Facet nie chce czy to moze ja za szybko na niego naciskam? - Netkobiety.pl

Ha ha ha. I on jest młodszy od Ciebie o trzy lata? Chciała bym go spotkać i wręczyć mu medal.
Jemu zależy tylko na seksie, a kolegom opowiada jak to obraca starszą. Dziewczyno ja się nie dziwię, że on Cię nie chce! Thepass słusznie zauważył: byłaś na tyle zdesperowana, że potrafiłaś iść do łóżka z facetem, z którym nic Cię nie łączyło i było drętwo. Na drugim spotkaniu Ty już mu do domu weszłaś! On pewnie na początku nie chciał, bo to dla niego dziwne było, by na drugim spotkaniu widzieć się w mieszkaniu, ale się ostatecznie zgodził bo stwierdził: jak sama mi do łóżka wchodzi, to czemu nie. Opadał mu, bo go pewnie mało kręciłaś. A teraz to pewnie on się czuje źle, że taką łatwą dziewczynę obracał, bo też się dzięki temu odarł z godności.

Pomaga zimny prysznic, spotkanie głowy z patelnią i znalezienie sobie hobby.

Nie bardzo mnie zrozumiałaś. Z tego co napisałaś wydaje mi się, że to facet, który szuka wielkiej miłości i uniesień. Kochał tam kogoś i chciałby poraz kolejny. I nagle trafiłaś mu się Ty. Wepchałaś mu się do łóżka, więc on skorzystał. Dlatego uważam, że jemu tylko o seks teraz chodzi. On tego nie chciał, ale zrobił po Twojemu. No i sobie tym krzywdę też zrobił, bo dla niego liczy się najpierw uczucie potem seks. Sam siebie zawiódł.
Ja wiem, że jemu zależy na czymś więcej, ale jak mu dawałaś to głupio mu było odmówić. A to świadczy o tym, że bał by się co byś sobie wtedy o nim pomyślała. No bo zobacz: starsza kobieta, doświadczona proponuje mu seks, a on jako facet odmawia, bo woli to zrobić z miłości? No coś tu nie gra. No i się chłopak mocno pomylił, bo gdyby Ci odmówił to by pokazał prawdziwą męskość. Pokazał by, że szanuje swoje poglądy i nie leci na pierwszą lepszą laskę. No niestety, ale poleciał i ma teraz moralniaka.

Problem w tym, że było drętwo, a mimo to się skusiła. To z jakiej racji, podniecenia, chemii, milosci, nimfomanii, uwielbiania po prostu seksu? Niestety nie, bo czeka na związek. Problem w tym, że świadoma jest swojej desperacji, czyli traktuje człowieka egoistycznie i przedmiotowo, po to by się poczuć lepiej (i teoretycznie odwdzięczyć). Uzależnienie szczęścia od miłości/posiadania związku jest krótko mówiąc strzałem w oczy, bo uczucia są zmienne i nigdy trwałego szczęścia nie dają. To tylko stan umysłu. Tak jak dziecko płacze kiedy braknie mu zabawki, ale nie jest swiadome - zaraz ta zabawka i tak sie znudzi. Tu człowiek może odejść, zabawka raczej sama nie zniknie i znowu życie się sypnie. Nie zawsze też zaangażowanie przychodzi od początku. Nie zawsze jest ta wielka romantycznie namiętna milosc, która wybucha od samego początku i to z obu stron. Zawsze 'rządzi' strona która chce i potrzebuje mniej. Chłopak jest fair. Jeśli autorce tematu taka relacja pasuje (kolezenska+seks, lub jednak nie, bo coś nie idzie) i będzie czekała, to niech zna konsekwencje (czyli moze nic z tego nie wyjsc i po 10 latach, a on moze sie zakochac w innej w kazdej chwili). Nie moze jednak wymagać i mowic co ma robić, co czuć i kiedy.

Dorosłe osoby też rozmawiają, bo choćby w sposób który opisujesz - mozesz sie spotykać, seksić i myśleć że jest zakochanie, związek, a tu koleżka ma 5 na boku i to tylko zabawa dla niego. I zamiast oczekiwać - tylko dajesz.

Ale on nie chce ode mnie tylko seksu. Powiedzielismy sobie ze spotykamy sie poznajemy bez seksu. On tak samo jak i ja twierdzi ze faktycznie za szybko to poszlo. Tylko czy warto to ciagnac? Moze faktycznie marze o wielkiwj milosci od samego poczatku a taka niezbyt czesto sie zdarza.
Nie wiem ale podswiadomie czuje ze tak czy tak nic z tego nie bedzie ale nie wiem czy nie dramatyzuje

Nie no bez przesady. Moze ja cos zle opisalam. On byl bardzo napalony na mnie. Mowil ciagle ze go podniecam utp. Tylko w w momencie jak juz mialo prawie dojsc do tego seksu to jemu opadal. To nie tak ze lezelismy i mechanicznie zaczelismy sie kochac. Tylko bylo to cos przytulanie, napalenie itd.

To co radzicie zeby wyluzowac i zobaczyc co bedzie? Wsumie gdyby totalnie sie zniechecil to moze by to totalnie olal?

Nikt Ci nie mówi, że go zgwałciłaś, spokojnie

Nie wyszło to dobrze i tyle. Ale jak ktoś wyżej napisał - samo zbyt wczesne pójście do łózka niczego nie przesądza, chodzi o intencje, która za tym stoi i gotowość emocjonalną.
Tu zabrakło jasnych intencji i więzi i jemu zapewne o to chodzi.

Pewnie dałoby się to "odkręcić" spokojnie gdybyście byli dopasowani tak ogólnie.. A coś czuję, że z tym kicha?
A jeśli nie kicha, to szału ni ma.
Tak bez polotu, co?

Wiesz, jeśli on by miał jakieś "ale" do niuansów Twojego zachowania to jeszcze OK, do przebrnięcia.
Ale on ma ALE do Twojego charakteru, a charakter to osobowość, to jesteś cała TY- kwintesencja Ciebie. Więc skoro on tutaj ma problem, to jest lipa po całości.
To teraz już wiesz skąd jego dystans i oschłość. On nie umie się przekonać do Ciebie, a Ty to wyczuwasz i się spinasz.
Do kitu takie coś.

Teraz wyobraź sobie, że ciągniecie (a właściwe Ty ciągniesz, bo on 'jest bo jest') to dalej, Ty jeszcze bardziej się angażujesz, bo jesteś stroną której bardziej zależy, a on coraz bardziej się oddala, w najlepszym wypadku zostaje na poziomie, w którym jest - to jest męka.
Czułabyś się jak żebrak: o uwagę, o jakieś emocje, gest (niewymuszony!).

Z czasem mogą dojść mniej fajne emocje..rozżalenie, złość, może nienawiść.

A facet chce się spotykać, bo czemu nie? Jest pewnie sam, nie ma aktualnie nikogo na oku, do tego niespecjalnie mu zależy, więc ma luzik: Ty "wyginasz śmiało ciało" a on obserwuje sobie z dystansu i wystawia oceny.. Warto?

On Cię teoretycznie nie skreślił, może by i chciał żeby coś było z tego, ale widać, że się chłopina przymusza.
A wiesz jak to działa gdy się próbujesz do kogoś przekonać? Odwrotnie

Powiedział Ci tak żeby Cię trochę uspokoić i żebyś wyluzowała, ale jak masz wyluzować jak jesteś 5 kroków przed nim?:)
No nie da się, musiałabyś mieć trochę przerwy żeby nabrać dystansu do jego osoby (tak z pół roku).
Jesteś zbyt "wygłodniała" związku w tej chwili byś umiała na luzie do tego podejść i bawić się tą relacją.

On to wyczuł i prawdopodobnie żal mu Ciebie, bo widzi co jest grane.

Wiesz, jeśli podczas kolejnych spotkań on nadal zamiast wchodzić z Tobą w interakcję, będzie trzymał dystans, to nie wróży dobrze.
Bo ileż można się do kogoś przekonywać..zwłaszcza jeśli to ma być potencjalny partner, wy nie ubijacie ze sobą interesu, więc powinno być swobodnie, wesoła i odrobina pieprzu a jest drętwo i jakoś tak obco.

Przemyśl to.

Uwazasz ze wiekszosc kobiet podchodzi luzniej do znajomosci? Myslisz ze gdyby nie ten moj nacisk to mogloby byc ok?

A uwazasz ze to o braku zaangazowania to tylko taka jego wymowka czy moze serio chce cos zbudowac ale nie na "wariackich papierach"?

Jakbym jego slyszala. To samo mi powiedzial ze woli cos solidnego powoli zbudowac a nie tak jak zawsze sie szybko angazowal i dostawal po dupie. No ale ja sobie wkrecam ze moze jak pozna ta odpowiednia to bedzie chcial sie znowu angazowac od razu. Albo wkrecam sobie ze on mowi ze narazie niechce sie angazowac dopoki mmnie nie pozna bo to tylko taka wymowka bo glupio mu powiedziec ze nie widzi nas razem. Powinnam isc na terapie chyba. Kiedys mialam chodzic bo mam nerwice : (

Co nie zmienia faktu, że osoby mniej egocentryczne (tak m.in nerwicowcy) i dojrzalsze - jak to napisałaś Elka w innym temacie - nie napalają się z byle powodu jak szczerbaci na suchary. Po prostu jest większy dystans. Co ma być to będzie, bez naciskania. Osoby nieszczęśliwe szybciej sie zakochują, bo to przyjemne oderwanie od złej rzeczywistości z którą sobie nie radzą i myślą że uleczą "przytulaskami w świetle księżyca" czyli tzw fantazjowaniem o dupie maryny, kiedy się nie znacie. Chłopak byc moze tez po prostu pragmatyczny. Coś będą robić, układać, wszystko swoim własnym rytmem. Nie napalanie się uczuciowe, wyznania, obietnice, nadzieje bo to czy nazwiesz to związkiem i tak nie zmienia tego, czy to jest związek.

Nie jesteś zakochana tylko uzależniona od braku dostaw szczęścia, a w którym upatrujesz miłość i tak to nazywasz. Brak paliwa.
Serio nie ma z czego się cieszyć, bo można się jeszcze nie raz zranić i to mocno.

Tak, w kwestii nie napalania się i podchodzenia z rozsądkiem w tle - jasne.
Ale tu chodzi o coś innego jeszcze, a nie każdy wprost to powie..

Można podchodzić na spokojnie, ale jednocześnie powinna być "chemia" choćby minimalna, polegająca na porozumieniu umożliwiającym swobodną rozmowę. Na fizyczność przyjdzie czas i tu nie ma co przyspieszać czy opóźniać sztucznie.

Natomiast mnie niepokoi ta sztuczność atmosfery i dystans, który autorka podkreśla. Brak luzu i swobody, nie wynikający bynajmniej z wielkiego zauroczenia zapierającego dech w piersi

A z doświadczenia wiem, że faceta łatwiej przekonać do swojego wyglądu niż charakteru. Zresztą to działa w dwie strony.

Autorko: Jasne, że tak nie myślę - można się co najwyżej "napalić jak łysy na suchary" a to będzie iluzja, wyobrażenie.
Co nie zmienia faktu odnośnie tego co napisałam wyżej: powinno być porozumienie w kwestii rozmowy, pewna swoboda..i chęć wymieniania myśli, jako podstawa.

No ok, ale jeśli to on nie jest gadatliwy, a moze strachliwy, a mimo to ona już "to" poczuła, to gdzie ten brak chemii? Moze on sie musi przyzwyczaic, moze taki jest (przeciez i tak jej pasuje). Czemu miałby na piedestale postawić wygląd i tylko z tego powodu ćwierkać? To też byłoby płytkie.
Poza tym post wygląda tak - było drętwo + uprawialiśmy seks. Pozniej było lepiej, ale i tak uprawialiśmy seks. Kompletne zero opisu ważniejszych rzeczy, więc co tu oceniać?
Pozniej go naciskałam by mi 'wyznał miłość', a on mnie dystansował. I to naprawde nie przytyk do charakteru, a do desperacji.

thepass: Ale co z tego, że ona "to poczuła" czy poczuła cokolwiek, jak facet swoim zachowaniem ją rani w jakiś sposób i ja jego dystans ewidentnie męczy. co ma stawać dziewczyna na głowie żeby mu się zachciało chcieć i przestał być oschły?
Z drugiej strony on też nie przeskoczy siebie i nie będzie się sztucznie przymilał skoro tego nie czuje.
Oboje się męczą.

Być może.
Ja mówię częściowo z autopsji. Byłam w podobnej relacji, gdzie "siły były nierówne" od początku i wiem, że nie było szans na ich wyrównanie dopóki jedna z osób była bardziej zaangażowana, bo to powodowało ten dystans u drugiej, powodowany poczuciem winy, że nie może tego odwzajemnić, a czuła presję mniej lub bardziej wprost.

I była podobna historia, że poprzednia kobieta potraktowała go identyko jak ta, o której ten gość opowiadał, tez bawiła się nim od początku.
Co nie przeszkodziło temu samemu facetowi być zauroczonym i o wiele bardziej starać się o kogoś innego, a ja słyszałam różnego typu wymówki właśnie. ale wtedy byłam też na trochę innym etapie w życiu i "trochę" większa desperacja mną kierowała, to fakt

Owszem powolne tworzenie związku w wielu krajach rozwiniętych jest na porządku dziennym. Ale z naszą ułańską fantazją jest znacznie rzadsze zjawisko. Stąd tyle rozwodów. To nie jej wina że chlubą u nas było jak najszybsze znalezienie swojej drugiej połówki. 
Ale gorzej jak ten układ będzie się to ciągnęło nie wiadomo ile, bo jak on został skrzywdzony to szybko BYŁEJ nie zapomni i to może być ta blokadą u niego. On ma może być dla niego tylko zabawką. On może blokować swoje uczucia celowo. Ona może spróbować odwrócić rolę i powoli markować zwalnianie, innymi słowy odchodzenie z relacji tępa ale jest to trudne.

Ale z drugiej strony mowil, ze jest sliczna. Jakieś kręcenie.

Ehh choc przez chwile oderwalam sie od szarej rzeczywistosci. Ucieszylam sie ze ktos sie wkoncu mna zainteresowal kto rowniez i mnie sie spodobal. Nawet mam powodzenie ale malo kto mi sie podoba. Zwykle podobaja mi sie tacy ktorzy nie zwracaja na mnie uwagi. To byla mila odmiana i kurde teraz znowu to zderzenie z rzeczywistoscia. Wiem, dramatyzuje ale mam nerwice i stany lekowo depresyjne i wszystko odczuwam dwa razy mocniej.

Chciakabym juz to olac ale mysle sobie ze choc troche musi mu zalezec skoro jeszcze nie kopnal mnie calkowicie w zadek. No ale czy warto sie meczyc? : ( chyba nie.

A myslisz ze osoba majaca zdrowe podejscie do relacji od samego poczatku inaczej by to wszystko rozegrala? Chyba szukam winy w sobie. Chce w pewien sposob go usprawiedliwic ze on chcial ale to ja zawalilam swoim zachowaniem.

Czemu? Ujal mnie ta swoja niesmialoscia. Na pierwszym spotkaniu widzialam jak sie bal zrobic pierwszy krok i mnie przytulic. Ma swoja pasje, jest ambitny i widac ze nie chcial mnie tylko bzyknac. Kiedys poznawalam takich co tylko patrzeli na mnie pod katem seksualnym. Serio rzadko spotykam takich facetow jak on.

Czyli ogolnie jest doopa. Bo teraz meczy mnie ta mysl ze on pozna kiedys jakas i sie od razu zaangazuje no i jest mi smutno ze akurat ja jestem osoba przy ktorej chce wszystko powoli zaczynac. Moze to nie jest to. Ale z kolei jak po trzech spotkaniach mozna mowic czy to to. On chce sie spotkac wiec w jakims stopniu troszenke mu zalezy. Sama nie wiem. Juz dawno nie mialam takich rozkmin.

Ale czemu nie wziac pod uwage tej jego nieśmiałości? Może stąd jest drętwo, bo ma blokady psychiczne, tak jak ona nacisk psychiczny na otwartość uczuciową. Z autopsji takze powiem, że mnie kiedy kobieta przytłaczała uczuciami to też sie czułem przyblokowany, mimo że pragnąłem jej. Po prostu czułem, że wymaga ode mnie za wiele. Wmówiłem sobie też, że pewnie ma wielkie oczekiwania co do mnie i że będzie chciała utrzymywać stan taki stan emocji przez duży okres czasu, a wiem że to niemożliwe i sie rozczaruje. Nie chciała sie zdystansować, więc sam ją odsuwałem. Sam bo czułem zaangażowanie 300%, jakbym był dla niej bogiem (oczywiscie czułem, że nie zasługuje na to i chce byc człowiekiem, a nie wyidealizowaną postacią przez pożądanie czy czułości). Serio, ja to widze tak, że jeśli nie zdystansujesz się to on bedzie tak negował z jakiegos moze podswiadomego stresu. Ze moze skrzywdzi, ze moze sie to skonczy, ze nie chce tez sie zaangażować bo pamięta byłą i jakos to sobie wytłumaczy itd Nie widziałem by pisał inne Twoje wady oprócz tego że "robisz akcje".

Kobiety i tak częściej rozumieją takie stany, uczucia itd bo jednak to w sumie zalety kobiecego mózgu. Kto jak się urodził.
Dlatego chodzi o to, że jak ona nie umie się zdystansować, a on nic ze sobą też nie zrobi (bo oczywiście nie potrafi i zwala wine na nią) to hm, coś mi idzie po głowie taka dość toksyczna relacja (i to z kilku powodów). Coz, odsunąć się źle, udawać niezaangazowaną też może nie wyjść na dobre (byle księciowi sprawić frajde i było po jego - wlasnie, pytanie czy on inicjuje? stara się? zabiega? cos w tym stylu?), prosić go o szczerość i zrozumienie... nie wydaje mi się że to ten typ faceta, przynajmniej po wpisach. Dlatego pisałem o tym daniu im czasu (jeszcze jakieś spotkania) i przede wszystkim by trochę sama jakby zrzuciła z wymaganiami, by nie musiał po 2-3 spotkaniach traktować ją jak własną dziewczynę. Niech sama powalczy ze sobą i niech sprawdza jego czy on też się stara.
Mają konflikt. Więzi na konflikcie sie nie buduje, bo musieliby sie zrozumieć. Ona dokładnie mu kawe na ławę czego oczekuje, jak jest, ale nie z pretensjami że to i tamto powinien, a on... no cóż, nie wymagajmy by ktoś komuś się od razu podobał, jeśli to o to tylko chodzi. To ona wie czy on nawet taki jak jest teraz jej się podoba. Szczegolnie ze u niego chodzi o charakter, a charakterami też mozna sie dotrzeć. A jak skonczy się teraz po 4 czy 5 spotkaniu to chyba lepiej niz za X miesięcy, lat?

No on inicjuje spotkania i pisze pierwszy tylko z dwa trzy razy zrobil jednodniowa przerwe. Wkurzylo mnie to wiec pierwsza napisalam ale ost jak tak zrobil to go olalam i przetrzymalam.  Zauwazylam ze on na wszystko ma jedna odpowiedz: "ja juz tak mam ze dopoki dziewczyny nie poznam i sie nie zaangazuje to nie wychodze z jakas wieksza inicjatywa"
Dobra nie jest zaangazowany ale niech przynajmniej nie studzi mojego entuzjazmu. Wydaje mi sie ze on chce serio przystopowac a ja na chwile obecna nie wyobrazam sobis kolegowac sie z nim. Chce sie spotykac "krecic" z nim, zeby czasem napisal czule slowko ale wydaje mi sie ze sie tego nie doczekam bo ta relacja bedzie szla w slimaczym tepie.

Tu kawalek rozmowy. Wklejam bo sama nie wiem czy chodzilo mu o to ze jak pozna ta odpowiednia to blokada zniknie czy bedzie tak samo jak ze mna. Ci sadzicie?

On:kolejna dziewczyna mnie wystawiła, i powiedzmy bynajmniej tak czuje, ze zamknalem sie troche.

Ja: To co zrobiles ze tak sie zdystansowales?
Acha no ja tak nie umiem sie zamknac
Moze jak poznasz odpowiednia to znowu tak bedzie

On: Pewnie to chwilowe
No pewnie tak bedzie
ale nie wiem ktora jest to odpowiednia a ktora nie

Ja: Czyli ja nie jestem odpowiednia

On: nie wiem, moze jestes moze nie, to sie okaze jesli bedziesz cierpliwa, a jesli nie to sie okaze teraz ze nie chcesz zobaczyc

Zapytalam go tez wczesniej czy mozemy sie spotykac z kims innym zeby potem nie bylo niedomowien to napisal:"hnm nie wiem. Spotkac sie rozmawiac mozna ale nie na takiej zasadzie jak bylo u nas, tak mysle"
Niby powinno mnie to usatysfakcjonowac a jest jakos na odwrot.
To chyba pierwsza znajomosc ktora zamiast radosci, daje mi smutek..

Nie no znamy sie trzy tygodnie a spotkalismy sie trzy razy sami raz z kolezanka hahaha smieje sie bo to tak smiesznie teraz brzmi: spotkalam sie juz z nim trzy razy a on mi nie mowi ze mnie kocha

No to masz odpowiedź: jeśli zamiast radości ze spotkań (takich zwykłych nawet, bez czułości) jest smutek, to nie ma nad czym się zastanawiać.
Słusznie Ci madoja napisała: Na początku powinien być największy entuzjazm (nie mylić z oderwaniem od rzeczywistości), ale każdy powinien dążyć do spotkania i na nie czekać jak na coś super miłego, a tu jest wszystko wymuszone i zero entuzjazmu po jego stronie.

Byłam po 1 i po 2 stronie i jak mówi madoja nigdy nic z tego dobrego nie wyszło, bo albo ja nie mogłam się przekonać, albo ta druga osoba.
Widać, że próbujesz robić dobrą minę do złej gry, ale sama czujesz, że coś jest mocno nie tak.

Chwytasz się niuansów, a nie o nie chodzi tylko o ogólny przekaz.

Z rozmowy w wolnym tłumaczeniu: "Nie zawróciłaś mi w głowie, więc albo będziesz cierpliwa i coś się zmieni, albo się rozejdziemy- masz wolną rękę, ja rozpaczał nie będę."

To popracuj nad charakterem, a przede wszystkim nad polubieniem tego charakteru (i siebie) Bo przede wszystkim to co przez Ciebie przemawia teraz to desperacja i chęć zaklejenia samotności, a wtedy dokonujemy najgorszych i nietrafionych wyborów.

W momencie jak naprawdę polubisz siebie i przestaniesz szukać "uatrakcyjnienia sobie nudnego życia" facetem, on sam się zjawi.
Przyciągniesz go pogoda ducha i tym, że lubisz siebie.

A co do urody.. To kwestia gustu. Wiesz, może za bardzo sama się na tym skupiasz? Nigdy nic nie dzieje się bez powodu.

No i wychodzi coraz więcej "kwiatków"

Skoro tak to dużo pracy cię czeka, a facetowi się trochę nie dziwę po tych ostatnich rewelacjach w podejściu, co nam przedstawiłaś.
Najładniejszy i najpiękniejszy to jest tylko Król Julian, zapamiętaj. :D

A ty się mocno pogubiłaś w tym, o co w związkach chodzi. Uroda nie jest na pierwszym miejscu.. skoro ty masz takie podejście to trudno się facetowi dziwić.

Oj nie chodzi o "winę" w typowym sensie, bo nic złego nie zrobiłaś. Po prostu kompletnie nie pasujecie do siebie.
Najważniejsze to mieć o czym pogadać, jak się już ludzie spotkają, a tu tego nie ma.

Wyobrażam sobie, że mocno skupiasz się na wyglądzie i przez to sprawiasz wrażenie spiętej i sztucznej Lalki bez obrazy

Zamiast skupić się na tym żeby było fajnie i wesoło i na konwersacji to skupiasz się na wyglądzie, zgadłam?
Jeśli tak to musisz zrozumieć, że wygląd zajmuje któreś tam miejsce i że na 'złego konia' postawiłaś w tej gonitwie