Kodeks Związkowy - zakazy, nakazy, ustalenia... - Netkobiety.pl

Bardzo ładnie to opisałaś Teo, że po co zaczynać rozmowę na jakiś temat, skoro może wyniknąć coś z tego nie po naszej myśli. Po prostu się tego boimy.

Inną rzeczą może być to, że tego typu rozmowy na początku związku trącą dużą odpowiedzialnością, zaangażowaniem i "związkiem na poważnie". Wiele ludzi na etapie, gdzie właśnie wypracowuje się te wspólne rzeczy, jeszcze nie wiedzą czy chcą być razem na poważnie czy nie, więc takie rozmowy dla niektórych są nie na miejscu, w sensie za wcześnie na nie.

Jak już uznamy, że związek jest na poważnie, to już pewne rzeczy są utarte, jak np. temat wspólnego spędzania czasu itd. Może wcześniej partnerzy nie rozmawiali nt. wizji wspólnego zamieszkania lub rozmawiali w sensie wielkiej niewiadomej, a jak przyjdzie co do czego to i on ma swoja wizję, a ona swoją (wcześniej jedno przytakiwało drugiemu i był spokój).

Jakie są moje doświadczenia w tej kwestii? Mam go ogólnie mało, chociaż mam 25 lat. I fenyloetynoamina przysłoniła mi oczy. Miałam duże pokłady cierpliwości, tolerancyjności, miłości do mojego wybranka. Jednak po jakimś czasie zauważyłam, że jego forma spędzania czasu mnie nie pasuje i tworzy ze mnie człowieka nieszczęśliwego. Zupełnie nie dogadywaismy się jak chodzi o banalne sprawy: ja lubię wnetrza jasne, rozświetlone, przewietrzone: on najchętniej zbudowałby jamę smoka. Ja na imprezę- on w domu. Ja na basen: on w domu. Pierdyliardy takich spraw. On chce dziecko teraz, a ja za jakieś 3 lata. Pod względem gustu  kulinarnego zupełnie się nie zgrywalismy.

No i jak się skończyło? Nie jesteśmy razem. Nie pasowaliśmy do siebie. I dziękuję że on jako mężczyzna podjał tą decyzję. Nie wybaczyłabym sobie i jemu gdybyśmy byli jedną z tych par, gdzie właśnie ja mam do niego pretensje, że ogląda porno i nie daje mi zajrzeć w jego telefon, on nie zajmuje się dzieckiem.

Myślę że współcześnie coraz mniej jest par, że "jakoś to będzie". Ludzie więcej ze sobą rozmawiają. Pamiętajmy że są ludzie z różnych grup społecznych, gdzie archetyp kobiety i mężczyzny różnią się (wiecie o co mi chodzi Świadomość chyba rośnie, że nie warto tkwić w czymś co nie jest satysfakcjonujące.

To jest bardzo dobra uwaga- kiedy jest odpowiednio wcześnie.
Jednak rozmowy o seksie, dzieciach i wspólnym zamieszkaniu na początku związku spowodować mogą że związek stanie się jednoosobową spółką Nie wiem jak znaleźć ten moment. Any ideas?

To wszystko zależy, bo są podstawowe sprawy takie jak poglądy i są pierdoły.

Jeżeli chodzi o pierwsze, to zwykle szybko orientuję się na początku znajomości jakie zapatrywania na posiadanie dzieci, styl życia, poglądy religijne, polityczne sympatie ma facet, i jeżeli na tym etapie nie potrafimy się dogadać, to nawet nie myślę o kontynuowaniu znajomości w kierunku romansowym (oczywiście co nie przeszkadza kolegować ani przyjaźnić się z nim ale wyklucza absolutnie plany matrymonialne). Czyli, nie czekam na jakiś odległy termin, żeby poinformować mężczyznę, że nie mam planów zostania matką, jestem lewakiem, do kościoła nie chodzę, a imprezowy styl mam dawno za sobą.

Natomiast pierdoły to takie drobne różnice (nie wiem, on jest bałaganiarz a ja wolę wszystko poukładane- oczywiście w granicach rozsądku), które można jakoś sobie, z jednej strony tolerować, z drugiej iść na jakiś kompromis. Ja sobie poradziłam z bałaganiarstwem faceta po prostu przez nieingerowanie w jego pokój ze sprzętem i garderobę oraz grafik, w którym wie, kiedy jest jego dzień np. na odkurzanie. On sobie poradził z moim pedantyzmem przez niewchodzenie mi do kuchni

Jasne, Teo, ale przez te kilka miesięcy można zauważyć czyjeś zachowania tak w ogóle: jak się lubi bawić, ile pije, jak rozwiązuje konflikty, jakie ma plany na przyszłość. Tylko, że możny zauważyć i zamknąć oczy, albo wyciągnąć WNIOSKI i nie oczekiwać, że domator nagle zacznie chcieć spędzać każdy weekend w klubie, a Jasiu Wędrowniczek co lubi po świecie latać, będzie wakacje chciał spędzać w ogródku.

Nie przypominam sobie długich rozmów i ustaleń, ale wszystko jakoś jest ustalone. Jakoś tak wyszło

Nie wyobrażam sobie jednak związku bez pewnych zasad, rozwala mnie kiedy związki rozpadają się po 20 latach bo "ona nie chce dzieci"...

W sumie nie wiem czy to sa 'zasady' ale pewne warunki, ktore musi spelniac jesli chce powaznego zwiazku ze mna:

-nie moze chciec dzieci
-nie moze wierzyc w zadnego boga.
-nie moze byc strasznie zazdrosny
-musi lubic seks tak samo jak ja, albo bardziej ode mnie
-musi czuc sie na silach, zeby odlaczyc mnie od maszyny podtrzymujacej zycie / zalatwic mi smierc innym sposobem w razie gdybym byla sparalizowana
-nie moze palic papierosow
-nie moze byc homofobem, ani seksista ani rasista
-musi lubic zwierzeta

To podstawa, bez tego nie ma powaznego zwiazku ze mna. Do chwili w ktorej ktos nie spelnia wszystkich tych warunkow, jest dla mnie kochankiem i nie mam zadnych planow.

Na pierwszym spotkaniu, o ile spotkanie z góry nastawione jest na związek, a tak przecież nie zawsze jest. Ba, niezwykle często jest dokładnie odwrotnie - ludzie spotykają się zupełnie niezobowiązująco, a dopiero po jakimś czasie stwierdzają "wow! jaki to jest fajny facet/dziewczyna!" i zaczynają na tę osobę patrzeć jak na potencjalnego partnera. 
Bez względu jednak na sytuację, omawianie pewnych kwestii już na początku znajomości, trąci straszną desperacją, dlatego tak ludzi odrzuca.

Nie zgodzę się z tym stwierdzeniem. Nigdy bowiem nie jest zbyt późno, aby zerwać niesatysfakcjonujący nas związek. Owszem, czasem wymaga to przemyślenia, czasem bywa trudne, zwłaszcza jeśli druga strona nadal jest zaangażowana, a my nie chcemy jej skrzywdzić, ale zasada "obojętnie jaki by był, byleby był" NIGDY na dłuższą metę się nie sprawdza. To jest nasze życie i tylko od nas zależy z kim je spędzimy, dlatego warto zrobić to świadomie.

Ogólnie uważam, że jeśli ludzie są dojrzali, otwarci, nie uciekają od rozmów, to sami wyczują właściwy moment na ustalenie pewnych spraw. Często przychodzi to zresztą zupełnie naturalnie. Jeśli coś jest dla nas szczególnie ważne, to zwykle dążymy do tego, aby w tej konkretnej kwestii jak najszybciej poznać zdanie partnera/potencjalnego partnera, sprawy mniej istotne przesuwając na plan dalszy, a zupełne drobiazgi na szary koniec. Jesteśmy różni, mamy różne preferencje i zakresy tolerancji, najważniejsze, aby w sprawach wyjątkowo istotnych nigdy nie zakładać, że "jakoś to będzie".

Vinnga, dokładnie tak samo myślę. Rozmowy wynikają zazwyczaj z sytuacji albo z potrzeby chwili. Co do ustaleń, kiedy mój partner robi coś, co mi nie leży (boli, uwiera, krzywdzi - a nie że foch, bo tak) to mam w zwyczaju mówić "OK, kochanie, ale od dziś, ja Ciebie traktuję tak samo, ponieważ uznaliśmy,że związek jest oparty na wzajemności".. On myśli, myśli, myśli...i stwierdza,że więcej nie będzie

Ja wręcz przeciwnie an pierwszej randce kawa na ławę, żeby ewentualnie czasu nie tracić na coś co nie ma sensu. My i tak w niektórych sprawach mamy zgrzyty a co to by było gdyby było poważne niedopasowanie chyba tylko rozwód po ślubie.

jejku jakie tutaj same mądre kobiety są

konkretnie tak i tak a jak nie to ... wypad

no cóż, ja należę do tych, co zwyczajnie zakochały się i wszystko było proste a królewicz taki piękny i mądry hahaha
wymagania ? sama za bardzo chyba nie wiedziałam, co mam wymagać, bo to zawsze ode mnie się wymagało - tak mnie wychowywano, dlatego nie lubiłam wymagać od kogoś ...

i tak w życiu krok po kroczku się uczyłam ... a nauka o bolała, po dupsku dostawałam
z czasem nauczyłam się stawiać granice, ustalały się zasady w ciągu naszego życia
i  nadal się zmienia w moim małżeństwie bo nie ma w nim sztywnych reguł, bo życia tak do końca przecież nie można przewidzieć

Im osoba mniej doświadczona tym częściej będzie się godziła na "niech tak będzie, potem jakoś to będzie", bo nie wie czego chce i nie ma jasno określonych celów wobec siebie i swojego wybranka. Mnie się wiele rzeczy nie podobało jak byłam ze swoim bylym. Po ponad 3 latach zostawiłam go, bo miałam w końcu dość! Później 4 lata trwało, az na stałe dałam szansę swojemu obecnemu facetowi.
Dopóki nie mieszkaliśmy razem, każdy mial swoje zarobki. Odkąd dzielimy mieszkanie wspólnie, nie ma oddzielnych pieniędzy. Każde informuje na co wydało jakąś większą sumę, o drobiazgach nie dyskutujemy, każdy ma swoje wydatki. Każdego miesiąca po wyplatach siadamy wspólnie ze wszystkimi pieniążkami i rozmawiamy o wydatkach na bieżący miesiąc. Odkladamy pieniądze na wszelkie opłaty, wyliczamy bieżące wydatki (paliwo, opłata za samochód, coś do naprawy) i zwyczajnie na codziennie życie. Resztę wplacamy na konto, jeśli wypadnie coś nagłego to zawsze z karty można wypłacić.
Rozmowy na temat ślubu, dziecka, przyszłego życia - co jakiś czas każde z nas zaczyna luźną rozmowę, swoje przemyślenia na ten temat, więc jest u nas ciągła dyskusja. Dzięki temu każde może przemyśleć jakis temat i zmienić zdanie, bo uzna, że druga strona jednak ma rację. Jeśli się na coś nie godzimy to od razu o tym mówimy. Nie było od początku stawianych warunków, tylko poznawanie siebie, rozmowy, czasem kłótnie, czasem odkładamy jakiś temat na poźniej jeśli nie możemy dojść do porozumienia i wracamy do niego za kilka dni jak sobie każdy ponownie przemyśli dany temat. Oczywiście zaufanie i zakaz zdrad obowiązuje (chyba jak w każdym związku?) Dbanie o siebie nazwajem i sluchanie swoich wzajemnych potrzeb lub niedogodności. Wszystko na bieżąco.

I na żadne najmniejsze ustępstwo się nigdy nie godzisz?

W kwestiach które napisałam nie ustąpiłabym nawet na krok to już lepiej byłoby mi się rozjeść niż zrezygnować z spraw dla mnie priorytetowych. Ale np teraz mamy wymianę poglądów na tle seksu i jestem gotowa na jakiś wspólne rozwiązanie.

P.S zapomniałam dodać nigdy nie umówiłaby się z nikim: innego wyznania, albo z rodziny patologicznej.

Tyle o sobie a nic o partnerze. Jedynie współczuć mężowi, o ile istnieje.

Podejście zależy od wieku. Jak się ma 20 lat to przystojny facet, który gra na gitarze w zespole, jest super. Młoda kobieta nie myśli o celach, o karierze, o dzieciach- jest studentką. Jak się ma powyżej trzydziestki, kryteria się zmieniają i nagle ten dom na przedmieściu jest ważny, i dzieci, i odpowiednie przedszkole i mąż co nie baluje przez pół tygodnia.