Podjecie decyzji .Koszmarne zycie . - Netkobiety.pl

Jesteś totalnie współuzależniona. I w depresji, moim zdaniem.
Musisz zdecydować się na terapię dla osoby najbliżej alkoholikowi, bo inaczej to wszystko będzie się pogłębiać.
Twoja siostra nie powinna tak mówić, ale sądzę, że chciała Tobą wstrząsnąć, byś przejrzała w końcu na oczy.
Dopóki mąż nie podejmie terapii odwykowej, nic się nie zmieni na lepsze, a wręcz przeciwnie.

Pozdrawiam.

Ty nie patrz teraz kobieto na to co będzie myślał Twój tata, siostra, mama, dzieci itd, bo to przede wszystkim jest Twoje życie! Świetnie, że Twój mąż jest dobry jak nie pije, mój ojciec też taki jest, ale to nie zmienia faktu, że PIJE! I on NIE PRZESTANIE pić tak nagle, sam z siebie! Myślisz, że na tym etapie on może zdecydować, że przestanie pić i faktycznie tak się stanie?? Myślisz, że on to robi, bo chce?? NIE! On nie chce, ale musi to robić, bo to jest CHOROBA! I żadna wspaniała praca, ani ogromne chęci tu nie pomogą, jeśli on nie pójdzie na terapię dla alkoholików! A Ty chyba sobie kompletnie nie zdajesz sprawy z tego jakim to jest problemem. Mam wrażenie, że Tobie się wydaje, że Twój mąż może naprawdę iść sobie do pracy i przestać pić. Nie, nie i jeszcze raz nie! To nie jest nałóg tytoniowy, że można sobie przykleić plasterek i przez cały dzień wytrzymać bez papierosów. Poczytaj sobie co się dzieje w organizmie alkoholika, gdy tego alkoholu mu zabraknie! I co myślisz, że wtedy wystarczy mu samo zaparcie się?! Weź kobieto się ogarnij i zejdź na ziemię! On nie przestanie nagle pić! Zrozum to wreszcie! I jeszcze jedno: wiesz, że mogłaś go zgłosić przymusowo na leczenie? Wiesz, że jest takie prawo? Naprawdę weź się w grarść, bo to leżenie w łóżku nic Ci nie da! Ty musisz męża codziennie namawiać na leczenie i tyle! Nic więcej dla niego nie możesz zrobić! Jeśli zależy mu na Tobie i na swoim życiu to znajdzie siłę by to zrobić, jeśli nie, to trudno, przegra życie... I prawda jest taka, że Ty go nie kochasz, Ty kochasz swoje marzenia z nim związane. Bo nigdy nie dostałaś od niego tego o czym marzyłaś (ciepłego, rodzinnego domu, wspaniałego męża i ojca itd). Zamiast tego dostałaś częste awantury, wstyd przy sąsiadach, nerwy, stres, strach, bezradność, cierpienie itd... I jak były czasem chwilę bez alkoholu to było jak dotknięcie nieba, bo nagle był ten zalążek świata z Twoich marzeń i uzależniłaś się do tego wracać. Poświęciłaś swoje prawdziwe szczęście na kilka tych dni bez alkoholu męża. Żyjesz marzeniami kobieto! I dlatego właśnie jesteś współuzależniona. Zadbaj wkońcu o siebie i nie licz na cud, bo nie warto jest odrzucić rzeczywistość i żyć marzeniami. Ponieważ możemy nie zauważyć, że właśnie w tej rzeczywistości jest to czego szukamy.
Wiesz czemu Ty nie chcesz innego faceta? Bo on może Ci to wszystko dać o czym marzysz i wtedy marzenia staną się rzeczywistością, która kojarzy nam się źle, więc nie chcesz pozbywać się marzeń... Taki oto paradoks. Wolimy to co jest nieosiągalne.

Może pić, może bić, byle być- cóż, Stare powiedzenie, ale jakże prawdziwe w Twoim przypadku. Ty musisz po pprostu przestać żyć dawnym życiem. Wyjechałaś za granicę, odeszłaś od alkoholika, a więc poczyniłas dwa naprawdę milowe kroki do zmiany na lepsze. Nie szkoda Ci tego zaprzepaścić ściągając męża do siebie? Przecież doskonale wiesz, jak to się skończy. Musisz wyjść do ludzi. Boisz się samotności, ale nie poznasz nikogo spędzając weekendy w łóżku. Spróbuj szukać innej pracy. Ucz się języka, idź na terapię dla ludzi współuzależnionych. Kobito, rób coś ze swoim życiem, bo dopiero je odzyskalas. Jest tyle rzeczy, które powinnaś zrobić tylko dla siebie, że nie powinno Ci starczyc czasu na myslenie o mężu-alkoholiku. Piszesz, że mąż przez tydzień jest w miesiącu trzeźwy. Naprawdę chcesz poświęcić tę 3 tygodnie dla jednego, spędzonego w miarę normalnie?

Zastanawiałam się nad tym, czy napisać swój pierwszy post. Zastanawiałam się, bo miałam wrażenie, żeś zielonadolino, podjęła już decyzję. Zastanawiałam się jednak, czy zdanie osób obcych nie spowoduje chwili refleksji i zmiany decyzji. Dużo wiesz o alkoholizmie, o współuzależnieniu. Co z tego, gdy dalej rządzą Twym zachowaniem wyłącznie emocje. Wbrew rozsądkowi.

I nie napisałam ani nie napiszę, byś wzięła się w garść.
Zrób jednak coś dla siebie.
Tak jak przeczytałaś dziesięć razy wszystkie posty, tak przeczytaj dziesięć razy zdania z mej sygnatury.

Siły życzę.

W domu jak pil moje zachowanie bylo nieracjonalne krzyki lamenty prosby grozby .Ale tak zachowuje sie kazda osoba wspoluzalezniona.Bo nia bylam .Zapewnie jak zamieszkam z nim to znowu to wroci.Ale nie planuje zamieszkac na stale tylko  na wyznaczony okres i  tak on bedzie  musial wracac On mowi ze bedzie sie staral ze bedziemy razem to bedzie mial wsparcie i wtedy sie nie napije. Najgorsze jest to ze mu nie wierze ale nie wiem co mnie pcha aby jednak zaryzykowac......
Samotnosc i brak perspektyw .
Nie moge siedziec tu u mamy bo mi wstyd musze miec swoje zycie .Nie mam gdzie isc ta praca jest z zamieszkaniem dla 2 osob/Wiem ze moze sa inne prace napewno sa ale gdzie jak nie moge znalesc. Jestem zalamana soba najbardziej jaka ze mnie niezaradna osoba. Te 5 lat mnie dobilo .

Jak sie napije postanowilam nie reagowac.Mam nadzieje ze docenia moja prace w tym osrodku i moze zostane a on wroci.Dalabym mu ponowna  szanse .Mam gleboka wiare ze ostatnia i skoncze z nim na zawsze .A moze nie bedzie tak zle moze jakos zaskoczy .Nie chce pisac naiwnie i sie zmieni- bo to niemozliwe .Ale licze na mala zmiane to moze pozwoli jakos nam funkcjonowac.

Jeszcze ostatecznej decyzji nie podjelam.
Znam opinie rodziny i Was Dziekuje
Od lat nie plakalam a teraz jak pisze kapia mi lzy na klawiature -Ogromne ...ale nie lamentuje .
Dam rade powtarzam to juz od 5 lat .

Przeciez ty juz podjelas decyzje to widac ,nie robisz dobrze ale coz to twoje zycie nie chcesz go zmienic trudno

A i jeszcze jedno- nie rozumiem, co to miałaby być za MAŁA ZMIANA, która pozwoliłaby Wam normalnie funkcjonować...? To niemożliwe. W przypadku alkoholizmu musiałaby być to CAŁKOWITA zmiana, ogromna, bo Twój mąż musiałby przestać pić. Tu nie ma miejsca na kompromis...

Nie jestem ascetka .Wspoluzalezniona tez juz nie jestem bo nie mieszkam z nim 5 lat .
Jest mi wstyd .

44lata a oklamuje siebie i probuje oklamywac innych...

Po jakimś czasie napisze jaka podjęłam decyzje .Jeżeli przyjedzie tu do mnie do tej pracy  opisze jak było .Jeszcze decyzja nie podjęta.
Wszyscy radzą mi dobrze. Każdy z nas napewno jest emocjonalnie z kimś związany mniej czy bardziej  .I nie koniecznie ta osoba do końca jest taka jak byśmy sobie życzyli . My sami nie jesteśmy super i postępujemy nie zawsze dobrze. Alkoholizm  to odrebny temat.
Osoby na forum napewno maja w miarę poukładane zycie .Większa cześć jest szczęśliwa lub zadowolona z zycia .W takim stanie świadomości ducha ze jest dobrze podejmuje sie racjonalne decyzje madre .Niestety ja czuje sie jak zbity pies nikomu niepotrzebna i może dlatego zastanawiam sie nad czymś co dla każdej normalnej osoby nie ma racji bytu.

zielonadolina ...napisałaś na początku, że mąż zabrał Ci radość z życia....
dlaczego uważasz, że ona przy nim powróci?...ona była jak jego nie było i wszystkiego co z nim związane też jeszcze nie było....
Cały czas piszesz nie o sobie, tylko o nim, wszystko co piszesz o sobie to w jego oddechu, a gdzie Ty jesteś w tym wszystkim..?
Gdzie ta dziewczyna, co cieszyła się z tego, że żyje,..że świat obok kwitnie? Ja bym od tego zaczęła wiesz?.. od zatrzymania się, od łapania fajnych chwil.
Od złapania jakiegoś pionu i równowagi samodzielnie....
Jak fachowo się do tego zabierzesz...radość wróci.. mi wraca
Życzę dobrych decyzji i powalczenia o siebie.

Z tego co wiem wspoluzaleznienie alkoholowe nie jest choroba i trwa do czasu kiedy czlowiek mieszka zyje z alkoholikiem Ja nie miszkam juz 5 lat nie sledze jak kiedys  czy pije czy nie pije .Prowadzilam swoje zycie.Problem jest ze teraz moge swiadomie w to wejsc .

Jeśli pakujesz się z powrotem w to samo, to nic się u Ciebie nie zmieniło.
Gdybyś nie była współuzależniona, wiałabyś, gdzie pieprz rośnie.
Czasowe rozstanie, bez radykalnych rozwiązań, tak z Twojej strony, jak i strony męża, nic nie da, bo dać nie może.

A ja powiem tak - o ile związek z alkoholikiem jest cięzki tak czy naprawdę alternatywa dla zielonejdoliny jest tak atrakcyjna? Zawsze troszkę irytują mnie porady rzucane z grubej rury - każdy jest sprytny by rzucać słowa "odejdź od niego", "zostaw", "odbudowuj życie" a czy sami tak postępują? Niekoniecznie!

Ja doskonale identyfikuje się z tym uczuciem bezsensowności istnienia, która ogarnia człowieka po długoterminowej samotności - szczególnie w obcym kraju. Moim zdaniem nie ma nic gorszego jak czucie się zupełnie nikomu niepotrzebnym. Możecie to nazywać współzależność, a ja mówię na to osobowość opiekuńcza. Nie każdy jest z charakteru niezależnym zdobywcą a wszyscy potrzebujemy jakieś tam miłości i ja również wybrałabym miłość chocby upośledzoną w opozycji do kompletnej nicości.