Co ze mną nie tak? - Netkobiety.pl

Jola czy ty też jesteś po operacji kręgosłupa??
Czemu tak twierdzisz? Jak sobie radziłaś z tym stresem przed i po ???

Jak radzić sobie z tym wszystkim? jestem coraz bardziej zmęczona. Siedzę nocami i płacze wtedy nikt nie widzi nie pyta, bo co powiem że mam dość takiego życia że nic nie potrafię zrobić, że człowiek jest ograniczony w słowach i czynach i nie potrafi nawet ogarnąć tyłka i wżąć się w garść.Nawet nie jestem wstanie się zmobilizować by pójść do lekarza po leki
ciężko naprawdę ciężko.
Piszesz że masz małe dziecko ja właśnie zostałam babcią i nawet nie mogę dziecka ululać (ręce mi na to nie pozwalają po 5 min. ból i drętwienie) szlak mnie trafia i do czego ja teraz się nadaje
do niczego nie daję rady już z tym wszystkim.

hej jestem tu nowa a bardzo potrzebuje porady pomozecie?

Sharon29,a jakiej porady potrzebujesz-pisz,jesli potrafimy to pomożemy.

Mysza-jak czytam twój post to tak jakbym o sobie czytała.Też się do ludzi nie garnę,przepraszałabym za to że żyję itd.

Nie wiem z kąd to się bierze-chyba z tych nieustających problemów.Ale trzeba z tym walczyć,bo taka apatia może się przerodzić w nerwicę lub depresję.U mnie tak było,najpierw były problemy ze snem,potem zaczęłam mdleć nawet na ulicy,no i wreszcie musiałam pójść do psychiatry.I Bogu dzięki,bo pewnie by mnie ta nerwica wykończyła.A też podobnie jak Ty cały czas myślałam co to się złego jeszcze wydarzy.Pani doktor mi powiedziała,że muszę zmienić myślenie,zrobić coś dla siebie,a przede wszystkim skupić się na dniu dzisiejszym.Bez leków też się nie obeszło-ale to nie są psychotropy-bo też się bałam uzależnienia-bo my w Polsce to tak się jeszcze boimy psychiatry,ja też się do nich zaliczałam.

Tak że Mysza Nowy Rok się zaczął dobry moment ,żeby sobie pomóc.A na bliskich nie licz,bo człowiek,który sam nie doświadczył takich przeżyć to tak jak w tym przysłowiu że syty głodnego nie zrozumie.

Chyba JEDNAK nie najgorzej, skoro wychodzisz JUŻ nawet na SZEROKIE forum publiczne, sama się o TO prosząc?!

A najbliższych TWOJE skupienie bezgraniczne na samej sobie i MONOTEMATYZM zwyczajnie wykończył...
Myszo - oczy masz i widzisz co się dzieje.
To nie "zły świat się na Ciebie uwziął" - TO SIĘ dzieje w TWOJEJ głowie.
KARMISZ się tymi emocjami osobiście! Nawet gdybyś była, jak SAMA piszesz "głupsza" to JAK to zmienia fakt, iż pacjent DLA zdrowia do lekarza przychodzi ... a nie na egzamin IQ?
PRZESTAŃ się dręczyć!
Chyba dostrzegasz, że DOBRZE na tym nie wychodzisz?

Sharon29 - załóż może własny wątek?

Zulka dzięki za słowa otuchy. Zawsze starałam się sama ogarnąć. Miałam już styczność z lekami i antydepresantami jak i psychotropami korzystałam też z porad psychologa na długo to nie pomogło. aczkolwiek zawsze z lekami czy bez dawałam jakoś radę.
Teraz jednak czuje że to nie takie proste będzie. Czuję.
Jest mi to ciężko wytłumaczyć ale lęk przed jutrem i przed tym co może się stać dosłownie momentami paraliżuje mnie
ścisk ból kaszel i potworny strach do tego ogromny żal do ludzi i świata
dlaczego ja????

Mysza,nie poddawaj się.Poproś lekarza,żeby Ci leki zmienił,albo zmień lekarza.Ratuj się dziewczyno,bo warto.
Życzę Ci siły i wytrwałości.

Mysza,Mysza-muszę Tobą potrząsnąć .Oczywiście,że da,chyba,że sama sobie poradzisz.Miałaś ciężkie dzieciństwo i teraz problemy ze zdrowiem,ale piszesz,że masz dobrego męża i dorosłe dzieci.Powiem Ci,że mnie nie stać na takie luksusowe problemy,ale rozumiem też,że każdemu się wydaje,że jego problem jest największy.Głodna chyba nie jesteś,mąż pracuje,dzieci na swoim,popatrz ile dobrego Ci życie przyniosło.
Ja wiem,że cudze problemy nikomu nie poprawą nastroju,ale może spróbuj pomyśleć o tych,którzy mają jeszcze gorzej.Mnie pomaga.
Ja nie zaznałam normalności w życiu.Od kiedy pamiętam tylko choroby i problemy.Kiedyś to się nawet zastanawiałam,czy to nie jakieś fatum.Ojciec zmarł na zawał serca w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia,jak miałam 13 lat.5 lat póżniej mama zachorowała na raka i zmarła rok pózniej.Potem życie na emigracji,też lekko nie było,zamiast się uczyć,studiować trzeba było tyrać-też mam problemy z kręgosłupem.
I wreszcie jakaś zmiana.Poznałam męża,myślałam,że żle to już było,teraz tylko sielanka.Pobraliśmy się,wróciliśmy do Polski i ledwo minął rok,mąż zaczął mieć problemy ze wzrokiem.Zaczęły się wizyty po lekarzach,szukanie przyczyny,niepewność co dalej,wreszcie diagnoza;oponiaki na nerwach wzrokowych,potrzebne dwie operacje mózgu.Nie będę pisać,co wtedy przeżyłam.Po drugiej operacji,wzrok się jeszcze bardziej pogorszył.Mąż nie mógł prowadzić samochodu,pisać,ale udało nam się wyjść na prostą.Mąż zrobił odpowiednie kursy masażu,bo swojego zawodu nie mógł uprawiać,cały czas lekarze nas zapewniali,że będzie lepiej,urodziłam synka,poszłam na studia,kupiliśmy mieszkanie,bo z teściami ciężko się mieszkało,urodziłam córeczkę,nic więcej do szczęścia nie było mi potrzebne.

No i się zaczęło.Mąż dostał udaru mózgu,lewostronne porażenie i ślepota zupełna.Synek miał 2 latka,a córeczka 10 miesięcy.
Udało się męża jakoś postawić na nogi,ale lewej ręki i wzroku nie udało się''naprawić''.
No i jak żyć?Tym bardziej,że teściowie nigdy za mną nie przepadali,a siostra wyjechała do Włoch,no i mąż się bardzo zmienił,tylko to się liczyło co powiedziała mama,a mama uwielbia rządzić wszystkim i wszystkimi.Najgorsze było to,że ona nie była zadowolona,że urodziłam drugie dziecko,bo u nich w rodzinie panuje moda na jedno dziecko.Nigdy nie wzięła córki na ręce,syn dostawał wszystko co chciał,a córka jakieś ochłapy,zresztą do dziś tak jest.
Cięzko mi było okropnie,nie mogłam się nikomu poskarżyć,bo współczucie jest zarezerwowane dla męża,a skoro on nie narzeka,to o co mi chodzi.Wszystko było i jest na mojej glowie,jeden raz poskarżyłam się teściowej to mi powiedziała,żebym nie była cierpiętnicą,tylko się brała za życie.I tak zaczęły się migreny,bezsenność,lęki co się stanie z dziećmi,jak np.ja zachoruję,jakieś zawroty,duszności,omdlenia i brak perspektyw i sensu życia,tylko dzieci trzymały mnie przy życiu.
Ale o nerwicy nie chcę pisać,bo ona to mój najmniejszy problem,tym bardziej,że mąż jest jak magnes,przyciąga choroby.Co jakiś czas coś go dopada.Najpierw była kolagenoza,potem cukrzyca,nadciśnienie,a ostatnio zapalenie kłębuszków nerkowych.
Trzeba z nim jeżdżić na rózne badania i jeszcze,żeby nie było tak''fajnie moja młodsza ukochana siostra w wieku 22 lat zachorowała na schizofrenię.I jak tu się nie załamać.

Wydawało mi się,że za chwile mi,lub moim dzieciom coś złego się przydarzy,bo wszystkie ukochane i bliskie mi osoby,albo odeszły,albo zachorowały.

MYSZA,idż do psychiatry,powiedz,że nie możesz spac,masz lęki,nie widzisz sensu,żeby walczyć,wspomnij o alkoholizmie w rodzinie,a lekarz będzie wiedział co robić.Dlaczego miałby Cię nie wysłuchać,czy zignorować,no i zajmij się czymś,może poucz się języka niemieckiego,lub angielskiego i jak stracisz pracę,a trochę cię podreperują,mogłabyś pomyśleć o jakiejś pracy za granicą,np.jako opiekunka osób starszych w ich domu.Sama do takiej pojadę po maturze córki,też mam problemy z kręgosłupem,ale dowiedziałam się,że w tej pracy nie wolno dzwigać,tak jest np.w Anglii.W każdym razie nie siedż bezczynnie,bo nabawisz się depresji,jeśli już jej nie masz.Nie piszę tego wszystkiego,żeby się żalić,tylko,żeby Ci pokazać,że człowiek to taka mocna istota,wiele potrafi pokonać.
Ty też jesteś silna i poradzisz sobie,tylko w to uwierz.Czego Ci życzę z całego serca.

Witaj Mysza.
Ty też masz cięzko,nie rozumiem tylko,dlaczego nie chcesz iść po pomoc do lekarza.On Twoich problemów nie załatwi,ale poradzi,a jak trzeba to leki zapisze,żebyś miała siłę zająć się swoim życiem.Mnie to by już nie było,gdyby nie psychiatra.
Ja to w zasadzie nie rozumiem ludzi,którzy nie idą do lekarza,po co do licha tak się męczyć.No ale każdy robi po swojemu.
Trzymaj się Mysza i BIERZ SIĘ ZA SIEBIE.Bezczynność,nic tu nie pomoże.
A silna to jestem,bo nie mam innego wyjścia.Ja to już zapomniałam,jak to jest mieć męża,bo mój to jest jak trzecie dziecko.Trzeba mu we wszystkim pomóc,no i takie męskie sprawy jak samochód,remonty,malowanie ścian,wszystko na mojej głowie.
Jak Ci będzie smutno,to skrobnij tu kilka słów,a ja albo Cię objadę,albo utulę,a może Myszko taka sytuacja Ci odpowiada,lubisz narzekać?

Witaj Myszo,przytoczę tutaj kilka mądrych słów,które znalazłam na ''nerwicowym forum''.Po prostu cudne.
''Boże daj mi cierpliwość bym pogodził się z tym,czego zmienić nie jestem w stanie.Daj mi siłę bym zmienił to co zmienić mogę.
I daj mi mądrość,bym odróżnił jedno od drugiego''.
Napisz sobie na kartce i zerknij od czasu do czasu-naprawdę pomaga.
A na mnie możesz liczyć,bo wiem,że czasem trzeba się wygadać.Ja,niby uchodzę za ''silną'',ale czasem,też mnie smutki nachodzą,to i ja się czasem poskarżę.Ja też miałam kompleksy,ale jak sobie uświadomiłam,jakie ciężkie jest moje życie,to sobie powiedziałam,że mam prawo być taką''kaczką dziwaczką'',nie zawsze z rogalem na gębie.I mówię sobie,jaka jestem dzielna i na razie jest ''dobrze''.

Witaj Zulka. Dziekuje za zaproszenie chętnie czasem się wypłaczę
który to wątek???