogo nie pokochasz, że on jest jedyny. Ja nadal tak myśle ale proszę codziennie Boga, żebym już nie cierpiała.
I najważniejsze nie wiem czy to robisz czy nie( ja to robiłam) nie sprawdzaj na Fb czy wśród znajomych czy ma dziewczyne czy nie teraz nic Ci to nie da a bardziej może dobić.
Powodzenia, wierze w Ciebie

Nie rob z tego tragedii. Moze nie wybral dobrego sposobu, ale wlasciwie zrobil ci przysluge. Skoro sie zwiazek wypalil to nie ma znaczenia z jakiego powodu. To dobrze, ze nie chcial z toba rozmawiac - takie zwiazki trzeba konczyc szybko, wtedy boli bardziej, ale krocej.  Gdybyscie zaczeli rozmawiac skonczyloby sie na lzach, prosbach, szantazach i rozpaczy. W koncu moze nawet by ci ulegl i wrocilibyscie do siebie. Ale przeciez on by sie w tobie nie zakochal od nowa. I mielibyscie spieprzone kolejne pol roku, po ktorym bylabys psychicznym wrakiem.

To nie ma znaczenia dlaczego odszedl. Jestescie razem od 8 lat, a to znaczy, ze byliscie niemal dziecmi jeszcze kiedy sie w sobie zakochaliscie.  Moze on sam jeszcze nie wie dlaczego nie chce spedzic z toba reszty zycia? Ale juz wiedzial, ze tego nie chce.

Masz 23 lata. Masz czas i duzo mozliwosci przed soba. Nie odwalaj dramatycznych scen -masz prawo plakac i rozpaczac, ale rzucanie studiow to juz przesada.

to nie żadna miłość tylko przyzwyczajenie, by nie powiedzieć nawyk z dzieciństwa.
Za kilka miechów zakosztujesz nowości i Ci szczenna opadnie jak sobie uświadomisz ile straciłaś do tej pory.

Musiał Ci wcześniej jakieś znaki dawać,  tyle że Ty ich pewnie nie chcialaś widzieć.
8 lat to dużo czasu,  ale ja wierzę w to, że sobie poradzisz bądź silna!

Niemożliwe jest tak zakończyć 8 lat w jeden dzień. Chyba, że w grę wchodzi inna?

To bylo moje pierwsze podejrzenie. Jednak znajoma ktoś mieszka z nim w jednym akademiku upewnila mnie ze nie możliwe zeby prowadził 2 zwiazki jednoczsnie. Chyba ze kogoś poznal i chcial miec czyste konto. Normalnie przeciez powiedzialby ze ma kogoś i dalabym mu juz spokój. Kocham go i chce jego szczęścia. Wlasnie ta nie wiedza co się wydarzyło pogarsza moja sytuacje. Jedyne co mogloby byc znakiem to tonze od drugiego dnia swiat byl markotny, ale miał 40st gorączki, kaszel i spuchnięte az od bólu gardło, caly czas przy nim siedzialam i gonprzytulalam. W sobotę czul sie troche lepiej, zabawilismy sie jeszcze z rana i odwiózł mnie do domu. A na drugi dzień ....

Co do pewnych rad psychologów się nie wypowiem.. sama konczylam roczną szkolę psychologiczna i wiem doskonale że psycholog jest takim samym czlowiekiem jak każdy inny który potrafi mądrze doradzic i pocieszyć - nic poza tym. A jak się czegoś nie przeżyło to nie można uważać sie za encyklopedie wiedzy ludzkiej natury. Mój chłopak ma dość specyficzny charakter i wielokrotnie z tego powodu bywało miedzy nami różnie ale moje uczucie jest na tyle silne bo własnie budowane od dziecinstwa i od podstaw relacje tworzą osobowość emocjonalna na całe życie. Człowiek nie wie jak to jest z kimś innym i nawet nie chce wiedzieć i nie wyobraża sobie innego życia bo całe plany już zbudował. Ze mną jest o tyle inaczej że nie żyjemy i nigdy nie żyliśmy oddzielnie bo nie było żadnych studiów daleko od siebie, uczyliśmy się w tym samym mieście. Mnie się osobiście wydaje że ta wasza rozłąka ma jakiś udział w jego decyzji. Może sie pogubił. Bo nie wierzę że facet który stał się facetem tak naprawdę dzięki Tobie nagle ubzdurzył sobie że będzie sobie żył dla samego siebie. Albo się zafascynował kimś innym i nie myśli na chłodno a jak go kopnie tamta w tyłek to zacznie myśleć albo po prostu pogubił sie bo nie dojrzał do poważnego związku na który Ty byłas gotowa i stchórzył. Ja osobiście nie wykluczam że będzie błagał na kolanach jeszcze. Ale mniejsza o to. Postaraj się skupić na czymkolwiek co lubisz i co musisz robić, jeśli macie tylko wspólnych przyjaciół i oni będą Ci o nim przypominac to nie widuj sie z nimi. Obejrzyj coś w tv, poczytaj, idź sobie kupić jakiś fajny kosmetyk tylko dla siebie i spróbuj narazie nie mysleć. A jeśli porozmawiacie to jak te emocje pierwsze troche opadną bo teraz faktycznie nie jest to odpowiednia chwila gdy jesteś w takim stanie. I pamiętaj że Ty jesteś najważniejsza i nie możesz dać mu satysfakcji że zniszczył Ci życie.

Sama szukam caly czas powodu. Obwinialam sie caly czas ze to moja wina, moze za dużo wymagalam, moze konflikt charakterów ? On zawsze byl spokojny i opanowany a ja impulsywna i nerwowa ale oboje byliśmy strasznie uparci. Zawsze gdy mialam jakies wątpliwości udowadnial mi ze strasznie się kochamy. Wiem, ze nie dam ruszyć dalej bez żadnych wyjaśnień z jego strony ale tez nie moge go zmusić skoro nie mam z nim juz żadnego kontaktu. Nasi znajomi sa w kropce bo to jego znajomi z dzieciństwa ale traktujemy sie jak rodzeństwo, nawet z jednymi mieszkałam na studiach. Nienwiedza co robic bo on im mówi ze się rozstaliśmy a ja ze mnie rzucił. Wiem ze zmienił sie strasznie i jak go znajoma zapytala co sie stalo to odpowiedział ze wrócił do tego jaki byl wczesniej. A jaki mogl byc mając 15 lat, gowniarzem który widział sens zycia w grach i wypiciu piwa w tajemnicy przed rodzicami? Na wszelkie sposoby probuje zrozumieć co nim kierowalo. Poklocilismy się wczesniej o jednego z jego " przyjaciol" ponieważ umowil sie ze mną na dana godzinę a mial zamiar pojawić sie 2 h później bo przyjaciel chcial poderwać jedna z jego znajomych, byla afera i w koncu nie przyjechał, jeden dzien jeszcze sie gniewalam i koniec. Ale nigdy nie potrafiłam sie na niego gniewać dluzej.

Znajomi są w trudnej sytuacji bo oboje jesteście im bliscy i nie wiedzą jak mają się zachowac i za kim mają byc i tu sie im nawet nie ma co dziwić. Napisałaś że teraz z nim nie pogadasz bo się nie chce odezwać i tym lepiej bo masz czas ochłonąć. A on jak pobedzie sam ze swoimi myślami to jemu to akurat zrobi wiele dobrego bo też ochłonie, pożyje bez Ciebie i zobaczy jak to jest i albo mu sie odmieni albo i nie ale przynajmniej jak się już zobaczycie to nie bedzie takiej szarpaniny jakby była teraz. Na moje oko minimum 2-3tyg na ochłonięcie. Może nawet sam sie skontaktuje jak bedzie gotowy na to.

Jak się szczerze kocha, to nie da się znienawidzić. ;p
Negatywne emocje będą albo dopiero się pojawią, ale nie sama nienawiść. To już prędzej "od nienawiści do miłości jeden krok".

"Wiem, ze nie dam ruszyć dalej bez żadnych wyjaśnień z jego strony ale tez nie moge go zmusić skoro nie mam z nim juz żadnego kontaktu".

Znajdź jakiś sposób, żeby się skontaktować, nie możesz zwyczajnie odpuścić. Przynajmniej jakieś wyjaśnienia należą Ci się po tylu latach.
Poczekaj trochę, może sam się jeszcze odezwie.

Dowiedzieć się prawdy.

Staram się chwilowo skupić na czymś innym ,ale nie da sie. Wracają setki wspomnień zlych i dobrych ibwspanialych.... Pamiętam jego spojrzenia na mnie z miłością i porzadaniem. Da siebtak poprostu o tym zapomnieć wyrzucić z myśli? Przeciez on ma dokladnie te same wspomnienia. Jak on sobie z tym radzi?

Jak okropna osoba trzeba być, zeby traktować kogoś normalnie okazywać mu uczucia i na drugi dzień juz ich nie miec. Caly czas jak przypominam sobie ten moment serce mi pęka, ale mam wrażenie ze jemu tez bylo ciężko dlatego właśnie zrobil to jak zrobil w jakims celu. Wiem ze miał naprawde bardzo dużo pracy na studia, taki wybrał kierunek i namnozylo mu się tyle ze wiem ze nie wyrobił sie wciąż ze wszystkim. Ale czy to byl powód? Brak czasu?

Jestem w takiej samej sytuacji, zerwał ze mną przez telefon po 7 latach związku... Wiem jak się czujesz... Serce czasami tak ściśnie że myślisz że już nigdy nie zabije. Najgorsze są noce gdy nagle się obudzisz i zaczniesz myśleć i wspominać... Chcesz się zerwać do walki i nie odpuścić... poniżyć się i zadzwonić, prosić o wyjaśnienie i próbować naprawić. Dwa tygodnie... kiedy przyjdzie ukojenie??

Darusia, z tego co piszesz widzę, że szukasz winy w sobie, bo nie byłaś idealna. A kto z nas jest? Jakby Twój były Cię kochał to by z Tobą szczerze porozmawiał i powiedział co mu nie pasuje. A co on zrobił? Odszedł bez wyjaśnień.

Jak ludziom na sobie zależy to ze sobą rozmawiają i mówią sobie nawzajem co im nie pasuje. Razem dochodzą do konsensusu i żyją dalej długo i szczęśliwie.

A rozmowa by Ci się przydała. Powiedz mu, że chcesz znać prawdziwe przyczyny jego odejścia, bez owijania w bawełnę. Jak dalej nie będzie chciał powiedzieć, to jest zwykłym tchórzem.

poczytaj sobie na forum o prawie przyciągania, dało mi do myślenia i pozwoliło przetrwać pierwsze dni

Ja bym narazie nie radziła sobie nikogo podrywać tylko po to by przed samą sobą zrobić mu na złość. Jeśli dane jest nam spotkać nową miłość to nie na siłę, absolutnie nie. Nie zgadzam się absolutnie z przedmówcą. To czas w którym powinna się otrząsnąć a jeśli pozna kogoś to świetnie ale takie sytuacje mogą doprowadzić do jeszcze gorszego zawodu i tragedii. Życie pisze różne scenariusze ale moim zdaniem w takich momentach nie należy mu w tym pomagać.

a co ze studiami?

Nawet nie myśl o rzuceniu studiów.
O to właśnie chodzi, byś tym intensywniej zajęła się nauką.
Nie niszcz sobie przyszłości przez kogoś, kto ma to gdzieś.

Rozmawialam dzis z jego koleżanka ze studiów. Zapytałam sie jej jak mu idzie bo wiem ze miał troche problemów. Oczywiście ona tez jest pewna ze polubownie sie rozstaliśmy bo wszystko sobie wyjaśniliśmy. Juz zastanawiałam się czy cholera jestem normalna. Przysnilo mi sie tylko ze to on mnie zostawił? On kompletnie nic o mnie nie mówi znajomym no bo przeciez sadza ze sie rozstaliśmy a nie ja zostałam rzucona. Wszyscy sa w szoku i pytają kto zawinil a on mówi ze nikt takbwyszlo. To nie jest fair. Nadal strasznie go kocham ale juz zaczyna mnie to wkurzać. Mam ochote poprostu mubstrzelic w twarz. Gdyby chcial wrócić pewnie bym sie zgodzila ale czy będzie tak samo?
Czy istnieje szansa ze kiedys przemysli i wróci? Wiem ze tez szuka ucieczki, zupełnie przez przypadek zalogowalam sie na pewne forum na ktorym mieliśmy wspólne konto ibokazalo soe ze szuka pracy w Szwajcari od czerwca do października. Przeciez ktos kto juz nie kocha i nie obchodzi go los drugiej osoby nie powinien uciekać.

W końcu ostatnie moje przemyślenie. Spotkamy się za jakiś czas na wymianę rzeczami. Powinnam zaprosić go do domu, do pokoju, czy wyjsc na spacer czy może spotkać sie w kawiarni/barze, jwchac do niego czy czekać co on zaproponuje? Nalegać na wyjaśnienia czy poczekać aż sam zacznie rozmawiać?

Mam mętlik w glowie i natlok myśli. Co robic? Uciec? Czy zyc gdyby nigdy nic, starać się przełamać i zacząć od nowa, nie szukac kogoś na sile tylko byc sobą?
Prawda jest taka ze mam kilka dobrych koleżanek,moze nawet przyjaciółek ale one uważają ze dobrze się stalo, bo po 8 latach sie nie oświadczy dla nich zle bylo ze juz po 4 sie nie oświadczył. Dla mnie to nie bylo ważne, ale po tylu latach wmawiania przez nie boje sie ze wywieralam na nim za duza presje. Moze się wystraszył? Kilka dni po poważnej sprzeczce podjął taka decyzje i udaje wśród znajomych ze nic się nie stalo, moze chce dać mi nauczkę?

Mysle ze na pewno skończę ten rok. Zobacze jak będę sobie radzić z samotnością, na chwile obecna nie chce chyba nikogo szukac. Szuka sie w ogóle miłości? Nie znam żadnego zycia poza moim byłym ktoregobpoznalam przez przypadek. Chyba wlasnie takie uczucie sie liczy?

Staram się być silna, naprawde. Ale caly czas analizuje sytuacjie, czytam sms od niego ze sie wypalil,Ze nie może i nie chce się zmuszać do bycia ze mna , ze nie ma juz faceta w ktorym się zakochałam ibto koniec. Liczę chyba na tonze wróci do mnie ale wiem ze tak nie będzie.

Moja koleżanka na takie myślenie powiedziała mi: po najgorszej burzy ZAWSZE wychodzi słońce. Wiem że teraz nie przyjmujesz tego do wiadomości ale uwierz mi powolutku będzie lepiej... u mnie minęło 12 dni... i jest lepiej... niewiele ale jest...

Powinnam go nienawidzić, wściec sie i zezloscic, ze potraktował mnie jak najgorszego śmiecia. Przez 8 lat mnie oklamywal ze kocha? Czy kocha ale mu się odechciało. Ciągle mysle o tym co robi, co zjadl na obiad itd. Caly czas placze. Każdy mówi ze to minke ze kiedys kogoś poznam. Nie moge wyobrazić sobie dotyku innego faceta.... Zalamana jestem kompletnie.

Zgadzam sie z darek90 we wszystkim poza jednym. Daj sobie spokoj z wyciaganiem na sile od niego powodu zakonczenia zwiazku, bo i tak nie dostaniesz zapewne prawdziwego.

Pisałeś też:
"Powodem było to że przestałem się starać i z biegiem czasu przestała mnie kochać. Mówiła o tym kilka razy, że nie interesuję się nią, że mało czasu spędzamy razem ale nie docierało to do mnie".

I wielce zdziwiony, że Cię laska rzuciła? Zwyczajnie się rozleniwiłeś, byłeś nudziarzem, który myślał, że złapał swoją rybkę i na tym koniec, więcej nic nie musi robić, dlatego skończyła z Tobą. Wcale jej się nie dziwię. To Tobie przestało najpierw na niej zależeć. Pewnie parę lat jeszcze tkwiła w tym "związku", może myślała, że coś się zmieni, ale jak poznała kogoś ciekawego, to w końcu odważyła się i odeszła.
Ty doznałeś szoku, że "jak tak w ogóle można? Po tylu latach?" Ano można, całkiem normalnie. Można nawet po 10 latach i więcej, jeśli coś komuś bardzo nie pasuje.
Najzabawniejsze jest to, że ona Ci mówiła, co ją boli, a Ty ją zlewałeś. Raniłeś, raniłeś, aż w końcu wszystko w niej umarło. Na dodatek wchodzisz na forum i zgrywasz wielce poszkodowanego, który "stracił najlepsze lata". Bekę mam, typie.

"Że on chyba nie wie co to milosc ale ze czul się szczęśliwy i wogole wiec myślał ze to milosc".

To ciekawe...

Nie pisz już do niego i nie dzwoń, odetnij się, popłacz też sobie, bo on jest na etapie, gdzie nie wie, czego chce od życia, ale pokazuje wszystkim (w tym sobie), że wie. 
Rozumiem, co czujesz, ale jeśli szczerze go kochasz, to pozwolisz mu odejść i nie będziesz go zamęczała. Niech idzie swoją drogą i poczuje się wolny, bo może przestał się tak czuć... dusił się.