Singielka- tym razem z wyboru. - Netkobiety.pl

Zacznę od tego że mam 21 lat, studiuję. Właściwie to nigdy nie miałam jeszcze chłopaka, może dlatego aż tak o o to nie zabiegałam i zwykle trafiałam na tych zajętych lub niezainteresowanych choć z wyglądu nie uważam się za osobę brzydką a wiele osób uważa że mam oryginalną nieprzeciętną urodę, oczywiście kiedyś z tą akceptacją swojego wyglądu było u mnie znacznie gorzej i nie raz zazdrościłam tym bardziej przebojowym dziewczynom ja jestem raczej osobą spokojną ale w zaufanym towarzystwie jak się rozlużnię to potrafię być bardzo otwarta i dobrze się bawić. Tyle że z natury zawsze byłam domatorką, owszem lubie czasem z koleżanką wyjść na miasto czy podróżować zwłaszcza do innych krajów. Ale najlepiej sie czuje w zaciszu domowym a jak jestem sama to nigdy mi sie nie nudzi bo zawsze sobie jakieś zajęcie znajde, obejrze np. dobry film czy poczytam ciekawą książkę. W czasach szkolnych nigdy nie miałam szczęścia do klas, inne dziewczyny miały już jakiś chłopaków a ja jednie różne miłości platoniczne a nic tego nigdy nie wyvhodziło, głównie przez moją przeklętą nieśmiałość, zresztą trafiały sie też i chamy które zauważyły że jestem słaba i wrażliwa i sie zwyczajnie ze mnie nabijali nawet nie można było z nimi normalnie pogadać. W gimnazjum miałam takiego dobrego kolegę, (wreszcie jakiegoś normalnego) w którym sie przez pewien czas kochałam, póżniej jak sie okazało on we mnie też jednak przez naszą wstydliwość nic z tego wyszło.Póżniej była nieudana znajomość internetowa z kolesiem który na początku mnie adorował,zwierzał mi się  a póżniej z czasem przestał do mnie pisać bo znalazł sobie dziewczynę Dopiero na studiach poznałam starszego ode mnie chłopaka który zwrócił na mnie uwagę i od razu poczułam się tak jakbym znała od zawsze, a on na początku był bardzo bezpośredni nawet troche ze mną flirtował a ja może całkiem niepotrzebnie pomyślałam sobie że wreszcie znalazłam kogoś więcej niż bratnią duszę że może coś z tego będzie. Ale póżniej zaczął ni stąd ni zowąd sie oddalać żeby nie było nie narzucałam mu się. A mi wtedy zaczęło coraz bardziej na nim zależeć. Póżniej znów pare razy sie spotkaliśmy, on obiecał że znów sie zobaczymy i kontakt sie urwał. A ja znów poczułam sie jak naiwna idiotka która wyobrażała sobie nie wiadomo co, i w sumie to prawda tyle że teraz przez swoją łatwowierność i głupie marzycielstwo, a w tym to ja miałam zawsze talent, płacę do dzisiaj chwilami czuje złość głównie do samej siebie, a przez to że nadal mam jakąś nadzieję- jak osoba kompletnie pozbawiona godności, choć nic więcej między nami nie było, a potym jak się przestał odzywać jego numer skasowałam by nie kusiło mnie żeby się odezwać bo kolejnego tym razem wyrażnego odrzucenia bym nie zdzierżyła. Ale jak wspominam teraz te momenty z nim to nadal czuje ten sentyment choć pewnie niektórym osobom które zapewne były już w związkach coś takiego wyda sie raczej błache i śmieszne w końcu jak można tęsknić za kimś z kim sie nawet nie było, otóż można i czasem sobie myślę w chwilach kryzysu, że wolałabym coś przeżyć może wtedy mimo pewnie większego cierpienia przynajmniej miałabym piękne wspomnienia i to że choć przez chwile czułam się szczęśliwa i kochana a tak skończyło się jak zwykle na głupich mżonkach oraz cichym żalu i wstydzie. Nie życze nikomu czegoś takiego, tej cholernej frustracji i niespełnienia. Bo nic tak nie boli jak spaść z różowych obłoków na ziemię. Jednak najgorsza jest ta nadzieja nie potrafie sie w żaden sposób jej pozbyć, czasem przypływie dobrego humoru wydaje mi sie to tak absurdalne że aż sie śmieje z własnej głupoty i mam świadomość że żyje wspomnieniami. A innym razem jak natknę się na jakiś film o miłości czy widze zakochane pary to mimo wszystko w gardle mnie ściska i musze sie nieżle opanować by nie zamienić się w fontanne i nie zrobić z siebie histeryczki oraz idiotki bo już zaraz ktoś troskliwy zapytałby "A co sie pani stało?" A co ja miałabym odpowiedzieć, że kolejna platoniczna miłość poszła za przeproszeniem w pizdu a ja znów dostałam kubeł wody z kostami lodu?? Więc żyje dalej tylko jak ktoś znów mnie zapyta jak tam sprawy sercowe to aż szlak mnie trafia tak jakby to było w życiu najważniejsze jak na razie staram sie to olewać i robić swoje w końcu w Polsce zawsze presja była i będzie. A i tak ludzie mają dużo gorsze problemy. Aktualnie jest u mnie stabilnie, ide do przodu dalej choć nadal podświadomie nie potrafie sie z tym do końca pogodzić. Spotykałam sie nawet od czasu do czasu po przyjacielsku z jednym kolegą który wyznał że mu sie podobam i chciałby ze mną być, jednak ja kompletnie nic do niego nie czuje i nawet na filrt z kimkolwiek nie mam jak na razie ochoty nie mówiąc już o związku. Po tym wszystkim nie potrafie sie do żadnego chłopaka zbliżyć,Zresztą na tym kierunku co studiuje na szczęście jest ich bardzo mało, a jak z którymś rozmawiam to zachowuje już zawsze dystans nawet jeśli koleś jest w moim typie, co jak co ale kolejny raz nie chce ryzykować powtórki. A jeśli już bym miała z którymś pójść do kina czy na kawę to tylko z tymi kompletnie nie w moim guście bo wiadomo że w takich sie nie zakocham. Więc póki co kontempluje w spokoju moją wolność i na pewno nie pozwole by ktoś po raz kolejny wtargnął sie do mojego życia a póżniej odszedł zostawiając bałagan i zgliszcza...