Ciąża kochanki :-( - Netkobiety.pl

Jedno jest pewne. To co było nigdy już nie wróci. Skaza jest nieodwracalna. Tak naprawdę wszystko zależy od Ciebie, czy będziesz potrafiła wybaczyć i z tym żyć. Musisz odpowiedzieć sobie na pytanie czy warto. Dojdziesz w którymś momencie do godzenia się z czymś, na co nie masz wpływu. To tak jak ze śmiercią bliskiej osoby. Nie ma takiej mocy sprawczej, żeby to się odstało. I wtedy wybierzesz drogę, którą pójdziesz dalej. Im szybciej to się stanie, tym lepiej dla Ciebie. Jedni potrzebują więcej czasu, a inni mniej. To bardzo indywidualne.

A mąż? Jak on to widzi dalej? Co z tamtą kobietą? To było przelotne czy coś głębszego?
Długa i owocna rozmowa między Wami jest bardzo wskazana

Dziękuję za odpowiedzi.

Magda0502 zyczę Ci z całego serca, żeby potwierdziły się słowa Twojego męża, że to "tylko kawa". Ściskam mocno.

Stokrotka, LonelyM mąż cały czas walczy o naszą rodzinę. Chce chodzić na terapię. Ja zrezygnowałam, nic mi to nie dawało.
Cały czas powtarza, ze bardzo mnie kocha, ze nie wyobraża sobie życia bez nas. Przeprasza za to co się stało. Mowi, ze to był głupi błąd.

Ja ma cały czas wahania nastroju. Chwilami myślę, że nie umiem bez niego żyć, za chwilę go nienawidzę. NIe potrafię zrozumieć, że pomimo tego (jak mówi), ze mnie cały czas kocha i kochał - zdradził.

Z kochanką zerwał kontakt dawno. Po smsie od niej, zadzwonił i powiedział, że nigdy nie będzie z nią, bo kocha mnie. Powiedział, że jeśli faktycznie to jest jego dziecko, to będzie płącił alimenty.

Jednak, ponieważ nie potrafie sobie wyobrazić, że mogli by się jeszcze spotykać, żadnego kontaktu, na ten moment, z nią i dzieckiem nie będzie miał. Wiem, ze spadną na mnie gromy typu "dziecko powinno mnieć ojca", trudno, moje dzieci tez powinny mieć normalną rodzinę. W tej chwili ból jest tak duży, że nie wyobrażam sobie ich spotkań.  Mąz zna moje zdanie. Ja mu tego nie narzucam. To on musi podjąć decyzję. Umiał podjąc decyzję o zdradzie, musi podjąć decyzje co dalej.

LonelyM, wiem że to krzywdzi malucha. W końcu, ono nie jest winne, że rodzice głupi. Mój mąż, głupi, że zdradził i oszukał swoją rodzinę, ona głupia, że pchała się w to wszystko. Ona wiedziała, ze jest żona, dzieci. Zupełnie jej to nie przeszkadzało.

I poniosą za to konsekwencje, ale najgorsze jest to, że poniosą je również 2 niewinne osoby: Ty i to dziecko.

Nie chcesz nie odpowiadaj, zrozumiem.

Co ich łączyło, po co im to było?

Maniek
zadałam pytanie w innym wątku? Czy zostałeś zdradzony? I drugie jeszcze dołożę, czy jeśli Twoja żona była by w ciąży z kimś inny też być tak fajnie pisał, że dziecko nie ma tu nic do rzeczy?

Ma do rzeczy ale co mam Ci odpisac? Z czasem bol jest miejszy. Co do dziecka to "ono sie pojawilo". Stanowi konsekwnecje a nie jest czynnikiem. Moze być jeśli zacznie być tak rozgrywane. Znam taką sytuacje gdzie żona wybaczyła ale ja nie mam szacunku dla tego czlowieka. Bo stazem i liczba dzieci powienien byc odpowiedzialniejszy i sie zabezpieczyc. Tutaj ludzie sa mlodzi, czasami sami nie wiedza co czynia. Patrze wiec na to inaczej. Chodzi mi o to, zeby raz - razem rozwiazywac problem, dwa - dziecko "pojawilo" sie w problemie w trakcie a nie na poczatku, juz po "nawroceniu" sie partnera. Jesli chce on byc z zona, to co dziecko ma tu do rzeczy? Jesli mu wybaczy, zacznie rozmawiac (mam nadzieje) to razem zdecyduja na jakim poziomie bedzie i czy bedzie kontakt ojca z dzieckiem. Mi chodzi zeby nie przeciagac tej sytuacji i tej "separacji". Tobie moge zadac inne pytanie. Jakby wygladaly malzenstwa gdyby tego typu problemy zawsze byly rozwiazywane przez faktyczna separacje od siebie. Wtedy przeciez oboje nie widzieli by swojego zalu, bolu, skutkow dla uczuc, emocji. Wszystko przezywali by sami i byi by sami. Wtedy po co malzenstwo?

Maniek, my już nie jesteśmy tacy najmłodsi. Ja mam 38, mąż 40 lat. Dlatego też, podchodzę do tego inaczej.Gdyby miał 20 lat, to powiedziałabym, młody zaszalał. Zdaża się. Ale nie dojrzały nfacet. Chociaż teraz to myslę, że pomimo 40 lat, to zwykły gówniarz.

LonelyM, Ona trochę mi "przeszkadza". Próbowała walczyc. Pisała mi wiadomości, że mój m bardzo ją kocha, ze dziecko było zaplanowane itp. Takie głupoty.

Ja odpisałam roz i później ja olałam. Teraz jest spokój. Jednak myslę, ze jak dziecko się urodzi to znowu się zacznie.

niestety, mogą być ciężkie miesiące przez Tobą
jeśli nie jest tak jak ona to przedstawia, to musi być zdesperowana i dlatego naraża się na kompromitację zachowując w ten sposób

Zdaję sobie sprawę, że będziesz się motać we własnych odczuciach, czego chcesz, co zrobić i jak sobie poradzić najzdrowiej dla własnej psychiki, ale nadejdzie moment, że będziesz musiała zdecydować w którą stronę iść dalej. I to będzie trudne, bo żadna decyzja nie będzie oczywista.
A mąż jakie widzi rozwiązanie?

...mimo wszystko trochę (a nawet bardzo) przykre jest to, jak Tamta kobieta została potraktowana. I potraktował Ją Człowiek, z którym chcesz żyć.
Przepraszam, może mój post jest nie na miejscu.

ja Twoje odczucia rozumiem, Twoje zdanie i Twoje emocje.
chodzi mi bardziej o Niego... że - jak sam powiedział - zabawił się. Człowiekiem, Kobietą.
Pozwoliłam sobie to napisać, bo może weźmiesz pod uwagę tą cechę Swojego męża, jeśli będziesz się zastanawiać nad przyszłością, przebaczać, walczyć ...

Rozmawiałam dzisiaj z koleżanką, która trzy lata temu, również przeżyła zdradę męża. Była twardą kobietą. Pomimo, wielu starań męża oraz tego, że naprawdę go kochała, bardzo szybko rozwiodła się z nim. Mowiła, ze nie była w stanie znieść bólu zdrady, czuła się upokorzona. Czuła również, że jeśli się z nim nie rozstanie, to nigdy nie spojrzy sobie w oczy. Łatwiej było jej się rozejść, ponieważ nie  mieli dzieci.

Mąż, nie chciał rozwodu. Długo po nim jeszcze walczył o nią. W końcu dał sobie spokój. Wyjechał do Norwegii do pracy. Nie utrzymują ze sobą kontaktu.

Romawiałam z nią i opowiedziałam jej swoja historię. O swoich wahaniach, rozterkach, bólach. Wiecie co powiedziała, ze najbardziej w życiu żałuje, że nie dała mu szansy. Powiedziala, ze jeśli naprawdę kocham męża to powinnam dać mu szansę naprawienia błędu. Powiedziała, ze oboje powinniśmy walczyc o nas. Ona tego nie zrobiła i w tej chwili bardzo, bardzo tego załuje. Była w dwóch związkach, nic z tego nie wyszło, ponieważ nadal kocha męża. Bol zdrady zelżał. W tej chwili mogła by wybaczyć mu wszystko. Zrozumiała, ze pomimo wszystko to był naprawdę fajny facet.

Powiem Wam szczerze, że jak słucham takich historii, to naprawdę myslę, że trzeba spróbować. MOże nie wyjdzie, może będę żałować, bo zrobi znowu to samo, może...ale może poukładamy wszystko i kiedyś poczuje się znowu szczęsliwa?

Assassin, wszystkiego nie wiem i chyba nawet nie chcę wiedzieć. Czytałam ich maile, smsy i wiadomości na fb. Nie chcę bronić męza, ale ona naprawdę była bardzo aktywna. To ona naciskała na spotkania. Wtedy kiedy on parę razy próbował zerwać tą znajomość , wypisywała cuda. Doszedł do tego szantaż.
Mąż okazał się bardzo słabym facetem. Zwatpił w nas. ona to wyczuła. Mąż pisał o swoich wahaniach, o rodzinie żonie. Zupełnie jej to nie przeszkadzało.

Witam,
3 lata temu przeszłam to co ty i nawet byłam w twoim wieku. Kiedy wydał się romans byłego męża świat mi się zawalił jak każdej z nas w takim momencie. Byłam na etapie przebaczenia i dania mu nowej szansy. Były mąż bardzo żałował i kajał się niemiłosiernie a jednocześnie odkryłam, ze ma dalej kontakt z kochanka tylko jest bardzo, bardzo ostrożny. Jak jego dalsze kontakty wyszły na jaw ona przysłała sms-a, że jest w ciąży- nie mogłam uwierzyć, myślałam, że to zły sen- on również mnie zapewniał,że to był błąd , że nie chce z tą kobietą mieć nic do czynienia- to był tylko jego STRACH. Okazało sie ,że kłamała, ale ja nie miałam już siły ani ochoty walczyć o człowieka, który nawet nie wysilił się żeby zabezpieczyć się z kochanka - poczułam wstręt , bo okazało sie ,że ta kobieta jest mężatką i ma małe dzieci. Zapewne się zakochał, ale ta miłość kosztowała go utratę rodziny, nie potrafiłam przebaczyć , czułam się jak śmieć - rozwiodłam się i nie żałuję. On nie związal się z kochanką - znalazł następną kobietę z 3 dzieci i ma z nią również dziecko. Jedynie żal mi naszych dzieci- bo tatuś poczuł się tak dotknięty rozwodem, że zerwał z nimi całkowity kontakt- dzieci w podstawówce!!!!
Udowodnił mi, że dobrze zrobiłam rozwodząc się z nim, niestety ostatnio doszło do mnie, że zdradza nową partnerkę.

Kazda relacja miedzy ludźmi ( sąsiedzka, koleżeńska , współpracownicy w firmie ) wiąże sie z jakimiś "uczuciami " przyjaźń , sympatia,przywiązanie,  -  ale trzeba być świadomym w jakim kierunku idzie ta relacja. Kochanka nie zakochała sie w ciągu minuty i miała świadomość w co sie pcha. Wiedziała jakie moga byc konsekwencje. Albo zostawi żonę albo zostawi ją. Zaryzykowała po tak krotkiej znajomości ( 2mc )i  zaszła w ciąże. Szkoda w tym wszystkim tego dziecka , bo cóz ono jest winne.

Znasz moją sytuację,jest podobna.Tyle,że Dziecko kochanki i męża prawdopodobnie już się narodziło(wczoraj był termin porodu).Nie ma z nią kontaktu,kochanka wróciła do męża(mąż zdeklarował się wychować jak swoje-w co trudno mi nadal uwierzyć!),mąż jest ze mną i dziećmi,bo dałam mu szansę.

Codzienie walczę,żeby go nie znienawidzić.Kocham go i nienawidzę jednocześnie-trudno tak żyć...Teraz jest mi podwójnie ciężko,bo Dziecko jest na świecie.Coraz częściej myślę,że źle zrobiłam...Płacę za to zbyt wysoką cenę.

Taka huśtawka będzie jeszcze trwała,nie wiem kiedy zniknię...Może nigdy?

Jeśli się stara,warto dac szansę.Najwyżej wam się nie uda,ale nie zarzucisz sobie,że nie spróbowałaś.