Terapia małżeńska - rozsądny koniec czy nowy początek ? - Netkobiety.pl

Zgadza się, jestem tego świadoma. Dlatego uważam, ze najlepsze wnioski można wyciągnąć z konkretnych przykładów i historii osób które takiej terapii się poddały. Teorię i podstawy znam, interesuje mnie  strona praktyczna. Czy miałeś okazję korzystać z terapii małżeńskiej?

To może ja dorzucę coś ze swojego doświadczenia
Gdy ja i mój maż trafiliśmy na terapię dla par mieliśmy rozbieżne intencje.
Ja chciałam spokojnie zakończyć nasze małżeństwo a mój mąż chciał spróbować uratować je.
Psychoterapeutki szybko zorientowały się w sytuacji i odkryły konflikt interesów.
Wtedy wspólnie uzgodniliśmy, że one pomogą nam "dojechać" do miejsca, w którym podjęta zostanie przez nas decyzja, czy zostajemy razem, czy się rozstajemy.

Aeryn ja również mam podobnie - szczególnie po ostatnich dwóch wizytach - mam wrażenie, że nie wiem po co jestem z moim M. aczkolwiek mam szansę "wypłakać" się i chyba w jakiś sposób to pomaga. W naszym przypadku na początku pani psycholog była tak jakby "lekko nastawiona na naszą syt." jeżeli tak mogę to określić. Teraz, gdy jednak okazało się, że tak łatwo nie będzie, że mam wieeelkie wątpliwości co do dalszego życia razem, jakby "spięła pośladki" i inaczej do tego już podchodzi. Zaczęła się bardziej przykładać, żeby nie pierdzielić samych frazesów, bo teorie miłości Sternberga sama sobie przestudiowałam itp. Wie, że się motam , chcę i nie chcę , więc próbuje nakierować mnie na jedną ze ścieżek, pokazując dwie opcje, dając wybór jednej z nich. Jaka ona będzie - jeszcze do końca nie wiem. Ale jak się dowiem, to wówczas pójdzie już gładko.

Ogólnie terapia jest jak najbardziej ok. I pomaga, chociażby po to, żeby w pełni świadomym, bez działania pod wpływem rozszalałych emocji - podjąć decyzję o NAS.

Dziękuję Wam za szczerość i za to, że zechcieliście się podzielić swoimi spostrzeżeniami i odczuciami. Wasze wypowiedzi są dla mnie cenne z tego względu, ze prawdziwie pokazują sens/ cel terapii i pozwalają mi skonfrontować moje wyobrażenia na temat tego procesu. Sądzę, że mogą tez otworzyć oczy wielu osobom , które czytają a nie koniecznie udzielają się na forum ( jak ja kiedyś), na to co naprawdę się dzieje za drzwiami gabinetu psychoterapeuty.

Zastanawia mnie jeszcze jedna kwestia. Nie obstaję na siłę przy trwaniu w "złym" związku, chociaż postaram się racjonalnie zrobić wszystko co w mojej mocy aby naprawić moją część udziału. Tak jak się spodziewałam terapia przede wszystkim wyczula na słuchanie siebie, czasem to pewnie pierwsza okazja kiedy możemy usłyszeć od siebie o własnych potrzebach, lękach, oczekiwaniach, nieuświadomionych traumach.

Wiem że moje małżeńskie problemy w prostej linii wynikają z dzieciństwa mojego partnera i mojego. Swojej traumy jestem świadoma od wielu lat i przez kilka lat pracowałam samodzielnie nad zrozumieniem i zmniejszeniem jej skutków. Pracowałam nad sobą ( co nie oznacza że nie mam już nic do roboty .

Mój mąż mimo 30 lat, żyje w zaprzeczeniu. Z rodzicami, którzy zafundowali mu emocjonalne piekło, utrzymuje poprawne stosunki, ostatnio coraz bardziej zażyłe ( codzienne godzinne telefony, rozmowy o sprawach bieżących ). Nigdy się z nimi w tym temacie nie konfrontował, nigdy o tym nie rozmawiali i nie będą. U nich w domu nie rozmawia się o emocjach ! Każdy żyje obok siebie i musi sobie radzić, jeśli jest słaby ginie. ( On był najsłabszym ogniwem w rodzinie, przeżył największą traumę). Bez emocji, bez czułości, bez rozmów o uczuciach. Problemy zamiata się pod dywan i udaje ze jeśli się o nich nie mówi, to znikną. Ocknęłam się kiedy uświadomiłam sobie, ze nasze życie wygląda tak jak życie jego rodziców. Wolę odejść z nienarodzonym jeszcze dzieckiem niż tak żyć.

Mam do Was pytanie, czy jest szansa że na terapii małżeńskiej mąż będzie mógł przepracować te problemy, które są tłem naszego małżeństwa ? czy raczej terapeutki skupiają się jedynie na relacjach małżonków, a przeszłości tak odległej i trudnej się nie tyka?
Intuicyjnie czuję, ze wiem o co u nas chodzi. Wiem, też, ze jeśli On nie porozmawia z tym małym skrzywdzonym chłopcem w sobie i nie stanie w końcu jego obronie, ja będę musiała odejść.

Myślę, że terapia małżeńska może pomóc Twojemu mężowi ZAUWAŻYĆ problem. Zajmowanie się takimi problemami to raczej element terapii indywidualnej, natomiast żeby rozpocząć taką terapię Twój mąż musi na początek przyznać się do problemu i chcieć nad nim pracować. Mój mąż też ma swoje demony przeszłości, i podobnie jak Twój myślał, że sobie z nimi poradził aż do momentu, gdy terapeuta na terapii małżeńskiej pokazał mu jasno - krok po kroku - jak jego przeszłość jest czynnikiem zapalnym niektórych naszych problemów. Nic nie jest zbyt odległe w czasie by nie móc o tym porozmawiać.

Terapia małżeńska się przydaje jak dwie osoby chcą coś zmienić w relacji.
I zbudować związek.

Bo często już związku nie ma a jest relacja małżeńska.

Ja byłam z ex na kościelnych "Spotkaniach małżeńskich", i wiem ze gdybym na nie trafiła parę lat temu to byśmy oboje nauczyli się dialogu i byśmy może wytrwali dłużej. Spotkania takie organizowane są w różnych miastach w Polsce. Są tez dla powtórnych związków po rozwodzie.
Najbardziej mi się podobał komentarz jednej dziewczyny ...jestem tu bo poprzedni związek zjebaliśmy razem teraz za w czasu chce o ten co mam zadbać...
Chyba ten komentarz wiele mówi.
My kobiety co innego mówimy co innego byśmy chciały. Faceci też się chowają w swoje skorupy.

Albo si nauczycie dialogu albo po ptakach.

Dialog to podstawa.

Dziękuję Ci Aeryn za tę myśl. Mój mąż wie że ma problem, ale nigdy głośno się do niego nie przyznał. Czuję że bardzo unika terapii indywidualnej ( temat się przewinął kiedyś kilka razy), teraz postawiony pod murem, zasłania się chęcią pójścia na wspólną terapię . Oczywiście pójdę, chciałam tylko wiedzieć czy jest minimalna szansa, że ktoś może mu zwrócić uwagę na to, czego tak bardzo nie chce widzieć. Dziękuję.

Może jest to dobre miejsce aby się podzielić namiarami do dobrych psychoterapeutów, jak sądzicie?

To prawda. Przemoc psychiczna moim zdaniem boli bardziej, bo jej nie widać, a zabiera zdrowie i życie po małym kawałku. Mój mąż nigdy mnie nie uderzył, sukcesywnie jednak latami zabijał po kawałeczku moją samodzielność i asertywność, aż z jego ratowniczki ( typowe prawda ? ) zamieniłam się w jego ofiarę. Jednak kiedy do cichych dni, wyzwisk i nagłych humorów dołączyło przepychanie w ciąży ! wiedziałam już ze to równia pochyła. Przemoc eskaluje, nie ma się co oszukiwać.

Kiedyś nie rozumiałam dlaczego w niektórych parach jedna strona kwitnie, rozwija się, promieniuje entuzjazmem, energią i wewnętrznym blaskiem, od drugiej zaś wieje smutkiem, chłodem i mrokiem. Dopiero niedawno wpadłam na to że to typowy obrazek emocjonalnego wampira i jego ofiary. Kiedyś sobie myślałam: Taki świetny, przystojny, uprzejmy, zaradny facet i ona taka ofiara, zaniedbana i ciągle niezadowolona, taka mysza, jak ona może go tak traktować ( to tylko przykład który spokojnie można tez odnieść do sytuacji mężczyzny)...i wiecie co jakiś czas temu niezależnie od siebie dwie koleżanki słysząc o naszych perypetiach stwierdziły : wiesz on zawsze był taki czuły wobec Ciebie, taki uprzejmy i miły, tak pieszczotliwie się do Ciebie zwracał ( przy ludziach), a Ty byłaś jakaś nieobecna, smutna, nieprzyjemna dla niego ! BINGO ! 

Widzicie jak bardzo nasze oceny innych są ułomne i niesprawiedliwe.

Przepraszam za off topa.

Mnie nie zabił.... jeszcze oddycham. Choć czasem odnosze wrażenie, że charczę...

Nie chodzi o mnie, zwykła refleksja jak bardzo czasem się mylimy. Nie jest to nic niezwykłego biorąc pod uwagę towarzyszące nam na co dzień złudzenia percepcyjne. Chyba nie sądzisz Droga Anhedonio, że wszystko co każdego dnia dostrzegasz i co Tobie wydaje się prawdziwe jest faktycznie zgodne z prawdą .

Co do wyboru autoprezentacji, proponuję abyś zrobiła pewien eksperyment. Nagraj kilka codziennych życiowych sytuacji  w których bierzesz udział, a potem skonfrontuj to z tym jak widzisz siebie. Możemy się założyć, że będziesz zdziwiona jak widzą Cię inni, jak Ty siebie spostrzegasz, a jak wygląda to kiedy oglądasz siebie z boku. Kategoryczne sądy i czarno- białe myślenie, w  żadnej sprawie mnie nie przekonują.

Podziel się z nami swoimi doświadczeniami z terapii. To wątek dla osób które się jej podjęły bądź zamierzają podjąć.

Anhedonio, nigdy, podkreślam NIGDY nie przerabiałam życia dla pozorów. Akurat to co ludzie powiedzą i jak mnie ocenią zawsze miałam w głębokim poważaniu. Brzydziło mnie kiedy słuchałam jako dziecko awantur sąsiadów a w niedziele widziałam jak wystrojeni idą za rączkę do kościółka.
Gdybym chciała grac w pozory ćwierkałabym tak samo słodko jak on tylko przy ludziach...Wnioski z zewnętrznych obserwacji zapewne byłyby wówczas inne

Trochę popłynęłaś w dalszej części ale fakt, dla każdego na tym świecie znajdzie się miejsce, cenię każdy punkt widzenia, choć nie muszę się z nim zgadzać.

Tylko o co cho z tą zdradą ? U nas zdrady nie było...osobiście uważam też że flirt to zdrada- emocjonalna, paskudna zresztą...

magnifique, serdecznie dziękuję Ci za wypowiedź. Rozstanie z klasą, bez niepotrzebnej szarpaniny, z zachowaniem szacunku do partnera i własnej godności osobistej to mam wrażenie rzadkość. Podziwiam Cię za tę decyzję i dojrzałość, która przebija z Twojego posta.

nie można mówić o terapii w oderwaniu od konkretnej sytuacji - tak, do tego podeszłam
bo, to jest taka rozmowa, jak ... powiedzcie czy iść do lekarza czy nie - pomoże mi, czy nie pomoże

jeżeli jedna strona oczekuje, że terapeuta osądzi to błąd, że wskaże kto jest winny, również błąd

Wierzę. Ostatnio coraz bardziej skłaniam się do myśli, że nie chcę, nie mogę z nim być. Z drugiej strony nie wyobrażam sobie przepychanki na złych emocjach przez resztę życia. Jeśli finalnie dojdzie do naszego rozstania to postaram się zrobić wszystko, aby rozstać się z godnością i na poziomie. Jest też dziecko to kolejna motywacja, aby nasze stosunki ułożyć poprawnie. Ty jesteś najlepszym przykładem tego, ze po rozwodzie normalne, przyjazne kontakty z ex mężem są możliwe. Zgadzam się z Tobą, spokój ducha i pewność że zrobiło się wszystko, jest bezcenny.

Inko nie ma obowiązku brania udziału w dyskusji. Swoimi wpisami odbiegasz od tematu. Podzielisz się z nami swoimi wrażeniami z terapii ?

oczywiście, że nie ma
na pożegnanie, w czasie terapii szukasz SAMA odpowiedzi na pytania na bazie tego, co wiesz
a pytań zadajesz mnóstwo ( w oparciu o twój post ) i są to pytania dla CIEBIE
powodzenia

Nie chodzi o to żebym ja zrozumiała. Chodzi o to byś Ty wiedziała.
Jeśli poczytasz COKOLWIEK na temat terapii to zauważysz, że WARUNKIEM jej powodzenia jest sprecyzowanie celu.
Przy czym jest to mniej wścibskie pytanie niż żądanie opisu od kogoś jego terapii.
Moje doświadczenia? Pozytywne

niegrzeczna jesteś ty, szkoda, że pomimo obracania się w "środowisku", tego nie dostrzegasz
a jeżeli wiesz czym jest terapia tzn. że wątek założyłaś dla podpuchy? czy douczenia się ? a może dla zwykłego, trollowania ...
pozostaję w nadziei, że inni forumowicze, również zauważą twoją arogancję

Purple_Raiin,
Proponuję lekturę wątku
http://www.netkobiety.pl/t48417.html

Tak, Purple_Rain,
Przeczytałam cały wątek.
I choć nie jestem z branży, nawet nie obracam się w "tym środowisku", bo bliższa jest mi analiza techniczna i fundamentalna niż analiza ludzkiego umysłu, to w pełni zgadzam się z Anhedonią i Inką.
Moje skromne doświadczenia z terapią pokazują, że dla psychoterapeuty nieistotne jest, w którą stronę chcemy podążać. Bardziej pomaga nam w tej drodze, którą sami obieramy - przekształcać nasze nieświadome uczucia i emocje w świadome.

Zatem zauważyłaś, że Anhedonia i Inka nie udzielają się w temacie.
Wątek w którym chciały się wypowiadać osoby mające praktyczne doświadczenia w terapii (od strony Klienta) oraz osoby które chciały się podzielić z innymi swoimi subiektywnymi odczuciami, został zdominowany przez złośliwości dwóch osób, które albo tematu nie zrozumiały, albo stricte w zaproponowanym temacie nie miały nic do powiedzenia. Przykre.
Dalsze ciągnięcie tych złośliwości nie ma sensu. Zasada jest prosta: piszmy na temat albo wcale.

Z grzeczności odpowiem - by nie pozostawiać niedopowiedzeń.

Zatem nigdy nie spotkałaś się ze znanym powszechnie:
"CZEGO pan/pani/państwo oczekują po TEJ terapii"?
Pytanie nie pada z ciekawości, lecz by POMÓC wybrać formy i metody możliwe do zastosowania w tej konkretnej sytuacji. Ponoć. Moi profesorowie tak twierdzili...

.
Nie ma obowiązku.
Dlatego więcej swego czasu ni uwagi na tym problemie skupiać nie zamierzam

Może zatem WIĘCEJ wglądu w słowa niż WYTYKANIA? Tak na forum, jak i w życiu?
Nie darmo w tej dziedzinie krąży powiedzenie: "SŁUCHAĆ a nie słyszeć, PATRZEĆ lecz nie widzieć" Bo to nie ja sugerowałam przeprowadzanie jakiś eksperymentów...
Życzę powodzenia...
tylko co to będzie, ach, co to będzie, jeśli terapeuta śmie nie spełnić OCZEKIWAŃ i zada takie obrazoburcze pytanie... Albo zechce przeprowadzać terapię wedle najlepiej sobie znanych wzorców, które nie będą się nakładać na wyobrażenia?
Oczywiście "Przyszłość" ma rację - pomoc różne przybiera formy. My nie jesteśmy, jak to ładnie ujęła "kompatybilne", zatem nam 'nie po drodze"

Chciałam potwierdzić, że u mnie to pytanie padło na pierwszym spotkaniu.

Aczkolwiek obawiam się, że nie padła żadna konstruktywna odpowiedź z mojej strony... W tamtej chwili byłam tak wewnętrznie rozdygotana, że jedyne co byłam w stanie wydukać to "Mąż mnie zdradził" - i się rozpłakałam (teraz się z tego śmieję, ale wtedy byłam w fatalnym stanie). Gdzieś tam po głowie chodziły mi myśli: "Więc niech mu pan teraz powie jakim jest oszustem, kłamcą i zdrajcą, i niech go pan zleje na kwaśne jabłko, i patrzy tylko, czy równo puchnie." Oczywiście, to nie wchodzi w kompetencje terapeuty, więc to pominęłam

Mąż odpowiedział, że chciałby, żeby było lepiej.

moja przyjaciółka wybiera się na terapię małżeńską, ona ma nadzieję, że to nowy początek, a on że zdrowy koniec, smutne to. myślicie, że psycholog sobie z nimi poradzi? czy to będzie powód kolejnych rozczarowań? i czy miałyście kiedyś coś wspólnego z spam ? Bo trochę mało opinii jest w sieci o nich.

12 lat  temu mój przyszły mąż pewnego dnia stwierdził, ż emnie nie kocha, nie chce być ze mną i ze to nie ma sensu.
Mieszkaliśmy już pół roku razem, dla mnie było sielankowo.
Poszedł na indywidualną terapię, zeby rozpracować swoje dzieciństwo:
brak miłości, empatii, nie okazywanie emocji, nieumiejętnośc pokochania kogoś.  Ja wierzyłam że bedzie dobrze,  że mu pokażę jak można być szczęśliwym, jak wygląda prawdziwa rodzina, co to znaczy kochać....
Po jego półrocznej terapii moja ciąża, pierwsze dwa lata życia córki: było super, mąż był "odnowiony".
POtem było coraz gorzej, ciche dni, obrazanie się na mnie na córkę i cały świat, uczucia jakiekolwiek zaczęły znikać.
Trafiliśmy na terapię wspólną, która skończyła się 1,5 roku temu.
Terapeutka cały czas zwracała się do męża: czy pan słyszy co mówi żona, czy Pan widzi co się dzieje, prosze nie zmieniać tematu i odpowiedzieć na pytanie.  Mąż zarzucił terapeutce, ze za często się pyta: co Pan wtedy czuł.  / powinna zapalić mi się wtedy lampka!!!/
Ja po terapii uznałam, ze on się znowu zmienił,  źe jest lepiej, a mój mąż o czym dowiedziałam się niedawno, stwierdził że skończyliśmy terapię bo ona nic nie wnosiła nowego.
I on nie chce być  ze mną, ma dosyć, nie czuje nic do mnie itp. Wróciły
rozmowy sprzed 12 lat. Nie chce walczyć o siebie i o nas.
Wiem, ze mój mąż powienien cały czas uczęszczać na indywidualna terapię. Wspólna nic nie wniosła, mi się wydaje  że przy mnie nie był szczery.
Obecnie jesteśmy w trakcie rozmów separacyjno-rozwodowych,
tyle nam dała psychoterapia.

wątek pochodzi z 2015 roku. Sądzisz, że autorka od 9 lat, nadal czeka na porady ?