Psychopata w rodzinie - Netkobiety.pl

Jeżeli [P] naprawdę jest psychopatą (inna sprawa, że tylko przeszkolony specjalista mógłby to stwierdzić, na podstawie rozbudowanego arkusza testów) to wątpię, że istniała dla niego szansa.

Wiele wskazuje na to, że ci ludzie po prostu już tacy się rodzą (Twoje doświadczenie to potwierdza) i są totalnie odporni na resocjalizację.

Też się zastanawiam.
Nie pytałaś ich nigdy dlaczego?

Tutaj myślę, że oni - jako dorośli - nie byli tak narażeni na jego ataki, jak Ty i młodszy brat. Stracili więc czujność. Dorośli często też w swym spojrzeniu na świat operują kliszami, które dali w sobie przez lata wypalić: "rodzeństwo zawsze rywalizuje", "to niemożliwe, żeby on był podły, bo jest dzieckiem, a dzieci są dobre". Ty byłaś bardzo młoda (a do tego bystra!) nieurobiona przez życiowy konformizm i po prostu widziałaś, jak jest. Oprócz tego Twoi rodzice mogli nie dopuszczać myśli, że dziecko, które sami wydali na świat i wychowali, jest jakieś "dziwne".

Dorośli mieli autorytet, dopóki byli od niego więksi, silniejsi i mogli decydować o jego losach. Kiedy upewnił się, że niczego mu już nie mogą zrobić - "rozwinął skrzydła".

Bardzo mi szkoda Ciebie, ze musialas Ty przez to przechodzi i Twoj mlodszy brat.
Mam nadzieje, ze tego psychopate zamkna w wiezieniu czympredzej.
Taki czlowiek nie powinien wogole marnowac powietrza, a co dopiero chodzic na wolnosci.

Z perspektywy czasu widze tyle jego niepokojących zachowań, tyle sytuacji które budziły mocny sprzeciw wsród sąsiadów (znecał sie nad czyims kotem), lekarzy (byłam w przychodni po ktorejs bójce) czy nauczycieli (wyzywanie kolegow, niszczenie sprzetu). Moim rodzicom nie powinna sie zapalić czerwona lampka, oni dostawali czerwonym reflektorem po oczach.

Moi rodzice są upośledzeni emocjonalnie. Matka nie potrafi wyrazic swojego zdania i uczuć, jesli coś ja drazni to nie powie tego na głos, bedzie to trzymac w sobie az ktoregos dnia czara goryczy sie przeleje i wybuchnie. Ojciec jest modelem narcystycznym - to on zarabia, to sa jego pieniadze, to on bedzie decydował (mimo ze umowili sie ze matka odejdzie z pracy zeby zajac sie młodszym -wtedy- nowo narodzonym dzieckiem). Mnie wychowywali dziadkowie, nie moge powiedziec o nich nic złego, oni zawsze probowali trzymac cała rodzine razem i wpajac nam pozytywne wartosci jak kompromis czy uczyc nas empatii - jednak w oczach [P] nie mieli po prostu autorytetu, a moja matka traktowała ich zachowanie jako niechciana interwencje w nasze wychowanie.

Wierze, ze to ze nigdy nie poniósł konsekwencji za to co zrobił rozzuchwaliło go, i dlatego posuwał się coraz bardziej i bardziej. To nie jest tak ze kazde dziecko wychowywane bezstresowo zostanie psychopatą, on się taki urodził ale brak jakichkolwiek srodkow wychowawczych pogłebił jego stan. Od dziecka był agresywny, prowokował bójki, znecał sie nad zwierzetami..- tak jakby ta władza nad kims/sytuacja lub sama przemoc sprawiała mu przyjemnosc. Potem odwracał sytuacje na swoja korzyść, przedstawiajac sie jako ofiare, tłumaczac sie ze został sprowokowany (przez kota?? przez 2/3 letnie dziecko?? takie wyłumaczenie jest nielogiczne dla mnie jako dorosłej osoby, ale widac był na tyle elokwentny i przekonywujacy dla rodzicow ze uchodzilo mu to płazem).

W pracy (byłam nauczycielką w podstawówce) uczyłam maluchy wychowywane bezstresowo. One chciały uwagi, były narcystyczne i rozpieszczone, ale nie przejawiały tej sadystycznej checi zadania komuś bólu.

Mnie również cieszy to że trafił do zamknietego osrodka ds. uzależnień. Niestety, predzej czy pozniej z niego wyjdzie. Nie ma dla niego szans na resocjalizacje i wiem, że z czasem bedzie z nim gorzej. Boli mnie po prostu to, że rodzice wyparli sie problemu wtedy kiedy mozna było jeszcze coś zrobic (choc wiem ze [P] nigdy nie byłby normalnym człowiekiem - dla niego to nieosiagalne; ale przynajmniej nie byłby niebezpieczny dla otoczenia tak jak teraz.. kilka miesiecy temu upił sie i pobili sie z naszym ojcem).

A mnie ciekawi CO chcesz osiągnąć "wieszając psy" na swych rodzicach?
Bo, że czasu nie cofniesz to raczej wiesz... jakieś wyrzuty sumienia Cie dręczą, ze SAMA nie reagowałaś? W końcu jesteś dorosła w rozumieniu prawa już dobre 7 lat.
Skoro masz świadomość, że TAKI się urodził... ?
CZEGO OCZEKUJESZ? Co mają dać dywagacje "co by było gdyby było" skoro NIJAK sprawdzić tego się nie da?
Pobił się z ojcem. Z domu został usunięty. TO CO jeszcze ma zrobić ta biedna twoja rodzina by Cie zadowolić... ?

Ta historia nie bedzie miała szcześliwego finału, tzn. dla oprawcy jak najbardziej dla ofiar juz nie.

W międzyczasie w wakacje, mój ojciec wynajął kajaki i wziął brata na spływ kajakowy po rzece. Mieli wypić "po piwku" przy ognisku i ojciec chciał zachecic brata zeby zrobił cos ze swoim zyciem, skonczył szkole i poszukał pracy.

Przed tym wyjazdem brat wyłudził 20zł czy 50zł od babci "na jedzenie" i wydał je na jakies prochy w aptece i piwo. Jak płyneli kajakami to ojciec zauważył, że brat ledwo moze utrzymać sie na wodzie (był juz nawalony jak Messerschmitt) i przerwali spływ, zaczeli rozbijać namiotu. W miedzyczasie ojciec nazwał go "półgłowkiem"/"idiotą" itd.

Brat zaatakował go w odwecie i zaczął dusić. Zaczął okładać zgniecioną puszką po głowie, a potem próbował wydłubać palcami oko. Ojciec sie wyrwał i uciekł do pobliskiej wsi, gdzie wezwali nas (mnie i matke), karetke i policje.

Jak przyjechałyśmy z matką, to najpierw zatrzymałysmy sie przy jakims zgrupowaniu przy płocie bo myslalysmy ze to ojciec. Okazało sie ze to mój nawalony brat (leżał rozwalony na ziemi, zrenice rozszerzone na maksa, bełkotał coś do siebie, ale nie miał na sobie nawet ryski czy otarcia). Policja spytała matke czy potrafi go zidentyfikować, na co moja matka powiedziała 'Tak to mój syn, XXX AAA" Kiedy on to usłyszał powiedział "Zajebie cie ty szmato". W sumie stałam obok, wiec nie wiem czy to do mnie czy do matki.

Ojciec trafił do szpitala na obdukcje, sprawa trafiła na policje, byłam przesłuchana przez prokuratora bo podejrzewała znecanie sie nad rodzina.

Sprawa zakonczyła sie na:
1. ustaleniu nowego kuratora dla brata
2. oddaleniu sprawy o napasc, bo jak kogoś sie na pada to nie mozna odpowiedziec agresja (a tu była agresja słowna, wiec to juz nie napad tylko bojka).
3. oddaleniu sprawy o znecanie sie nad rodzina, bo brat był wtedy małoletni

Summa summarum, brat ma czysta kartoteke jakby nic sie nie stało.

Rodzice wyrzucili go z domu... ale jednoczesnie wystawili mu namiot, rower, jedzenie. Brat sobie koczował gdzies na polach w lato i a to sie włamał do garazu cos ukrasc, a to cos podkradał sąsiadom. Teraz nadchodzi zima i wrócił, siedzi w garazu gdzie rodzice wstawili mu "koze". Jeszcze planuja ze wynajmą mu pokoj albo załatwia jakas garsoniere u babci. Ogolnie, to oni go "kochaja" i nie zostawia go tak.

Doskonale wiedza do czego jest zdolny i jak agresywny jest. Baa.. oni czekaja jak bedzie miał kolejny "atak" to wezwa karetke i tak wezmie go na przymusowe badanie. Tylko jak to ujał moj 15 letni młodszy brat "jak on cie zaatakuje to juz nie wezwiesz karetki do siebie a co dopiero do niego", 15lat a wiecej oleju w głowie niz ludzie po 50ce.

Tłumaczyłam juz na tysiace sposobów, kłóciłam sie, krzyczałam, były moje łzy. Tłumaczył kurator, tłumaczył psycholog, tłumaczył prokurator. Ale moi rodzice wiedza swoje. Wymyslaja ze brat jest niby chory na ADHD, autyzm itd,ze jest uzalezniony (tysiace wymówek, ale ani leczenia psychiatrycznego ani od uzaleznienia sie nie podjał, wiec co z tego?). Ignoruja wszystkich i daja jedzenie, pieniadze, mieszkanie (jaka on ma miec motywacje zeby sie zmienic? wszystko ma pod nosem!). Rece mi opadaja i ja sie poddaje. Moj brat w przyszłosci znowu sie nawali jak Messerschmitt i kogos zaatakuje i pewnie zabije (2m wzrostu koło 100kg - ciezko sie obronic). A tak własnie wyglada cykl zachowania alkoholika, poprawa i potem ataki agresji.

Szukam stałej pracy od jakiegos czasu (ostatnie miesiace pracowałam tylko dorywczo), żeby sie stąd wyrwać i zerwać kontakt z cała rodziną (prócz babci i młodszego brata). Chyba nic mnie tak nie zniszczylo psychicznie jak pobyt tutaj, nawet praca w gimnazjum to był przy tym pikus (jakkolwiek ciezka miałam zawsze ostoje i poczucie bezpieczenstwa w własnym mieszkaniu). Co prawda o ile moge to nocuje u chłopaka, ale na dłuzsza mete tak nie da rady a poza tym nie chce go juz tym zarzucac bo i tak stara mi sie pomagac w granicach swoich mozliwosci.

Chciałam znowic studia mgr w lutym. Nie wiem czy to zrobie, bardziej przydadza mi sie te pieniadze na wynajem mieszkania, z drugiej strony wtedy bede juz kolejny rok do tyłu a chcialabym miec to za soba. Moge liczyc na niewielka pomoc finansowa babci, z strony chłopaka tez. Rodzice juz zapowiedzieli ze finansowo mi nie pomoga, a najlepiej by było zebym to ja im płaciła (zeby mieli pieniadze wydawac na wiadomo kogo).

Bo w ich odczuciu, jak ich córka sobie srednio radzi ale jakos daje rade to nalezy jej dokopac, wyciagnac od niej kase - natomiast jak syn-psychopata wpada w kłopoty to znajda sie pieniadze na zapłate za zniszczenia, na wynajem, na jedzenie itd.

Jak na to patrze to juz nawet nie czuje zalu, tylko ogarnia mnie poczucie beznadziejnosci. No nic, życzcie mi szczescia w poszukiwaniu pracy ^^

Twoi rodzice są współuzależnieni. Przydałaby się im terapia.
Przeżywałem przez wiele lat cos podobnego. Nie aż w takim stopniu ale jednak. Dopiero po latach się otrząsnęli.