jak rozmawiać z mężem o kłopotach - Netkobiety.pl

Macie dzieci? Pracujesz?
Czy zdarza ci sie podnosic glos podczas klotni?

no super ty mu pomagasz a on i lodowke wylacza.....
napisze dużymi literami-PRZESTAN  GO WYRECZAC  W ODPOWIEDZIALNOSCI,dlaczego płacisz jego zobowiązania ?oraz wszystkie rachunki?

To chociaż jedno dobrze zrobiłaś, z tym praniem i gotowaniem... A co z resztą? Ty wszystko opłacasz, nawet spłacasz jego kredyt / ! /, a on co? Na co wydaje pieniądze? Pytasz gdzie uciec?  Pieniądze które przeznaczasz na dom i kredyt męża, przeznacz na wynajęcie mieszkania! Do tego należą ci się alimenty na córkę! Mąż nie ma prawa zabrać ci dziecka! A jeszcze pytanie, na co mąż wydawał tyle pieniędzy że ma takie długi...?  Z tego co opisałaś, czarno widzę twój związek z tym człowiekiem! Ale nie jesteś w złej sytuacji! Masz pracę, pieniądze, a to już coś! To daje wiele możliwości! Powodzenia!

Iceni, i co z tego że nie mamy rozdzielnosci majątkowej,  zabrał mi kluczyki od wspolnego niby samochodu, kiedy na początku zrobiłam prawko zabierał mi auto bo niby nie tankowalam,  jak zaczelam przez cały miesiac ja tankować,  to teraz pretekstem jest to że nie wymieniam oleju,  nie robie napraw, wiec i tak nie moge jeździć. dodam że kiedy tankuje mąż bez zadnych przeszkód korzysta z samochodu, wrecz robi mi awantury jesli zostawie samochod na rezerwie,  ja czasami naprawde zastanawiam sie czy jest jakieś wyjscie z mojej sytuacji, bo ja dostrzegam tylko jedno, zostawić gada i tyle, kiedy wspominam ze kupie sobie jakiś samochód,  smieje sie ze mnie ze tak kup komornik bedzie miał co zabrać,  szkoda mi co kolwiek dokladac do tego małżeństwa,  bo widze ze tylko tracę,  ... czuje sie wykorzystana i oszukana,  a do tego zaczynam patrzeć na niego z odrazą i nienawiścią za to co mi robi...

ZAŁAMANA34 wyczuwam w Tobie bardzo dużo siły i determinacji, nie jesteś słabą kobitką, która nie wie co ma zrobić...
Opis zaczęłaś delikatnie, ale masz ogromną świadomość zła, które rozgościło się w twoim związku - oczekujesz jedynie potwierdzenia, że to co się dzieje nie jest normą, a Ty dobrze myślisz o zakończeniu toksycznej relacji.
TAK- dobrze robisz, jeżeli mąż nie zmieni zachowania /porozmawiaj z nim otwarcie, powiedz, że tak postępują dorośli - nie foch, nie cisza/ to szkoda twojego życia... a masz go jeszcze sporo przed sobą.

"takie milczenie trwa nawet miesiąc czy nawet dwa, niewiem co robie nietak"

Kobieto! Nawet jedno, kilkudniowe milczenie czyli tzw. ciche dni jest zabojstwem dla zwiazku. To co opisujesz swiadczy o tym, ze zadnego zwiazku miedzy wami juz nie ma. Takze nie jest tak ze z Toba jest co nie tak. Nie tak jest ale z zachowaniem Twojego meza, ktory dodatkowo toba manipuluje, wmawia Ci jakies glupoty (a mowie to jako facet). Jedyna Twoja wina, i to powazna jest taka ze pogodzilas sie z ta sytuacja, uwazalas ja za normalna co wyniszcza was oboje. Musialo sie przeciez to wszytko kiedys zaczac.

Druga sprawa to szacunek. Maz traktuje Cie jako doslownie sciere. Musisz wiec najpierw to zobaczyc a potem mozna juz wiele. Kobiety tutaj lepiej powiedza Ci co robic.

"ze nagle"

Twoja sytuacja jest nie do pozazdroszczenia. Pamietaj o tym, ze bardzo wazny jest szacunek do samej siebie (i wymaganie tego od innych). Jednak mylisz sie w jednym. To nie stalo sie nagle. To proces, ktory postepowal od lat a Ty godzilas sie na brak szacunku juz wczesniej w innych lub podobnych sytuacjach.

Nie wiem nad czym się jeszcze zastanawiasz.
Narzekasz na męża, ale na tym się Twoje działanie kończy. Do tej pory nic konkretnego nie zrobiłaś, żeby wyrwać siebie i dziecko z tej sytuacji. Jeśli chodzi o dziecko, to dom, w którym rodzice się często awanturują jest piekłem. I za to piekło nie tylko mąż jest odpowiedzialny, ale Ty też. Każdy dzień Twojego niezdecydowania i przekładania działania na później, to jeden dzień więcej piekła dla Twojego dziecka.
O swoim dzieciństwie i rodzicach Twoja córka będzie w przyszłości opowiadać. Psychologowi.

Ale Ty już jesteś sama, jeśli chodzi o małżeństwo. Przecież nie tworzycie rodziny - tylko na papierze, ale w życiu nie.
Popełniać błędy zdarza się każdemu, małe i duże, ale tylko od nas zależy czy będziemy w tym błędzie tkwić, czy go, na miarę swoich sił, naprawimy. Nie zmienisz męża. Tego typu toksyczni ludzie są słabo reformowalni. Za to możesz zmienić siebie i to, jak wygląda Twoje życie.
Nie jesteś jedyna w takiej sytuacji. Poczytaj bloga "moje dwie głowy". Otwiera oczy.

Załamana, ten Twój mąż Cię systematycznie od lat wykorzystuje i stosuje wobec Ciebie przemoc psychiczną, emocjonalną i ekonomiczną. To się nie stało "nagle", on Cię tak od dawna urabiał. I Ty mu na to pozwalałaś.

Po co on się ma zmieniać?- litości!, przecież jemu dobrze. Zona wkoło niego skacze, na palcach chodzi, płaci jego długi, nawet w obliczu kochanki po prostu tylko "smutno się" jej robi.

Bierz dziecko, skontaktuj się z prawnikiem i uciekaj z tego bagna.

Czy ktoś twierdzi, że to łatwe?

Możesz użalać się i nic poza tym nie robić, możesz też odpłakać a później odkopać spod swego żalu ukrywaną od dawna złość. Gdy ją ujawnisz, zobaczysz, ile masz w sobie siły potrzebnej do wprowadzenia zmian w swym życiu.

W internecie znajdziesz dwie, niezależne od siebie, strony Niebieskiej Linii. Na każdej z nich jest kopalnia informacji i na temat form przemocy, i na temat sposobów poradzenia sobie z nią, i na temat pomocy prawnej; są też adresy pomocnych stowarzyszeń, instytucji, it.d.

Edit:
Jeśli zajmiesz się tym, jak jest Ci trudno porzucić marzenia, nie ruszysz do przodu.
Jeśli chcesz zmienić swą sytuację, znajdź odpowiedź na inne pytanie: "Co mam zrobić, bym była szczęśliwą?".

Kiedys matka powiedziała mi ze to co wytrzymywala w swoim malzenstwie to robila dla mnie. Obarczono jednak mnie brakiem wzorcow, przede wszystkim i nie wiem co by było gdybym już od 1 klasy liceum nie mieszkal sam w pokoju w naszym domu ale z oddzielnym wejściem od podworza, ponieważ zaczalem stawiac się ojcu (taki charakter). Wtedy marzyłem o tym żeby zamieszkac z mama gdzies w malym mieszkanku w bloku. Z czasem "odeszlem" mentalnie od rodzicow, ale po studiach kiedy zakladalem swoja pierwsza rodzine, byłem pozbawiony wzorcow co zakonczylo się rozwodem. Z drugiej strony pozostanie matki przy ojcu zaskutkowalo jej opieka nad nim przed smiercia oraz nawróceniem się ojca, nauczeniem pokory, podjęciem roznych decyzji (może bardziej pod wpływem choroby).

Autorko piszesz o poswieceniu dla milosci. Jednak opatrznie to rozumiesz. Milosc nieodłącznie jest zwiazana z poszanowaniem siebie i partnera, meza, zony. Szacunek ten polega, miedzy innymi, na wymaganiu go od partnera w stosunku do siebie, oraz na niezgadzaniu się na określone postepowanie meza/zony w domu, na zewnątrz, wobec siebie, wobec innych, wobec dzieci, itp. Czyli ogolnie jest to związane z brakiem przyzwolenia na to co niszczy wiez miedzy partnerami co chyba jest logiczne. Natomiast pogląd ze należy mi się wdziecznosc za wychowanie dzieci, zajmowanie się domem, za prace jest chyba przestarzaly. Oczywiście sa to ważne obowiązki ale one nie buduja wiezi miedzy ludzmi. Doceniamy je lub nie, te starania, ale one nie tworza milosci, wiezi.

Wybor jest trudny ponieważ jeśli jest swiadomy, to bierze pod uwagę cos co można okreslic swoim szczęściem, szczęściem dzieci, również karma, checia poswiecenia się. To ostanie" funkcjonowalo w poprzednim pokoleniu. Dzis już nawet nikt za to poswiecenie Cie nie docenia. Ale jeśli potrafisz dzwigac swój krzyz, Twoje zycie Cie nie niszczy (bo człowiek jest wartoscia, niszczenie tego jest samo w sobie zle) to możesz podjąć i nietypowy wybor. Ale powinien być swiadomy, logiczny po cos, zgodnie z istota rzeczy a nie życzeniowy (ze dla mnie, dla dzieci będzie tak lepiej mimo ze będzie dokładnie odwrotnie).