Czy chwalicie swoich mężczyzn? Co myślicie o częstych pochwałach? - Netkobiety.pl

Hmm ja osobiście uważam, że nie powinno się chwalić aż tak bardzo drugiej osoby, czasem warto zatrzymać to dla siebie i nie mówić na głos bo wtedy tak jak napisałaś druga osoba czuje się bardzo pewna siebie itd. Tym bardziej, że Twój mężczyzna już jest pewny siebie, musisz chyba troszkę przystopować
Wiadomo, że warto chwalić ukochaną osobę ale nie za często bo jak już zauważyłam to bardzo psuje człowieka, kompletny brak pochwał też nie jest dobry bo wtedy druga osoba może poczuć, że jej nie doceniamy, dlatego najlepiej to wypośrodkować

Jak poleciałaś na jego pyszałkowatość, czy arogancje - bo w koncu pan swiata, to nie zdziw się jak jesteś i będziesz dla niego tą gorszą. Z resztą pewnie juz sie taka czujesz, czyli w sumie idealna relacja damsko męska z niesamowitą chemią u kobiety. I to całe chwalenie i zachwyt nad nim nic w tym aspekcie nie zmienia. Wszystko zalezy co Ci sie podswiadomie podoba. Moze wlasnie to, ze ma siebie za nie wiadomo kogo i ma Ci czym imponować(?).
Wszystko zalezy co kto potrzebuje. Będziesz sztuczna to bedziesz miała żal do siebie, że nie byłaś sobą. Będziesz sobą, a Cie kopnie (bo on na pewno takich rozkmin nie ma) to i tak bedziesz zastanawiała się co źle zrobiłaś.
Jesli on by był czlowiekiem z wartosciami, to kompletnie by to nie miało znaczenia,a by doceniał Ciebie i Twoje starania. Więc po co sie martwic, kiedy robisz dobre rzeczy? Gdybys strzelała fochy, kłóciła się i ustawiała go, była zazdrosna i nie mogl by z Toba wytrzymac to tak, wtedy mysl.
Tak samo jesli bys pozwalała na to bys była tą gorszą, czekając na zmiany. Dając od siebie coraz więcej, a dostając mniej. Jesli sama uwazasz, ze osoba kochana potrzebuje takich rzeczy, a mozesz dawac to bezinteresownie to jest ok, luz. Jesli robisz to z myślą, że on powinien także Tobie to robić, a nie robi - to predzej czy pozniej bedziesz nieszczesliwa, aczkolwiek mocno zakochana bo przeciez on jest taki super, a Ty nie dorastasz mu do pięt, zawsze Twoja wina itp. Oczywiscie to sytuacja hipotetyczna, aczkolwiek sprawdza sie często. Kazda wątpliwość mowi ze jest cos nie tak w tej idealnej relacji.

A ja mysle, ze najwazniejsze co sama o tym myslisz i czy Ci to uwłacza. Jeśli boisz sie utraty relacji przez to, ze kogos chwalisz... to troche absurdalne sie wydaje, bo robisz to co spelnia Twoje potrzeby emocjonalne. Albo jestes sobą, albo udajesz.

Ja również chwale swojego faceta, ale nie za czesto i nie za drobiazgi tylko juz za cos poważniejszego:)

Chwalimy się, ale też nie non stop, przesada i tutaj nie jest chyba dobra. Ja mu często mówię jak mi się podoba, chwalę wygląd, on też, a tak samo jakieś osiągnięcia czy jak się boi, że sobie z czymś nie poradzi, to od razu go chwalę. No ale nie jest to puste pocieszenie, tylko czysta prawda, bo ja wiem, że sobie poradzi i to mówię, chwalę Tak samo w drugą stronę. Nie mieszkamy jeszcze razem ale jak np nocuje u mnie, to jak zrobię śniadanko, to dziękuję, jak on coś zrobi, to ja tak samo. Takie małe pochwały, ale właśnie przy jakiejś okazji, wiadomo, nie tak non stop bez powodu "jesteś cudowny". Myślę, że może nawet nie sprawiłoby, że stał się zadufany, ale po prostu opatrzyłoby się to, że tak powiem

Wybaczcie Drogie Panie za ten dysonans, jaki niewątpliwie wprowadzę w ten temat... Ale - zazdroszcząc trochę w imieniu innych, niedocenianych - chciałbym zapytać o coś przeciwnego. Widzę tu obawy, ze zbytnie i bezpodstawne "chwalenie" moze spowodować zadufanie, zarozumialstwo i inne temu podobne niekorzystne odczucia i reakcje u partnera. Moze i tak - jesli ktoś ma tendencje do pyszałkowatosci.
Ok, ale moje pytanie: jak powinien czuc się wobec tego mężczyzna w związku, w którym nie słyszy nigdy nawet cienia pochwał/zachwytów i peanów na swój temat (mimo, iż przy odrobinie dobrej woli podstawy można znaleźć), a w zamian - na kazdym kroku przytyki, krytykę i szukanie "dziury w całym", nawet, gdy wydawać mogłoby się, iz nie ma ku temu podstaw?
Skoro przy ...zbytnim chwaleniu popadnie w "samoegzaltację" - w takiej sytuacji jak to może się odbić na jego psychice?
Takie teoretyczne rozważania...

No jak to jak? Niedoceniony, gorszy od partnerki.
Jak nie mówi się nic pozytywnego wobec bliskiej osoby, nie chwali za coś dobrego, to samoocena spada, człowiekowi nie chce się starać być lepszym, bo nie ma odzewu za 'dobre uczynki', więc odbierać to zaczyna, że obojętne jest partnerce co robi i jak, zaczyna olewać sprawę. A jak dołożymy do tego jeszcze ciągłą krytykę, to facet jest po prostu zrezygnowany, zaszczuty przez własną kobietę.

No.. czuje się taki facet na pewno koszmarnie, nie zazdroszczę. Chodzi o ten umiar. Zgadzam się, że nie musi popaść ktoś w samouwielbienie jak bardzo dużo pochwał, ale właśnie opatrzy się, "znudzi", lepiej dawkować, że są, ale też bez jakiejś przesady A ciągła krytyka jest dla mnie dużo gorsza, na pewno niszczy psychicznie.

Czasem pochwalę jak zrobi coś naprawdę fajnego..nie slodze non stop bo i zresztą moj mąz tego nie robi.Dla niego wiele rzeczy jest oczywistych,abo inaczej ja bym moze oczekiwala pochwaly a dla niego to rybka czy to jest zrobione czy nie, wiec nie ma co sie wychylac jak widac:-) natomiast  stosunkowo czesto chwali np wyglad,fryzure,jakaś kiecke...taki typowy wzrokowiec.

A ja tam lubię rozdawać komplementy ogólnie ludziom.
Uważam, że partnera należy chwalić i doceniać najbardziej za to, co jest dla nas samych ważne. Przede wszystkim za to, co robi, w tym co robi dla nas. Na pewno też należy doceniać sukcesy i to, co jest ważne dla niego i cieszyć się razem z nim z jego sukcesów.
Ale czasem warto też docenić ładną koszulę, czy coś innego w wyglądzie.
Komplementów nigdy nie za wiele, ale mają to być komplementy szczere i zasłużone, a nie traktowanie kogoś jak bóstwo przy jednoczesnym pomniejszaniu własnej wartości.

To w ogóle nie ma znaczenia, czy jest pewny siebie, czy nie. Osoba pewna siebie nie potrzebuje komplementów, ale jest jej po prostu miło, że ktoś docenia to, co robi. A chyba każdy chce, żeby partner poczuł się fajnie i miał radochę. Wydaje mi się, że jeśli chodzi o pewne siebie osoby to raczej należy właśnie doceniać konkretne działania i konkretne osiągnięcia. Nie ma potrzeby by tej osobie słodzić ogólnikami, jaka to ona piękna, mądra i zdolna. Oczywistych rzeczy się nie mówi.

Uwielbiam chwalić, ludzie niestety jakoś dziwnie na to reagują ( ja to nazywam reakcją długo bitego psa ze schroniska). Doszukują się od razu jakiejś interesowności. myślą że się naśmiewam, albo kłamię. Trudno niektórym wytłumaczyć że pochwała jest wywołana szczerym, spontanicznym zachwytem.