Mój wiersz "Chwila" - Netkobiety.pl

Dziękuję za miłe słowa, to jest wiersz, który najbardziej lubię, ze wszystkich moich wierszy.

Wspólny dom

Zostańmy razem na zawsze
połączmy swe marzenia
niech staną się prawdziwe
Zbudujmy ten wyjątkowy
wspólny dom
bez nienawiści
na wzajemnym zaufaniu
Dom z naszej miłości
który będzie chronił nas
przed złem tego świata

Jestem miłośniczką prozy. Poezji nie czuję - za wyjątkiem kilku wierszy, które do mnie trafiają  i ballad (Mickiewicza). Nie wiem dlaczego tu weszłam ???
To co napisałaś jest wspaniałe. Piękne.

Życzę dalszej weny twórczej.

Ten wiersz rzeczywiście jest inny niż tamte. Ale też mi się podoba.
Niestety, nie znam się na tym i nie będę się wypowiadać o wartościach.

Ale wiesz co, myślę że masz potencjał. Te Twoje wiersze zadziałały na mnie jak Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej - miała kilka pozycji, które zrobiły na mnie wrażenie - choć nie lubię poezji. Popróbuj na specjalistycznych forach.......chociaż dzisiaj trzeba mieć jeszcze marketing opanowany.

REA_ina
Dzięki za radę, ale profesjonalna ocena moich wierszy, to nie dla mnie, aż taka odważna to nie jestem :)Tak tylko wrzuciłam kilka, to były wiersze pisane z myślą, późniejszego wrzucenia ich do szuflady. Ale cieszę się, że nie są takie najgorsze.

Ona

Pamiętam to jak z wczorajszego snu,
był wieczór,
tak późny wieczór,
księżyc oświecał całe niebo.
To wtedy ona odeszła,
tak po prostu bez słowa,
powiedziała tylko - wrócę,
porzuciła krople łez,
które kiedyś kryła w sobie.
Pamiętam,że nigdy nie rozumiałam,
gdy mówiła - już niedługo.
Wciąż wierzyła w ten jedyny dzień,
a teraz gdy błąkam się,
w tej pustce chwil,
gubiąc każdy dzień spędzony bez niej.
Wiem,że już nie powróci tu.

Sen

Dziś śniłeś mi się Ty
słońce,plaża,szum fal
które delikatnie dotykały naszych
nagich ciał
Byłeś tak blisko
mogłam Cię dotknąć
czuć smak Twych słodziutkich ust
Było tak cudownie ,romantycznie
jak w bajce
Zbudziły mnie krople deszczu
lekko stukających o szybę
Rozpłakałam się
bo był to tylko sen
daleki od szarej codzienności

Witam,
przepraszam, że podpinam się pod temat ale wyjaśnie później powód.
To wierszyk, który przed chwilką napisałam:

Mój prywatny prawybuch

Świat mój to ziarenko maku
Wśród innych ukryty ziarenek- światów.
Deszcz spadnie,
Wiatr powieje
A światek mój-poukładany
Rozsypie się dokładnie,
Unosząc mnie od stóp
Do głów
napiętą
jak strunę
W palcach skrzypka
Z najczystszych moich snów.

Jak Wam się podoba?

Gojko, bardzo mi się podoba. Chorwaci powiedzieliby: odliczno Jedna, jedyna uwaga- niespecjalnie przypadł mi do gustu tytuł Twego wiersza.

No name

Weź mnie w ramiona
przytul, ukołysz
powiedz to co chcesz mi wyznać
a ja jak kwiaty
będę snuć marzenia
lekkie jak kwiat
świeże jak poranna rosa.
Będę śnić o tym
co niegdyś żyło w nas
o wszystkim tym co wkrótce nadejdzie.
Gdzie będziemy ja i Ty
spleceni swymi ciałami
rozpaleni jak wulkan
który kiedyś się obudzi.
Ale kiedyś każde pójdzie inną drogą
nasze ścieżki rozejdą się na zawsze.
Wtedy piękny czar pryśnie
odejdą ciepłe uczucia
co przetrwały tyle słodkich chwil
w nas.
A może zostaną gdzieś głęboko w sercu
uśpione na wiele lat
aby potem znowu być.

Już wyjaśniam dlaczego "się podpięłam".Nie będę miła,ale postaram się być prawdziwa i obiektywna.

Agnesitas,
według mnie Twoje wiersze i mój są podobne.
Napisanie mojego zajęło mi kilka minut- tyle ile zajmuje napisanie tekstu na tablecie.To znaczy,że nie zastanawiałam się nad nim,nie użyłam warsztatu literackiego,nie myślałam nad frazami,rymami,nad środkami artystycznego wyrazu. Jedym słowem- odwaliłam wierszyk.
Może gdybym się postarała wiersz byłby niezły.A może byłby taki sam albo i gorszy.Tego nie wiem bo nie mam doświadczenia w tej kwestii.

Ale w Twoim przypadku Agnesitas- jak i w wielu innych,które tu czytam- doświadczenie nie jest najistotniejsze.
Nie każdy posiada świetny warsztat literacki- co według mnie jest niestety koniecznością gdy chcemy pisać wiersze.
W Twoich wierszach Agnesitas o ból zębów przyprawiają banały: te porównania: swieże jak poranna rosa,lekkie jak kwiat,łabedź czysty jak anioł kojarzą mi się z takimi monidłami jak jelenie na rykowisku,podkolorowane zachody słońca wyciśnięte na skórze.
Opisy: słońce,plaża,szum fal,rzeka w otoczeniu drzew są jak z klipu doscopolowego zespołu.
Żeby wiersz się podobał MUSI być bardziej Twój a na razie te wiersze są bardziej telenowelowe,discopolowe,monidłowe.Gdyby na podstawie tego co piszesz spróbować namalować obraz wyszłoby kiczowate zjawisko.
Skup się,popatrz z innej perspektywy,zawiśnij na trzepaku,popatrz na świat przez grube,zielone szkło butelki- jeśli koniecznie chcesz pisać wiersze.
Bo to obowiązkowe nie jest.
Może wyrażać siebie potrafisz w inny sposób.Mi na przykład wychodzi to lepiej przez muzykę- a właściwie moją własną jej interpretację.

Widzę w tym temacie niewiele dobrych,ciekawych wierszy-i  nie chodzi mi o to jak kto czuje i jaką ma wrażliwość bo polemizowanie z tym byłoby głupotą.
Chodzi mi bardziej o warsztat,o technikę,która w wielu wypadkach leży i kwiczy.
Napisanie dobrej,wciągającej prozy,napisanie sensownego artykułu to wielka sztuka.Nie każdy to potrafi
Zastanawia mnie więc dlaczego wiele osób uważa,że pisanie wierszy to takie psanie o niczym,powielanie schematów i tyle.Już jest wierszyk..

Nie chciałam nikogo urazić.Nie uważam jednak,że każdy wierszyk trzeba chwalić- bo ktoś zadał sobie trud i go napisał.Chwalić trzeba umiejętności i rzetelną pracę.Bo pisanie wierszy to przede wszystkim praca,potem to talent i wrażliwość...

No cóż- ja każdą pracę- w tym pracę nad wierszem także- traktuję poważnie i merytorycznie.
Jak widzę brak pokory wobec słowa to jest to dla mnie wyrazem niekompetencji.
Wiersz to nie tylko rymy częstochowske i uczucia.
Akurat w przypadku Agnesitas wiersze są bezrymowe ale nie oznacza,że nie rządzą się one żadnymi zasadami.
Zarówno wiersz biały jak i wiersz wolny ( bo w tym zakresie oscyluje pisanina autorki) rządzi si swoimi zasadami.
Dlaczego by przestrzegać zasad ortografii i interpunkcji gdy piszemy posta a gdy piszemy wiersz możemy być od zasad wolni?
Czytanie takich wierszy to jak czytanie opowiadania z bykami.

Ale co tu dużo pisać,zacytuję może dekalog dobrego wiersza mojego mentora:

Przykazanie pierwsze: wiersz musi być wyrobem rzemieślniczym

Znaczenie rzemiosła w sztuce zanika, ale niemożliwe, by zanikło do końca. Rzemiosło w poezji to doskonałe opanowanie tworzywa. Tak jak tworzywem muzyki są dźwięki, malarstwa ? farby i barwy, rzeźby ? kamień lub drewno, tak tworzywem poezji jest język. Poeta musi panować nad językiem jak szewc nad kopytem. Musi znać język, ?czuć? język, posiadać tak zwaną wyobraźnię i wrażliwość językową. Poeta to ktoś, kto swoją autoekspresję (czyli siebie) wyraża wyłącznie poprzez język. Czy można to robić nie radząc sobie z językiem? Dlatego tak bardzo denerwują mnie u ?młodzieży poetyckiej? błędy ortograficzne, gramatyczne, stylistyczne, składniowe, frazeologiczne... Nie można rzeźbić w języku, skoro nie zna się jego słojów i faktur. Tworzywo trzeba opanować do perfekcji.
W pojęciu rzemiosła kryje się więc ?inklinacja językowa?, ?talent językowy? (np. u prozaików jest to tzw. ?dar narracji?), ale też wiedza na temat poezji, literatury, tradycji, awangardy... jednym słowem, poeta musi wiedzieć, w jakiej przestrzeni się porusza, na jakim boisku gra swój mecz. Dobry poeta wybierając swój genre umie także swobodnie napisać wiersz rymowany, fraszkę, limeryk, parodię itd., umie ?bawić się? formą, robić z ?wierszowaniem? mniej więcej to, co żongler robi z piłeczkami na cyrkowej arenie. Umie ? dlatego, że jest rzemieślnikiem słowa; panuje nad językiem o wiele bardziej niż każdy inny, ?pospolity? użytkownik tego języka.
Istnieje jeszcze inne pojmowanie owego ?rzemiosła?. Ono wynika z powiedzonka Witkacego: poeta niczym nie różni się od szewca, szyje takie same buty, tyle że z własnej skóry...
Taka w tym mądrość, że trzeba umieć coś uszyć, a owa ?własna skóra? to nic innego jak Stachurowe ?życiopisanie? ? czyli przetwarzanie własnego losu na język literacki.

Przykazanie drugie: wiersz powinien być nowatorski

Uzależnienie od minionych form i formuł jest ? uzależnieniem! Wtórnością i epigoństwem. Gdybyśmy nadal pisali np. językiem Mickiewicza ? pozostalibyśmy w epoce Mickiewicza, choć świat jest już w zupełnie innym miejscu. ?Obowiązkiem? każdego pokolenia literackiego jest wniesienie do literatury własnego języka. Ktoś powiedział, że jeśli nawet istnieje tylko jedna prawda o świecie, to istnieje nieskończona wielość jej sformułowań. Zadaniem każdego poety jest ?własne sformułowanie? prawdy, jaką chce wyrazić. Iksiński nie powinien pisać Mickiewiczem, Norwidem, Leśmianem, Tuwimem, Przybosiem, Białoszewskim... ? powinien ?pisać Iksińskim?. Znaleźć swój niepowtarzalny styl, swoją formułę, swój model. Być oryginalnym.
Prawdziwa sztuka poetycka bardziej musi przypominać budowanie zamków z piasku niż piaskowych babek ? z foremek.
Walor nowatorstwa nie oznacza obowiązku awangardyzmu. Awangarda to nieco inne pojęcie. Nowatorstwo to ?własność?, samodzielność języka?, która może nawiązywać do takiej czy innej tradycji, ale równocześnie odnosić się do niej twórczo, a nawet ?przetwórczo?. Nowatorstwo stoi na antypodzie epigoństwa.
To ?przykazanie? wywołuje wciąż żywy i nieustannie podnoszony dylemat: czy wiersz współczesny może być rymowany? Czy dzisiaj obowiązuje już tylko wiersz nieregularny, niesylabotoniczny, biały? (Jeśli nie wiecie, co to ?sylabotonizm? czy ?wiersz biały? to nie posiadacie ?dyplomu czeladniczego? w poetyckim rzemiośle i odsyłam do przykazania pierwszego). Przyznaję: to trudny dylemat. Wszystkie regularne miary wiersza zostały tak wyeksploatowane, że są jak bieda-szyby, w których trudno już znaleźć coś nowego. Poza tym w epoce wiersza ?postnorwidowskiego? czy ?postróżewiczowskiego? trudno wracać do konwencji wiersza ?tetmajerowskiego? czy ?tuwimowskiego?. A jednak zdarzają się bez przerwy tomiki, które udowadniają wielkość rymu. Dla mnie dwa klasyczne przykłady z niedawnych lat to ?Mapa pogody? Iwaszkiewicza i ?Zachód słońca w Milanówku? Jarosława Marka Rymkiewicza. Poezja Wielkich Rymów. Uważam jednak, że to już tylko realizacje wyjątkowe. Współczesna poezja ewoluuje ? wraz z rytmem współczesnego życia i współczesnej sztuki ? w model ?antydekoracyjny? (chciałoby się powiedzieć: anty-secesyjny), i wszelkie ?tradycyjne zdobnictwo? (np. rym i rytm) odchodzi do lamusa. Język poezji stał się bardziej kolokwialny, prosty, zbliżony do języka prozy oraz ?zwyczajnego życia? i na tych obszarach jest więcej ?do odkrycia? niż poprzez ?mowę wiązaną?.
Wolę poetę który mniej doskonale pisze ?dzisiejszym językiem? poezji niż ?językiem starych mistrzów?. Nowatorstwo to oderwanie się od zastanych standardów. To zawsze było w sztuce trudne. Ale i najcenniejsze.
I jeszcze jeden negatywny aspekt ?mowy wiązanej?, a w szczególności rymu: tak trudno osiągnąć jego maestrię i nie popaść w naśladownictwo tradycji, że dzisiejsze ?rymowanki? najczęściej zdradzają... grafomana. Grafoman utożsamia rym z poezją. Coś, co się rymuje ? automatycznie jest wierszem. Otóż nic bardziej mylnego. Rymowany wiersz sylabotoniczny rzeczywiście przez całe epoki królował, w żywej pamięci obecnych pokoleń przetrwał w postaci modelu ?wiersza postskamandryckiego?, jednak minęło dostatecznie wiele lat i powstało dostatecznie wiele wybitnych wierszy, które udowadniają, że poezja nie tylko znakomicie obchodzi się bez rymu, ale właśnie bez niego weszła w swój współczesny etap.

Przykazanie trzecie: wiersz dąży do odkrywczości, gardzi banałem

Ach, jakież to trudne! Jak łatwo natomiast pisać o sprawach oczywistych okrągłymi zdankami.
Język dla dobrego poety jest jak klucz, który otwiera zaryglowane drzwi wiedzy i uczucia. Język musi coś odkrywać.
Na tę okoliczność posługuję się od lat anegdotą Rogera Callois, którą otworzyłem felietony Flażoleta z Farlandii ? anegdotą o żebraku z brooklyńskiego mostu, któremu jakiś pomysłowy przechodzień starł z tabliczki zawieszonej na piersiach nic nie znaczący napis ?Jestem ślepy od urodzenia? i w tym samym miejscu napisał: ?Przyjdzie wiosna, a ja jej nie zobaczę?. Oto właśnie genialny przykład, jak można walczyć z banałem. Jak język poetycki może być odkrywczy i znaczyć inaczej niż na przykład język prostych komunikatów.
Banał kryje się najczęściej nie ?w rzeczy?, a właśnie w ?mówieni o rzeczy?. Poeta może posiąść tę siłę, że przechodząc obok ?rzeczy prostych? dostrzeże w nich ?rzeczy skomplikowane?. Odkryje w nich prawdę ukrytą przed zwykłymi śmiertelnikami. Na przykład Wisława Szymborska powiedziała coś genialnie prostego i wstrząsającego o ?kocie w pustym mieszkaniu?, powiedziała to w taki sposób, że ten właśnie wiersz stal się sławny.
Największym ?wilczym dołem? z banałami jest erotyk. Gatunek stary jak świat. Tyle już napisano o miłości, że dorzucić coś nowego, coś własnego to wręcz niemożliwe. I te banalne konwencje, dajmy na to postmłodopolska egzaltacja lub szczebiotliwe tonacje... Młodzi poeci najczęściej nie wiedzą, że miłość to coś bardzo trudnego, to często walka i dramat; toną w słowach zwietrzałych i w banałach, które rozwieje im za chwilę samo życie...
Poetą niebanalnym jest ten, kto powie coś nowego, coś odkrywczego nawet o sprawach zwykłych.

Przykazanie czwarte: wiersz musi być autentyczny i wiarygodny

W wierszu niesłychanie łatwo wyczuć pozę, drapowanie uczuć, udawanie, wchodzenie w nie swoje buty... Poeto, bądź sobą! ?Tylko? i ?aż? sobą! Za jakąkolwiek kotarą cudzości się ukryjesz, czytelnik przebije cię szpadą jak Hamlet Poloniusza.
W wierszu fałszywie brzmią słowa wydumane, pisane na wyrost, nie mające związku z autentycznym przeżyciem i doświadczeniem, z osobistym doznaniem, z tym, co naprawdę boli. One ?szeleszczą papierem?. Mądry poeta wchodzi w ?swoją rolę?, a nie w ?rolę poety?. Prawdziwy poeta nie uprawia zakładania masek ? uprawia ich zrywanie. Do bólu, do kości chce prześwietlić siebie, co jest radykalnie odmiennym zajęciem od pozowania.
Czy poeta może brzmieć niewiarygodnie? Tak. Jeśli na przykład czytam wiersz 17-latka, który drapuje swe szaty na wzór antycznego filozofa, mówi językiem napuszonym, wymyśla dramaty, jakich na pewno nie przeżył... to wiem, że ?coś tu nie gra?. Wiem, widzę to gołym okiem; fałsz i poza są w wierszu hałaśliwe.
Pamiętajcie: buty musicie szyć z własnej skóry; nie ratujcie się inną.

Przykazanie piąte: wiersz musi ? jak ptak ? szybować na dwóch skrzydłach

Na przykład na skrzydle racjonalizmu i emocjonalizmu. Wiersz pisany ?językiem racjonalnym?, oschłym, hiperlogicznym, ?językiem ścisłym? będzie ?wyprany z uczuć?, będzie bliżej komunikatu (?Jestem ślepy od urodzenia?) niż liryki (?Przyjdzie wiosna, a ja jej nie zobaczę?). I na odwrót: wiersz pisany niekontrolowaną temperaturą emocjonalną niekoniecznie musi być ?odlotowy?; najczęściej jest egzaltowany, a egzaltacja to jedna z największych przywar dobrego smaku.
Oczywiście, w historii liryki kategorie racjonalizmu i emocjonalizmu grupowały wokół siebie rozmaite ?szkoły pisania?. Na przykład ?szkoła Leśmiana? i ?szkoła Przybosia? ? jakże inne, jakże odmienne. Ale o ile u Leśmiana istnieje jakaś ?logika metafizyki?, to u Przybosia panuje jakieś ?szaleństwo logiki i ładu? ? obaj widzieli dwie strony lustra, obaj szybowali na dwóch skrzydłach, na dwóch żywiołach swojej wyobraźni i poznania.
Można by z tego ?przykazania? wywlec morał o ?regule równowagi? w poezji. Ale i z tym ostrożnie ? bo są wyjątki. Wyjątek zawsze stanowią ?poeci szaleni?, poeci wyklęci, kaskaderzy... Ich nie obchodzą żadne reguły; niezrównoważenie jest wartością wyższej rangi... Równowaga jest banałem i oportunizmem. Ale to ci, którzy całe swoje wielkie widowisko kreują z szybowania na jednym, i to na dodatek zranionym skrzydle. Oni są jak Ikar.

Przykazanie szóste: szlachetna prostota wiersza!

Nic gorszego niż wiersz przegadany i ?wyspekulowany?. Wiersz ubrany w zbyt wielkie słowa, bełkotliwy, niezrozumiały, brzmiący sztucznie i nienaturalnie.
Nic trudniejszego niż wiersz olśniewająco prosty. To być może sztuka największa. Nawet wielcy poeci nie zaczynali na ogół od prostoty, a dochodzili do niej całymi latami. Właśnie ?Mapa pogody? Iwaszkiewicza jest tego spektakularnym przykładem. Poeta używając słów, skojarzeń, konstrukcji najprostszych wyraził ogrom metafizycznych treści. Wszedł tak głęboko i ekspresywnie w tajemnicę losu, że zdawałoby się to niemożliwe bez zastosowania bardziej skomplikowanej poetyki.
Poetyka prostoty, zwyczajności, jasności, naturalności nie obezwładnia trudnych, wysokich treści. Wręcz przeciwnie: to kontrast między prostotą języka a wagą jego przesłań tworzy siłę wiersza. Powiedzieć coś krótko, zwięźle, zwyczajnie ? a dobitnie! To jest sztuka!
Jak wiadomo, w ramach jednego języka posługujemy się jego wieloma odmianami. Nie możemy mieć pretensji do poziomu skomplikowania języka naukowego, na przykład języka filozofii, natomiast w odniesieniu do języka poezji mamy prawo roszczenia jego prostoty. Oczywiście, tę sprawę komplikuje poziom jego zmetaforyzowania. Metafora to ulubienica wiersza. Jej zrozumienie wymaga talentu czytelniczego (i tak jak czytelnik ma prawo żądać od poety prostoty, tak poeta ma prawo żądać od czytelnika wyobraźni), ale postulat prostoty dotyczy i jej. Metafora także może być na tyle ?przespekulowana?, że aż zła. Metafory błyskotliwe to zazwyczaj także metafory proste.

Przykazanie siódme: wiersz powinien być lakoniczny

To wiąże się z postulatem prostoty. Oczywiście, niekoniecznie wiersz musi być epigramatem (ideał lakoniczności!), wiersz epicki (homerycki, ?panatadeuszowy?, gatunki w rodzaju traktatu, dytyrambu, litanii itp.) ma wręcz prawo do rozlewności. Lakoniczność jest jednak walorem. Dlaczego? Dlatego, że przegadanie wiersza to wada nieznośna.
Tu znowu działa prawo kontrastu: jeżeli w szlachetnie prostym i lakonicznym wierszu uda się nam powiedzieć coś ważnego, to ta amplituda treści i formy pozytywnie zdumiewa. Ktoś powiedział, że poezja jest sztuką eliminacji słów. Ani jednego zbędnego słowa w wierszu! Proszę o tym pamiętać. Proszę zawsze zaczynać poprawianie napisanego wiersza od wyrzucania słów zbędnych.
Za jeden z najciekawszych erotyków, jakie znam, uważam zaledwie czterowersowy wiersz mego nieżyjącego już przyjaciela Janusza Leppka:

patrzyłem na ciebie
z okna wieżowca,
lecz to na pewno
ni byłaś ty

Proszę się wczytać w ten tekścik. Ktoś stoi w oknie wieżowca. Może dziesiąte, może dwunaste piętro... czeka na ukochaną. Może na dole jest przystanek autobusowy... Jedna dziewczyna, druga, trzecia, ona ? nie ona, ty ? nie ty... Bohater wiersza szamoce się, biega od okna do ściany, uchyla firankę, wypatruje... Znowu... na pewno... nie ty... Jakże króciutki wiersz i jaka wspaniała scena! Jaki teatr wyczekiwania! Ile emocji! Ile szamotaniny! Ile trafionej psychologii sytuacyjnej! Oto, co może lakoniczność!
Nie trzeba wielu słów, żeby wiele powiedzieć.

Przykazanie ósme: wiersz niechaj będzie niedosłowny, niedomówiony i otwarty

Wiersz nie jest tożsamy z jasnym, jednoznacznym wykładem. Wiersz powinien kryć w sobie tajemnicę ? jak pączek słodkie nadzienie. Z punktu widzenia tekstologii wiersz jest bytem fenomenologicznym ? niepowtarzalnym i istniejącym wbrew logice obowiązującej w innych przypadkach.
Na przykład dosłowność pożądana w wielu innych komunikatach językowych (choćby w języku prawniczym) może być w języku liryki balastem. Wspomnieliśmy wyżej o metaforze. To ona jest królową tropów poetyckich. A jest ich wiele ? właśnie dlatego, że język liryki ma swoje wyspecjalizowane chwyty i narzędzia. Wszystkie one na ogół istnieją po to, by unikać dosłowności i język potoczny zastępować w wierszu językiem zmodyfikowanym artystycznie.
Dam przykład genialnej metafory i niedosłowności. To znany wiersz Norwida pt. ?Czułość?:

Czułość ? bywa jak pełny wojen krzyk,
I jak szemrzących źródeł prąd,
I jako wtór pogrzebny...

I jak plecionka długa z włosów blond,
Na której wdowiec nosić zwykł
Zegarek srebrny ? ?

Zamiast opisywać czułość, Norwid porównał ją do dewizki zegarka, którą wdowiec uplótł z kosmyka włosów zmarłej żony. Wmyślcie się w tę sytuację, wczujcie się w nią: starzec wyjmuje z kieszonki kamizelki zegarek, muska kciukiem włosy swojej ukochanej, która odeszła, wraca myślami do niej, oddaje skrytej pieszczocie minione wspomnienia... A więc i tak można opisać czułość!
Powiecie: ależ ile więcej można powiedzieć o czułości! Nie, ten wiersz Norwida dowodzi, że można, ale nie trzeba. Niedosłowność ?rymuje się? z niedomówieniem. Choć w wierszu dobra pointa to prawdziwy skarb, to ona może także polegać na zawieszeniu głosu, na niestawianiu kropki nad ?i?.
Niedomówienie i niedosłowność potęgują wieloznaczność wiersza. Wiersz nie musi być jednoznaczny. Dobrze jeśli budzi różne skojarzenia i interpretacje. ?Co poeta chciał w tym wierszu powiedzieć?? ? to pytanie bez sensu. Wtajemniczeni wiedzą, że intencja poety jest sprawą drugorzędną, że dobry wiersz jest wieloznaczny, że odczytywany inaczej przez różnych odbiorców w zasadzie nie traci, a zyskuje na swym fenomenie.
Tak, dobry poeta potrafi trzymać czytelnika w cuglach, czyli narzucić mu jednoznacznie rozumienie swojego wiersza. I dobry poeta tak czyni. Ale bardzo dobry poeta czyni inaczej: pozwala, by wiersz, jak dorosłe dziecko, odrywał się od niego i żył swoim własnym życiem.

Przykazanie dziewiąte: wiersz powinien wyrastać z pokory. I nie wstydzić się pychy

O co tu chodzi? O postawę poety. Poeta powinien, moim zdaniem, poczynać pisanie wiersza od schodzenia z cokołu i zrzucania spiżowej togi. Zamiast gęsiego pióra niechaj sięgnie po ogryzek ołówka. Poeta powinien z pokorą przyjmować świat i z pokorą weń wnikać. Być jednym z nas. Pamiętać o skromności. Chylić czoła przed drugim człowiekiem i tajemnicami świata.
Dlaczego? Dlatego, by zachować prostotę, zwykłość i ?normalność? patrzenia i mówienia. Po to, aby zejść z koturn i aby unikać za wszelką cenę sytuacji, gdy wyda mu się, że jest kimś lepszym niż jest. Tylko smak ?soli ziemi? na ustach poety jest smakiem, jaki ma trzymać go w swej władzy.
Ale są chwile, że poeta musi wejść na Mont Blanc i przemienić się w Tytana. Uderzyć pięścią w stół, rzucić sobie Ziemię do nóg, stanąć przeciw milionowi, kochać i cierpieć za miliony... Kiedy powinien przemówić do mierzwy ludzkiej głosem, za jakim ona pójdzie.
A więc: pokora czy pycha? Jedno i drugie, jedno i drugie. Ach, że też nie mamy w języku polskim słowa, które byłoby wypadkową tych obu sensów.

Przykazanie dziesiąte: poeta poddaje się natchnieniu

Ojcem i matką wiersza jest natchnienie. Co to jest: natchnienie? Ba! Wszyscy wiedzą, nikt nie może wytłumaczyć. Może psychologia aktu twórczego kiedyś ?skodyfikuje? to pojęcie. Ja wierzę w natchnienie jako ?szósty zmysł?. Zmysł objawienia i olśnienia. Jest to na pewno stan psychiczny, stan szczególnej koncentracji, który artyście (nie tylko poecie) dodaje skrzydeł. Wtedy obraz ?się sam maluje?, wiersz ?się sam pisze?... słowa płyną spod pióra jakby dyktował je niewidoczny demiurg sztuki.
Natchnienie to wszystko to, co w fenomenie pisania nie poddaje się racjonalizacji. To tajemnica tworzenia. Niekontrolowana siła sprawcza. Natchnienie to napęd wywołujący autoekspresję. Specyficzna koncentracja spoza obszaru odruchów kontrolowanych.
?Zawodowy? poeta (dobry rzemieślnik) potrafi, rzecz jasna, napisać wiersz na zimno, bez żadnego natchnienia. Ale prawdziwa, wielka, gorąca poezja powstaje niemal zawsze w jakimś uniesieniu i przy udziale ?niewidocznej ręki?; czytaj: przy udziale ogromnego zaangażowania emocjonalnego i twórczego.
Dlaczego natchnienie ma znajdować się w takim, jak ten, dekalogu? Bo poeta, który ma cyniczny stosunek do natchnienia może już przestał być poetą, tylko jeszcze o tym nie wie?

y

Agnesitas
przykazania nie są moje.Ja tam lubię poczytać mądrzejszych bo zawsze można się czegoś dowiedzieć,coś poprawić,coś ulepszyć.Są autorstwa Leszka Żulińskiego- znanego i cenionego krytyka literackiego,poety i publicysty.
Nie warto być megalomanem,szczególnie jak nie ma się ku temu podstaw.
Nie namawiam byś nie lubiła swoich wierszy i byś nie miała swego zdania.
Ale dlaczego zakładasz,że dobre jest wrogiem kiepskiego?
Żyjemy w konwencjach,dlaczego więc stosujesz je w kontaktach międzyludzkich na przykład (bo zakładam,że nie witasz przyjaciółki stekiem wyzwisk,nie wyzywasz sprzedawczyni i nie rwiesz się do bicia gdy wchodzisz do sklepu- a to właśnie uleganie konwencjom),dlaczego piszesz bez błędów na forum a jesli mowa o konwencjach w Twojej pisaninie to od razu się jeżysz?
Dostosowujesz się w wielu kwestiach nawet nie zdając sobie z tego sprawy ale sądzę,że wiedzy o wierszach nie masz więc wygodnie Ci pisać,że nie masz ochoty się dostosować.

Nie napiszę żadnego ocha i acha- mimo,że bardzo bym chciała.Bo niestety niczego nie da się w nich pochwalić.Wybacz.
Ale skoro je tu zamieściłaś to zapewne liczyłaś się z krytyką.
Chciałam by była ona konstruktywna.Może ktoś mniej megalomański z nich skorzysta.

Agniesitas
trzeba było śmiało napisać o co Ci chodzi.Że ma być słodziutko i mają być pochwały.I że innych opinii nie przyjmujesz.
Pozwól,że zacytuję klasyka:
"Więc dlatego z punktu mając na uwadze, że ewentualna krytyka może być, tak musimy zrobić, żeby tej krytyki nie było. Tylko aplauz i zaakceptowanie."

Klaudyno,
w czym według Ciebie przegięłam? W tym,że szczerze poddałam MERYTORYCZNEJ krytce wiersze autorki? Nie szydzę z uczuć,wrażliwości autorki- ja po prostu napisałam jakie błędy popełnia i dlaczego jej wiersze nie są wierszami.Mało tego,zacytowałam wypowiedź krytyka literackiego i poety,który udziela, moim zdaniem, wielu naprawdę cennych rad początkującym poetom.
Co było niekulturalnego w moich wypowiedziach? Fakt,że mi się pisanina autorki nie spodobała?
Nie można tu napisać,że coś się nie podoba?
Jeśli tak to przepraszam,że dosłownie wzięłam temat wątku w którym jak byk stoi: "ocenimy,damy wskazówki i porady".

Jeśli o nagonką chodzi:to termin wzięty z łowiectwa i polega na polowaniu na zwierzaka dużą grupą,która wypłasza zwierzę.
Potocznie mówi się też nagonka na ostry,nieprzebierający w środkach atak.
Czy ja jestem ostra? Czy obrażam,nie przebieram w środkach?

Jak mam zmienić swoje zachowanie? Ściemniać,że wiersze piękne? Przecież jak ktoś je tu umieszcza to MUSI wiedzieć,że ile użytkowniczek tyle opinii.

Naprawdę jestem zażenowana,że dorosłym osobom muszę tłumaczyć,że fakt,że czyjaś pisanina mi się nie podoba nie oznacza,że człowieka nie szanuję,że obrażam i urządzam nagonkę...
I że nie ma się co na to obrażać.

A mi żaden z wierszy nie przypadł do gustu, oba rodzaje są przesłodzone.

Popieram Twoje słowa, jednocześnie przychylając się do powyższego postu Summerki.
Agnesitas, nie rezygnuj z pisania i umieszczania w tym miejscu swoich wierszy. Mnie Twoje wiersze (tak Gojko to są wiersze ) bardzo się podobają. Ich niezaprzeczalną zaletą jest wrażliwość i subtelność. Nie dostrzegam w nich wad wyłuszczonych przez Gojkę. Moje skromne utwory, także zostały poddane krytyce.
Nie przejmuję się tym w najmniejszym calu, składam rymy dalej dla własnej przyjemności. Satysfakcji wypływającej z faktu, że ktoś czyta moje wiersze, komentuje.
Pochyla się nad nimi, zachwyci, czasem wzruszy, zasmuci, może zapłacze? Dla takich momentów naprawdę warto pisać. One rekompensują wszystko
Klaudyno, dziękuję za obronę Agnesitas Jako wrażliwy/empatyczny człowiek.
Gojko, pozdrav z gór

A co mi tam... To ja mam pytanie. Czy to jest wiersz?

Różnice

Dziś dzieli nas tak wiele, poróżniło nas spojrzenie na uczucia, o których żadne z nas, nie chciało nigdy mówić. Żyliśmy z dnia na dzień, nie chcąc spojrzeć w przyszłość. Ważna była chwila obecna. Ja pragnęłam, dzielić z Tobą moje życie, Ty chciałeś tylko rozkoszy, jaką Ci dawałam, mimo smutku jaki czułam w duszy. Wiedząc ze, kiedyś spotkasz inna, a ja stracę Cie na zawsze.

Odpowiecie pewnie, że nie, w końcu ewidentnie proza. A to jest tekst zamieszczony przez autorkę, nawet interpunkcji w nim nie ruszyłam, jedynie skasowałam "entery". Więc jakim cudem z prozy stało się to wierszem? Naprawdę uważacie, że rozbicie tekstu na większą ilość linijek zmienia jego rodzaj?

Wiersz został pożarty przez krytyków. Wynika z tego, że autorka powinna się pożegnać raz na zawsze z pisaniem lub pisać "do szuflady", bo wszystko pisze źle. Nie będę podawać zasad konstruktywnej krytyki, bo na pewno wszyscy są świadomi, na czym ona  polega.  Czy naprawdę nie widać żadnych pozytywów? Jakiegoś światełka w tunelu?

A ja napiszę o konstruktywnej krytyce - ma wytykać błędy w taki sposób, by krytykowany wiedział, co ma poprawić i w jaki sposób. Dokładnie to zrobiła Gojka. Wkleiła nawet rady profesjonalisty - jeśli to nie jest konstruktywną krytyką, to chyba nic nie jest.
Ja się tylko włączyłam do dyskusji na temat tego, czy teksty autorki są wierszami. Nie pisałam nic na ich temat, rozważyłam to czysto teoretycznie, przedstawiłam swój punkt widzenia. Bo niestety, tekst zacytowany przeze mnie, wierszem nie jest. Wydaje mi się też, że wynika z tego, co napisałam, powód.

Jak już pisałam w innym wątku - nie komentowałam z reguły tutaj żadnych tekstów, bo zobaczyłam raz, jak przyjęto krytykę innej użytkowniczki. Mimo że jej wypowiedź była rzeczowa, konkretna, to oberwało jej się od ogółu piszących i wymieniających komentarze. I w sumie teraz się odezwałam tylko przez Gojkę, bo tak przyzwyczaiłam się już do takiej sytuacji - czy to z blogów, czy innych forów.

Wiem, że to nie jest forum literackie i raczej nie pojawią się tu dzieła godne Nagrody Nobla. Tyle że trzeba się liczyć z różnym zdaniem. I jeśli ktoś ma gdzieś krytykę i powiadomi komentujących, że pisze tylko dla zabawy i nie obchodzi go specjalnie efekt, to nikt się pewnie w robienie z niego poety nie będzie bawił - dla zabawy można wszystko. Z drugiej strony, jeśli ktoś wrzuca wiersze, zgarnia ochy i achy, dostanie krytykę i kompletnie się na nią zamyka, a wszyscy pozostali bronią go, bo przecież pisze, więc jak tak można, to to się robi śmieszne. Ja tego kompletnie nie rozumiem, sama chcę się nauczyć pisać dobrze pod każdym względem - głównie w prozie, wiersze niekoniecznie. I dlatego, jeśli ktoś by - jak Gojka tutaj - przekazał mi jakieś uwagi, których nie znałam/o których zapomniałam, w związku z jakimś opowiadaniem czy czymkolwiek, to bym się cieszyła, bo to by znaczyło, że kolejny tekst będzie lepszy. Nawet jak ktoś by mi wrzucił uwagi co do wierszy, na których pisaniu niespecjalnie mi zależy, to i tak starałabym się je wprowadzić w życie, tyle że może z mniejszym zacięciem. Bo niektóre wiersze piszę kompletnie bez sensu, ot, bo fajnie się bazgrało i zajęło to 15 min, jak autorce tutaj - przyznaję się bez bicia i informuję o tym od razu na forum, a np. przy limeryku siedzę i pracuję, żeby każdy wers miał odpowiednią ilość zestrojów, każdy zestrój akcent tam, gdzie powinien itd. - bo może nie napiszę dobrze, ale najlepiej, jak umiem, na stan mojej aktualnej wiedzy. I jak ktoś mi powie, że w limeryku zabrakło jeszcze czegoś, to świetnie, bo nad kolejnym spędzę chwilę dłużej, ale będzie lepszy pod względem technicznym.

Więc niech ktoś mi wyjaśni, dlaczego osoby, które krytykują, tak się traktuje? Dzięki komu poprawi się pisanie - dzięki "ach jak pięknie" czy "to jest źle, bo.../powinno być..."?

Gojko, trudne pytania Bardzo. Muszę sprawę przemyśleć.

REA INA
porady zamieszczone były w pewnym pisemku czytywanym przez początkujących poetów.Znalazłam je też na blogu i autor wyraźnie zaznacza,że są dla tych,którzy zaczną pisać.
Wytłumaczę Ci tak jak ja to odbieram: ważniejsza od prostoty rymów i języka jest tu treść:bez ozdobnych,na cały wers metafor.
Dwa utwory pisane przez jednego autora ale zauważ,oba są innymi gatunkami: jeden to sonet a jak poczytasz o budowie sonetu zauważysz,że tak właśnie powinien ten rodzaj poezji wyglądać.Ma być kunsztowny nie tylko pod względem budowy(czternastowersowy zgrupowany w tetrastychach) ale także pod względem języka:obowiązkowe metafory,oksymorony,hiperbole.
Drugi to ballada romantyczna,której cechą jest ludowość,więc prosty język jest jak najbardziej wskazany,ba nieraz stylizowany jest na ludową gwarę.Ma być dużo dialogów i generalnie wymieszanie liryki,epiki i dramatu.

Nie wszystko musi Ci się podobać.Tak samo jak mi nie musi się podobać na przykład romantyka rodem z klipów discopolowych pioseneczek.

No cóż, wycofuję się z dyskusji. To co pisze Gojka to dla mnie za trudne. Dla mnie wiersz albo się podoba albo nie. Albo do mnie trafia albo nie. Zastanawianie się się nad tymi wszystkimi zasadami, których zachowanie "gwarantuje stworzenie wartościowego dzieła", jest dla mnie nie do strawienia.
Ale wiersz "Chwila" bardzo mi się podoba. Za każdym razem, jak wchodzę na ten wątek to go czytam....i wciąż mi się podoba.
pozdrawiam

Eileen!  Pewnie, że to nie to samo, ale są wiersze takie jak proza poetycka. Tyle, że nie są to dwa czy trzy zdania. Nie będę się spierać czy to wiersz czy nie, bo nie jestem znawcą. Są tacy, którym się to podoba. Nie o to chodzi, żeby się komuś odwidziało czy nie, ale o samo sedno krytyki, która ma mieć sens i ma być rozumiana przez innych. No, ale to tylko moje zdanie. A wypowiedzieć się może każdy.

Zachęci do pracy tego kto ją przyjmie zamiast strzelać foszki.To zależy od człowieka a właściwie od jego inteligencji emocjonalnej.
Dużo się tu nauczyłam.Gdyby nie internet nie miałabym pojęcia,że dorosłe osoby,po trzydziestce mogą mieć inteligencję emocjonalną przedszkolaka.
Jeśli nawet jest ich tu więcej niż w realnym świecie nie oznacza to,że jest to normą.

Chciałam się jeszcze odnieść do tego "Ogólne wskazówki niewiele dają. Pisząc o konstruktywnej krytyce miałam na myśli ogólne wrażenie.". Moje wskazówki były jak najbardziej szczegółowe- poparłam je jeszcze fragmentami "wierszy".
Mama wrażenie,że pierwsze Twe zdanie przeczy drugiemu. Ogólne wskazówki,ogólne wrażenie...
Na ogólne wrażenie składa się zespół szczegółów,dobrze do siebie pasujących.

Co do muzyków- oni na początku swej drogi UCZĄ SIĘ,żeby potem mieć co zaprezentować.
Jakoś nikt nie bierze się za skrzypce nie mając pojęcia jak je trzymać i nie próbuje na nich grać.
Dlaczego więc tyle ludzi próbuje pisać? Sądzą,że potrafią bo operują językiem na co dzień? Bo potrafią trzymać długopis?
Zakładam,że gdyby ktoś zagrał fałszywie coś od czego bolą zęby to nie byłby chwalony.Dlaczego więc trzeba obowiązkowo chwalić takie fałszywe tony w pisaniu?

Gojka, miałam już się nie odzywać ale nie mogę się powstrzymać.
Porównałaś do siebie dwie diametralnie różne rzeczy: naukę gry na skrzypcach i pisanie wierszy ?!
Nauka gry na na skrzypcach, to nauka odtwarzania cudzych utworów. Im się uczeń lepiej przykłada, tym jego granie jest dokładnie takie, jak autora i wszystkich zachwyca. Czyż nie o to chodzi w nauce gry na jakimkolwiek instrumencie?
Pisanie wierszy to nie nauka recytowania cudzych dzieł. Pisanie wierszy to twórczość - lepsza, gorsza ale zawsze tworzenie czegoś nowego, swojego, co w duszy gra ( a może i nie gra, może po prostu chodzi po głowie).
Chyba nie najlepsze porównanie wybrałaś.

Agnesitas, nie wstawia już tu swoich wierszy. Szkoda, żałuję. Krytyka zabiła wrażliwość? Czy zawsze pomaga? Jakie są jej granice?

Nie ma problemu. Osoby, które dbają o swój warsztat i chcą swe umiejętności rozwijać krytyki się nie boją i potrafią stawić czoło swoim błędom.
A jak ktoś wymięka przy pierwszej przeszkodzie to marnie ta poezja mu w sercu gra...

Słow krytyki było niewiele. Reszta dyskusji rozwineła się kiedy zjawili się obrońcy.

Właściwie taki atak towarzystwa wzajemnej adoracji przeżył tu każdy, kto ośmielił sie skrytykować jakieś rymowane dzieło ("dzieło"?).

To znamienne, że jeżeli rzecz dotyczy prozy towarzystwo nie zbiega się już w takiej liczbie

Mnie już się odechciało krytykować - robię to tylko sporadycznie w stosunku do osób, które wiem (lub mam nadzieje), że potrafią zrozumieć, że jak  napisze "dno!" to nie dlatego, żeby komuś dokopać, tylko dlatego, że spłodził niewypał.

Ja rozumiem, że nikt tu nie aspiruje do bycia drugą Szymborską, no ale odrobina samokrytycyzmu nikomu jeszcze nie zaszkodziła

No własnie o to chodzi, ze zaraz zjawiają się adwokaci
Sądzę, ze gdyby nie to, to i argumenty gojki wyglądałyby trochę inaczej.

No ale...  każdy się uczy na własnych błedach najlepiej ;P Ja się już nauczyłam, gojka chyba też

Niekoniecznie marnie, być może ktoś jest jednostką wrażliwą. W takich sytuacjach odbiera krytykę w sposób niejako wyolbrzymiony. Istnieje jeszcze aspekt różnych rodzajów krytyki (piszę ogólnie, nie ustosunkowując się do konkretnego przypadku). Krytyka, krytyce nierówna.
Tak, jestem mecenasem Agnesitas