Nierób - Netkobiety.pl

podsumujmy

-uderzyl cię ,popchnal,a wiec agresja
-jest uzależniony od gierek
-nie pracuje ,bo----bo swiat go nie rozumie
-wyzywa cię ,nie szanuje ,ma w doopie twoje potrzeby
-nie interesuje go wasze wspolne dziecko,co mu dasz jesc
-sexu tez nie widać,milosci tym bardziej
-jest śmierdzącym,patologicznie nieodpowiedzialnym fletem

mam pytanie,jedno ZWARIOWALAS,?takie zero trzymasz pod swoim dachem,w imie czego

Granie na komputerze przez caly dzien powoduja napady zlosci, agresji i zle wplywaja na zdrowie fizyczne.

Tak jest zameldowany. To było warunkiem otrzymania pomocy przy firmie ( nie zrobił tego za darmo ani z dobroci). Uważam że jestem dojrzalsza od niego wszystko bym poświęciła dla dzieci, Zawsze marzyłam o wielkiej rodzinie takiej jaką tworzyli moi rodzice. Ale ze mną też musi być coś nie tak skoro tak łatwo mu ulegam. Z pierwszym mężem też nie było kolorowo. A teraz pierwszy mąż ma drugą rodzinę i dwójkę dzieci z drugą żoną. Czy ja za bardzo się staram czy za mało. Czemu faceci zachowują się wobec mnie w ten sposób?

Ależ przecież wy kobiety uwielbiacie chamskich brutali, tępych osiłków, oszustów i krętaczy, a potem nagle płacz.

Wysokie obroty tzn na co? :DD

Bzdura. To, że nie masz podejścia do kobiet i nie wiesz jak to działa, nie znaczy, że masz rację w swoich osądach

"

Granie na komputerze przez caly dzien powoduja napady zlosci, agresji i zle wplywaja na zdrowie fizyczne.

Możesz podać mi źródło tych rewelacji ?"

Wlasnie doswiadczenie, obserwacje i ogolnie dostepna wiedza, przede wszystkim siedzenie w jednej pozycji silnie obciaza kregoslup, mocno obciazone sa oczy, miesnie karku, jest napiecie, pojawia sie stres, chec dalszego grania - typowe uzaleznienie, pojawia sie rozdraznienie. Co wiecej, wielodniowe granie moze prowadzic do zgonow, co juz zaobserwowano. Samo rozdraznienie widac juz po dzieciach, sam tez odczuwam podobne "objawy".

Rozumiem ze jestes uzalezniona dlatego sie pytasz?

Chciałem się dopytać, ponieważ moja praca polega na siedzeniu przed kompem cały dzień. Często pierwsze co robię, to odpalam kompa, jakoś nie zauważyłem u siebie tych symptomów (chodzi o złość i agresję).

Myślałem, że masz jakieś linki do tych ogólnie dostępnych informacji, bo mi w google nic takiego nie wyszukuje.

Zawsze myślałem, że złość i agresje spowodowane są charakterem człowieka, a nie graniem w gry.

Na początku tak nie było. ( Wiem, że tak wszystkie baby też mówią). Broniłam go kiedy ktoś mówił żebym się zastanowiła nad nim. Wcześniej nie był tak agresywny. Kłóciliśmy się zawsze. Najpierw, że się docieramy, później po prostu różnice zdań w związku. Moje dziecko za nim nie przepadało. Rozmawialiśmy, jego mama mówiła, że mam na niego dobry wpływ. Nie miałam wielkich nadziei. Podobało mi się na samym początku to co mówił, że czułby się niezręcznie, gdyby nie mógł zapewnić kobiecie i swoim dzieciom bytu, że ważna jest rodzina, bo sam nie miał dobrego dzieciństwa. Nie chciałam wyjść na zołzę, która tylko wymaga. Szukałam pracy. Również pracowałam w różnych miejscach. Nie cisnęłam nigdy, żeby znalazł pracę, ale po jakimś czasie to on zaczął mi zarzucać, że nie pracuję, albo, że za słabo szukam, albo że moja praca jest nic niewarta  że i tak mało zarabiam, że się za mało staram. Chciałam się starać jeszcze bardziej. Zawsze stawiano mi duże wymagania. W szkole uczyłam się dość dobrze. Nie byłam najlepsza ale zawsze w tych lepszych. Zawsze miałam wysokie ambicje. Wtedy jeszcze się tylko kłóciliśmy, ale zawsze o pieniądze albo o to, że się czepiam, np. kiedy wymagałam żeby zrobił coś w domu kiedy on nie pracował tylko ja. Albo żeby np pomógł coś w domu jak miał prace nie było mowy. On pracuje i koniec, a ja w domu i tak nic nie robie to on nie wie w czym chce pomocy. Przyznaję nieraz uderzyłam go w twarz kiedy nazwał mnie suką albo szmatą. Kiedy płakałam, przedrzeźniał mnie i mówił że nic więcej nie potrafię. Pierwszy raz mnie pchnął jak go zameldowałam. Patrząc na pierwsze góra pół roku znajomości a teraz to dwie różne osoby. Na początku i odkurzył i był miły i spędzaliśmy razem czas ( chciałam z nim spędzać czas). Nie krytykował kiedy opowadałam o poprzednim mężu. Teraz to przeciwieństwo wszystkiego w czym pokładałam nadzieję. Poprawiło się jedynie to, że ma dobry kontakt z moim synem dlatego, że syn dorósł troszkę, a zła mam wymaga posprzątania pokoju, odrobienia lekcji, nauki itp.

Wiem, że to moja wina. Głupota. I  tak zdrową patrząc to powinnam się leczyć, lekceważyłam symptomy, nawet jak je widziałam wmawiałam sobie i innym, że to nic takiego, że jeszcze coś się da zrobić. Chodziłam już do terapeutów i do pani pedagog. Ale kiedy poszliśmy razem na terapię mój jeszcze wtedy chłopak zaczął opowiadać, jaki to on nie jest biedny i zastraszony i męczony. Że truje mu żeby znalazł pracę i nie pozwalam się odprężyć a on się stara. Że rzucam się na niego z pazurami i on boi się o swoje życie i że musi się zamykać w łazience. W rzeczywistości wyglądało to tak, że wyprowadza cię z równowagi tak że naprawdę dałoby się przebić ścianę ( wcześniej oczywiście nie pozwoli ci wyjść ochłonąć ani nie da spokoju tylko chodzi i podjudza), a kiedy go uderzę w twarz, wbiegł do łazienki zamknął się w niej. Siedział przez godzinę, walił w drzwi i wrezeszczał zostaw mnie. Opowiedział Pani pedagog że uciakał do łazienki przed jakimś rozjuszonym potworem i on nie wiem co mnie napadło, że zaczęłąm go bić tak sama z siebie ( uderzyłam go raz jak już nie wytrzymałam) i nie chciał mi zrobić krzywdy. A pani pedagog przyklasnęła, że ona taki dobry i niewinny i dobrze zrobił. Przestałam do niej chodzić ale pomyślałam sobie, że gdy kiedyś mnie udusi to też będzie moja wina.
1. Pozwoliłam na rozwój takiej sytuacji to prawda
2. Moja naiwność nie zna grAnic
3. I w końcu jak to mówi mój mąż moja wina, bo albo go sprowokowałam, albo mi się należało.

Wygoogluj sobie "związek z psychopatą".
Ja Cię rozumiem. Odczułam na własnej skórze coś podobnego. Idź do darmowego prawnika i dowiedz się co możesz zrobić w tej sytuacji. Tylko jak zaczniesz działać to konkretnie. Rozlało się, trudno, ale tak dalej być nie może.

W pracę też angażujesz się emocjonalnie, uzależniasz od wyniku (lepszy wynik, to lepsza kasa) i czasem ciężko się oderwać.

Nie muszę mieć zbytniego podejścia, żeby się w tej kwestii wypowiedzieć. Wystarczy przeglądnąć co drugi post na tym, czy na innym portalu kobiecym i tam mniej więcej ciągle powtarza się ten sam schemat facet - nierób, alkoholik, hazardzista i towarzyszący temu lament babeczki, jaki to on straszny, a ja mimo wszystko tak bardzo go kocham. Do tego się to wszystko sprowadza, że lubujecie się głównie w napakowanych gościach albo słodkich bajerantach, a później z żalem na forum.

Przeciążona mam nadzieje, że kojarzysz mój wątek - Jestem przerażona. Z ciekawości sobie wygooglowałam... U mnie wszystko się zgadza. Po prostu wszystko Nie potrafiłam rozszyfrować tego człowieka wcześniej. Nie wiedziałam o co mu chodzi. Dlaczego postępuje w taki okrutny sposób. Myślałam, że zbyt surowo go oceniam i to ja jestem ta zła. Czuję się cudownie, że to wszystko już za mną! Dziękuje jeszcze raz za Twoje słowa wsparcia !

Do autorki - Nie warto się łudzić i marnować tak piękne lata swojego życia! Możesz jeszcze trafić na kogoś cudownego