Czy kobieta może wyjść z friend zone? - Netkobiety.pl

napisz cos wiecej, w jakich okolicznosciach spedzacie razem czas?

No to bierz telefon do reki i pisz "dziś o 20;00 (- w jakimś tam miejscu) idziemy na kawę. Potwierdź"
Reszta sama się potoczy, bo widzę, że nie macie problemu ze spędzaniem wspólnie czasu Spotkanie sam na sam może rozwiąże pewne zapytania? Masz dwie godziny, żeby wyglądać jak milion dolarów W sumie co lepszego możesz teraz zrobić? Może jemu tydzień temu też serce drgnęło?

Minzy, zaintrygowała mnie twoja historia bo sama jestem w dziwnej relacji, tez przeplata sie przez to friend zone ale jednak troche inaczej jest u mnie.
Kazdy z nas jest inny, moze jestes subtelniejsza niz ja, ja bym była bardziej bezposrednia tzn nie dręczyla się juz więcej i nie biła z myślami, tylko tak jak ktoś wyjzej napisal, odezwałabym się do niego (niekoniecznie dzis na 20 bo to oczywiste ze moze miec plany), ale zwyczjanie bym zaproponowała kawe czy drinka w weekend np tym samym dowiesz się na czym stoisz i będziesz miała spokojne sumienie. albo w tą albo w tamtą, zyskasz pewność której teraz ci brakuje i ruszysz dalej.
postaw wszystko na jedno kartę, co masz do stracenia?

ps czaisz się jak pies do jeża, a przecież kolegowaliście się i seks był, co ty się go tak krępujesz:)

jak czytam, to jakbym ktoś o mnie pisał.
tez byłam w  friend zone. ale olśniło mnie po 3 miesiącach spotykania sie  z nim.
Początkowo deklarował się, że jest chemia, dzwonił parę razy dziennie, chciał się widzieć non stop.
mi sie to podobało. Po dwóch miesiącach , jakoś wszystko zaczęło sie psuć, nagle, bez wiekszego powodu.
były kłótnie, bo nie mieszkaliśmy w tym samym mieście, ale mieliśmy do siebie z 20 min autem.
Spotkania sie robiły rzadsze, a jak już do nich dochodziło, to był tylko seks, bez większej dozy romantyczności,
uczuć, całej tej powłoki. potem każdy wracał do swojego życia. myślałam, że obowiązki, praca tak na to wpływają.
Ciężko jest na początku wyczuć ten moment. Trzeba mieć oczy otwarte, słuchać instynktu.
kontakt telefoniczny tez był w pewnym sensie, planów na wieczór. wiadomo o co chodzi...
Kiedy się zorientowałam, że traktuje mnie jak pogotowie seksualne, to zrobiłam mu pranie mózgu.
Czemu , gdy dwoje sie zaczyna spotykać, deklaruje się, że szukają związku, miłości, zaufania, a po jakimś czasie
ktoś karmi Cie głodnymi kawałkami "jak pieknie wygladasz", "ładnie ci w tym uczesaniu" , "myślałem o Tobie".. itp..
tak naprawdę uciekając lub zacierając prawdziwy sens prawdy, że to nie związek już ( bo uczucia nie było, tylko zauroczenie), tylko friend zone. Chociaż sie zdążyłam zaangażować, minimalnie zakochać, to myślę, że jestem na tyle silną osobą, że dam rade. 

dlatego tez, jeśli bym miała Ci coś doradzać, daj sobie spokój. jeśli teraz nic nie ma , uczuć z jego strony, to nie będzie.
związek to nie tylko przyciąganie, uroda kiedyś przeminie. Oczekuj zaufania, szacunku do siebie, swoich uczuć. On nie ma do Cb szacunku, idąc z Tb do łózka, dla swojej przyjemności,wiedząc że coś do niego czujesz.  przez łózko do niczego nie dojdziesz, tylko się skrzywdzisz. Ja wiem, że może korcić, po jakimś czasie, by mu sms wysłać. ale nie warto. być może nadejdzie kiedyś moment, kiedy to ON Cię zobaczy z kimś innym, i zrozumie, że postępował źle, że jest juz za poxno.

uwielbiam kiedy elle wkracza z toną cynizmu i świadomością, że każdy wykorzystuje drugą osobę gdy tylko ma okazję
w końcu sama taka jest...

Wiesz co... Wg mnie jak Ty będziesz tak czekała i czekała na odpowiedni moment to jakaś Ci go sprzątnie sprzed nosa i dopiero będzie Ci źle.
To, że zaprosiłabyś go na kawę wcale nie jest nachalne. Nachalne byłby gdybyś się uwzięła i po jego ewentualnej odmowie go prosiła etc. Trochę wyolbrzymiłaś to. Nawet gdyby mu ten sam dzień nie pasował to możliwe, że zaproponowałby inny, albo jakoś rozmowa sama by się pociągnęła - szczególnie, że był wieczór a ludzie z reguły jacyś bardziej otwarci wtedy są
Co do listu... Wgl mnie najgłupszy pomysł ever. Bo facet gdzieś podświadomie poczułby przewagę, że to on dyktuje warunki a po drugie, który facet będzie się starał o kobietę która zakochała się w Nim bez jego starań? Z facetem trzeba dobrze rozegrać i w brew pozorom to całkiem proste. Szczególnie w Twoim przypadku, gdzie masz pewność, że pociągasz go seksualnie.
Obiektywnie patrząc... Masz przewagę (nad przykładową inną kobietą), bo masz z nim fajne wspomnienia - nie sądzę by czegoś żałował haha i spoko perspektywę na przyszłość. Musisz tylko dać sygnał i się otworzyć.
Może on gdzieś wyczuł (mimo Twojego wyznania) Twoje zdystansowanie i go to odrzuciło?
Ok, podsumowując... Nie ma co czekać i myśleć tyle, analizować bo to nic nie da a jedynie przedłuży czekania, albo jeszcze zniechęci. Jeżeli ci zależy to zaangażuj spotkanie albo daj sobie spokój. Tyle możesz zrobić.

jak wyżej, propozycja kawy nie bedzie nachalna w najmniejszym stopniu. działaj!

Nie zgadzam się z tym. Sytuacja w której jedna strona czuje do cos do drugiej, a druga postrzega ją jako kolegę/koleżankę to właśnie friend zone. A to, że w miedzy czasie był też jakiś seks to nie wyklucza tego i nie zmienia faktu, że ja go nie postrzegam wyłącznie jako kumpla i nie chodzi mi tylko i wyłącznie o seks.

Dla mnie ff to typowy układ seksualny ? ja ci daje seks, ty mi dajesz seks, ale oboje wiemy ze chodzi tylko o to i tylko po to się spotykamy, zastrzegając sobie od razu na wstępie, że to jest bez zobowiązań. Tak jak bym zdefiniowała ff. U nas seks wynikł spontanicznie, nie był celem samym w sobie. Owszem, najpierw postrzegałam go tylko jako ?obiekt seksualny?, ale jeszcze zanim w tym łóżku wylądowaliśmy ? już pojawiło się u mnie zaangażowanie.

Ja bym całą tą historię bardziej określiła mianem ?romansu?, jeśli już koniecznie musimy się bawić w nazewnictwo. Ale czy to ważne jaką etymologię tu przyjmiemy?

Wiem, że nie żałuje Generalnie to oboje byliśmy bardzo podekscytowani tym wszystkim, zwłaszcza, że seks wyszedł nam naprawdę rewelacyjny ? a oboje mieliśmy malutkie doświadczenie w tych sprawach, więc wiadomo, takie żółtodzioby zawsze bardzo się tym ekscytują.

Dla wielu kobiet pewnie byłoby to proste, wiem Są takie które potrafią zarzucić tą swoją ?kobiecą sieć? i czasem nawet nie muszą kiwnąć palcem by ten którego same sobie upatrzą zainteresował się nimi. Widziałam takie przypadki, owszem. Ale jak one to robią? to ja nigdy nie zrozumiem Niestety, ja do takich kobiet nie należę. Zupełnie nie mam tej umiejętności podrywania, kokietowania czy jak to się tam nazywa? Brakuje mi bardzo pewności siebie i mam poczucie, że zachowuję się jak słoń w składzie porcelany. Niestety, swoje dokłada tutaj niska samoocena i takie głosy w środku głowy: ?i tak nic z tego nie będzie?, ?przecież on mógłby mieć niejedną fajniejszą/ładniejszą/etc?, ?przecież ja nie mam u niego szans? itp. Oczywiście, staram się z tym walczyć, dużo wysiłku włożyłam w to by przekonać samą siebie że mogę w ogóle ?sięgnąć? po tego faceta. Jakoś się w końcu udało i nawet nieźle rozwinęłam skrzydła. Ale teraz, po tych 3 miesiącach przerwy mam wrażenie, że wróciłam do punktu wyjścia i niejako muszę zacząć tą historię niemalże od początku.

Owszem, mam pewność że pociągam go seksualnie. Nie raz to mówił, okazywał, no i w łóżku też był ogień więc wątpliwości nie mam. Ale czy to nie jest tak, że samo przyciąganie fizyczne to za mało? Owszem wiem, że faceci to wzrokowcy i atrakcyjność fizyczna kobiety jest dla nich ważna, ale jakoś nie chce mi się wierzyć, że może ona załatwić wszystko.

Dziś widziałam go ponownie. Trochę niestety odzywa się we mnie strach i wydygana nastolatka, bo nie zebrałam się na odwagę by zaproponować jakieś spotkanie. Sama nie wiem czemu. Chyba za mocno zakodowałam sobie w głowie, że jestem bez szans (tak, to znów się odzywa moja niska samoocena?). Ciężko będzie się uporać z tym demonem siedzącym na ramieniu. Nie widzę by był wobec mnie szczególnie zdystansowany, podchodzi, rozmawia, nie ucieka. Ale entuzjazmu też specjalnego nie widzę. Wiec sama nie wiem, chyba to faktycznie jest z góry skazane na porażkę? Postaram się w ciągu kilku najbliższych dni podjąć decyzję co z tym robić dalej, bo sama wiem ze takie przeciąganie niczemu dobremu nie służy.

Zwyczajnie brak mi odwagi. Tylko... i aż.

Jak już pisałam powyżej - etymologia jest tu najmniej ważna.

Ja nadal podtrzymuję swoje zdanie, że użycie terminu frienzd zone nie jest błędne. Jeśli pada stwierdzenie "widzę w tobie kolegę/koleżankę" to cóż to jest innego?

I ja uważam, że płeć jest tu akurat ważna, bo faktem niezaprzeczalnym jest to, że to jednak częściej spotyka mężczyzn. Nie raz też spotkałam się ze stwierdzeniem, że kobietom łatwiej stamtąd wyjść. Stąd pytanie właśnie takie, a nie inne i naprawdę nie widzę sensu spierania się o nazewnictwo, bo nie to jest tutaj sednem.

Widzi w Tobie koleżankę, ale do łóżka chętnie z Tobą wskoczy, no... Fajne to koleżeństwo
Jeśli już doszło między Wami do seksu, nastąpiło to największe zbliżenie, skoro mu 'zależy', to czemu w takim razie się nie odezwał podczas tej wakacyjnej rozłąki? I czemu Ty się nie odezwałaś? Do łóżka pójść fajnie, ale odezwać się nie, bo mu się narzucam. Ahh wspaniałe podejście
Ta rozłąka, jak dla mnie nie zrobiła na nim większego wrażenia. Byłaś blisko- ok, byłaś daleko- też ok, ani grzeje, ani ziębi
Przynajmniej takie wrażenie odnoszę z Twoich postów.

Odpowiedz sobie, tak zupełnie szczerze, na pytania, które zadał Ci ThePass w ostatnim poście. Tylko nie okłamuj samej siebie, bo to większego sensu nie będzie miało. Może coś pomoże?

Edit: Btw. Może on po prostu nie chce związku z autorką? Po co? Był seks bez większego zaangażowania z jego strony, teraz czas na coś świeżego?

Ok, rachunek sumienia zrobiony
Nie odbieraj mojego pierwszego postu jako atak, czy chęć wykłócania się, nie takie miałam zamiary.

Teraz do rzeczy. Masz aktualny numer do niego? Zbierz się w sobie i się umówcie! Zapytaj go o te rzeczy, na które według Ciebie tylko on zna odpowiedź, a może zadaj mu wszystkie pytania umieszczone przez ThePassa? Chyba najwyższy czas i pora, byście się dogadali, bo szkoda trochę takiego szarpania z uczuciami, szkoda też Twojego czasu na rozterki. Jeśli twierdzisz, że może być tak zakompleksiony, że w to nie wierzy, to zadziałaj. Chyba rzeczywiście nie masz nic do stracenia, jedyne zyskać możesz: jasność sytuacji, spokój ducha.

Po prostu działaj! Lepszej rady tutaj nie dostaniesz. Chyba wszyscy jesteśmy zgodni w tej kwestii ;D
Spotkaj się z Nim sam na sam. Nie czekaj na żadne większe grono, po prostu nie czekaj. Czas nie pomaga Ci w Twojej sytuacji. 
Jeżeli coś wyda Ci się nie jasne, to pisz, my Ci pomożemy. Teraz to możemy tylko gdybać razem z Tobą

Moim zdaniem takie sytuacje wcale nie są skomplikowane. Trudne są wyłącznie dla tej osoby, która ma wobec danej znajomości jakieś oczekiwania, a sytuacja nie układa się wg przewidywań. Nawet sama wspomniałaś o myśleniu życzeniowym. Moim zdaniem mogło być tak.

Facet z jakichś bliżej nieznanych nam i Tobie (jemu na 100% tak) powodów, po prostu nie chce z Tobą być. Przyczyn może być milion. Nigdy nie możesz mieć pewności, że nie byłaś, czy to pocieszeniem po nieudanej relacji, czy to osobą do umilania wolnego i jednocześnie nudnego czasu, takim urozmaiceniem. Rozmawiało Wam się dobrze i wszystko było w porządku, bo najwyraźniej Cię polubił. Potem doszedł seks, bo do niego droga krótsza niż się wydaje i również nie narzekał. Wszystko to jednak funkcjonowało bez żadnego emocjonalnego zaangażowania. Moim zdaniem ta znajomość i jej kształt po prostu był mu w danej chwili na rękę. Dodam że najprawdopodobniej od dłuższego czasu wiedział, że niczego poważniejszego z Tobą nie stworzy. W pewnym momencie powie STOP (w Waszym przypadku wakacje) i problem sam się rozwiąże. Zastanów się. Kto normalny nie odezwałbym się przez 3 miesiące do osoby, z którą był na tyle blisko, że uprawiał z nią seks? Ty nie jesteś dziewczyną poznaną dwa tygodnie temu, która nie wysłała konkretnych sygnałów na drugiej randce (albo co najwyżej zdystansowanie), a facet bije się myślami czy nie wyjdzie na głupka odzywając się ponownie. Tutaj nie ma wielkiej filozofii - gdyby CHCIAŁ to utrzymywałby kontakt. Obecnie NIE CHCE. Powiem więcej - możliwe że wakacyjny wyjazd był mu nawet na rękę, bo już przed nim wiedział, że i tak relacja się spauzuje, jeśli nie cofnie, a on nie będzie przypierany do muru pytaniami z określeniem się co z Waszą znajomością będzie się działo dalej. Dodatkowo przy ponownym spotkaniu będzie mógł powiedzieć "O co Ci chodzi? przecież nie widzieliśmy się 3 miesiące?".

Moim zdaniem gość się Tobą bawi. Ciebie taka sytuacja bardzo męczy, męczy Cię niepewność i ta iskra nadziei. Czy nie dziwi Cię, że pomimo tak daleko posuniętej znajomości, boisz się zaprosić go na głupią kawę? Czy to normalne? Podświadomie wiesz, że wiele rzeczy jest tutaj "nie tak", ale z drugiej strony boisz się wyklarować tę sytuację raz na zawsze. Mogłabyś zrobić dwie rzeczy. Całkowicie urwać kontakt, zapomnieć, zaorać, zakończyć. Wtedy jednak nadal będzie Cię dręczyć wspomniana niepewność. Umów się z nim. Zadzwoń najnormalniej w świecie. Zaproponuj termin. Zacznie się wymigiwiać, nie zaproponuje alternatywnego dnia - olej. Spotkacie się- obserwuj go uważnie, zadaj kilka niewygodnych pytań (np. wspomniany brak kontaktu) i dowiesz się czy traktuje Waszą znajomość poważnie czy nie. Tylko nie złap się na miłe słówka, bo wtedy będziesz to ciągnęła miesiącami, a efekt będzie żaden.

No nie do końca tak było. O tym, że wyjeżdżam na całe lato (wyjazd zarobkowy) nie wiedziałam na pewno prawie do ostatniej chwili i on o tym nie wiedział, że będę gdzieś wyjeżdżać. Gdybym nie wyjechała wtedy to oboje byliśmy latem w mieście i nic by nie stało na przeszkodzie by kontynuować to dalej. Oczywiście nie mówię, że to znaczy nie wiadomo co, bo faktycznie mogło być tak, że i tak chciał mnie spławić, ale żadne z nas nie wiedziało wtedy jeszcze, że ta rozłąka zrobi się niejako "sama". O tym, że na pewno jadę dowiedziałam się dopiero na początku lipca i faktycznie, kilka dni później pojechałam.

To samo można by powiedzieć o mnie, bo też się nie odezwałam... A mimo tego milczenia - zależało mi i nadal zależy. Tylko odwagi brakło. Strach przed odrzuceniem to coś co potrafi bardzo silnie związać ręce.

Ależ ja to wiem zupełnie świadomie, nie tylko podświadomie. Nigdzie nie pisałam, że była to przepiękna sielankowa znajomość, gdzie codziennie ślubowalismy sobie wielkie uczucie. Było mnóstwo niedopowiedzeń, jego dystans, mój dystans, zaczynanie i wycofywanie się obu stron, poza jedną szczerą rozmową bak komunikacji werbalnej, a jednocześnie coś co jednak sprawiało, że mimo tego całego bałaganu coś nas do siebie ciągnęło. I nie był to tylko i wyłącznie pociąg fizyczny.
Ja sama wiem jak z boku to wygląda i gdyby jakaś moja koleżanka mi opowiedziała taką historię, to pewnie też bym jej powiedziała, żeby dała sobie spokój. Ale łatwo mówić to z boku, ze środka to już inaczej to wygląda. Z drugiej strony słyszałam już tyle pokręconych historii, które jednak kończyły sie happy endem, że nie sposób nie mieć tej nutki nadziei, że może jednak...?

Kosza dostałam już nie raz w życiu, więc wiem jak to smakuje, nic nowego dla mnie. Nie chodzi o niehonorowość, chodzi po prostu o bolesność. Jeśli wiem, że i tak go dostanę, to po cóż lecieć jak ćma do ognia wiedząc, że się w tym spalę? 

Dziękuję za wszystkie rady i spojrzenie na sprawę z innej perspektywy niż moja. Ale po kilku dniach przemyśleń postanowiłam, że zostawię to tak jak jest. Bez wyjaśnień, bez zabiegania, bez dążenia do spotkań. Przecież i tak wiem co bym usłyszała, więc może lepiej sobie tego oszczędzić. I nie chodzi tu bynajmniej o dumę, honor, czy inne takie. Po prostu nie wierzę w to, że to mogłoby się udać, dlatego ogarnęła mnie kompletna rezygnacja. Po prostu poddaję się. Szkoda mi potwornie, mówiąc kolokwialnie, potworny żal mi dupę ściska, bo facet był grzechu wart, ale jestem świadoma tego, że niezależnie od tego cokolwiek bym zrobiła - nie sprawię, że mnie pokocha. Nie mam takich czarodziejskich mocy.
Może to i lepiej, że nie będzie wiedział jak ja go postrzegałam. Po co mu ta wiedza.

Gdyby cokolwiek jeszcze wydarzyło się w tej historii (w co wątpię, no ale, wiadomo, nigdy 100% pewności się nie ma) to napiszę jak się dalej sprawy potoczyły. Ale nie wierzę w to, że cokolwiek mogłoby się wydarzyć. Ja się do niego nie odezwę, a on do mnie tym bardziej. Znajomość umiera śmiercią naturalną.

Zostaje jeszcze jeden problem na koniec. W całej tej historii jest jeszcze osoba trzecia i teraz nie wiem co z nią zrobić. Jego najlepszy kumpel/współlokator, a zarazem również i mój bliski kolega (znamy się wszyscy z uczelni). Sporo czasu spędzaliśmy we troje, dobrze się dogadywaliśmy, zżyłam się z nimi trochę. Polubiłam bardzo tego "trzeciego". Nie chcę zrywać kontaktu z nim, bo to wartościowa znajomość, ale z drugiej strony - nie sposób się z nim kumplować nie natrafiając czasem na tego "mojego". A nie mogę mu powiedzieć o co chodzi, to zbyt osobista sprawa. I sytuacja jest patowa, bo wygląda na to, że zrywając kontakt z tamtym, będę zmuszona go zerwać też z drugim... Mimo, że nic a nic mi nie zawinił.

Domyślam się, że zapewne chodzi Ci o to, że poddaję się bez walki. Też bym pewnie kogoś za to zganiła, też nie jestem zwolenniczką tego typu rozwiązań. Ale to jest taka sytuacja, że widzę z jego strony kompletną ścianę. A czasem lepiej odpuścić niż gonić za czymś usilnie, zwłaszcza gdy sytuacja naprawdę wydaje się beznadziejna. Z dwojga złego ta decyzja wydaje mi się lepsza. Podkreślam słowo - wydaje mi się. Mogę oczywiście być w błędzie i być może właśnie robię źle... Ale naprawdę ogarnęła mnie taka rezygnacja, że kompletnie nie widzę sensu by cokolwiek tu próbować, umawiać się, wyjaśniać. Co tu wyjaśniać po 3 miesiącach ciszy, to musztarda po obiedzie... Mam wrażenie, że sprawa jest totalnie przegrana i robienie tutaj cokolwiek jest po prostu bezcelowe.

Nie przesadzajmy z tym szumem. Po to jest forum, by poprosić o spojrzenie ludzi z zewnątrz, przemyśleć i podjąć decyzję. To, że podjęłam odmienną decyzję od tego co mi radziliście to chyba nie jest zabronione, prawda?
Ja przed nikim nie uciekam. Uciekałabym gdyby on chciał coś wyjaśniać, chciał gadać, szukał w ogóle jakiegoś kontaktu- a ja bym go unikała, bo bałabym się konfrontacji. To by było uciekanie. W sytuacji gdy druga strona milczy i wydaje się mieć to kompletnie w dupie - to żadna ucieczka. To po prostu odpuszczenie sobie i jemu. Tyle. On ma swoje życie, ja swoje i nie ma już nic co by nas łączyło, niestety. No, poza garstką wspomnień miłych, ale cóż, przecież to był tylko seks... To niby dużo, a jednocześnie mało, bo przecież to, że ktoś z kimś idzie do łózka nie musi kompletnie nic znaczyć... I ja to wiedziałam od samego początku, więc pretensje mogę mieć najwyżej do siebie, że mimo tej wiedzy w to weszłam. Choć nadal powiem, że niczego nie żałuję.
Więc niech każdy pójdzie swoją drogą, przecież nikogo nie zmuszę do miłości.

Nie rezygnuję z niej, ale wiem, że będę musiała ją mocno ograniczyć. My przeważnie widywaliśmy się u nich na stancji. Tam wiadomo, nie będę mogła już pójść, nawet jeśli mnie ten trzeci zaprosi. Ale absolutnie nie chcę jej zrywać całkowicie, tylko trudno będzie lawirować i udawać, że zupełnym przypadkiem jakoś omijam tego "mojego".

Nie, w życiu tak nie robię. Ale mam parobem z relacjami-damsko męskimi, nigdy nie umiałam ich nawiązywać, zawsze się z facetami tylko kumplowałam. Nie mam doświadczenia w tym wszystkim, mimo, że parę lat na karku już mam, to jestem na poziomie początkującej nastolatki tak naprawdę. Poruszam się w tym wszystkim zupełnie po omacku.
Byłam już kiedyś w takiej sytuacji, że zakochałam się bez wzajemności, lata temu. I wtedy zrobiłam najgorsze co mogłam - ciągnęłam ta znajomość ponad 2 lata, cały czas mając złudną nadzieję, że może jak się lepiej poznamy, że może jak coś tam, to on spojrzy na mnie inaczej niż na koleżankę. 2 lata spędziłam w takiej beznadziei, udając przed nim, że taka relacja przyjacielska mi pasuje. Strasznie to potem odchorowałam. Wtedy właśnie tym co mi najbardziej zaszkodziło był mój upór, to, że nie umiałam się poddać w odpowiednio wczesnym momencie i pójść swoją drogą. Nie chcę popełniać tego samego błędu kolejny raz, wolę to uciąć odpowiednio wcześniej. Bo wiem, że jak się z nim spotkam, jak zaczniemy w tym grzebać, jak zaczniemy drążyć - to rozhulam to uczucie w sobie na dobre. Jak to mówi stare przysłowie polskie - co z oczu, to z serca. Dlatego właśnie uznałam, że chce tej konfrontacji, tylko wolę zostawić to bez słowa.

On nie widzi we mnie kobiety, tylko koleżankę. I nie zmienię tego, choćbym nie wiem jak bardzo chciała...

Ale to jest co innego... Był twoim narzeczonym, oni wiedzieli o rozstaniu, to logiczne. Tamten "trzeci" nie wie o moim zaangażowaniu emocjonalnym wobec tamtego "mojego". Gdyby on był wtajemniczony w sprawę to bym przecież mu powiedziała jak jest. Ale nie chce mu tego mówić. Oczywiście on wie, że coś tam między nami było, mieszkają w jednym pokoju więc nie sposób to całkowicie ukryć, że coś jest na rzeczy, ale podejrzewam, że on myśli, że ja traktowałam to bezuczuciowo. I niech tak zostanie, nie chcę się uzewnętrzniać w taki sposób, chyba mogę tego nie chcieć, prawda? Jedyną osobą która wie o tym, że czułam coś więcej jest moja najbliższa przyjaciółka i chce by tak pozostało.

Poboli, poboli i minie... Prędzej czy później. Pewnie później niż prędzej, bo ja długo wychodzę z takich rzeczy... Ale kiedyś minąć musi.

Innego faceta nie ma, więc trudno by bylo. Po drugie: w powyższych postach już napisałam, że obecnie nie mamy już kontaktu wcale, więc jakiekolwiek tego typu strategie (olewaj itp) są niewykonalne.