Skromne przemyślenia na temat miłości.... - Netkobiety.pl

Na to pytanie sama sobie odpowiedziałaś. Czasem za bardzo pragniemy miłości, za długo jestesmy sami i zaczynamy myśleć, że może coś z nami jest nie tak, że zostaniemy sami do końca życia. Nie tędy droga. Takie ślepe pragnienie bycia z kimś prowadzi do pakowania sie w związki bez przyszłości.

Tego nie ogarniam i nie rozumiem. Sama zostałam kiedyś zdradzona. I nie usprawiedliwiam sie wcale, że byłam cudowna, a on był beeeee. Ale moim zdaniem, jeżeli juz nie czujesz ze dany zwiazek ci odpowiada, że to TO, to powiedz o tym partnerce/partnerowi uczciwie i sie rozstańcie, a potem szukaj kogoś innego.

Znak czasów? Kiedyś ludzie chyba inaczej podchodzili do związków.

Czy w taki bądź razie szukanie miłości, czekanie na nią ma sens ? Czasami odnoszę wrażenie, że nie. Patrzę na moich znajomych - coraz więcej z nich decyduje się na rozwód lub separację która i tak wiadomo czym się skończy. Zgadzam się z tym co napisała DuRiechstSoGut " Znak czasów? Kiedyś ludzie chyba inaczej podchodzili do związków.". A ja próbuję zrozumieć dlaczego dziś jest inaczej ? Ok wszystko się zmieniło, żyjemy szybciej ale kurcze nie powiecie mi, że nie można w tak zagonionym świecie zbudować czegoś fajnego, stabilnego do czego będzie się chciało wracać po ciężkim dniu pracy ? Zastanawia mnie to dlaczego ludzie tak łatwo się poddają, nie potrafią z sobą rozmawiać i wolą odejść.  Czy to jest takie trudne ??

moi rodzice są ze sobą już 27 lat więc też piekny staż, sam chciałbym tyle przeżyć z jedną kobietą i kiedyś sam zapytałem sie ich jaka jest recepta. Bynajmniej u nich jak u dziadków twojej koleżanki jest to samo miłość szacunek, wsparcie, zrozumienie. Czemu teraz taj nie jest? Sam nawet nie potrafie powiedzieć czemu tak jest a nie inaczej ale wiem że jeśli ktoś nie jest dla siebie nie warto brnąć w to dalej i marnować sobie życia.

powiem ci tak tchórzostwo to także zakończenie związku smsem, za pośrednictwem fb, nk czy innego komunikatora internetowego. Zwykle człowiek chce zakończyć to dojrzale spotkać się pogadać i po prostu podziękować mimo to za wszystko i pójść w swoją stronę jednak dzisiejsza technologia całkowicie nam przesłania wszystko. Smsy, rozmowy telefoniczne fb wyczerpują w nas chęci do rozmów w cztery oczy bo wystarczy nie wychodzić w domu usiąść przed kompem i tak dalej kontynuujemy nasz związek. Gdy nie widzimy sie długo piszemy i szafa gra ale co z tego? w związek trzeba włożyć sporo sił, obie strony muszą chcieć się zaangażować, poświęcić, wspierać gdy jest zle a teraz? wystarczy sms i obecność drugiej osoby w chwilach gdy partner potrzebuje tego nie jest wskazana albo lepiej druga osoba nie chce aby tak osoba byla obok a jednak to tez jest ważne bliskość, świadomość tego że nie jesteśmy bierni.

Masz rację marios34- w pełni się z Tobą zgadzam I to jest poniekąd odpowiedź na moje pytania. Coraz częściej ludzie rozmawiają z sobą przy pomocy różnego rodzaju komunikatorów, przez sms i wydaje im się, że coś budują. Nie trzeba się wysilać - wystarczy posłać buźkę lub jakiś inny obrazek i jest ok. Chyba się za późno urodziłam bo dla mnie taka , zbyt częsta forma kontaktu - w związku - nie ma sensu. Przekonałam się niestety na własnej skórze jak różne są te dwa światy - wirtualny i realny. Zauważyłeś, że wśród ludzi zanika umiejętność rozmowy w cztery oczy ? W wirtualnym świecie mają tyle do powiedzenia a w realnym - cisza. Ja się do tego nie nadaję - potrzebuję bliskości drugiej osoby. Korzystam z gg i skype'a - nie powiem, że nie. Drugi komunikator jest mi niezbędny w pracy ale nie wyobrażam sobie związku opartego głównie na wirtualnej rozmowie. I naprawdę jestem pełna podziwu dla trwałych związków na odległość - kolejnego, powszechnego zjawiska naszych czasów.

Wiesz ja jestem ciut lepsza bo nigdy nie miałam konta na NK, FB  - Netkobiety to moje pierwsze , wirtualne konto . GG używam do kontaktu z znajomymi którzy wyjechali za granicę, skype - niestety - niezbędny jest mi w pracy. Ale też jestem zwolennikiem poznawania ludzi w realu. Chodzę na tae-bo, basen gdzie poznaję ludzi i świetnie mi się z nimi gada ale najwięcej osób poznałam odkąd mam psa . Codzienne 1,5 godzinne spacery to już mój  - nie nasz czyli mój i sierściucha rytuał. A najfajniejsze jest to, że dzięki tym spacerom znam całą masę ludzi o tak odmiennych poglądach, wieku, charakterach i mimo to zawsze się dogadujemy . Fajnie, że są jeszcze tacy ludzie jak Ty czy ja - to dobry znak. No i gratulacje dla rodziców .

tak, nasi rodzice, dziadkowie mają długie staże małżeńskie, no ale .. niestety, kiedyś były inne czasy. Nie było tego co teraz mamy.
Nie było komórek, ludzie nie siedzieli wiecznie przed komputerem,nie grali w gry komputerowe, nie szperali w necie, nie było portali społecznościowych, randkowych, inaczej spędzali czas wolny. Inne mieli priorytety, niż teraz młodzi ludzie.
jak się pytam swojej mamy, o imprezy w jej czasach, to odpowiada, że chodziła "na potańcówki", nawet w wieku 25 lat, ale alkoholu nie było nigdzie. lub gdy chłopak chciał ja zaprosić na randkę, to od razu musiał najpierw przyjść do jej domu, pokazać się rodzicom, zapoznać się, i wtedy dopiero mógł zaprosić dziewczynę.

wystarczy spojrzeć, jak zachowują sie obecnie młodzi ludzie w szkołach. jakie jest tam wychowanie, i z jakim wychowaniem taka osoba wkracza w dorosłe życie. narkotyki, alkohol, seks, pornografia, także przemoc. często młodzi czują się bezkarni, a rodzice zastanawiają się skąd takie zachowanie, często obwiniając za to nie siebie, tylko krąg znajomych swoich dzieci, ich towarzystwo.
Ile razy wymija się młodzież na ulicy, i co drugie słowo to przekleństwo. 

niestety to kim człowiek jest w przyszłości, kim się stanie, jakie będzie mieć wartości, ma swoje źródło już parę lat wstecz.
dziewczyny tracą dziewictwo jako 15 latki, zachodzą w ciąże także w przed 18-stym rokiem życia. potem nagle mają pretensje do wszystkich, oprócz siebie.
słuszne jest tu przysłowie; "czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci "

zazdroszczę właśnie tym ludziom, którzy wychowywali się w tych czasach, gdzie szacunek był do każdego, nawet nauczyciela w szkole, każdej osoby spotkanej w życiu. bez względu an to, kim ta osoba była, czy majętna, czy biedna. Niestety nie da się cofnąć czasu, gdyż nasza codzienność ewoluuje, niestety na gorsze, w złym kierunku. Zatracając przy tym właśnie te wartości o które teraz my, za wszelką cenę walczymy.

Bo ludzie są słabi i pakują się właśnie w związki, które nie są satysfakcjonujące z bardzo różnych powodów. Wiekszosc budowana na strachu przed samotnoscią, utratą - czegokolwiek, samooceny także. Nie wiedzą czego chcą i szukają tego w człowieku, ze on pokaże drogę i w takiej sie zostanie, bo wreszcie wygodnie będzie. Godzenia się od początku na partnera, który ma inne oczekiwania, ale ważne że chemia jest i nadzieja na zmiany (a nuz zmieni stosunek do dzieci, a nuz przestanie imprezować...). Gadanie o staraniu, naprawianiu a nie wyrzucaniu... mozna w bajki wlozyc, bo kazdy jakos chce, ale nie kazdy potrafi. Pozniej nie umieją skonczyc trudnej relacji, bo co ludzie powiedzą, jak ktoś sam/singiel to gorszy, wybrakowany. Bo uświadamia sobie, że bez milosci jest nikim, nigdy nie bedzie szczęśliwy, a szczeście i przyjemnosc ma dawać związek/partner. Łatwiejsze rozwiązania stosują słabi lub cwani ludzie. Najczesciej kosztem innych. Cwani nie cierpią, bo są wyrachowani. Słabi - ranią siebie i innych po drodze. Niczego to nie uczy, a musi, bo dalej nie będzie nic wychodziło. Plus oczywiscie złe wychowanie rodziców, metodą kar i nagród, w poczuciu braku akceptacji i tego że nie można kochać samego siebie. Dobre dla rozwoju wymuszonego, ale pozniej wzorzec należałoby zmienić, bo sie bedzie kochało za dwie osoby, albo bedzie wymagało kochania za dwie osoby. Nie kazdemu się chce zmieniać, iść w górę, więc tkwi w czymś bardzo przeciętnym, a nawet takim, że spełnia zadowolenie tylko w jednej sferze na tysiąc - np sam seks, sama kasa, sam lęk przed samotnością, sama powierzchownosc (wygląd, inni mają to ja tez mam, a w srodku płacz) itd. Młodzi szczegolnie są przekonani, że miłość to tylko ten haj, nie wiedzą że każdy związek przeradza sie w bardziej przyjacielski jesli wlasnie partnerzy są dla siebie otwarci, szczerzy, dostępni, starają się zrozumieć, dogodzić i nie obwiniać. I wtedy następuje koniec. Albo wątek obok - jest niby chemia, a nawet nie rozmawiają ze sobą, nie ma seksu. Co to za chemia? I to ileś lat! Zycie wyobrażeniem. Teraz jak ktos może to zmienia i nie liczy się z innym, bo łatwiej jest zmienić partnera, łatwiej poflirtować z innym niz swoje wady wyeliminować. Bo po co? I zeby oddalic problem od sedna powie ze nie planowali tego, ze sie samo stało. To jest główny problem. Egoizm i niedojrzałość. Brak zasad, wartości, albo toksyczne wzorce, z których nie chce się wybic. Ba, w ogole nie jest tego swiadomym, bo zycie ma wiele sfer, a na rozmyslanie o miłosnych rozterkach nie ma czasu - chyba ze krotko po utracie jej. W naszym smutnym kraju jest to częste, bo poziom satysfakcji zyciowej opiera się na podstawach podstaw i nie czuje, ze moze sie rozwijać, ma wpojoną "dodupowatość", takze przez rodzicow nieudaczników, lub zbyt wymagających. Napięcie i stres od małego.
Poza tym na milosc sie nie czeka. Milosci sie nie oczekuje. Milosc mozna dawać. To nasza decyzja. Wbrew pozorom o gromach z jasnego nieba.
Poza tym jak widzisz - jesli ktos długo jest sam, nie udaje mu się, to programuje w sobie niską wartość (nie wszyscy, ale mysle ze kobiety bardziej/częściej). Juz na start zamiast przyciagnac kogos lepszego, po ostatnich doswiadczeniach i wypracowaniu wiedzy np o szczęściu wewnątrz, a nie zewnątrz - mają coś gorszego. I też dlatego, że CHCĄ! Z racji, że gorzej siebie uważają, że idą z prądem dziwnych przekonan. Jak toksyczny związek to uzależnia, by emocje mowiły "kocham i potrzebuje", mimo 99% nieszczęścia. Jak siebie nie lubimy i nie reperujemy własnego zycia, czy samooceny to i życiowo (np mieszkanie, a nie ma gdzie sie odejść). Ciężej sie rozstać, bo nie chce sie uniknąć bólu samotnosci, który juz sie przechodziło jak wartość spadała. Tego co sie przechodziło będąc samemu i w jeszcze gorszym stopniu (bo np wiek goni, bo juz w tym wieku zycie ulozone powinno byc, slowoklucz POWINNO, bo tak ktos powiedział). Dlatego tez latwiej zdradzic, latwiej plynnie przejsc w związku w związek, zmienić gałąź. Niepoważnym by było powiedzieć, że wszyscy źli tylko my dobrzy i to nie popłaca. Nie. Inni niech sobie będą. Nie ma po co sie z nimi wiązać, jeśli są tacy źli, nie umieją rozwiązywac problemów, mowic o potrzebach, czy nawet ich nie znają. Zawsze warto sie zastanowic w czym naprawde tkwi problem. Czasem przeciez w niczym, w ogole nie ma naszej winy, ale jesli jest to regularne? We wszystkim mamy wybór i decyzyjność, a w uczuciach tak naprawde największą. Niestety lepiej powiedziec, ze jestesmy bezwolni.

Dwoma rencami się podpisuję Jak się w wirtualnym świecie spędza większość czasu, to potem mało go zostaje na życie realne, które z tym wirtualnym niewiele wspólnego ma. A życie realne daje milion razy większą satysfakcje niż życie ułudą. Potem, gdziś na końcu naszej drogi złapiemy się na tym,że boimy się umierać, bo przecież wcale nie przeżyliśmy swojego życia, tylko zmarnotrawiliśmy albo wspominając ciągle przeszłość albo zastanwaiając się nad przyszłościa a teraz, nie istniało...

Bardzo słusznie zauważyłaś.
Mam nadzieję, że z moim mężczyzną będziemy jak najdłużej szczęśliwy.
Kocham go i nie wiem co bym rozbiła gdyby mnie zostawił.
Nie oklamuje,  szanuje, ufam,  kocham i strasznie mnie do. Niego ciągnie.
Czemu związki się rozpadają bo nie ma w nich obustronnej miłości bo gdyby była, nie było by zdrad Oszukiwania itd.