Moja mama zmarła-złośliwy rak odbytnicy, jak żyć? - Netkobiety.pl

Jutro minie miesiąc od kiedy zmarła moja mama. Miała niecałe 36 lat, ja 5 listopada skończę 18... 18 marca 2012 roku urodziła się moja siostra i wtedy wszystko się zaczęło. Siostra jest prawdziwym cudem. Uciskała główką o guz... Gdyby nie lekarze, którzy zarządzili cesarkę- moja siostra nie przeżyłaby. Jak dziś pamiętam, jak podszedł do mnie mój ojczym i o wszystkim powiedział. Miałam łzy w oczach, chwilę później wstrząsnął mną szloch. A on powiedział "może to tylko mięśniak,  usuną i będzie po krzyku". Musiałam się uspokoić i wyjść na spotkanie rodzinie- udawać, że nic się nie stało. Miałam w głowie milion myśli. Kiedy zobaczyłam mamę na łóżku szpitalnym..nie jestem nawet w stanie tego opisać. Czułam ulgę, że moja najukochańsza mama żyje, a jednocześnie czułam gulę w gardle- wszystkie kawałki układanki się łączyły. To, że w czasie ciąży schudła, miała okropne bóle, zaparcia... Był to rak. Wiedziałam, że musimy się uodpornić i zacząć walkę. Mam jednak wrażenie, że już wtedy powinnam z kimś na ten temat porozmawiać. A ja zamknęłam się w sobie i do dziś żyję sama ze sobą. Nikt nie wie wszystkiego. Wiedziała tylko mama..
Mieliśmy roczną przerwę. Po radioterapii, chemioterapii i w końcu operacji, nasz ból się skończył. W sierpniu mama miała operację. Ważyła tyle co ja, jakieś 50kg... Jednak wyzdrowiała i dałyśmy radę- Bóg mnie wysłuchał. Codziennie powtarzałam "zabierz mnie, nie moją mamę, Boże". Przez rok nie było żadnych problemów. Najpiękniejszy rok, kiedy spędzałyśmy razem czas, moja siostrzyczka wróciła do domu. Sielanka skończyła się w listopadzie 2013 roku, tuż po moich urodzinach. Mama nie powiedziała mi o tym, dowiedziałam się sama. Przeczytałam, że ma przerzuty w miednicy, mnóstwo. I kolejny raz wpadłam w panikę-wydzwaniałam do wszystkich, żeby ktokolwiek przyszedł i mnie przytulił. Rozpadałam się na kawałki... W końcu znalazłam w sobie siłę. Poświęciłam całą 2 klasę liceum, byle być przy mamie. Było okropnie ciężko. Zawalałam naukę, miałam zszargane nerwy. Mama nie była łatwą osobą. Rozstała się z ojcem mojej siostry i byłyśmy w tym wszystkim same. Krzyczała, potem płakała, że mam nie wychodzić, zostać i być przy niej...Obarczała mnie problemami finansowymi, wszystkimi jakie były. A mimo to nie mówiła o niczym konkretnym- nie wspomniała mi ani razu o śmierci, o strachu. Do samego końca się kłóciłyśmy, ale i bardzo mocno kochałyśmy, bezwarunkowo.
Pamiętam wszystkie sytuacje: kiedy dowiedziała się, że dostanie 12 chemii zamiast 3. Kiedy zaczęły jej wypadać włosy, pamiętam jej pełne paniki oczy, szloch... Czemu akurat ona musiała tak cierpieć?
Potem było lepiej. Sama ścięła resztę włosów, które delikatnie zaczęły jej odrastać. Przytyła, zaczęła nawet się ruszać. Aż nadeszły wakacje. Mama wyjechała do swojej siostry. Przestała chodzić, jeść, nie miała siły nawet ruszać głową. Patrzyłam jak z dnia na dzień słabnie. Odmówili chemii. Jeździłam do 4 różnych lekarzy z nadzieją, że któryś da mi nadzieję, na próżno. O niczym nie powiedziałam mamie. Nie chciała z nami rozmawiać o chorobie, czy swoim odejściu. Płakałam nocami, gryzłam poduszki, byle nie biec do niej i nie wykrzyczeć jej w twarz "mamo, boję się! Przytul mnie i obiecaj, że nie odejdziesz, że nas nie zostawisz!". W rzeczywistości nigdy nie poprosiłam jej, by mnie nie zostawiała. W ostatnią wspólną niedzielę powiedziałam jej, że się boję. Odpowiedziała, że ona również. Że chciałaby wrócić do naszego domu jeszcze bardziej niż ja, że mnie kocha. A ja poprosiłam, by walczyła do samego końca. By oddychała, bo tylko tego chcę.
Pojechałam do taty, u którego zaczęłam mieszkać. 2 dni później siostra mamy zadzwoniła do mnie, że muszę przyjechać, bo mama kona. Zachowywałam się jak naćpana. "Spakuj się. Weź bluzkę, spodnie...teraz otwórz buzię i się napij...teraz załóż kurtkę i wyjdź z domu". Już wtedy nie potrafiłam myśleć o tym, co się dzieje. Odrzuciłam od siebie wszystkie złe myśli. W środę wieczorem siedziałyśmy wszystkie razem- ciocia Monika, Agnieszka, ja i mama... Ona tak bardzo cierpiała...nie odzywała się, jedynie miała odruch wymiotny i tak bardzo krzyczała, bo nie mogła odchrząknąć...Pamiętam, jak prosiła nas, byśmy pomogły jej oddychać...a ja nie potrafiłam, chciałam oddać jej swoje płuca, serce, całe ciało- jak? Mogłam jedynie płakać i słuchać tych okropnych słów. O godzinie 1 w czwartek poszłam spać. Byłam wykończona. "Mamuś, spokojnie... Będzie dobrze. Idę spać, a jutro rano będę przy Tobie". Zmarła beze mnie... kiedy spałam. Jak mogłam do tego dopuścić... Nie potrafię sobie wybaczyć, że poszłam spać, że tylko jej siostry były przy niej... Wiem, że ona pewnie chciała, żebym nie widziała jej cierpienia... Ale jak można sobie wybaczyć coś takiego? Ciocia Agnieszka obudziła mnie z płaczem "To chyba już"... Biegiem wpadłam do pokoju mamy... i zastałam ją zimną leżącą na swoim boczku z otwartymi oczkami, chusteczką w ręku pod ustkami... Zsiniała jej blizna na dłoni...Nie wyczułam pulsu... Położyłam się obok i przytuliłam, całując każdy skrawek ciała... "Kocham Cię, mamo... Jesteś najwspanialsza mamą na świecie dla mnie i siostry...Nigdy nie chciałam inenj mamy...Kocham Cię i odejdź w spokoju, nie martw się o nas... Przepraszam za wszystko". Przyjechało pogotowie i widziałam, jak mamie spada puls... Wtedy pan powiedział "zamknij oczy".. Wtedy po raz pierwszy się załamałam. Nie potrafiłam. Wpadłam w panikę. Kolejny raz był, gdy zabierali mamę-moją najpiękniejszą w czerwonej sukience mamusię, szaloną wariatkę. Dostałam ataku- trzęsłam się i połowy właściwie nie pamiętam... Mam tak coraz  częściej. Pielęgniarka szkolna stwierdziła, że to może być padaczka. A ja wciąż wszystko wypieram i staram się o tym nie mysleć... To przychodzi tak nagle. Siedzę w ławce i nagle wbija mi się do głowy nieproszona myśl, że mama odeszła i nigdy jej więcej nie zobaczę...
Nie chcę na ten temat z nikim rozmawiać,bo nikt mnie nie rozumie. Mieszkam z tatą, który znów zaczyna szaleć- znów się go boję, bo potrafi mnie bić... Jestem samotna wśród tłumu ludzi,niezrozumiana i tak bardzo rozchwiana...Nie mam pojęcia co robić.  Jak żyć? Zabrano mi siostrę, mieszka ze swoim ojcem-burakiem, a ja mam w domu jeszcze gorzej... Jak się uwolnić od bólu?.. Coraz częściej mam ochotę po prostu skoczyć z mostu i przestać myśleć.