Facet z rozpadającą się rodziną... - Netkobiety.pl

A co Ty sie tak tego maminego cycka uczepiła , jesteś dorosłą osobą ( tak sądzę) to masz prawo decydować o swoim życiu. Rodziców warto wysłuchać , pogadać co i jak widzisz ale ostateczną decyzję podjąć samemu. Jeśli rodzice tego nie zaakceptują to trochę kiepsko o nich świadczy. Powinni zrozumieć że masz prawo do samostanowienia o sobie. Ja byłbym nawet dumny z takiego dzieciaka bo wiedziałbym że jak mnie zabraknie to on da sobie radę w każdej sytuacji.

dziękuje z odpowiedzi.

jestem ostrożna, pochodzę do tego z dużym dystansem. moi rodzice jednak nie są w żadnym stopniu ze mnie dumni, wręcz przeciwnie zawiodłam ich i rozczarowałam. moja matka powiedziała, że nie pozwoli nam się związać i zrobi wszystko, żeby do tego nie dopuścić.
ja naprawdę jestem w stanie zrezygnować z tego uczucia, ale boje się, że będę kiedyś tego żałowała...

A ja proponuję Ci po prostu odpuścić. Facet po pierwsze się rozwodzi prawdopodobnie, ma dwójkę dzieci. Twierdzisz , że zawiniła małżonka. Nie koniecznie tak musi być. Gdyż mają dwoje dzieci, czyli była za nim. Coś musiało sie wydarzyć poważnego, jeśli się rozwodzą. A może on nie jest taki slodki na jakiego wygląda. Siedzi w nim bestia tylko ty tego nie widzisz. Jesteś młoda, więc może lepiej poznaj kogoś , kto jest wolny. Dlaczego, gdyż naprawdę facet będzie miał zobowiązania i ty tego nie przetrzymasz zbytnio, po jakimś czasie ten związek się rozleci. To taka moja rada, może jak ojca, ale dobrze się zastanów.

No okej odpuścić i cześć. A to nie jest przypadkiem tak, że lepiej spróbować i odpuścić jak nie będzie się układało?
Sprawdzić go, bo może jest gdzieś tam wart tego poświęcenia.

Owszem, jak już wspomniała, mogę w tej chwili powiedzieć sobie stop, musimy to zakończyć dziękuje. Ale dlaczego mam to zrobić dla rodziców (nie pierwszy zresztą raz). Nie lepiej gdybym to zrobiła, ale dla siebie?
Nie chcę zakładać z nim jutro rodziny, chcę go tylko na razie poznać, spędzić z nim trochę czasu i zobaczyć co będzie dalej.
To też nie jest dobry pomysł?

No to po co piszesz, że możesz odpuścić, skoro nie bierzesz pod uwagę takiej opcji..?
Eh, z babami.
Z tym uczeniem na błędach to fajnie brzmi.
W praktyce obudzisz się któregoś pięknego dnia jako zdeptana psychicznie trzydziestolatka i nie będziesz wiedziała co dalej.
Powodzenia enyłej.

Trochę manipulują, bo wiesz - przynoszę im wstyd. Nie tak mnie wychowali, nie po to głaskali, żebym teraz burzyła ich wizję mojej idealnej przyszłości. Zresztą, moja matka wie co mówi, przeżyła ten koszmar jak to twierdzi i żałuje, że związała się z rozwiedzionym moim ojcem, to był jej życiowy błąd. Cóż...

Chyba się nie rozumiemy. Uparcie twierdzisz, że jak w to "wejdę", to na dobre. A przecież mam jakieś poczucie rzeczywistości i oceny sytuacji w zdrowym tego słowa znaczeniu. Nie jestem ślepo zapatrzona, czuję, ale też myślę. Po prostu rozważam tylko wszystkie możliwości, bo nie jestem nieomylna i jak już to zostało powiedziane - młoda, więc nie wiem wszystkiego, może ktoś spojrzy na to innym okiem, coś doradzi, zaproponuje. Tak czy inaczej dzięki, bo pewnie masz sporo racji w tym co piszesz i tego chciałam, więc wezmę sobie do serca.

Ja też ich rozumiem, ale nie rozumiem ich chęci toczenia ze mną walki - zamiast jakoś pogadać, to mnie szantażują, straszą jak nastolatkę. Dla zasady wyprowadzę się, żeby im udowodnić, że jestem samodzielna i że ich kontrola nad moim życiem niestety dobiegła końca. Bez względu czy z nim będę czy nie. Coraz bardziej zresztą zrażam się do niego przez tą sytuację, choć uważam że jest w porządku, ale okej - nie znam go.
Oczekuję rozmowy, a nie oceniania, potępiania. Nic złego nie robię na tą chwilę. Wypicie wspólnie kawy to chyba nie jest powód do robienia mi z życia piekła?

Widziałam pozew.
Domyślam się, ze wpływa to na niekorzyść w tej całej sytuacji, ale nasze spotkania ograniczają się do minimum - raz w tyg.

I tak się zastanawiam, no fakt to że on potrzebuję pocieszycielki nie rzuca dobrego światła na naszą relację, bo to może być chwilowe.
Ale po co w taki razie przedstawiałby mnie rodzinie? Może jako koleżankę, no ale zawsze.

To super.Za parę tygodni/miesięcy będziesz opowiadać o tych spotkaniach przed sądem.I będziesz przekonywać obcych ludzi, że nie jesteś ku****.
Taki wpis inauguracyjny na Twojej czystej karcie.
Witamy w prawdziwym świecie.

Dobrze cię rozumiem jeśli chcesz zajrzyj do mojego wątku... Wiem, że każda historia jest inna, ale może coś ci pomoże.

nieważne. nie zrozumieliśmy się i tyle.

Zgadzam się.
Dlaczego nie chcesz się wyprowadzić? Może studia w innym mieście? Takie doświadczenie i odrobina samodzielności może mieć dla Ciebie zbawienny wpływ. Ja mieszkałam w domu rodzinym do 21 roku życia, studiowałam w tym samym mieście. Na drugim roku powiedziałam "dość" kaprysom, oczekiwaniom, wizjom mojej przyszłości moich rodziców i przeniosłam się na inną uczelnię. Mimo, że finansowo nie jest łatwo, połączenie studiów dziennych i pracy wymaga dużo wysiłku, to nie żałuję tej decyzji, czuję, że w końcu mogę oddychać.

widzisz tylko że ci rodzice wcale ,ale to wcale nie chcą zle.......

  ALOSZA

wejście w związek z facetem po przejściach ,który miał rodzine,z dziecmi,z rozwodem ze strony małżonki,to jest ciezka orka,mowie to z cala swiadomoscia osoby ,kora przeszla to w zyciu...........
chociaż dzialo się to lata świetlne temu,okres jaki nastapil zaraz potem ........ech szkoda slow,byl bardzo trudny
jesteś mloda ,wchodzisz w związek ,zawsze sa zgrzyty,a w takim związku zgrzyty sa x7,niestety sa problemy z ex ,bo nagle cos jej się odwidzi,jak jej już były mąż układa sobie życie,sa dzieci,sa zobowiązania finansowe, ZAWSZE  cos się dzieje,wymaga to wiele samozaparcia i wiele wysiłku ,żeby się z tym uporac ,jest to praca dla naprawdę silnych osobowości........

powiem tak ,gdybym miała corke również zrobiłabym wszystko aby nie musiala przez to przechodzić,jako osoba ,która to przeszla na początku malzenstwa ,wiem ile stresu to kosztowalo,oczywiscie może się udac ,tylko ze ...............to nie jest dla wszystkich,i nie jest to TO CZEGO MATKA CHCE DLA SWOICH DZIECI,co innego gdybanie a co innego własne doswidczenie

Twoje wątpliwości i uległość pod presją mówią same za siebie. Nie wiesz czego chcesz, więc lepiej odpuść.

Facet po przejściach i po rozwodzie nie oznacza, że ma być zepchnięty na jakis margines i nie nadawać się do związku. To, że komuś raz powinęła się noga na drodze uczuciowej, nie oznacza, że nie wyniesie z tego doświadczenia jakiejś nauki na przyszłość i nie będzie mógł stworzyć szczęśliwego związku z kimś innym. Z drugiej strony reakcja rodziców jest zrozumiała, jednak ich porady nie powinny w znaczący sposób wpływać na twoją ocenę sytuacji/uczuć do kogoś, a wpływają, i jeszcze to, że sama nie wiesz czy chcesz się wyprowadzić, czy nie chcesz, takie niepewności w sumie co do wkroczenia w dorosłe życie. Myślę, że emocjonalnie jeszcze dużo masz do nadrobienia.
Nie jesteś przekonana, więc nie rób nic na siłę. Poczekaj aż Ty sama określisz czego chcesz/potrzebujesz i dopiero podejmij decyzję.

Rób tak jak ja z moimi. Odpowiadaj szczerze, ale bez zbędnych szczegółów. Przyzwyczajaj rodziców do myśli, że masz takiego a nie innego partnera. Rób to delikatnie i nie na siłę.

rozumiem;zreszta czytam poniżej wypowiedz Aloszy i niestety ale potwierdza twoje słowa,
beznadziejna manipulacja  ze strony rodzicow,wbijanie w poczucie winy,ech ...tylko po co?

o ile skuteczne byłyby racjonalne argumenty,przykład wlasny matki ,czy spokojna rozmowa bez oceniania jej jako człowieka,o tyle to deprecjonowanie na każdym kroku...............bez sensu
niestety wielu rodzicow popelnia takie bledy,brnie w to dalej ,a dziecko niejako w formie buntu brnie w związek który rodzice krytykują ,tworzy się takie zamknięte koło......

nie jestem zwolenniczka takich zwiazkow ,jak już wcześniej napisałam ,bo wiem ile samozaparcia potrzeba ,żeby nie trzasnąć drzwiami i nie wynieść się , zwłaszcza jak się jest młoda osoba i trzeba sie na starcie borykać z tym wszystkim,zyc nieswoimi problemami,problemami jakiejś obcej kobiety i nieswoich dzieci ,chociaż samemu dopiero niedawno wkroczylo się w dorosłość ,nie ma się jeszcze takiej GRUBEJ SKÓRY jak powiedzmy za te 10-15 lat :-)
o wiele lepiej rokuje związek dwojga ludzi z tzw,,czysta karta ,, którzy tworza ,buduja ta swoja rodzine,nie ma tam osob trzecich,no chyba ze potem ktores zdurnieje i tam taka wprowadzi(ale nie o tym ten watek)

W takim razie czas się wyprowadzić. Skoro mama nie umie cię uszanować jako dorosłego człowieka, nie mówię że ma popierać każdą twoją decyzję, bo to tak nie działa. Ale nie powinna cię wyzywać itp.

Dopisałam tam wyzej co mysle

Dla mnie to twoi rodzice są dla ciebie wiekszym zagrozeniem niż twoj facet.

Oni są na nie nawet nie zadawszy sobie trudu zeby go poznac, oceniaja tylko na podstawie swoich przykrych doswiadczen - w taki sposob mogą cie swoimi "dobrymi radami" wpedzic w kozią d*** bo faxet porządny, ale rozwodnikbedzie dla nich kims gorszym niz psychopata za to stanu wolnego.

Miej swoj rozum, dziewczyno...

Kiepski pomysł:)
Nie zachęcam do kłamania, ale przemilczanie tematów sercowo-seksualno-damskomęskich to praktycznie konieczność.
Dla rodziców jesteś oczkiem w głowie, najcudowniejszą istotką na świecie i nawet jak sobie dokoptujesz faceta obiektywnie idealnego, to oni będą mieć zastrzeżenia czy on aby godzien Ciebie:)
Tak to działa u większość starych, nie martw się.
A Matula chce Tobą wstrząsnąć w dobrej wierze. Niczego nie odwali, bądź spokojna.

Moje nastawienie do Ciebie jest od początku neutralno-życzliwe.Nie znam Cię przecież.
Natomiast sytuację potrafię sobie wyobrazić.
Wiem, że będziesz brnąć w tę znajomość niezależnie od wszystkiego. To wynika jasno z równania : wiek x płeć.
  To co mnie martwi w Twoim ''problemie'', to fakt że od takiego czegoś będziesz zaczynała przygody z facetami.
Jakbyś miała 25 lat, za sobą 2 związki i 3 epizody to bym Cię namawiał wręcz: nauka na własnej dupie jest bardzo efektywna.
No ale w Twoim przypadku może się skończyć zbyt bolesnymi odciskami na zadzie.
Obiektywne okoliczności są ch*****owe:
-facet PRAWDOPODOBNIE szuka pocieszenia (nie, że jest zły.ot, taki stan ducha)
-różnica wieku, sytuacji życiowej- wróży problemy
-spotykanie się z formalnie żonatym naraża Ciebie na opinię dziwki
-naturalny proces usamodzielnienia się, miesza się z konfliktem z rodzicami i robieniem im na przekór
   Reasumując- za każdy błąd będziesz tu płacić potrójną cenę w porównaniu z ''normalną'' znajomością.
Wyglądasz na młodziutką, przewrażliwioną dziewuszkę- dźwigniesz to?

No, ale on uparcie twierdzi, że wie co robi i że nie jestem zabawką na otarcie łez, ale to facet, więc dla mnie słowa niewiele znaczą.

Wracając do sedna - macie rację, jestem niedoświadczona.
Miałam jednego oficjalnego chłopaka, z którym zerwałam bo mamie wydawał się "chamski". Stąd mój bunt.
W efekcie okazało się, że mnie zdradzał.
Wcześniej miałam jakieś przygody - pracuje głownie z mężczyznami od 19 roku życia (władza), więc zawsze przewijały się jakieś niebezpieczne romanso-relacje, których unikałam.
Jak już poznałam kogoś pozornie idealnego dla mnie, okazało się, że jest to zakład o zaliczenie.
Jestem desperatką, tak. Panicznie potrzebuje zainteresowania, uwagi, bliskości. Miłości...

poczekam, dam czas temu wszystkiemu i za kilka dni, jeśli kogoś będzie to interesowało, napiszę co się dzieję.
no chyba, że bomba wybuchnie szybciej, bo odnoszę wrażenie, że zegar tyka, to wyleję swój żal i ból właśnie tu.

dzięki za pomoc, wszystkie rady, pomysły, słowa. tego oczekiwałam i to otrzymałam pozdrawiam