Samotność w małżeństwie. - Netkobiety.pl

Co możemy dla Ciebie zrobić?

Jest nieszczęśliwa. Wróci d nas...

prawda jest jedna,

to jest zawsze na obustronne życzenie

nie umniejszam nikomu ani nie dodaje, nie o to chodzi w każdym razie

pozdr

Obustronne? Nie sądzę. Były rozmowy, a raczej mój monolog, była moja chęć przeprowadzki 300km od domu, ale po co jak jemu jest wygodnie żyć z dala od dzieci i żony

To ciekawa jestem co twoim zdaniem powinna zrobić żona, matka 2 dzieci gdy jej mąż pracuje 300km od domu? Gdy mąż realizuje swoje marzenia tam, bo tylko tam może to robić. Jednocześnie On nie chce się tam wyprowadzać na stałe bądz nie chce tam żyć z żoną i dziećmi. Co ma zrobić kobieta? Rozwieść się mimo że kocha i zabrać dzieciom ojca? A może na chama jechać do niego i bez jego zgody tam zostać. Łatwo się mówi, gdy nie jest to twój problem

Może i powinno NAM zależeć, najwyraźniej zależy tylko mi. Twoje słowa odebrałam jako atak na mnie. Nie wysłałam męża do pracy 300km od domu, sam chciał jechać, to było jego marzenie od dziecka. Nie przeliczam jego wypłaty na kasę, bo nigdy nie musiałam się z nią liczyć. Zawsze miałam wszystko(materialne) co chciałam i dziś też na dużo mogę sobie pozwolić. Mi nie pasuje życie na odległość, jemu tak. Wraca z pracy i jest sam. Kawaler w tygodniu, mąż i ojciec w weekendy. Ja jestem zupełnie sama, dzieci, dom, mieszkania, opłaty, sklepy, choroby - wszystko na mojej głowie. Uważasz, że tak chciałam? Zastanów się... Mój błąd był taki, że kochałam na tyle mocno, aby pozwolić mu spełniać jego marzenia moim kosztem.
Widzisz, ty masz obok żonę i marudzisz bo teściowie. Ja nie mam obok teściów, mamy własny dom, mieszkania, ale nie mam przy boku męża. I to nie ja wybrałam sobie taki żywot, to mój mąż go wybrał mówiąc o swoich marzeniach a potem słowami "nie chce żebyśmy tu mieszkali". Najwyraźniej woli mieszkać z dala ode mnie, od nas

Mąż pracuje w wojsku i wiedziałam, że o tym marzy. Niestety nie wiedziałam, że będzie służył w takich siłach, których nie ma w pobliżu. Chciał syna, urodziłam syna, a po 2 miesiącach usłyszałam, że się dostał 300km od domu. Miałam powiedzieć NIE? Potem bym usłyszała "dla ciebie zrezygnowałem w wojska" a tego nie chce. Miałam jednak nadzieję, że się tam przeprowadzimy. Zaproponowałam, żebyśmy wynajeli komuś dom, sprzedali mieszkanie i się tam przenieśli, ale usłyszałam nie. Nie stała za tym żadna kobieta, bo to było w pierwszym miesiącu jego służby, więc zgłupiałam. Nie wiem co robić, co mysleć. Proponowałam nawet rozwód, bo ja nie umiem tak żyć, ale on nie chce o tym słyszeć bo kocha. Tylko, że dla mnie jak ktoś kocha, chce być z tą osobą a nie 300km od niej. A on nie widzi problemu w tym, żeby żyć tam w tygodniu, w weekendy w domu i tak do emerytury. Nie myśli o tym co ja czuję, że dzieci tęsknią i że ze wszystkimi problemami jestem sama. W grudniu miałam skierowanie z młodszym dzieckiem do lekarza. Co usłyszałam? I co ty teraz zrobisz? Przecież to tylko mój problem co z robić ze starszym dzieckiem...

Czy teraz żadnej nie ma to pewności nie mam, chociaż raczej nie. Ale gdy chciałam się tam przeprowadzić to był pierwszy miesiąc jego służby.
Mój mąż od dawna wie co myślę o takim związku. Ostatnio powiedziałam mu nawet, że się wypalam, że chyba przestaję go kochać, że chcę rozwodu bo chcę żyć normalnie. Że i tak jestem jak samotna matka, tyle że z większymi alimentami niż normalnie bym dostała (alimentami nazwałam jego wypłatę). Powiedział że mnie kocha, że nie da mi odejść i tyle. Gdy na laptopie znalazł pozew rozwodowy wściekł się, ale nadal nie robi nic, aby zmienić naszą sytuację.
Widujemy się co dwa tygodnie, czasem co tydzień. Przyjeżdża w piątek wieczorem, wyjeżdża w niedzielę. On twierdzi, że dużo ludzi tak żyje i nie powinnam marudzić. Tylko, że mnie nie interesują inni. Oni życia za mnie nie przeżyją. Mąż zabiera mnie na randki (kolacja, kino, tańce), kupuje kwiaty bez okazji, ale nie mam w nim oparcia. Wszystkie problemy zostawia dla mnie bo jak twierdzi, twarda ze mnie baba i sobie poradzę. Mam świadomość, że jeśli coś złego się stanie, będę musiała sobie poradzić sama. Świetne małżeństwo...

Na chwilę obecną to ja już nie chcę się przeprowadzać, chyba przestaje walczyć o ten związek. Boje się, że kupimy tam mieszkanie, ja sprzedam sklepy, przeprowadzę się do niego a między nami się nie ułoży. Co wtedy? Do czego wrócę? Do domu, którego nie będę miała za co utrzymać? Pokazał mi, że nie interesuje go co z nami będzie, więc ja teraz nie wyjadę bo po co?
Nie rozumiem tego, bo jak przyjeżdża to w domu robi wszystko. Sprząta, gotuje, zajmuje się dziećmi, kupuje mi kwiaty bez okazji, zabiera na romantyczne kolacje. Chociaż coraz częściej widzę jego wady, np. zostawia mnie po imprezie z dzieckiem na ręku, stosem garów do zmywania, ogólnie w błaganie bo on idzie biegać i koniec. Bo musi iść już bo zawsze tak biega. Albo proszę go żeby zrobił mleko i słyszę zaraz. Dziecko płacze, a on ogląda film i czeka na reklamy, żeby to mleko zrobić. Film w tym momencie jest ważniejszy od dziecka. A może nie jest, tylko on wie, że ja to dziecko wezmę i sama to mleko zrobię. Pokazałam mu, że sobie radzę sama i on teraz nie robi nic, bo przecież ja sobie poradzę.
Tylko, że po co mi taki mąż? Ostatnio mu wykrzyczałam co mi leży na sercu ( po raz kolejny), stwierdził, ze zrezygnuje ze służby, ale dopiero jak coś znajdzie. Kolejna obietnica bez pokrycia, bo podobno szuka już od wakacji, a nawet CV nie napisał. Dałam mu czas do czerwca. Jeśli do tego czasu nic się nie zmieni odejdę. Mam 30 lat i nie planuję spędzić życia walcząc ze wszystkim sama.

Jeżeli słyszy słowa, że odległość nas, mnie zabija, że się wypalam i przestaję go kochać, że nie czuję żeby mnie kochał, że wg mnie nie mogę na niego liczyć,  to już nie wiem jakie inne argumenty mogą do niego dotrzeć.
Ten facet mnie kochał, bardzo widziałam to i czułam. Dla mnie przestał palić, dla mnie przestał pić (pije od czasu do czasu teraz), gdy widział że było mi źle stawał na głowie, aby zmienić to. Adoptował moje starsze dziecko. Ze mną było tak samo, zawsze starałam się żeby czuł się kochany, wspierałam go jak umiałam. Teraz tego nie ma. Może po prostu już mnie nie kocha, a jest ze mną tylko ze względu na dzieci. Tylko, że ja mu mówiłam, że tak naprawdę niewiele rozwód zmieni. W domu jest tylko na weekendy co tydzień, co dwa. I ja mu wtedy dzieci będę dawała, żaden problem. Wie, że nigdy nie utrudniałabym dzieciom kontaktu z ojcem. Ale on mówi, że nie jest ze mną dla dzieci tylko dla nas i że o żadnym rozwodzie nie ma mowy. Ale jednocześnie teraz nie robi nic, aby stosunki między nami uległy poprawie. Chociaż widzi, że jest źle, bo sam ostatnio zaczął rozmowę na temat, dlaczego już go nie przytulam i nie całuję. On udaje, że wszystko jest dobrze, mysli że jak mnie sam przytuli, da buzi to będzie ok. Nie będzie, bo jestem już wypalona...

Z palenia zrezygnował w 2009r z picia jeszcze wcześniej. Nie jestem zawzięta w tej sprawie, ale moim zdaniem głupotą jest teraz zostawianie domu, pracy i podążanie za kimś, z kim kompletnie mi się nie układa. Byłam gotowa wcześniej, gdy między nami było dobrze, teraz za dużo ryzykuję poza tym o nic nie mówi, więc mu tak pasuje. Gdybym widziała, że chce, że próbuje ze mną rozmawiać na ten temat to ok, ale tak, wpychać się tam gdzie mnie nie chcą.

Jeżeli chodzi ci o picie, to akurat też o tym myślałam. Ale sprawdzałam go raz i drugi i nigdy nie mogłam się przyczepić. on wie, ze jak będzie pił i ja się o tym dowiem, to nie dość że mnie więcej oglądać nie bedzie to  i z dziećmi będzie miał problem, bo pijakowi dzieci nie dam.

Adoptował moje dziecko bo ON tak chciał, to był jego wybór i jego propozycja. Palić przestał dla mnie owszem, ale wybacz, gdyby nie uspokoił się z piciem nie miałby czego u mnie szukać. Poza tym przestał pić dla siebie. trudno powiedzieć że dla mnie skoro się dopiero poznawaliśmy i nie było mowy jeszcze o jakimś uczuciu. Może niektórym pasuje życie z wiecznie pijanym facetem, mi nie. Nie raz od niego słyszę, że gdyby nie ja to pewnie by się stoczył jak jego koledzy. I nie musimy sprzedawać dorobku życia. Mieszkania mamy dwa plus dom, wystarczyło sprzedać jedno mieszkanie i kupić tam, więc tak naprawdę nic byśmy nie stracili. O przepraszam - on by stracił - wolność. A sklepy można sprzedać i otworzyć tam, jaki problem?
Może tobie pasuje życie w weekendowym małżeństwie co nie oznacza, że mi ma to pasować

Tak, kilkukrotnie prosto z mostu powiedziałam co czuję, jak to wygląda z mojej strony i że myślę o rozwodzie. Ciągle słyszę zapewnienia o jego zmianie, o miłości wobec mnie, ale to niestety tylko puste słowa. Nie  powiem, żeby on nie robił nic, bo robi. W weekend sprząta, gotuje, zajmuje się dziećmi, ale nie daje mi najważniejszego - poczucia bezpieczeństwa. I on tego nie rozumie. Nawet wczoraj stwierdził, że on mnie całuje i przytula i to znaczy, że się stara. Tylko, że od cholery czasu mu mówię że nie o takie staranie mi chodzi. Ja chcę mieć pewność, że on będzie gdy coś złego się stanie, że np w razie choroby mam w nim oparcie. Stwierdził, że to oparcie mam. Więc mu pokazałam, że nie mam. Podałam cztery przykłady, gdzie zostałam sama ze skierowaniem do szpitala i 2 dzieci. to był mój problem co z tymi dziećmi zrobić na czas pobytu w szpitalu. Skończyło się tym, że do tego szpitala po prostu nie poszłam bo jak? Ale on tego nie widzi, wg niego mam w nim oparcie i już. Ostatnia taka sytuacja ze skierowaniem miała miejsce w sylwestra i co? Nic się nie zmieniło. Do szpitala nie poszłam.

Ja czuje się samotna będą samom

Dziękuję za Twój post. Miałam zamiar wpaść tam na ferie, ale właśnie dowiedziałam się że młodsze dziecko ma ospę. Ale zrobię tak jak piszesz, niestety dopiero w wakacje bo córka ma szkołę

Mąż mieszka w hotelu. Syn ma ospę, więc trzy tygodnie wyjęte z życia, a ferie u nas zaczynają się chyba 17 czy coś takiego. Ale powiedziałam przed chwilą mężowi, że na czas ferii ma być tydzień w domu.Nie interesuje mnie czy weźmie urlop, czy pójdzie na zwolnienie, 5 dni ma spędzić w domu. Zgodził się, więc mam nadzieję, że tak będzie.

Ciężki orzech, co do zgryzienia

próbuj jeszcze raz, może się oświeci choć trochę

na moim przykładzie widać że to ciężki proces, niestety mimo chęci

także powodzenia

dobre, sam napisz coś konstruktywnego

powiedz co Ci nie pasuje z mojej rozmowy z autorką
skoro wyciągasz takie wnioski w moim kierunku

dodam że jakbyś nie tylko pierwsze wątki poczytał to może byś troszkę bardziej temat ogarnął

chyba że czytanie "po łebkach" przekładasz nad czytanie po ze zrozumieniem

miłego dnia