Samotnosc po bolesnym rozstaniu :( - Netkobiety.pl

Samotny aniele wytrzymasz i poradzisz sobie i nie są to puste słowa. Piszesz, że jesteś słaba psychicznie. Nieprawda jeśli potrafisz wszystko przeżywać tak intensywnie to jesteś silna. Teraz jesteś tylko zmęczona i samotna, czujesz się jak by Cię było tylko pół, ale to mija. Najważniejsze to mieć przyjaciół którzy Tobie pomogą chociażby dadzą ramię do płaczu. Pamiętaj jesteś wartościową osobą i nie od drugiej osoby zależy to kim jesteś. Nie wmawiaj sobie że bez niego będzie ci ciężko i nie przetrwasz. Przetrwasz bo życie dalej się toczy i wbrew wszelkim prawom czas nadal płynie, a ty nie możesz wysiąść i zostać poza nim. Musisz dalej funkcjonować i pracować nad powrotem do rzeczywistości. Twoja rana jest zbyt świeża, w końcu to kilka dni, ale podniesiesz się i będziesz singlem który potrafi żyć samodzielnie ale nie samotnie pozdrawiam
PS. Ja np spędzałam czas ze znajomymi, jeździłam rowerem, robiłam zdjęcia, chodziłam na taniec zwyczajnie oddawałam się moim pasjom. Nawet nie wiesz jak sie podbudowałam psychicznie a poza tym pomogły mi rozmowy z osobami które też przez to przeszły
Więc trzymaj się i w razie kryzysu pisz

Wiem co czujesz... jestem w tej samej sytuacji, tylko ze ja wiem już po prawie dwóch tygodniach ze nic nie pomaga...
ani zabawa ani szkoła ani nic z tych rzeczy, trudny okres trzeba przeżyć... po prostu i nic więcej... myślę ze za jakiś czas po prostu poczuje sie ulgę, ale samotność i brak ciepła jest bardzo dręczący.. poradzisz sobie

przez długi czas jeszcze nic nie będzie pomagało ale uwierz mi że czas goi rany! z czasem się zapomina i zajmiesz się innymi sprawami o wiele ważniejszymi jak potem stwierdzisz

Podzielę się z Wami dziewczyny męskim punktem widzenia samotności...

od 4,5 miesiąca jestem sam, byłem w związku ponad 7,5 roku, w tym 3,5 roku po ślubie.
Za 3 miesiące uzyskam rozwód, i to nie dlatego, że jak tak chciałem, tylko, że ona tego chciała.
Mamy 3 letnią córeczkę, z którą się widuje 3 razy w tygodniu.

Próbowałem i robiłem wszystko co mogłem, żeby ratować małżeństwo, ale nic nie da się zrobić, jesli brak jest miłości.

czas leczy rany... podobno tak jest... wiele osób mi to mówi, tylko jakos tak trudno
Zwłaszcza wieczorami... kiedy mieszkanie jest takie puste, brakuje bliskiej osoby, z którą spędziło sie tyle czasu...

Siedzę wtedy nałogowo w internecie (ostatnio tutaj), słucham muzyki, albo oglądam TV
Robie wszystko co zabiera czas, a jednocześnie pozwala wyłączyc myślenie o swojej sytuacji.

Mówi się wyjdź do ludzi, no tak, ok...
Tylko, że jakoś tak trudno jest się czuc swobodnie i fajnie wśród szczęśliwych i zadowolonych par
W sercu ściska i jakos tak człowiek robi dobrą minę, ale w sercu pustka...

Pewnie napiszecie, jestem młody, ułożę sobie zycie i będę szczęśliwy, ja to wiem, tylko jakoś czas oczekiwania na to szczęśćie się strasznie dłuży...

Rafik, ja po swoim rozstaniu nie jestem w stanie nawet się bawić bo wraz z chłopkiem straciłam cała grupę znajomych przy których byłam szczęśliwa i byłam sobą, teraz czuje się nikim(chodź mam przyjaciółki to razem mało imprezujemy a jeśli już to ja nie czuje sie i tak dobrze ), wszytko co robię jest takie sztuczne wymuszone, nie czuje się sobą, a na dodtek mój były ma już kogoś a ja nadal żyje cholerną nadzieją bo mimo wszytko go kocham...
nie umiem się pozbierać a to już miesiąc chce zapomnieć znaleźć miłość życia i nie wiem czy mam na cokolwiek siły
a najgorsze ze ja byłam z nim i mieliśmy tyle planów a on taka bombę atomową mi rzucił a tydzień wcześniej mówił o wspólnym mieszkaniu kretyn z niego a ja żyć teraz nie umiem...
Grazia40  bardzo Ci współczuje, i wbrew pozorom mojego wieku wiem co czujesz, gdyż często patrze na problemy innych a sam też jestem pomocna i studiuje "zawodowe pomaganie" więc mam do czynienia z różnymi sytuacjami... wiem ze słowa nic nie darzą dlatego nie próbuje pocieszać... ale widz że jesteś silna skoro wytrzymałaś tak wiele to wytrzymasz dalej i będzie lepiej...
PS Rafik to co napisałeś w ostatnim zdaniu... mam tak samo, ja też wiem ze będę kiedyś szczęśliwa ale to czekanie, a na dodatek chęć wbicia mu szpili jest tak wielka ze już szlak mnie trafia chcę mu pokazać ze mam to czego pragnę....

Samotność-na to nie ma dobrej recepty.Ja jestem samotna ok miesiąca to bardzo boli,nic nie chcesz robić,nic cię nie interesuje,nie jesz,żle śpisz-wszystko do du..............Ale trzeba się obudzić z tego letargu w moim przypadku przebudzeniem jest moja dziecina,która kocha ojca,ale chce być z mamusią,i to mi ciągle powtarza wieczorem przed snem.Tak więc moja recepta jest jedna-znajdż w sobie jakiś cel i przyj do przodu nie oglądaj się za siebie,życie jest piękne nawet w pochmurne dni. GORĄCO POZDRAWIAM.

Słoneczko z własnego doświadzcenia wiem , że nie ma sprawiedliwości...
Ja po moim rzstaniu juz 5 miesiąć cierpie na bezsenność, nie moge jeść...
Bardzo schudłam. Generalnie mam ksiązkowe objawy depresji.
Staram sie jakoś funkcjonowac ale mi to coraz gorzej wychodzi.
Może kiedys ktos wynagrodzi nam to cierpienie , które teraz tak nas męczy...

Może to co napisze jest banalne, ale prawda jest taka,że czas leczy rany - każde rany. Gdy dotyka nas tragedia zawsze mamy wątpliwości co do naszej przyszłości, co teraz ze mną będzie? Jednakże czas mija i życie toczy się dalej, a wszystkie wspomnienia z czasem stają się dobre. Dlaczego dzieje nam się krzywda? Na trudne pytania nie ma łatwych odpowiedzi. Osobiście uważam, że jest to pewien proces kształtowania naszego charakteru, próba, której musimy podołać. Pozdrawiam.

Kolego:

Lubię pomarańcze, fiołki i romantyczną muzykę.
Obecnie nie mam dziewczyny

Ty głupiej szukasz?