moja wlasna tragedia - rozwod - Netkobiety.pl

Spokojna rozmowa z żoną wchodzi w grę?
Powiedz, że chcesz po prostu szczerze porozmawiać, a potem dasz jej spokój, jeśli tylko o to jej już chodzi.

Usilowalem rozmawiac ale emocje sa za silne - wyprowadzka byla ponad miesiac temu, slysze tylko zejuz dostawalem szanse i koniec. Nie wierzy ze mozna sie zmienic, wczesniej jej gadanie odbieralem na zasadzie znowu pogdera i przestanie, dopiero teraz uswiadomilem sobie co stracilem. Zostala z dziecmi sama w duzym nowym domie , kredyty do splacenia jeszcze ze dwadziescia lat...

Msk74,
Moja rada - dajcie sobie trochę czasu.
Stoicie na gruzowisku swojego małżeństwa, o które wcześńiej pewnie wiele razy potykaljiście się oboje, ale nie chcieliście zauważyć gruzu.
Niech każde z Was zgarnie swoje gruzy, zrozumie swoje własne błędy i zaniechania.
Wbrew temu, co się Tobie teraz wydaje czyli, że nastąpiła w Twoim życiu katastrofa, to ten moment może być przełomem i impulsem do rozwoju. Spójrz na swoje życie uczciwie. A potem spróbuj nawiązać ze swoją żoną prawdziwy dialog.

Msk74
Ja nie wspominałam o czasie w kobtekście zabliźniania ran.
Wprost przeciwnie.
Radzę Tobie, abyś tę ranę odkrył i przyjrzał się odważnie i uważnie, skąd ona się wzięła. Sugeruję, abyś tę ranę rozgrzebał i oczyścił a potem możesz pozwolić się jej zabliźnić.
To będzie bolało, bo prawda boli, ale prawda także uzdrawia.
Dlatego skonfrontuj się z prawdą.

Msk
A możesz cofnąć się jeszcze dalej w przeszłość?
Wróć do czasów, kiedy byliście w sobie zakochani.
Ja uważam, że wszystko, co nam się "wydawało" w fazie zakochania jest w rzeczywistości POTENCJAŁEM dojrzałego związku, bo jest w nas.
Gdy na etapie zakochania, wybranek wydaje się nam niemal ideałem. W jego obecności czujemy się lepsi i kompletni, wszystko jest niecodzienne i niepospolite. A właśnie wtedy znajdujemy się w samym centrum ułudy doskonałej rzeczywistości, gdy uważamy, że to poczucie pełni szczęścia zawdzięczamy tej drugiej osobie. Ech, niosą nas te motyle, budujemy więź z ukochaną osobą, wierzymy, że jest ona kimś najlepszym, co spotkało nas w życiu.
Jednak te wszystkie odczucia nie są tą drugą osobą. Najprawdopodobniej uważamy, że nasz wybranek est kimś lepszym niż w jest w rzeczywistości ijest bo to po prostu w dużym stopniu projekcją naszego wnętrza, twór naszej wyobraźni.
Problem w tym, że w pewnym momencie musimy się ocknąć z upojenia i lądujemy w mniej doskonałej rzeczywistości i okazuje się, że nasz wybranek jest po prostu SOBĄ. Zaczynamy widzieć prawdę. Wybranek już nie tak bardzo odpowiada naszym wyobrażeniom a wszystko, co chcelśmy od niego czerpać musimy niemal wywalczyć siłą. I zaczynają się przepychanki i szarpanie wokół wyobrażeń, i ucieczki do innych spraw.
A w efekcie mamy

Ważne żeby w odpowiednim momencie zdać sobie sprawę z tego, że jesteśmy w błędnym kręgu, wtedy można zbudować od nowa bliskość i głębię relacji.
Nie wiem, czy u Ciebie msk74 jest jeszcze możliwe wyrwanie się z tego kręgu dzięki porozumieniu, zamiast rozwodowi. Ale wierzę, że jeśli będziesz w stanie dotrzeć do swojej żony a Twoja chęć ratowania związku będzie przemyślana i oparta na analizie i wnioskach to macie szansę na dotarcie do tego stanu, który towarzyszył Wam na etapie zakochania. Z tym, że bardziej świadomi i doświadczeni oraz dojrzali.

Witaj, coś się przelało w Twoim małżeństwie wiem piszę po sobie, przeczytaj mój wątek...ja mam wahania często ale mężowi cały czas mówię że już szansy nie dostanie, on mówi ze traktuje go jak bankomat.. tyle że umnie w grę wchodzi alkohol.

Faktycznie cos sie przelalo bylem delikatnie powiedziawszy slepy, gluchy i kaleka na oczywiste i wyraznensygnaly rozpadu. Dzis nie ma dobrych emocji raczej pretensje zale, wyciaganie upiorow z przeszlosci. Zona odpoczywa gdy mnie nie ma w domu. Ja powoli sie zmieniam -terapia psycholog zmiana nawykow. Nie mecze jej nie mowie ze to jej wina,wiekszosc biore na siebie, problemow z alkoholem nie mam inigdy nie mialem problemow, imprezowicz ze mnie zaden To zona lubi imprezy A co zawalilem - duzo,b.duzo chyba nigdy nie dalem jejmodczuc jak bardzo jest dla mnie wazna nie czula ze ma we mnie oparcie w sumiem to Ona ciagnela woz zwany zyciem. Znowu mijamy sie niemal jak obcy-boje sie nawet powiedziec najprostszy komplement, ze siwetjie wyglada, do twarzy jej zkolczykami (oj dawno ich nie mosila).

może pierwsze ćwiczenie
musisz wrócić ?
czy CHCESZ wrócić?

Napisze ogolne. Ludziom czesto brakuje wiary. Z tego wynikaja inne rzeczy, brak checi, poczucie beznadziejnosci, stagnacji. Ale to jest jak choroba. Mozna i nalezy to leczyc. Tylko jak leczyc kogos kto sobie z tego nie zdaje sprawy? Powinny byc jakies instytucje mediacyjne, obdarzone autorytetet. Piszesz ze radzisz sie psychologa. Ale to oboje powinniscie tam byc a nie tylko jedna strona.

Z dnia dzisiejszego. Bylem w przychodni w oczekiwaniu na wizyte u specjalisty, czekajac napisalem smsa do zony ze przyjade po dzieciaki ok 18:20 bo w poniedzialki zabieram je na basen. Ok 17:20 dzwonila corka pytajac sie gdzie jestem mowie ze czekam na lekarza i bede po 6-ej. Telefon zabrala zona i zaczelo sie ze dzisiaj to za pozno ze trzeba bylo zadzwonic... kolejne pretensje dlaczego zabralem dzieci do babci. (Opiekowalem sie mslymi w niedziele goy byla na studiach). Corka mowila zebym przyjechal pobawic sie z nimi -zona absolutnie bo ona jest w domu a ja dzialam na nia alergicznie a wczoraj przecierz z nimi sie widzialem. Spauzowalem pierwzy raz ograniczyla mi kontakty z dziecmi --o sie z Nia i ze mna dzieje?

Na moje oko, to Ci rogi kiełkują. Dlaczego nie wrócisz mieszkać do domu? Jeszcze dostaniesz rozwód ze swoją winą, jako ten, który porzucił rodzinę.

Dobrowolnie po jednej z klotni wyprowadzilem sie, najpier mieszkalem u tesciowej, pozniej u tescia a teraz u mamy. Nie chcialem aby dzieci widzialy jak sie klocimy i chcialem aby zona odpoczela. Dodatkowo mamy problem z urzedem skarbowym -na dokumentach podpisalem z3 nie mieszkamy razem i ze sprawa rozwodowa jest w toku - to w celu dobego uzasadnienia prosby o umorzenie odsetek i splaty na raty. Do psychologa chodze aby podniesc swoja samoocene. Wizyty byly ustalone na poniedzialek gdy m7alem zabierac dzieci na basen czwartki gdy mailem malego zawozic na treningi a po,powrocie do domu jeszcze siepobawic. Oraz w weekendy gdy Ona jezdzi na studia. Nie ustalalismy sposobu komunikacjimjak pisalem wczesniej wymieniamy tylko komunikaty. Co do rogow najprawdopodobniej macie racje a bedac z dala faktycznie moze byc to odebrane jako moja wina rozbicia malzenstwa.
Wieczorem rozmawialem z k8lega (sasiadem) podczas rozmowy zona wyjechala z domu (21:15) zostawiajwc dzieci...

o coś jeszcze chodzi w tym twoim małżeństwie, tylko ty nie wszystko piszesz, bardzo ogólnikowo

z jakiegoś powodu były kłótnie
problemy finansowe - długi?
to trudne tematy, niejedno małżeństwo poległo

Msk74
DAŁEŚ DUPY !
Twoje olewanie potrzeb żony i jej próśb, jej prób uzdrowienia Waszej relacji, wreszcie Twoja UCIECZKA z domu.
Moim zdaniem Twoja żona doszła do punktu, w którym nie wierzy,że coś między Wami może się jeszcze zmienić, że Wasz związek może jeszcze być pełen autentycznej bliskości. Wyczerpały się jej pokłady cierpliwości, ona już nie chce żebrać o Twoją miłość, uwagę i troskę.
Teraz msk74 albo przerobisz swoje błędy, wyciągniesz wnioski i zawalczysz o Waszą rodzinę, albo przyjmiesz do wiadomości, że to koniec Waszego małżeństwa i zaczniesz się dogadywać ze swoją żoną, aby rozstanie przebiegło jak najłagodniej dla Was wszystkich, a szczególnie dla dzieci.
Jest jeszcze jedna opcja możesz z żoną zacząć walczyć, punktować ją, itd.
Czego chcesz? Którą drogą chcesz pójść?

Teraz dopiero w calej rozciaglosci tak dalem doopy. Chce pierwszego rozwiazania, chce powalczyc o uczucie(a) wiem ze z opisu wyglada to na ucieczke ale pamietam ten wrzask ta klotnie te nerwy ta zlosc ten jad... Wielokrotn7e mi mowila ze nie wierzy ze moge sie zmienic bedac poza domem nie jestem nawet w stanie sprobowac powalczyc ... Niemchce sie znowumpoddac (w glebi to sie chyba jej jednak boje) nie chce rozwalenia rodziny to cotraz czuje ... nie do pomyslenia jeszcze 3 mies temu, rownozesnie nie chce skamlac ... bledy przerabiam a przynajmniej probuje tylko do tego potrzebne sa 2 osoby sammoge popracowac nad samoocena, pilnowaniememocji. Z drugiej strony tylko mur krzyk... w sumie to co sie dziwie przeciez sam sie do tego przyczynilem. Jak dotrzec gdy nie ma iskierki nadziei. Czuje sie jak Don Kichot w walce z wiatrakami... a wsparcie - zasluzylem sobie na to ...

Szukam sily pracuje nad cierpliwoscia i spokojem ucze sie opanowania. Probowalem sie odslonic ale to,chyba bylo za wczesnie mowilem ze zrozumialem swojembledy mowilem ze zalezy mi na rodzinie uslyszalem ze nie ma powrotu ze do mnie nie wroci - a ja mowilem o zmianach w zwiazku. Wzpolne spedzanie czasu tez probowalem - moze jutro mi sie uda na urodzinach malego. Ciekawe ze niemal wszyscy mowia odpusc sobie... kup psa, zajmijmsie soba zapomnij nie ma powrotu.
Praca nad soba tez nie jest zakonczona okazalo sie ze jestem cholerabjasna wrazliwy tylko nie potrafilem tego okazac a eraz interpetacjw - doopa wolowa. Co do,przepychanek slownych trudno mi sie powstrzymywac ale trening czyni mistrza - leczvslysze ze jestem za milutki.
Uff zgroza te niuanse w zachowaniu tonie glosu jak to jak to intrpretowac?
Gdyby nie rozpowszechlila invormacji o decyzii... a tak no coz zacisnac zeby i do przodu, uzmyslowic sobie ze nie ma i nie b3dzie NAS tych starych tylko cos nowego bo i tak zawsze bede ojcem jej dzieci, moze nie mezem ale partnerem...

Wiekszosc moich znajomych ktorzy sie rozwiedli niemprobowala walczyc o zwiazek racezj w druga strone kobiety jak wydrzec kase faceci jak nic nie dac albo jak najmniej, jedna tylko sie przyznala ze rozpad to byl blad i ze nalezalo walczyc, probowac.

Tak wiem ze nie ma zadnych gwarancji i ewentualne postepy moga byc mierzone w mikronach, lecz nie daruje sobie ze moglem cos zrobic a odpuscilem jak zwykle. Ostatnio ptzesazilem z dzieciakami niemal kazde wyjcie bylo inne nie do pomyslenia - uslyszalem ze przesadzam w druga strone, a ja cieszylem sie mogwc z nimi powyglupiac sie impobawic.

Dotarcie do zony poprzez dzieci - nie powinno ich sie wykorzystywac, kiedys na nie warczalem, dzisiaj jak moge to spedzam aktywnie czas. Kiedys nie chcialem pomagac odrabiac zadan, dzis sprawia mi to przyjemnosc. Spojrzalem w przeszlosc zobaczylem swojego ojca ktory nigdy nie pomogl nie intresowal sie niczym. Stalem sie do niego mimowolnie podobny -szkoa ze tak pozjo to dociera. Niestety jak dotad to zona niespecjalnie (wg mnie) przejmuje sie ich dobrem, dzwoniac codziennie do corkimczasem slysze jak na nie krzyczy. Dzieciaki autentycznie sie ciesa jak mnie widza, corka chcialaby czesciej sie widywac - zona sie nie zgadza. Jestem niemal pewien ze jest ktos trzeci -ciekawe jak sie to wszystko skonczy , chcialbymprzeskoczyc do przyszlosci. I jeszcze dobijajacy brak empatii. Wiem ze dla Niej moge nie istniec, ale musze istniec dla rodziny -troche to zagmatwalem, sorki

Tak nie tracic nadziei pomimo braku reakcji na smsy, w mailach suche rzeczowe informacje, i tenobrazy z przeszlosci wykrzyczane prosto w twarz nie kocham, nienawidze, jak dla mnie mozesz nie istniec... wynos sie z mojego zycia

Czy ja czasem nie zyje uluda? Czy bede potrafil dopasowac sie doswiata wymyslonego (stworzonego) przez nia. Do tej pory gdy na cos sie uparla to choc po trupach dazyla do celu i zawsze go osiagala. Czsy sie zmienily ciekawe czy nadaze za zmianami...

Wczoraj pod preteksem uruchomienia co zona "wziela"mnie na rozmowe. Ostatnio przy okazji naprawy za barzo sie uzewnetrznilem w rozmowie z szwagrem. Zaskoczylem prosilem aby nie rozmawial - wyszlo jak zwykle.
Zona w rozmowie potwiedzila ze duzy wplyw mialy oceny jej znajomych dotyczace mojej osoby. Dziwi mnie ze tak potrafi zaufac swoim znajomym ktorzy mnie widzieli raptem kilka razy. Dodatkowo przestraszyla sie ze sasiedzi ja obserwuja i czasem mi mowia ze widzieli jak wyjezdzala w nocy, albo pozno wracala (a dzieci w domu). Sama zaczelamsie tlumaczyc ze nie ma czasu nawet na zakupy i chce chodzic na zumbe bo to jej pomaga, bo jest zmeczona fizycznie i psychicznie - mam wyjasnic sasiadom ze to nie ja jestem ofiara tylko Ona, a oni (sasiedzi) powinni wykazac sie empatia do niej. Ze to ja rozwalilem nasz zwiazek, rownoczesnie kazdemu wystawila portret: jeden to cham, drugi tyran, trzeci jakby mogl to wskoczylby do jej lozka. Ze mam to zrobic choc raz jej pomoc, bo Ona bedzie w tym domu z dziecmi mieszkala. I znowu sugeruje sie przezyciami swojej przyjaciolki ze ona tez miala fajnych sasiadow. Przyznala sie ze nie ma czasu dla dzieci. Zaczynam sie o Nia bac, zawsze byla silna ale teraz nie ma w nikim oparcia, chcialaby odpoczac ale nie ma kiedy...
Mam wrazenie ze czego sie nie dotkne to spiernicze.
Ale sie popie... i to jeszcze w wiekszosci z mojej winy.

Nie przesadzajmy jest bardzo samodzielna moze az za bardzo. Dopadl ja chyba tez kryzys magiczna 40ka przekroczona chciala by byc sie bawic jak w wieku 20lat a tu dzieci jak kotwica. Stara sie jak moze zeby zacisniete a przyjaciolki sorki ale daleko dogadac to ok ale pomoc to juz nie bardzo. Niestety duzo a nawet b duzo jest tu mojej winy...

Ciezko mi to pisac ale chyba masz racje. Bylem dzisiaj uruchomic co a potem mielismynisc do sasiadow na jakis pokaz. Dalem sie sprowokowac slowami jak to mi jest dobrze a jaka ona biedna, powiedzialem ze zostaje bo to tez moj dom i sie zaczelo no coz mam tylkompodbite oko zryta psychike cala jejnrodzina przeciwko mnie a i tak mam jej pomagac opiekujac sie dziecmi gdy bedzie jezdzila na studia w imie dobra dzieci. To ja ja dreczylem - tego chyba jednak nie da sie nsprawic nie mam w sobie jednak tyle cierpliwosci.
Bylem pozniej u sasiadow - ciekawostka podobno w piatki wyjezdzala ok 11 w nocy a wracala o 4 rano. Aby bylo smieszniej sasiedzi jej nie szpieguja... Boze tego juz sie nie da posklejac

Prosilem wielokrotnie o mozliwosc powrotu, zawsze slyszalem ze szanse to juz mialem. Ze nie wierzy ze dam rade sie zmienic, emocjonalnie jestesmy bardzo ale to bardzo niedobrani. Juz ze soba nie rozmawiamy, zdawkowe czesci tyle. Nawet na swieta nie bede zaproszony do,wlasnego domu i (jeszcze) rodziny.
Za duzo sie nazbieralo zona czuje fizyczna odraze, mowila ze na sam moj widok dostaje reakcje wymiotne. Za dlugo olewalem rodzine nie zylem ich potrzrbami patrzac przez wlasne ego - doigralem sie. Z tego co czytam na tym forumto stosowalem premoc psychiczna dreczac najdrazsza mi osobe nie rozmawiajac osuwajac sie wychodzac na papieroska w trakcie klotni, nie odwiezajac jej znajomych robiac co innego niz ustalalem wczesniej...  duzo tych grzeszkow i grzechow myslalem ze ogarniecie domu jest za 20 pktow a to byl tylko 1 a moglem zapytac sie jak sie czujesz mialbym 2 pkty a nie jeden, co moge dla Ciebie zrobic mialbym 3, przytulic mialbym 4....
Wpadla w nerwice i jest na skraju zalamania nierwowego i to z kojego powodu a ja nie potrafie jej pomoc! Jedynie co to moglem sie odsunac z Jej zycia na tyle na ile to mozliwe.
A sasiedzi nie pomylili sie nie maja zadnego w tym interesu.

Uczucia,ciezka dla mnie sprawa nie mialem zbyt dobrych wzorcow i trudno mi je okreslic. Co czuje gdy Ja widze - pragne usmiechu na jej twarzy zamiast maski obojetnosci, gdy mowi - aby slowa nie ranily nie przemawial za nimi zalmi gorycz. Pragne aby na moj widok usmiech goscil na jej twarzy, pragne razem planowac przyszlosc ta blizsza i dalsza, ustanawiqc nowe cele w zyciu, wyreczac sie w obowiazkach, cieszyc sie razem z ulotnych chwil.  Chce postrzegac Ja prze pryzmat My a nie ja. Che przytulic i powiedzoec z3 wszystko bedzie dobre ze jestnnajwazniejsza dla mnie. Pragnemwspolnie wychowywac dzieci, razem troszczyc sie o ich rozwoj, przezywac te dobre jak i zle chwile. A jak ja widze: zimna obojetna uparta otoczona murem zbudowanym z nienawisci moze wyrachowana, samolubna, zmeczona, zapatrzona we wlasne ego. Odnosze wrazenie ze sie jej obawiam, jej czynow slow ktore potrafia tylko ranic przywolujac zle wspomnienia i zal.
Chce roztopic ten mur lez co proboje to sie nie udaje, chyba musze bardziej popracowac nad soba podniesc swoja samoocene i patrzenie na swiat.

Nadzieja umiera ostatnia, moze i jestem naiwny, moze i nie chce widziec oczywistych rzeczy ale w glebi duszy gdziesmjej jeszcze wierze.
Gdy patrze z Jej strony : siedzi sobie taki nieudaczmik nie mampomyslow na przyszlosc dziecmi tom5ak z niechecia sie zajmuje... - trzeba duzo pracynaby to zmienic amslysze nonstop nie. Mam nadzieje ze zrobila rachunek sumienia ...
Prawdani tak wyjdzie kiedys na jaw, to dzieci nam kiedys podziekuja za wychowanie.
Zona prowadzac wlasna dzialalnosc na sporo na glowie a stres dlugotrwaly potrafi z czlowieka zrobic wrak. Zreszta wiekszosc zaniedbywanych kobiet mozna zaciagnac do lozka i nie jest to wielki problem pokazujac jak jest atrakcyjna podrzucajac wizje lepszego zycia prawiac komplementy itp. Nieststy zycie weryfikuje takie zwiazki....

Dokladnie, nie mam zamiaru jej sledzic, dosc juz zawalilem. Teraz mam problem jak swoje dobrenintencje zamienic w czyny jak,odnalezc w Niej iskierke nadziei i ja rozpalic stac z boku pomagac stopniowo wlaczajac sie, gdy non stop slysze ze nie koze na mnie patrzec -co sugeruje nerwice. Jak do Niej dotrzec gdy nie potrafilismy rozmawiac, a dzis rzadza nami streotypy uprzedzenia? Jak sprawic aby niemozliwe stalo sie mozliwe?
Jak okazac zonie szacunek gdy sie bardzo rzadko to robilo, a sytuacja jest dramatyczna? a emocje nie spia?

Odgruzowac i zbudowac na nowo majac swiadomosc wlasnych bledow pozytywnych stron i slabosci. Stworzyc Feniksa z popiolow i gruzow sprawic bysmy cieszyli sie malymi chwilami imrazem planowali przyslosc, abysmy dzielili sie obowiazkamima kazde mialo w partnerze oparcie.
Nierealne? Moze ale nadzieja powinna umierac ostatnia. Jak,wyrwac sie z blednego kola?

Ryba Ty mnie chyba nie zrozumiałaś.
Ale zadam Ci pytanie.
Kto i gdzie wychodzi z domu o godz. 23, zostawia same dzieci i wraca o 4 nad ranem.
Nie powiesz mi, że na pogaduchy z koleżankami.
Koleżanki mogły przyjść do niej.
No chyba, że do kina bo kino niestety nie przyjdzie do niej.

Msk,
Wiemy o Tobie, Twoich uczuciach i pragnieniach, Twoim małżeństwie tyle, ile nam odsłoniłeś i każda osoba czytająca Twoje wypowiedzi skupia się na tych wypowiedziach lub ich fragmentach, które ją zatrzymają. My możemy pomóc Tobie zrozumieć, co się właściwie stało, ale to są TYLKO nasze spostrzeżenia, osady, oceny i punkty widzenia, które mają Tobie rozszerzyć perspektywę spojrzenia. Jednak to Twoje życie, Twój wybór, jak postępujesz, Twoja decyzja i Ty poniesiesz konsekwencje własnych decyzji i działań.
W mojej opinii jest istotne abyś
1. Przeanalizował, zrozumiał i wyciągnął wnioski na przyszłość dlaczego, jak i kiedy znalazłeś się w obecnym miejscu swojego życia,
2. Zastanowił się i zdecydował, czy faktycznie MOŻESZ I CHCESZ zawalczyć o swoją rodzinę.

Co do związku przyczynowo-skutkowego, który doprowadził Ciebie na to forum, to już tutaj trochę napisano i wydaje się, że masz świadomość jak nawaliłeś. Ja jeszcze tylko dodam, że nie możesz swojej żonie zarzucić zaniechania czy zaniedbania w odniesieniu do klarownej informacji, ze czuła się ona od pewnego czasu dyskomfortowo w Waszym zwiazku. Faktem jest, że nie chciałeś słyszałeć jej próśb oraz propozycji terapii i rozmowy z psychoterapeutą, ktory wyjasni dlaczego Ty nie chcesz słyszeć, co sie do Ciebie mówi. Dla mnie jest jasne, że gdy w takiej sytuacji partner nie godzi sie na terapię, mam prawo ulozyc swoje zycie tak by nie być więcej krzywdzoną. I Twoja żona nie chce dłużej żyć w poczuciu krzywdy.
Msk, często kontreakcją na brak zaangażowania partnera na sprawy, które dla drugiej osoby są ważne jest CHŁÓD. Czy czułeś ten chłód wcześniej? Kobiety potrafią długo tkwić w takim chłodzie i marazmie. Przeważnie dla dobra dzieci, często również z powodu "ambitnych"! pragnień dotyczących udanego małżeństwia albo dlatego, że tak trzeba, czy też z powodu zależności finansowej. Ale gdy ten chłód zmienia się w oziębłość to na przywrócenie lata może być za późno.

Ja uważam, że warto spróbować i zawalczyć o rodzinę. Ty też zadeklarowałeś tutaj chęć odbudowania swojego związku. Ale chyba nie przemyślałeś formy, w jakiej będziesz starał się dążyć do tego, bo gdybyś przemyślał swoje działania to nie doszłoby do rękoczynów. Próbując działać z  pozycji siły, domagając się "wpuszczenia" do domu niewiele zwojujesz. Ty ten dom z własnej woli opuściłeś i teraz możesz próbować słowami i czynami przekonać swoją żonę do umożliwienia Tobie powrotu.

Msk, może nie powinnam tego pisać, ale jest prawdopodobne, że miłość Twojej żony do Ciebie wygasła całkowicie. Jednak wygaśnięcie miłości nie jest przecież równoznaczne z pojawieniem się przeciwnego uczucia  i nawet obojętność po wielu latach razem znaczy przecież COŚ.. Może to nie przyjaźń, relacja przyjacielska, ale przecież można sprobować żyć w zgodzie i wykazać się choćby odrobinę wsparcia dla dawnego partnera. Chociażby dlatego warto powstrzymać złe emocje, gdy Twoje próby dogadania się w kwestii Waszego dalszego wspólnego życia z żoną spełzną na niczym.
Pozdrawiam

Przyszlosc - no coz wiem co zawalilem (a nawet dlacego), teraz to mam niezle zadania dla psychoterapeuty bo to ja musze sie zmienic i to sam dla siebie - sporo zauwazylem duzomprzemyslalem postawilem sie w roli zony. Nie wiem co z tego wyjdzie, problemy zmkomunikacja skutecznie komplikuja mi dotarciemdo Niej. Myslac egoistycznie ompowrocie preciez nic nowego bym niemwniosl tylko powrot do marazmu dla wlasnej wygody. To JA musze siemnajpierw zmienic abym mogl myslec o czyms nowym i innym zycia nie spieprzyc. To chyba tyle w duzym skrocie.

Troche mnie nie bylo duchem. Pomwypro2wdzce z domu doszedlem do wniosku ze musze jednak wrocic dla dobra rodziny a nie z checimpogodz3nia  siemz zona. Dzieci maja niedzielnego ojca coraz mniej checi we mnie na ich odwiedzanie. Dalem sie zrobicmjak ... sorki za,kropki ale brak mi slow na okresl3nie siebie. Rozowe okularki opadly s2iat jednak jest inny osoby ktore kochalynzm7enily sie teraz nienawidza, mam za miekki charakter ale musze choc sprobowac dla nich nie wiem czy wytrzymie to psychicznie i jak bardzo mija jeszcze nie eks umili mi zycie. Mam dosc tulaczki. Jednak moje serce jest wntym domu ktory budowalem, w razie csego to niech sad okresli kto ma w nimzostac nie chce by to tak wygladalo jak dzisiaj ze opuscilem rodzine... a ja naiwniak myslalem ze robie to dla jej dobra ze dojdzi3 do siebie....

Aniolow na tym swiecie brak. Kazdy czlowiek jest ulomny. Natomiast mozna zyc z soba jezeli oprzemy sie na tym co w partnerce cenimy, a nie tylko szukamy dziury w calym i usilujemy go zmenic tak aby to nam bylo lepiej ... to sie nie udaje. Fakt ze odjazd jest juz zupelny i sam moj widok doprowadzamja do furii. Bardzo boli ze moglem tak ufac do samego konca na zadnym z postow tu czytanych nie trafilem na takiegi slepca i naiwniaka.