Jestem typem pozytywnego faceta i trochę dziwacznego z punktu widzenia innych. Mam swoje żelazne zasady, których nigdy nie złamałem i choć do życia podchodzę w dość wesoły sposób trochę jakby to powiedzieć wyprałem się z wielu uczuć. Czasem wychodzę ze sklepu i przy wejściu siedzi sobie pijak albo żebrak i mówi do mnie "kierowniku, poratuj 10 groszy". Pieniędzy ode mnie nie dostanie ale zapytam "a no ci?". Jak powie że jest głodny wejdę do sklepu i kupię mu jakąś bułkę kawałek sera coś do picia. Stanę z nim chwilę pogadamy jak pali to zapalimy fajkę pójdę do auta odjadę i zapomnę o nim. Większość potrzebuje pieniędzy na picie nie każdy za jedzenie podziękuje ale to nie moja sprawa. 3 złote na jedzenie dla kogoś kto nie ma nie uczynią mnie biednym, a głodnego nie zostawię.
Nie przewinęło się tych osób jakoś szczególnie dużo, a niektórzy z nich okazali się bardzo ciekawymi osobami. I choć dostaną ode mnie coś do zjedzenia, pogadamy itd. tak naprawdę mam to później głęboko w poważaniu idę w swoją stronę. Dzisiaj spotkałem ładną młodą kobietę siedzącą pod marketem po turecku trzymającą w jednej ręce puszkę tyskiego a w drugiej smycz z bardzo ładnym i zadbanym labradorem. Jak rzadko cholernie się spieszyłem i nawet nie odpowiedziałem. Później wsiadłem do auta i pojechałem. Pamiętam że jak odjeżdżałem to karmiła swojego psa z puszki.
Gryzło mnie to tak cholernie, że nie wytrzymałem i po powrocie do domu wsiadłem w auto i pojechałem pod market ale już jej nie spotkałem. Moje życie potoczyło się tak, że psychikę mam twardą a jednak coś mnie poruszyło. Nie wiem co, poważnie. I najgorsze, że mogę sobie z tym poradzić.
